Απολυτίκιον. Ήχος πλ.δ΄. Το προσταχθέν.
Των οφθαλμών εκ παιδός εστερημένη, και τη ψυχή ως χρυσός λελαμπρυσμένη, εν τω κόσμω εκφαίνεις Φώς Χριστού Ματρώνα, Ρωσίαν καθιλαρύνουσα θαυμαστώς, και πάσαν την οικουμένην πανευπρεπώς, καταυγάζουσα χάρισιν, ας εν αισίαις φωναίς, κηρύττοντες βοώμεν Σοι.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.
Κοντάκιον. Ήχος πλ.δ΄. Τη υπερμάχω.
Της ευλογίας την πηγήν την χαριτόβρυτον, και ιαμάτων τον κρουνόν τον πολυχεύμονα, την εμπλήσασαν εν νάμασιν ακενώτοις, επ’εσχάτων γήν Ρωσίας ην εφαίδρυνεν, την Ματρώναν εν αινέσει μεγαλύνωμεν, ταύτη λέγοντες.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.
Άξιον Σε δοξάζειν απαύστως αξιϋμνητε Μήτερ, Ματρώνα της Ρωσίας η δόξα (γ΄)(Οσία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών) διο εν άσμασι θεοτερπέσι την αξιάγαστόν Σου πολιτείαν άδομεν και τας αριστείας Σου γεραίρομεν, ούτω βοώντες.
Χαίροις της Μόσχας η ευκοσμία
Χαίροις των Ρώσων η κληρουχία.
Χαίροις ευσεβείας ο πανίερος οίκος
Χαίροις της αγνείας ο ολόφωτος λύχνος.
Χαίροις των Μητέρων εξαίσιον άκουσμα
Χαίροις ασκουσών εν τω κόσμω ωραϊσμα.
Χαίροις πολιτείαν θείαν η ζηλώσασα Αγγέλων
Χαίροις τας σεπτάς χορείας η σεμνύνασα παρθένων.
Χαίροις χαρισμάτων πάντων ο ανάπλεως κρατήρ
Χαίροις νόσων πολυτρόπων συμπαθέστατος λυτήρ.
Χαίροις η φωταγωγούσα τας πορείας των πιστών
Χαίροις η μυσταγωγούσα προς σκηνώσεις ουρανών.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.
Βαίνουσα απροσκόπτως του Κυρίου την τρίβον, Ματρώνα φωτοφόρε, εις πόλιν επέφθασας την άνω αξίως. Ένθα Αγγέλων συνοικείς τοις τάγμασι και κάλλεσι παρθενικοίς κεκοσμημένη, βοάς απαύστως συν αυτοίς τω Βασιλεί των όλων, ύμνον.
Αλληλούϊα.
Γέγηθε ευφροσύνως η μεγάλη Ρωσία, πλουτούσα σε ως άσειστον στύλον, εν βίου ταις δονήσεσι πάσαις, και ως θερμήν προστάτιδα εν περιστάσεσι δειναίς Ματρώνα. Διο και στέφανον εξ εγκωμίων πλέκουσα, φωνεί Σοι ευφροσύνως τάδε.
Χαίροις η στάθμη της εγκρατείας
Χαίροις το μέτρον της απαθείας.
Χαίροις αρετών ενθέων καθαρώτατον σκήνωμα
Χαίροις του Θεού των όλων υψηλότατον δώρημα.
Χαίροις της θεογνωσίας χαριτόβρυτος πηγή
Χαίροις των πιστών εν ζάλαις συμπαθής καταφυγή.
Χαίροις έαρος του θείου χελιδών η τιμία
Χαίροις πίστεως αγίας αηδών η γλυκεία.
Χαίροις τω Πατρί των Φώτων η απαύστως ομιλούσα
Χαίροις εν φωτί αϋλω τους πιστούς η οδηγούσα.
Χαίροις της φιλοθεϊας πολυέραστος παστάς
Χαίροις της χριστοηθείας η αείφωτος λαμπάς.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.
Δάκρυσιν εγκρατείας κατασπείρασα Μήτερ καρδίας Σου την γήν φιλοπόνως, εθέρισας δραγμάτων τον πλούτον, ψυχής αγαλλιάσει Ματρώνα. Και ταύτα προσκομίσασα τω ουρανίω γεωργώ ον έστερξας, επάξιον εδέξω στέφανον, αινούσα συν Αγγέλοις και βοώσα.
Αλληλούϊα.
Έπαρσιν των δαιμόνων καθελούσα τελείως αψεύστω ταπεινώσει Ματρώνα, υψώθης εις τα άρρητα ύψη, ένθα υμνείς τον υπερύμνητον Λόγον, τα θεία κατοπτεύουσα κάλλη. Διο Σε ταπεινή καρδία μέλποντες, εν λόγοις υψηγόροις εκφωνούμεν τάδε.
Χαίροις ταμείον αγαθωσύνης
Χαίροις ο πλούτος της σωφροσύνης.
Χαίροις αγάπης Θεού το σκεύος
Χαίροις ελπίδος χρηστής το μέτρον.
Χαίροις η καθαρωτάτη τη ψυχή ωσεί χιών
Χαίροις η λελαμπρυσμένη τη καρδία ως χρυσός.
Χαίροις θείων θελημάτων η βαδίσασα οδόν
Χαίροις εντολάς αγίας η διδάξασα λαόν.
Χαίροις η εστερημένη των ομμάτων εκ παιδός
Χαίροις η τετιμημένη εκ Θεού πολυειδώς.
Χαίροις τω Θεώ των Ολων η τιμία προσφορά
Χαίροις των τυφλών σεμνότης και φωτόμορφος χαρά.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.
Ζόφον της αγνωσίας καταλείψασα όλως, επλήσθης φωτισμού απροσίτου, καρδίας Σου καθάρασα κόρας, και του νοός το όμμα αυγασθείσα ιλαρώς Ματρώνα μακαρία, Αυτού το θείον Όνομα εδόξαζες, απαύστως την ωδήν προσάγουσα και μελωδούσα.
Αλληλούϊα.
Ήσκησας εν τω κόσμω εν εσχάτοις τοις χρόνοις, Αγγέλων πολιτείαν ζηλούσα Ματρώνα της Ρωσίας τερπνότης και ως πολύλαμπρος λαμπάς, της αληθείας φώς μετέδωκας τη κτίσει. Ομίχλην μεν παθών σκεδάζουσα εν χάριτι, ημάς δε συγκαλούσα του κραυγάζειν ταύτα.
Χαίροις Οσίων η κοσμιότης
Χαίροις του κόσμου φαιδρά λαμπρότης.
Χαίροις ταπεινοφροσύνης η αμείωτος σφραγίς
Χαίροις θεορρημοσύνης η ηδύλαλος χορδή.
Χαίροις θείας συμπαθείας η αείρρυτος πηγή
Χαίροις κρήνη ιαμάτων παύσουσα αυχμόν ψυχής.
Χαίροις η διατρανούσα τας ενθέους δωρεάς
Χαίροις η κληρονομούσα της Εδέμ τα αγαθά.
Χαίροις του ηλίου σέλας η ορώσα καθαρώς
Χαίροις λύχνος προς τον πέλας η φωτίζουσα αγνώς.
Χαίροις εν καλή ασκήσει η εμπρέψασα αξίως
Χαίροις η εν τη Ρωσία αριστεύσασα τιμίως.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.
Θρήνων πολλών επλήσθη η δαιμόνιος φάλαγξ και τάξεις των Αγγέλων σκιρτώσιν εν Σοι σημειοφόρε Ματρώνα. Τον τύπον γαρ τον του Σταυρού εν τω μετώπω Σου χαράττουσα συχνάκις, ασάρκους ετροπώσω δυσμενείς και έθραυσας εις τέλος. Ημάς δε κραταιώς συνήγαγες και ανορθοίς εις ύψος ουρανού, του ψάλλειν παραινούσα ομοφώνως.
Αλληλούϊα.
Ίθυνας προς τας τρίβους του Θεού τας ευθείας, των Ρώσων τον λαόν επ’εσχάτων, Ματρώνα ταις σοφαίς προτροπαίς Σου. Και πάντας ευλογείν Θεόν εδίδασκες εν λόγοις και βίω ακαταγνώστω, ίνα Αυτού το θέλημα γινώσκοντες, το έλεος το μέγα ομολογώμεν και Σοι συμφώνως κατά χρέος αναφωνώμεν τάδε.
Χαίροις γενναία εν τη ασκήσει
Χαίροις ανδρεία εν τη ενστάσει.
Χαίροις προσευχής καμάτους η καλώς εργασαμένη
Χαίροις αρετής ως τύπον εαυτήν παρεχομένη.
Χαίροις θείαν αρμονίαν τη ψυχή ενηχουμένη
Χαίροις δόξαν ουρανίαν τοις λαοίς διηγουμένη.
Χαίροις άνωθεν ειρήνης η καλή περιστερά.
Χαίροις τω Θεώ δοθείσα ως καλλίστη προσφορά.
Χαίροις του Αρχιποίμενος η ευπρόσδεκτος αμνάς
Χαίροις θείων βουλευμάτων η ταχύδρομος δορκάς.
Χαίροις χάριτας πλουσίας η προχέουσα εν πάσι
Χαίροις θαύματα ποικίλα η τελούσα καθ’εκαστήν.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.
Κάρπωμα τω Κυρίω, προσφρορά τε τελεία γεγένησαι θεόφρον Ματρώνα. Θυσία γαρ ως λογική Αυτώ προσήνεξαι, αγάπης εντολήν αποπληρούσα, και τον Σταυρόν επ’ώμων ολοπόθως άρασα, οπίσω Τούτου ηκολούθεις, ευχάς από ψυχής και ύμνον καθαρόν προσάγουσα και μελωδούσα.
Αλληλούϊα.
Λόγοις Σου θεοσόφοις τον λαόν της Ρωσίας εστήριξας εν θλίψεως χρόνοις, Ματρώνα ως θεράπαινα θεία, ελπίδι μεν και πίστει πάντας κραταιώσασα και τη αγάπη εν ελέει παραμυθούσα. Διο σε νυν ωδαίς χαριστηρίοις καταστέφομεν, εν αδιστάκτω πίστει τοιάδε αναφωνούντες.
Χαίροις αγγέλων η θυμηδία
Χαίροις πενήτων παραμυθία.
Χαίροις Σταυρωθέντος Χριστού το φωτάναμα
Χαίροις Αναστάσεως θείας απαύγασμα.
Χαίροις ότι ηκολούθησας τω Κυρίω ακλινώς
Χαίροις ότι κατεφίλησας Τούτου νόμον ιερόν.
Χαίροις η ακουτισθείσα Παραδείσου τας φθογγάς
Χαίροις η ενωτισθείσα των Αγγέλων τας ωδάς.
Χαίροις της σεμνοπρεπείας η ατίμητος εικών
Χαίροις άνω φωταυγείας φαιδροτάτη λαμπηδών.
Χαίροις η πεποικιλμένη χάρισι των αρετών
Χαίροις η κατεστεμμένη διαδήματι λαμπρώ.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.
Μάρτυς τη συνειδήσει ανεδείχθης μεγάλη, Ματρώνα, ως βαστάσασα ανδρείως, τας θλίψεις ας εδέξω Θεού ευδοκία. Σταυρόν γαρ της τυφλώσεως υπέμεινας εκ βρέφους προθέσει Σου αγογγύστω, μελών τε ύστερον παράλυσιν, ακλόνητον τηρήσασα Σην καρδίαν. Και πόδας Σου ερείσασα τω Ευαγγελίω, ακαταπαύστως τω Θεώ ύμνον εξύφανας συν Αγγέλοις άδουσα.
Αλληλούϊα.
Νάμασιν ευσεβείας ώσπερ έλαφος θεία προσέδραμες Ματρώνα Οσία. Και τη πηγή της ζωής, Χριστώ ολοτελώς εγγίσασα, εξέπιες τρυφής χειμάρρουν καθώς επόθεις, την δίψαν Σου ψυχής κατασβεννύοντα και χαρμονήν παρέχοντα Σοι άρρητον. Διο Σοι φωναίς αισίαις πάντες, πανευφροσύνως ταύτα βοώμεν.
Χαίροις ιατείρα εν ενόσοις
Χαίροις επίκουρος των εν πόνοις
Χαίροις ασκουμένων πάντων θεσπεσία καλλονή
Χαίροις μάλα αγωνιζομένων η γλυκεία χαρμονή
Χαίροις των εν σκότει καθημένων φώς το πάνυ ιλαρόν
Χαίροις των εν τη σκιά θανάτου σάλπισμα το κραταιόν.
Χαίροις της σκληραγωγίας η ακράδαντος κρηπίς
Χαίροις η της αγρυπνίας αδιάλειπτος ευχή.
Χαίροις καταπονουμένων η βοήθεια εν τάχει
Χαίροις των απηλπισμένων παραμύθιον εν πάσι.
Χαίροις της ομολογία η πανεύηχος φωνή
Χαίροις της στρατολογίας του Θεού η εκλεκτή.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.
Ξίφος κατά δαιμόνων το οξύτατον πέλεις Ματρώνα τη στερρά Σου ασκήσει. Και γαρ ως άσαρκος εν γή διάγουσα, νηστείαις και αγρυπνίαις και πάση άλλη κακοπαθεία, ταπείνωσιν βεβαίαν εκτήσω Μήτερ. Διο και πάθη της σαρκός νεκρώσασα, ζωήν την αιωνίζουσαν εκληρώσω, Χριστώ τω εκ του τάφου εξαναστάντι αναβοώσα.
Αλληλούϊα.
Όμματα της σαρκός Σου αισθητά στερηθείσα, και έχουσα κλεισθείσας τας κόρας, Ματρώνα φωτοφόρος εγένου. Χριστόν γαρ νοερώς τον Φωτοδότην ενοπτρίζου ψυχικοίς Σου όμμασι, Αυτού τα κάλλη κατανοούσα. Διο σε εγκωμίων κάλλεσι δοξάζομεν, εν καθαρώ δε συνειδότι ταύτα λαλούμεν.
Χαίροις βολίς ακραιφνούς ανταυγείας
Χαίροις πυξίς ασφαλούς σωτηρίας.
Χαίροις χορούς Αγγέλων ζηλώσασα
Χαίροις φρονίμων παρθένων υπόδειγμα.
Χαίροις των ενασκουμένων λαμπροτάτη κορωνίς
Χαίροις των προσευχομένων αδαπάνητος τρυφή
Χαίροις των αγαθών αϋλων η δεικνύουσα οδόν
Χαίροις της Εδέμ το κάλλος και ο μείζων θησαυρός.
Χαίροις θείων αθλημάτων υποθήκη ιερά
Χαίροις των πιστών προστάτις και ανείπωτος χαρά.
Χαίροις η ακολουθούσα τω Κυρίω ευπειθώς
Χαίροις η εφεπομένη ίχνεσι ασκητριών
Χαίροις στύλε ολόφωτε.
Πύργος της ευσεβείας ακαθαίρετος ούσα και στύλος αρραγής της Ρωσίας, εστήριξας λαόν Σου Ματρώνα, τον πάσχοντα υστέροις εν χρόνοις τα πάνδεινα εξ ηγεμόνων αθέων. Αει δε την ευφρόσυνον παρέχεις αγαλλίασιν και βεβαιοίς εν χάριτι καρδίας πάντων, του ψάλλειν Σοι δε παραινείς ημάς ανεμποδίστως την ωδήν .
Αλληλούϊα.
Ράβδον τε και βακτηρίαν τον Πανάγιον Σταυρόν κεκτημένη, Ματρώνα, ευθυπόρως διήλθες του βίου στενωπόν την τραχείαν, απάγουσαν Εδέμ Σε εις πλάτος, ένθα Αγγέλων ασωμάτοις χορείαις και των Αγίων ομηγύρεσι συναγάλλει. Ημείς δε αγαλλομένη Σε καρδία αινούμεν, μια νυν φωνή αναφθεγγόμενοι Σοι τάδε.
Χαίροις εφάμιλλε των Αγγέλων
Χαίροις ομόσκηνε των δικαίων.
Χαίροις Σην καρδίαν δούσα ολοπόθως τω Δεσπότη
Χαίροις της Αυτού αγάπης η δεχθείσα αντιδόσεις.
Χαίροις παραλύτω ρώσιν ως προείπας η διδούσα
Χαίροις τας ψυχάς εκ πλάνης του εχθρού η ανορθούσα.
Χαίροις προσευχής καμάτους η αει εργαζομένη
Χαίροις τον μισθόν αξίως εις αιώνας δρεψαμένη.
Χαίροις του Σταυρού τον τύπον Σω μετώπω σημειούσα
Χαίροις Σταυρωθέντος φίλτρον εν καρδία Σου κρατούσα.
Χαίροις θαύματα ποικίλα η προχέουσα απαύστως
Χαίροις θείας ευλογίας η πηγάζουσα ωσαύτως.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.
Σέμνωνα Ρωσίας πέλει, η πανίερος εικών της Αειπαρθένου Κόρης, ην ονείρατι εώρας και εφρόντισας ποιείσθαι ω Ματρώνα θαυμαστή. <<Αναζήτησις απολωλότων>> ως ορθώς επωνομάσθη, επανάγει τους φθαρέντας εις ζωήν την αληθή, θαύματα πηγάζει πλείστα, λύει γης δεινόν αυχμόν, ταις ψυχαίς δε επιρραίνει όμβρον χάριτος χρηστής και του μελωδείν προτρέπει πάντας τω Θεώ ωδήν.
Αλληλούϊα.
Τάφος Σου καθώς προείπας, Νείλος ώσπερ νοητός, απαντλεί αδιακόπως των θαυμάτων δωρεάς και χαρίτων πολυτρόπων μυριάριθμον πληθύν. Ταύτα των πιστών χορείαι ευλαβουμένοι αεί, και θερμώς κατανυγέντες ω Ματρώνα τη ψυχή, ύμνον πλέκομεν εξ πόθου και βοώμεν εκτενώς.
Χαίροις Ρωσίας απάσης σεμνότης
Χαίροις Χριστού Εκκλησίας ακρότης.
Χαίροις χρόνων των δυστήνων ο παρήγορος αυλός
Χαίροις πόνοις θλιβομένων η βεβαία αρωγός.
Χαίροις όγδοος Ρωσίας στύλος πάντας πίστει εδραιώνων
Χαίροις μέλλοντος αιώνος του ογδόου κληρονόμος.
Χαίροις άστρων ουρανίων υπερβαίνουσα στολήν
Χαίροις Φώς του Αναστάντος η αστράπτουσα αυγή.
Χαίροις κόρας της ψυχής Σου αυγασθείσα καθαρώς
Χαίροις χάριν θεαρέστων η διδούσα δωρεών.
Χαίροις η δοκιμασθείσα ως χρυσός εν τω πυρί
Χαίροις η πλουτισαμένη όλβον της υπομονής.
Χαίροις στύλε ολοφώτε.
Ύβρεις πάσας ομηλίκων και τα σκώμματα αυτών και ονείδη εκαρτέρεις ω Ματρώνα ανδρικώς, παιδιόθεν κεκλεισμένους έχουσα τους οφθαλμούς, αγογγύστως πολιτείαν μετελθούσα του Ιώβ. Τω σω οίκω δε κλεισθείσα εν πολλή υπομονή, τας ευχάς Θεώ εδίδως ευχαρίστω Σου φωνή, κράζουσα από βαθέων της καρδίας την ωδήν.
Αλληλούϊα.
Φόβον του Θεού πλουτούσα τον αγνότατον σεμνή, εν Ναώ προσεκαρτέρεις και εδόξαζες Αυτόν, ω Ματρώνα παιδιόθεν, αλαλήτοις προσευχαίς. Και ημείς συναθροισθέντες εν τω οίκω του Θεού, την Αυτού μεγαλωσύνην ευλογούμεν εκτενώς και φωναίς εν εξαισίαις Σοι φθεγγόμεθα πιστώς.
Χαίροις το μέτρον της καρτερίας
Χαίροις το ύψος της ευψυχίας
Χαίροις η προσκαρτερούσα εις Κυρίου τας αυλάς
Χαίροις η καλώς συνούσα τας Αυτού θείας βουλάς.
Χαίροις η παρισταμένη ταις ανάγκαις των πιστών
Χαίροις η ακροωμένη των δεήσεων αυτών
Χαίροις κτίσιν η ιδούσα άπαξ μόνον τη οράσει
Χαίροις κάλλη ουρανίων η ορώσα εν εκστάσει.
Χαίροις λόγων θεοπνεύστων ο ανάπλεως κρατήρ
Χαίροις ζάλαις κλονουμένων ακλυδώνιστος λιμήν.
Χαίροις οικουμένης πάσης η καλλίστη ευλογία
Χαίροις η Θεώ βοώσα συν Αγγέλοις υμνωδίαν.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.
Χώρα πάσα της Ρωσίας Σε τιμά πανευλαβώς και προστρέχουσι Σω τάφω πλήθη εκ περάτων γής, άνθη φέροντες Ματρώνα, Σοι ευώδους εκ λειμώνος. Και ημείς αξιοχρέως των ανθέων ως οσμήν, ύμνον τόνδε εγκωμίων φέρομέν Σοι ευπρεπώς, πρεσβειών Σου εκζητούντες ταπεινώς τας αντιδόσεις, ίνα ομοφώνως πάντες, τω Θεώ ως παντουργέτη προσαγάγωμεν εκ πόθου ύμνον τον Αγγελικόν.
Αλληλούϊα.
Ψάμμον αληθώς θαλάσσης υπερβαίνει η πληθύς των θαυμάτων Σου Ματρώνα, α προχέεις καθ’ εκάστην εκ Σου τάφου δαψιλώς. Το δέ πέλαγος χαρίτων, αις Σε έστεψε Χριστός, καταπλήττει διανοίας και Αγγέλων και βροτών. Συστησάμενοι χορείαν την κοινήν ουν ευπρεπώς, φόρμιγγι λαμπρά καρδίας κράζομεν επαινετώς.
Χαίροις το άστρον της Εκκλησίας
Χαίροις ο φάρος της ευποιϊας.
Χαίροις η λαμπαδουχούσα ανταυγείας τ’ ουρανού
Χαίροις πάσι δαδουχούσα Φώς ανέσπερον Χριστού.
Χαίροις η δούλη πιστοτάτη τ’ αγαθόν εργασαμένη
Χαίροις θύγατερ Κυρίου τη αγάπη πληρουμένη.
Χαίροις η επευλογούσα των πιστών τον ορμαθόν
Χαίροις η χαριζομένη αγαθότητος κρουνόν.
Χαίροις κρίνον το κοσμήσαν Εκκλησίας τον λειμώνα
Χαίροις η καρποφορούσα εις Θεού τον αμπελώνα.
Χαίροις των πιστών ταις χρείαις ισταμένη φιλοπόνως
Χαίροις Ύψιστον αινούσα εις αιώνας των αιώνων.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.
Ω Ματρώνα τιμία, της Ρωσίας το κλέος και πάσης οικουμένης λαμπρότης (γ΄- Οσία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών) η οφθαλμοίς κεκλεισμένοις και μέλεσι σαρκός παρειμένοις, επί γής Χριστόν δοξάσασα και θαυμάτων παρ’ Αυτού ταις χάρισιν αντιδοξασθείσα, ικέτευε Τούτον εκτενώς υπέρ των Σε τιμώντων και χαρμονικώς Σοι μελωδούντων.
Αλληλούϊα.
Κοντάκιον. Ήχος πλ. Δ΄. Τη Υπερμάχω.
Της ευλογίας την πηγήν την χαριτόβρυτον , και ιαμάτων τον κρουνόν τον πολυχεύμονα, την εμπλήσασαν εν νάμασιν ακενώτοις, επ’ εσχάτων γήν Ρωσίας ην εφαίδρυνεν, την Ματρώναν εν αινέσει μεγαλύνωμεν, ταύτη λέγοντες.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.
Ήχος γ΄. Την ωραιότητα.
Χριστού το όνομα, το χαριέστατον, Ματρώνα ένδοξε, καταμεγάλυνας, υπομονή Σου καρτερά, τυφλώσεως των ομμάτων, ζήλω γαρ εξήσκησας, αρετάς εν τω βίω Σου, πόνους επεκούφιζες, θλιβομένων τοις λόγοις Σου. Και νυν από του τάφου Σου βλύζεις πάσι το πέλαγος θαυμάτων.
Στα πρόσωπα των αποστόλων, των μαρτύρων, των ιεραρχών, των οσίων και όλων των αγίων έχουμε τα παραδείγματα της ζωντανής πίστεως, της θερμής αγάπης και της υποταγής στο θέλημα του Θεού. Αλλά έχουμε και την απόδειξη ότι, αν θελήσουμε, μπορούμε κι εμείς να ευαρεστήσουμε τον Θεό, να σώσουμε τον εαυτό μας και να ελκύσουμε κοντά σ'; Εκείνον και άλλες ψυχές.
Η ύπαρξη των αγίων της Εκκλησίας μας αποτελεί τον ακατάπαυστο έλεγχο της δικής μας απιστίας, πνευματικής ραθυμίας, χλιαρότητας και αμετανοησίας. Γι'; αυτό και κατά την Δευτέρα και φοβερά παρουσία του Κυρίου μας «μείζον κρίμα ληψόμεθα»...
Αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης
Μέ ἔλεγε μιά ψυχή: Εἶδα στόν ὕπνο μου, ὅτι βρισκόμουν στό Κοιμητήριο τῆς Ἀναστάσεως στόν Πειραιᾶ. Χιλιάδες σταυροί… Σέ κάθε δέ τάφο πάνω, ἦταν καί μία σημαία μαύρη.
Καλά δέν εἶδες καμμία λευκή σημαία; τόν ρώτησα.
Εἶδα μερικές λευκές, μέ ἀπάντησε. Καί ἀπό περιέργια πῆγα νά δῶ, σέ ποιούς ἀνῆκουν αὐτές οἱ λευκές σημαῖες. Καί διαπίστωσα, ὅτι ἐπί τό πλεῖστον ἀνῆκαν σέ μικρά παιδιά. Ὑπῆρχαν καί μερικές, πού ἀνῆκαν σέ μεγάλους. Ὅλες οἱ ἄλλες σημαῖες ἦταν μαῦρες, σέ ἐκεῖνο τό ἀπέραντο κοιμητήριο…
Αὐτά μέ εἶπε.
Δέν εἶμαι βέβαια ὀνειροκρίτης, ἀλλά εἶναι ἀλήθεια ὅτι σούς 100 πού μπαίνουν στό κοιμητήριο, οἱ 2 γιά νά μήν πῶ ἕνας ἤ κανένας, πάει μετανοημένος καί ἐξομολογημένος. Ὅλοι οἱ ἄλλοι παίρνουν μία μαύρη σημαία. Τά συμπεράσματα δικά σας…
Ἄν ἦταν δυνατόν νά ἐξεταστοῦν στά κοιμητήρια πόσοι ἀπό τούς ἀνθρώπους πού θάπτονται πᾶνε στόν παράδεισο, θά κλάψει ἡ ψυχή σας! Σέ μία ἀποκάλυψη ὁ Ἅγιος Νεκτάριος εἶπε, ὅτι οὔτε 5 τοῖς χιλίοις δέν περνοῦνε γιά τόν παράδεισο…! ὅλοι οἱ ἄλλοι πᾶνε γιά τήν κόλαση.
Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι
κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ἀμήν.
Ἀπό τό βιβλίο: “ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ “ ἀπό ἐμπνευσμένες ὁμιλίες του.
Δημητρίου Παναγόπουλου ἱεροκήρυκος
Ἐκδόσεις: “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ”
http://www.hristospanagia.gr/?p=46247
Στο θαυμάσιο βιβλίο «Αμαρτωλών Σωτηρία», διάβασα μια πολύ όμορφη αληθινή ιστορία που θα ήθελα να την μοιραστώ μαζί με όλους εσάς που ευλαβείστε την Μητέρα Παναγία!
Κάποια ενάρετη γυναίκα είχε δυο όμορφες κόρες, τις οποίες δίδασκε να πορεύονται την εν Θεώ ζωή και να τρέφουν την ίδια ευλάβεια στην Παναγία, όπως έκανε και η ίδια μέχρι τότε.
Όταν πέθανε ο άντρας της, πτώχευσε και μη έχοντας χρήματα να παντρέψει τις κόρες της, φοβόταν μήπως εξ ανάγκης προδώσει την τιμή τους…
Τότε, έχοντας βαθιά πίστη στο Θεό, πήγε με τις κόρες της στην Εκκλησία, στάθηκε μπροστά στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου και της είπε με δάκρυα:
– Δέσποινα των Αγγέλων, Μητέρα των ορφανών και των φτωχών βοήθεια, με όλη μου την ψυχή παραδίδω στην αγία σκέπη και κηδεμονία σου αυτές τις δύο ορφανές κόρες… Στο εξής εσύ να τις κυβερνάς διότι εγώ δεν μπορώ πια να τις φυλάξω χωρίς να προκαλέσω ζημιά στη ψυχή και το σώμα τους, επειδή είμαι πολύ φτωχιά και άπορη… Σε ικετεύω, κατά την άπειρη Ευσπλαχνία σου, στο εξής Εσύ να τις σκεπάζεις με τη Θεία Πρόνοια και να τις διαφυλάττεις, ώστε να μην μολύνουν την παρθενία τους μόνο και μόνο από ανάγκη…
Αφού είπε αυτά τα λόγια η ευλαβής μητέρα πήρε τα χέρια των θυγατέρων της και τα άγγισε με τα χέρια της Παναγίας, πάνω στην ιερή εικόνα, εις ένδειξη συμφωνίας. Μ’ αυτόν τον τρόπο, ανέθεσε στην Παναγία να είναι η Μητέρα τους από την ώρα εκείνη και όχι πλέον η ίδια.
Μετά από αυτή την πράξη, επέστρεψαν όλες στο σπίτι τους.
Μόλις πλησίασαν στην πόρτα είδαν έναν αστραπόμορφο νέο να κρατάει ένα βαλάντιο γεμάτο με αργύρια και να λέει στην μητέρα:
– Η Ουράνια Βασίλισσα σου τα στέλνει αυτά τα χρήματα για να φροντίσεις τις κόρες σου.
Η γυναίκα πήρε με ευγνωμοσύνη το δώρο της Παναγίας! Έπειτα γονάτισε να την ευχαριστήσει για την άμεση ανταπόκριση και θαυμαστή βοήθεια ενώ ο άγγελος έφευγε για τους ουρανούς!
Αυτά τα χρήματα η γυναίκα τα ξόδεψε για να αγοράσει ρούχα και όλα τα αναγκαία για την ζωή των θυγατέρων της. Οι πονηρές γειτόνισσες όμως, που ήξεραν την προηγούμενη φτώχεια τους τις κατέκριναν και τις δυσφημούσαν με άδικα και αισχρά λόγια. Έλεγαν ότι η μητέρα τους τις εξέδιδε σε κάποιον πλούσιο για να παίρνει χρήματα…
Όταν άκουσε η ευλαβής εκείνη γυναίκα τις συκοφαντίες, λυπήθηκε πολύ. Όσο περνούσαν οι μέρες τόσο αύξαναν και τα κουτσομπολιά μέχρι που τα έμαθαν όλοι πια στην πόλη.
Μη υποφέροντας άλλο πια τα λόγια του κόσμου, είπε στις κόρες της:
– Πηγαίνετε κόρες μου στην πολυεύσπλαχνη Μητέρα σας και ικετεύσατέ την με δάκρυα και ταπεινή καρδιά η αγαθότητά της να σας βοηθήσει να λυτρωθείτε από τις γλώσσες των ανθρώπων. Εάν το ζητήσετε με βαθιά πίστη, τότε κι Εκείνη η Πολυέλεος Μητέρα θα σας ακούσει όπως μας άκουσε και την προηγούμενη φορά και μας βοήθησε!
Στη μητρική της παρακίνηση υπάκουσαν αμέσως οι κόρες και, αφού έφτασαν στον ιερό ναό, έκαναν όπως τις δίδαξε η μητέρα τους.
Προσευχήθηκαν με πολλά δάκρυα και θερμή πίστη κι έπειτα επέστρεψαν πάλι πίσω στο σπίτι τους ελπίζοντας ότι θα τους στείλει πάλι η Παναγία την απαραίτητη βοήθεια. Έτσι και έγινε.
Η κουροτρόφος Βασίλισσα δέχτηκε την ταπεινή ικεσία και τα δάκρυα των μικρών κοριτσιών και τις δικαίωσε θαυματουργικά.
Σε μια γιορτή, όπου ήταν μαζεμένη όλη η πόλη στην Εκκλησία της Μητρόπολης και ένας Πνευματικός έκανε διδασκαλία, ήταν εκεί και η μητέρα με τις δυο κόρες της. Στη μέση της διδαχής και ενώ ο διδάσκαλος ξεκουραζόταν λίγο, βλέπουν όλοι έναν ωραιότατο άγγελο να μπαίνει από ένα παράθυρο κρατώντας στα χέρια του δύο ωραία και θαυμάσια στεφάνια από λευκά τριαντάφυλλα και άλλα ευωδιαστά άνθη. Πλησιάζει τις δύο αυτές νέες και τους λέει:
– Αυτά τα δύο ευωδιαστά στεφάνια από άνθη σας τα στέλνει η Βασίλισσα των Ουρανών, ως σημείο της παρθενίας σας!
Λέγοντας αυτά τα λόγια, τους έβαλε τα στεφάνια στο κεφάλι τους κι έπειτα έγινε άφαντος.
Αλήθεια, φαντάζεστε τι ευφροσύνη ένιωσαν οι νέες και τι έκπληξη όλοι οι παρευρισκόμενοι; Η διδαχή έμεινε ατελείωτη. Ο Αρχιερέας μαζί με τους άρχοντες έσπευσαν αμέσως να ασπαστούν τα ουράνια αυτά στεφάνια… Ο κόσμος συναγωνιζόταν ποιος θα παινέψει πιο πολύ αυτές τις νέες… Έπειτα όλοι μαζί τις συνόδεψαν με τιμές στο σπίτι τους.
Εκείνες, παρόλες τις τιμές που δέχτηκαν, δεν έδειξαν διόλου κενοδοξία ή περηφάνια, αλλά με πολύ ταπείνωση ευχαρίστησαν την Βασίλισσα των Ουρανών!
Ο Αρχιερέας μαζί με τους μεγιστάνες της πόλης ξόδεψαν αμέτρητα πλούτη και έχτισαν δύο Μοναστήρια στο όνομα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Μετά ψήφισαν την κάθε μια κόρη ως Ηγουμένη για το κάθε ένα Μοναστήρι.
Εκεί, οι κόρες της Παναγίας έζησαν ενάρετο βίο και πολλές άλλες θυγατέρες αρχόντων από διάφορες πόλεις ακούγοντας την καλή τους φήμη και θεάρεστη πολιτεία, εγκατέλειπαν τα πλούτη τους και την μάταια δόξα για να δώσουν Υπακοή στα Μοναστήρια τους. Μάλιστα, τόσο αυξήθηκαν οι αφιερωμένες ψυχές μέσα σ’ αυτά και όλοι έτρεφαν τόση μεγάλη ευλάβεια, ώστε θεωρήθηκε ότι ήταν μεγάλη τιμή και μακαριότητα να συνταχτεί κανείς στα ευλογημένα εκείνα μοναστήρια!
Η ώρα της τελευτής της κάθε Ηγουμένης ήταν αγιότατη και ενώ τα άγια λείψανά τους ευωδίασαν, οι μακάριες τους ψυχές αναχώρησαν για την Βασιλεία των Ουρανών!
Με τις πρεσβείες τους, εκεί ευχόμαστε και όλοι μας να συνευρεθούμε! Αμήν.
Ὁ διάβολος μὲ κανένα ἄλλο ἐλάττωμα δὲν ὁδηγεῖ τόσο στὸ βάραθρο τῆς ἀπώλειας τὸν ἄνθρωπο, ὅσο μὲ τὸ νὰ τὸν πείσει νὰ μὴν καταδέχεται νὰ ρυθμίζει τὴ ζωή του σύμφωνα μὲ τὴ διδασκαλία καὶ τὶς ὑποδείξεις τῶν Πατέρων, ἀλλὰ ν᾿ ἀκολουθεῖ τὸ δικό του θέλημα. Γιατὶ αὐτὸς ποὺ πορεύεται σύμφωνα μὲ τὴ δική του κρίση καὶ γνώμη, ποτὲ δὲν θὰ προχωρήσει μὲ ἀσφάλεια, ἀλλὰ πολλὲς φορὲς θὰ σκοντάψει καὶ θὰ πλανηθεῖ, καί, βαδίζοντας λὲς συνεχῶς μέσα στὸ σκοτάδι, θ᾿ ἀντιμετωπίσει κινδύνους πολλοὺς καὶ φοβερούς.
Πρέπει νὰ μάθουμε καὶ τοῦτο, παίρνοντας παραδείγματα καὶ ἀπὸ τὶς ἀνθρώπινες τέχνες καὶ ἐπιστῆμες: Ἂν δηλαδὴ ἐκεῖνες, ποὺ ἀφοροῦν πράγματα χειροπιαστά, δὲν μποροῦμε μόνοι μας νὰ τὶς μάθουμε, ἀλλὰ ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ κάποιον, ποὺ θὰ μᾶς τὶς διδάξει σωστὰ καὶ θὰ μᾶς ἀναλύσει κάθε πλευρά τους, δὲν εἶναι ἀφελὲς καὶ ἀνόητο νὰ νομίζουμε, ὅτι τὴν πνευματικὴ τέχνη, ποὺ εἶναι ἀπ᾿ ὅλες τὶς τέχνες καὶ τὶς ἐπιστῆμες ἡ πιὸ δύσκολη κι ἡ πιὸ ἐπίμοχθη, θὰ κατορθώσουμε νὰ τὴ μάθουμε χωρὶς δάσκαλο; Γιατὶ δὲν πρόκειται γιὰ τέχνη σωματικὴ καὶ ὁρατή, ὅπως εἶναι οἱ ὑπόλοιπες τέχνες, ποὺ ἀσχολοῦνται μόνο μὲ σωματικὰ ζητήματα, πρόκειται γιὰ τέχνη κρυμμένη καὶ ἀόρατη, καθὼς ἀποβλέπει μόνο στὴν ψυχὴ καὶ ἔχει σκοπὸ νὰ τὴν κάνει θεοειδή. Ἡ ἀποτυχία σ᾿ αὐτὴ τὴν τέχνη δὲν προκαλεῖ πρόσκαιρη βλάβη, ἀλλ᾿ ἀπώλεια τῆς ψυχῆς καὶ αἰώνιο θάνατο καὶ κόλαση.
ἀββᾶ Κασσιανοῦ
Ἁμαρτία θανάσιμη εἶναι ἐκείνη γιὰ τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος μένει ἀμετανόητος. Κανένας δὲν εἶναι τόσο ἀγαθὸς καὶ σπλαγχνικὸς ὅσο ὁ Θεός. Τὸν ἀμετανόητο ὅμως οὔτε Αὐτὸς τὸν συγχωρεῖ.
Πολὺ λυπόμαστε ὅταν κάνουμε ἁμαρτίες. Τὶς αἰτίες τους ὅμως μὲ εὐχαρίστηση τὶς δεχόμαστε».
ἀββᾶ Ἡσαΐα
ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ
Ἦχος πλ. δ'. Τὴ ὑπερμάχω.
Ὡς ἀντιλήπτωρ καὶ θερμὸς προστάτης ἔνδοξε, ἀεὶ προφθάνεις βοηθὸς ἐν περιστάσεσι διὸ ἀσμασι, Γεράσιμε θεοφόρε,εὔφημουμεν σὲ πιστῶς καὶ ἐπιγράφομεν, τῆς σῆς νήσου τὸν προστάτην συμπαθέστατον, ἀνακράζοντες· χαίροις, πάτερ Γεράσιμε.
ΟΙ ΟΙΚΟΙ
Ἄγγελος οὔρανοφρων ἔγνωρισθης ἐν κοσμῶ, Γεράσιμε, ὡς ἄυλος βιώσας (ἐκ γ)· τὸ δὲ σῶμα σου ἄφθαρτον μένον, καὶ εὐωδίαν βλύζον ἀέναον ἔξιστα τοὺς ὁρώντας, καὶ πείθει βοὰν πρὸς σὲ ταῦτα·
Χαῖρε, ἢ δόξα τῶν ἱερέων χαῖρε, τὸ κλέος τῶν μοναζόντων.
Χαῖρε, τῶν ἁγίων ἀγγέλων ὃ σύσκηνος· χαῖρε, τῆς Τριάδος ὃ οἶκος ὃ παντερπνός.
Χαῖρε, ὕψος θείας γνώσεως δυσερμήνευτον πολλοῖς· χαῖρε, βάθος ταπεινώσεως δυσαντίβλεπτον βροτοις.
Χαῖρε, ὅτι ὤραθης θεωρίας ἄκροτης· χαῖρε, ὅτι ἔφανης πρακτικῆς ποδηγέτης.
Χαῖρε, Κεφαλληνίας ἀδιάσειστος στύλος· χαῖρε, ὃ τοῦ Κυρίου γνησιώτατος φίλος.
Χαῖρε, λαμπτὴρ εὐσεβοῦς ἀληθείας· χαῖρε, σφραγὶς νοερᾶς ἐργασίας.
Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.
Βλέπουσα Κεφαλλήνων ἢ περίφημος νῆσος τὸ θαῦμα τοῦ σεπτοῦ σου λειψάνου, σὺν ποθῶ τὴν ἀέναον χάριν καὶ ἰάσεων παροχὴν γεραίρει σου, Γεράσιμε, βοώσα πρὸς Θεὸν τὸν ὕμνον
Ἀλληλούια.
Γνῶσιν ἔνθεον ἔχων, τῶν ὁσίων ἄκροτης, ἀνέδραμες πρὸς γῆν τῆς ἐπαγγελίας, καὶ ἐν ἔρημω τεσσαράκοντα ἡμέρας ἄσιτος μείνας, ἔλαβες τὴν χάριν προορᾶν τὰ μέλλοντα καὶ παρ' ἠμῶν ἄκουεις·
Χαῖρε, ὃ μόρα ἐκ τῆς σοροῦ σου βρύων χαῖρε, ὃ ζῆλον ἐν καρδία σου φέρων.
Χαῖρε, ὁσίων τῶν σεπτῶν ἢ ἄκροτης· χαῖρε, ἁγίων καθαρῶν ἢ λαμπρότης
Χαῖρε, χοροστασίαις τῶν ἀγγέλων οἴκησας· χαῖρε τοῦ παραδείσου τροφῆς ἀπολαύσας.
Χαῖρε, ὃ ζῶν ψυχή σου καὶ θανῶν ἐν τῷ σώματι· χαῖρε, ὃ τὴν ἐν οὐρανοῦ ἔχων δώματι.
Χαῖρε, ὃ τὴν αἵμορρουν ὕγειανάς του πάθους· χαῖρε, ὃ τὴν γυναίκα ἔξελκυσάς του βάθους.
Χαῖρε, τῶν ἐν θαλασσὴ ὁδηγὸς καὶ προστάτης· χαῖρε, τῶν ἓν σωτηρία καὶ ρύστης.
Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.
Δύναμις οὐρανόθεν σοὶ ἐδόθη, τρισμάκαρ Γεράσιμε, ἄσιτος διαμένων κολοκύνθη μόνη χρώμενος, τοῦ πνεύματος πρόνοιαν ποιῶν, οὐ σώματος ἐπίδοσιν ζητῶν, καὶ λέγων
Ἀλληλούια.
Ἔχουσα πολιοῦχον καὶ φωστήρα σὲ μέγαν, Κεφαλληνία ἔγκαυχαται ἐπὶ σοῖ μέγα, καὶ γηθομένη πνεύματι, βοᾶ σοὶ ψάλλουσα ταῦτα·
Χαῖρε, θαυμάτων πηγὴ ἀνεξάντλητος· χαῖρε, δογμάτων ὀρθῶν φύλαξ. ἄγρυπνος.
Χαῖρε, λυπουμένων ταχεία παράκλησις· χαῖρε, πλανωμένων ἕτοιμη ἀνάκλησις.
Χαῖρε, λύχνε διακρίσεως, ἀπαστράπτων ἐμφανῶς· χαῖρε, ἄστρον διοράσεως, καταυγάζον τηλαυγῶς.
Χαῖρε, πηγὴ θαυμάτων ἀκένωτος· χαῖρε, πληγῆ δαιμόνων ἀνίατος.
Χαῖρε,τῆς ἐγκράτειας ὃ σοφὸς παραινέτης· χαῖρε,τῆς ἄκρασιας ὁ ταχὺς ἀναιρέτης.
Χαῖρε, Χριστοῦ τὸ θεῖον ὄσφραδιον χαῖρε, πιστῶν τὸ μέγα προπυργιον
Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.
Ζάλην πάσαν του κόσμου ἔκφυγων, θεομάκαρ, ἤσυχασας Ὁμαλῶν ἐν τῷ ὀρει, καὶ θαυμάτων πλήθη ἐνεργῶν, διέσωσας πρὸς ὅρμον γαληνων μοναστρίας,τῆς ἄνω βασιλείας, κράζων
Ἀλληλούια.
'Ἤκουσαν ἐκ περάτων Γερασίμου τὰ ξένα θαύματα, ἃ τέλει κάθε’ ἑκάστην, καὶ δραμόντες οἱ νοσοῦντες, τούτου τὰ σεπτὰ ἔβλεπον θαυμάσια πηγάζοντα, ὂν καὶ τιμῶντες εἶπον
Χαῖρε, ὃ ἀνταλλάξας φθαρτῶν τὰ οὐράνια· χαῖρε, ὃ καταρραξας δαιμόνων φρυάγματα. Χαῖρε, ὃ συνεδριάζων τοῖς ἄυλοις ἄγγελοις· χαῖρε, ὃ συγχορεύων ἂπ' αἰώνων ἅγιοις.
Χαῖρε, σοφῶν ἀγγέλων ὃ θερμοτατος συνδοῦλος· χαῖρε, τῶν μοναζόντων ἔμφρονεστατος σύμβουλος.
Χαῖρε, ὁσίων τῶν σεπτῶν ἐγκαλλώπισμα· χαῖρε, πατέρων τὸ λαμπρὸν ἄγαλλιαμα.
Χαῖρε, στερρὸν παθῶν ἀποτρόπαιον χαῖρε, Θεοῦ ὃ φέρων τὸ τρόπαιον.
Χαῖρε, σοφῶν ὑπερβαίνων τὴν γνῶσιν χαῖρε, πιστῶν καταυγάζων τὰς φρένας.
Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.
Θεoφόρον νομίζων τὸν Γεράσιμον εἶναι θερμὸς τὶς νεανίας, ἐν πίστει δὶ' αὐτοῦ ἔρρυσθη δαίμονος, καὶ λαβῶν τὴν λύτρωσιν ἔχαρη, πρὸς αὐτόν, κραυγάζων μετὰ πόθου ἔνθους τῷ Σωτήρι·
Ἀλληλούια.
"Ἰθυνᾶς σου τὸν βίον πρὸς οὐράνιον δρόμον, Γεράσιμε, ὁσίων τὸ κλέος, δὶ' ἀσκήσεως ὑψηλῆς καὶ ἀγωγῆς ἔνθεου, πρὸς ὂν ἑπόμενοι ἠμεῖς βοῶμεν σοὶ ἐκ πόθου ταῦτα·
Χαῖρε, ἢ στάθμη τῆς ἐγκράτειας· χαῖρε, ὃ λύχνος τῆς εὐσέβειας.
Χαῖρε,τῆς ἀσκήσεως ἔμψυχον ἄγαλμα· χαῖρε,τοῦ μονήρους βίου ἐκτύπωμα.
Χαῖρε, ὃ ἀκρότατος ὀρὸς παρθενίας ἀληθοῦς· χαῖρε, ὃ θειότατος τύπος θεωρίας εὐαγοῦς.
Χαῖρε, ἀκτημοσύνης ὃ λαμπρὸς εἴσηγητωρ· χαῖρε, ἅγιωσυνης ὃ σοφὸς παρακλήτωρ.
Χαῖρε, κανὼν τῆς νηστείας ἴσαγγελος· χαῖρε, εἴκων ἅγνειας θεοσδοτος.
Χαῖρε, ὀρθῆς πολιτείας ὃ γνωμῶν χαῖρε, σοφῆς προμηθείας νοήμων.
Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.
Κόσμον ἡδυπάθειας καὶ σαρκὸς προμηθείας ἤλογησας, Γεράσιμε μάκαρ· κολοκύνθιον δὲ τροφὴν ὑδροποτῶν ἔσχες καὶ πενιχρὸν ἱμάτιον, ψυχῆς μόνον ἐπιμελούμενος καὶ λέγων
Ἀλληλούια.
Λόγοις ἐν τὴ ζωή σου τὴν σὴν ποίμνην ἔκθρεψας, ὤδηγησας ζωῆς ἐπὶ χλόην, μετὰ πότμον δὲ πάλιν,οἴα πατὴρ φιλόστοργος, θαύμασι παραδόξως στηρίζεις, ἰώμενος τοὺς πάσχοντας δεινῶς, ἂνθ’ὧν βοῶσι
Χαῖρε, λαμπρὸν Τριάδος κειμήλιον χαῖρε, τερπνὸν ἅγνειας θησαύρισμα.
Χαῖρε, ὃ πρὸ θανάτου τελῶν τὰ θαυμάσια· χαῖρε, ὃ μετὰ πότμον ἐνεργῶν τὰ τεράστια.
Χαῖρε, ὡς νεκρὸς ἐν θήκη σου κείμενος· χαῖρε ὥσπερ ζῶν ἐν πόλω ἑλκόμενος.
Χαῖρε,ὂν ἀνυμνούσι Κεφαλλήνων τὰ πλήθη· χαῖρε, ὂν εὔφημουσι μοναζόντων τὰ στίφη.
Χαῖρε, λαμπτὴρ ἐν τῷ μέσω ὁσίων χαῖρε, βολὶς τῶν ἔνθεων χαρίτων
Χαῖρε, ἅμαραντινον δεξάμενος στέφανον χαῖρε, τὸν ἀοίδιμον κλὴρ σάμενος θάλαμον.
Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.
Μέλλων σύ, ὢ τρισμάκαρ, ἐκ ζωῆς τῆς πρόσκαιρου μεθίστασθαι πρός. μονὰς οὐράνιους, κλίνας γόνυ, εὐχόμενος ἐκτενῶς, τὸ πνεῦμα σου χερσι Θεοῦ παρέθου, δὶ' ὅπερ ἐξεπλάγησαν οἳ βλέποντες καὶ ἦδον
Ἀλληλούια.
Νέον ἄσμα εὕροντες λιγυρὸν Γερασίμου, βοῶμεν τὰ ἐφύμνια τουτω ρώννυσι γὰρ νοσοῦντας, δαιμονώντας ἰᾶται, καὶ πάσι τὰ αἰτήματα δωρεὰν νέμει, ὢ πάντες εὐλαβῶς βοῶμεν
Χαῖρε, ὃ διαπτύσας τὰ ἠδέα τοῦ βίου· χαῖρε, ὃ διαλύσας τὰ πικρὰ τῶν ἐν βίω.
Χαῖρε, ὃ πηγὴν θαυμάτων τὸ σῶμα σου δείξας· χαῖρε ὃ τὴν σὴν ψυχὴν μετ' ἀγγέλων συμμίξας.
Χαῖρε, ὅτι ἔφρονεις τὰ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ σου· χαῖρε, ὅτι ἐπόθεις τερπνὰ παραδείσου.
Χαῖρε, δρόμον οὐρανοῦ ὕψιβατης φοιτήσας· χαῖρε, δόμους καθαροὺς ὕψιστοις οἴκησας.
Χαῖρε, ὅτι ἀγγέλους συμπολίτας νῦν ἔχεις· χαῖρε, ὅτι ἁγίους συνοδίτας κατέχεις.
Χαῖρε, δὶ' οὐ εὐσεβεῖς φωταυγουνται χαῖρε, δὶ' οὐ ἀσεβεῖς πυρπολοῦνται.
Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.
Ξένον θαῦμα ὄρωμεν, πολυχρόνιον νέκυν ὡς ζῶντα νῦν ἐν θήκη τελοῦντα' διὰ τούτου γὰρ ὃ ὑψηλὸς Θεός, τοῖς ἐν γῆ οἴκουσιν εὐπίστως δεδωκε διώκειν τὰ δαιμόνια, πρὸς ὂν βοῶμεν
Ἀλληλούια.
Ὅλος ἢν ἐν τοῖς κάτω τὴ σαρκί, καὶ τῶν ἄνω οὐδόλως ἄπην τὴ ψυχὴ ὁ Γεράσιμος· ὄντως θαῦμα πάντα νοῦν καὶ ἄκοην ἔκπληττον δὶ’ ὅπερ ἔκπλιτομενοι βοῶμεν πρὸς αὐτὸν τοιαῦτα·
Χαῖρε, σοφίας Θεοῦ ὃ πλήρης· χαῖρε, προνοίας αὐτοῦ ὃ μύστης. Χαῖρε, ρήτωρ θεοδίδακτε, πρὸς Χριστοῦ ἔκδιδαχθεις· χαῖρε, ρεῖθρα τ ἰάσεων ὃ πηγάζων τοῖς πιστοις.
Χαῖρε, ὃ πρὸ θανάτου καθαρῶς βιωτεύσας· χαῖρε, ὃ μετὰ πότμον πρὸς Θεὸν ἔκδημησας.
Χαῖρε, ἐν ὢ ἢ λάμψις Θεοῦ ἔνιδρυσε· χαῖρε, ἐν ὢ ἢ χάρις αὐτοῦ ἔνωκησε.
Χαῖρε, τῶν εὐσεβούντων ἢ ὀρθόδοξος στάθμη· χαῖρε, τῶν ἀπιστούντων ἢ ὄξυτομος σπάθη.
Χαῖρε, ὃ ἀναστέλλων τῶν δαιμόνων μανίας· χαῖρε, ὃ ἀνατέλλων τῶν θαυμάτων ἀκτίνας.
Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.
Πάσαν χάριν ἔδεξω οὐρανόθεν,τρισμάκαρ Γεράσιμε,τὰ θαυμάσια πράττειν ἔνασκησας γὰρ καλῶς, ὥσπερ ἄσαρκος, ὀροὶ σοὶ φύσεως ἤργησαν, ἀλώβητον τὸ σῶμα σου μένει εἰσέτι, ἴωμενόν τους μέλποντας·
Ἀλληλούια.
Ρωμαλέος προστάτης τῆς Χρίστου Ἐκκλησίας, ἔδειχθης, ὢ Γεράσιμε μάκαρ, καὶ λαοῦ πιστοῦ ὑπέρμαχος μέγας· γνωρίζεις γὰρ πάντοτε δεινῶν πολλῶν λυτρουσθαι τοὺς σοὶ καταφεύγοντας, καὶ συγκινεῖς αὐτοὺς βοᾶν σοί·
Χαῖρε, λάου εὐσεβοῦς τὸ τεῖχος· χαῖρε, ἐθνῶν χριστωνύμων τὸ σθένος.
Χαῖρε, στερρὸν μοναστῶν τὸ ἔνισχυμα· χαῖρε, λαμπρὸν ἱερέων τὸ καύχημα.
Χαῖρε, τοῖς ὕμνηταίς σου πάσαν χάριν πορίζων χαῖρε, τοῖς ἄσθενουσι πάσαν ἴασιν νέμων.
Χαῖρε, ἔνθεος στήλη τῶν χαρίτων ὑπάρχων χαῖρε, θεία δυνάμει τῶν δαιμόνων καταρχων.
Χαῖρε, ἅγνον θεοῦ οἴκητηριον χαῖρε, σεμνὸν Χρίστου τὸ ἔκλογιον.
Χαῖρε, ὀσμὴ τῆς Χριστοῦ εὐωδιᾶς· χαῖρε, τρυφὴ τῆς πιστῶν εὐωχίας.
Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.
Σῶσον πάντας τοὺς ποθῶ σου τὴν μνήμην τελοῦντας, καὶ θειόν σου χαρακτήρα τιμώντας, ἐκ βλάβης πάσης καὶ συμφορῶν λυτρούμενος, καὶ σώζειν προσκαλούμενος τοὺς τῷ Θεῶ βοώντας·
Ἄλληλουϊα.
Τεῖχος Κεφαλληνία κεκτημένη σέ, πάτερ, ὑπὲρ πάντων τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων, λοιμοῦ, σεισμοῦ ρυόμενος, καὶ πάσι προφθάνων ἐν πάσι· διὸ βοῶμεν πρὸς σὲ εὐχαρίστως ταῦτα·
Χαῖρε, θνητῶν ἀθανάτων νέκταρ· χαῖρε, βροτῶν ἀνθηφόρων ἔαρ.
Χαῖρε, λυπουμένων ἕτοιμη παράκλησις· χαῖρε, πλανωμένων ταχε ἀνάκλησις.
Χαῖρε, πάντων εὔδυσωπητος πρὸς Θεὸν διαλλαγή· χαῖρε, πάντων εὐσυμπάθητος λυπηρῶν ἀπαλλαγή.
Χαῖρε, τῶν νοσημάτων εὐσεβῶν ἢ ὕγιεια χαῖρε, τῶν μολυσμάτων τῶν αὐτῶν ἢ ἅγνεια.
Χαῖρε, πιπτόντων μέγα διασῶσμα χαῖρε, πταιόντων θεῖον ἔξιλασμα
Χαῖρε, ἤμιν χαρίζων σῶν χαρίτων πέλαγος· χαῖρε, πάσι πορίζων σῶν θαυμάτων ἔλεος.
Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.
Ὕμνον ἅπαντες, μάκαρ, τὴ σορῶ σου λειψάνου προσφέρομεν, Γεράσιμε θεοφόρε, δακρυρρόους δὲ ὠδᾶς προσδεξαι εἰς ἄμοιβην χαρίτων σου διὸ τὴν πίστιν δέξαι ἠμῶν, τῶν μετά σου βοώντων
Ἀλληλούια.
Φωτοφόρος ἢ θήκη τοῦ σεπτοῦ σου λειψάνου δείκνυται, ὢ Γεράσιμε πάτερ, τὴν χάριν ὥσπερ φῶς ἕξαναπτουσα καὶ τοῖς προσιούσι χαρὰν καὶ ὕγιειαν ἄφνω ἀποδίδουσα πέμπει, ἠμεῖς δ' ἄσπαζομενοι ταύτην βοῶμεν
Χαῖρε, ὃ ὑμνολόγους εὔρων ἐν τῷ τάφω σου· χαῖρε, ὃ ψευδολόγους θανάτων ἐν τῷ κρατεῖ σου.
Χαῖρε, ἤμιν χαρίζων χαρίτων σου πέλαγος· χαῖρε, πάσι πορίζων τού σου μύρου τὸ ἔλεος.
Χαῖρε,τῶν προσφευγόντων σοὶ ἀσφαλὲς παραμύθιον χαῖρε,τῶν πρὸσἰόντων σοῖ τῆς ψυχῆς τὸ σωτήριον.
Χαῖρε, βλάβην δαιμόνων ἔκ της .νήσου διώξας· χαῖρε, τούτων ἔνεδρας πονηρᾶς καταργήσας.
Χαῖρε, ὃ τῶν βαρβάρων καταβάλλων τὸ θράσος· χαῖρε, ὃ τῶν δαίμων ἔκμειωσας τὸ σκότος.
Χαῖρε, πύργος ὃ φθάνων πρὸς οὐράνιον ὕψος· χαῖρε, τεῖχος διειειργον ἀντιπάλων τὸ νεῖκος.
Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.
Χάριν ἄνωθεν ἔχων, ὢ Γεράσιμε, πάσας ἔδιωξας ἐχθρῶν τὰς ἔνεδρας καὶ τὴν νῆσον ἐκ νόσου λοιμικῆς ἔσωσας, ἐν πελάγει δὲ χέρσω προφθάνι τοὺς καλοῦντας σέ, λυτρούμενος ἀπαντᾶς δεινῶν, τοὺς τῷ Θεω βοώντα
Ἄλληλουϊα.
Ψάλλοντές σου τὸν ὕμνον, παναοίδιμε πάτερ, κυκλουμεν τὴν ἅγιαν σορόν σου, θαυμάτων χάριν βρύουσαν τοῖς πίστει προσιούσι· διὸ πόι προστρέχοντες πρὸς σὲ βοῶμεν
Χαῖρε, ψυχὴν πρὸς Θεὸν ὃ ἔκτεινας· χαῖρε, τὰς ὁρμᾶς τῆς σαρκὸς ἀναστείλας.
Χαῖρε,τῶν παρόντων παριδὼν ὡς μὴ ὄντων χαῖρε,τῶν μελλόντων φροντιστὴς ὡς μενόντων.
Χαῖρε, αὔχμους καὶ λοιμοὺς διαλύσας· χαῖρε, πολλούς της πείνης διασώσας.
Χαῖρε, ποιμὴν Ὅμαλων Μονῆς, ἄγρυπνε· χαῖρε, φρουρέ, ἰατρὲ πολλῶν ἄμισθε.
Χαῖρε, ὅτι σου τὸ λείψανον βρύει μύρα δαψιλῶς· χαῖρε, ὅτι σου τὸ τέμενος νέμει χάριν πολλαπλῶς.
Χαῖρε, δὶ' οὐ θεραπεύονται νόσοι· χαῖρε, δὶ' οὐ ἐκδιώκονται πάθη.
Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.
Ὢ τρισόλβιε πάτερ, ὃ τῆς νήσου προστάτης καὶ πάντων ἄκαταισχυντος πρέσβυς (ἐκ γ'), ἔφυμνιους ὠδᾶς παρ' ἠμῶν, σῶν ἱκετῶν προσδεξαι, καὶ τῆς μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως, πρεσβείαις σου Θεῶ, ὢ κράζομεν πάντες·
Ἄλληλουϊα.
Καὶ εὐθύς, τὸ ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ
Ἦχος πλ. δ'. Τὴ ὑπερμάχω.
Ὡς ἀντιλήπτωρ καὶ θερμὸς προστάτης, ἔνδοξε, ἀεὶ προφθάνεις βοηθὸς ἐν περιστάσεσι· διὸ ἀσμασι, Γεράσιμε θεοφόρε, εὔφημουμεν σὲ πιστῶς καὶ ἐπιγράφομεν, τῆς σῆς νήσου τὸν προστάτη ν συμπαθέστατον, ἀνακρὰ-ζοντες· χαίροις, πάτερ Γεράσιμε.
ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΑ.
Ἦχος ἅ'. Αὐτόμελον.
Τῶν Ὀρθόδοξων προστάτην, καὶ ἐν σώματι ἄγγελον, καὶ θαυματουργὸν Θεοφόρον νεοφανέντα ἤμϊν, ἔπαινεσωμεν πιστοὶ θεῖον Γεράσιμον ὅτι ἄξιως παρὰ Θεοῦ ἀπείληφεν ἰαμάτων τὴν ἀέναον χάριν ρώννυσι τοὺς νυσούντας, δαιμονώντας ἴαται, καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτὸν βραβεύει παρὰ Χριστοῦ τὴν ἄφεσιν.
Ἦχος ἅ'. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.
Ἲ'ἢς σαρκὸς χαλινώσας τὰ σκιρτήματα ἅπαντα, καὶ τὰ ταύτης πάθη νεκρωσας,ἐγκράτειας τοῖς βέλεσιν. ἄνηχθης πρὸς ἀπάθειαν σοφέ,ὡς ἄσαρκος βιώσας ἐπὶ γής· διὰ τοῦτο καὶ θαυμάτων πηγᾶς προχέει·. τοῖς κραυγάζουστ δόξα τῷ σὲ ἔνισχυσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ μεγαλυναντι, δόξα τῷ δωρησαμένω σὲ ἤμιν, φρουρὸν Γεράσιμε.
ΕΤΕΡΟΝ ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ
Ἦχος πλ. δ'. Τὴ ὑπερμάχω.
Τὴν τῶν ἀγγέλων πολιτείαν μιμησάμενος, Χριστοῦ θεράπων ἀνεδεδειχθης ἔνθεωτατος, καὶ τῆς δόξης τῶν ἁγίων κατηξιώθης. Ἄλλα δίδου τὴν ταχείαν σου βοήθειαν, τοῖς ἐν πίστει προσιούσι τὴ πρεσβεία σου, καὶ βοῶσι σοὶ χαίροις πάτερ Γεράσιμε.
ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ
Τῆς ὁμολογίας Χριστιανῶν, ἐθετὸ σὲ στύλον, ἀδιάσειστον ὃ Θεὸς , τὸ σεπτόν σου σκῆνος, Γεράσιμε δοὺς πάσι, τοῖς ἔναντιοις λίθον, δεινοῦ προσκόμματος
Η Παναγία επιβλέπει από ψηλά με συμπόνια ως «υπέρμαχος στρατηγός» το ποίμνιο που δεινοπαθεί από φανερές ή αφανείς επιθέσεις των εχθρών και κυρίως του παλαιού τυράννου, του πονηρού, κατά τη γραφή του αγίου Φιλοθέου Κοκκίνου. Η μεσιτεία της είναι το υπέρλογο εκείνο μέσο που όχι μόνο τιμά το ανθρώπινο γένος, αλλά και το ενισχύει, αφού το απαλλάσσει από την κυριαρχία του αιτίου των κακών έξεων και συνηθειών. Οι πιστοί δέονται στην Θεοτόκο να καταστείλει τα πάθη της ψυχής τους και να απολεπτύνει σταδιακά το νέφος της σάρκας, το παχύ και γεώδες αυτό προκάλυμμα.
Ζητούν ακόμη να ενδυναμώνει τις νοερές κινήσεις και ενέργειες της ψυχής τους και να τις προσανατολίζει προς το αιώνιο και πρωτότυπο κάλλος.
Συχνά η απροθυμία της ανθρώπινης φύσεως και η νωθρότητα της διάνοιας καθιστούν τον άνθρωπο ράθυμο στην αρετή, που απαιτεί κόπο. Στην κατάκτηση της αρετής παρεμβάλλονται εμπόδια και αδιέξοδα. Γι’ αυτό στην πρώτη εμφάνισή τους ο πιστός καταφεύγει στην Θεοτόκο που δεν παύει να αγαπά και να φροντίζει τους ανθρώπους ως φιλόστοργη Μητέρα. Έτσι μεταβιβάζει τις ευεργεσίες της προς όλους αδιακρίτως και τους προστατεύει από τους πειρασμούς και τους κινδύνους. Ο Ιωσήφ Υμνογράφος ομιλεί ποιητικά για την ακοίμητη πρεσβεία της Θεοτόκου προς τον Θεό, που καθαρίζει τα πάθη της ψυχής με τις ιερές μεσιτείες της, δωρίζοντας παράλληλα και σωτήρια εγρήγορση για την εκπλήρωση του θελήματος του Θεού.
Είναι τόσο πολλές οι θλίψεις, οι συμφορές του βίου και οι πειρασμοί που κυκλώνουν από παντού τον πιστό, ώστε αναζητά την «κραταιά σκέπη» της Παναγίας και ζητά προστασία, κάνοντας έκκληση προς αυτήν: «Διά σπλάχνα ελέους σου, Παρθένε, μη παρίδης σεμνή ποντούμενόν με σάλω βιοτικών κυμάτων, αλλά δίδου μοι χείρα βοηθείας καταπονουμένω κακώσεσι του βίου». Στον αγώνα του ενάντια στο κακό ο πιστός καταπονείται ανελέητα από τις ορμές των παθών, από τα βέλη του πονηρού και από τις επαναστάσεις της σάρκας. Γι’ αυτό ζητά συνεργό και βοηθό του την Παναγία, ώστε να καταστείλει τις σαρκικές εκρήξεις και να αποτρέψει την κυριαρχία και επικράτηση του υλικού φρονήματος που γεννά την αμαρτία.
Ο πιστός επικαλείται επίσης και την άμεση παρουσία του Θεού Πατέρα από τον οποίο ζητά να του δωρίσει «γρήγορον νουν, σώφρονα λογισμόν και καρδίαν νήφουσαν». Έτσι η προσωπική άσκηση συμβαδίζει με τη θεία αντίληψη. Ο πιστός δεν στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις, αλλά περισσότερο στη βοήθεια του Θεού στον οποίο και προσφέρει όλη του την ύπαρξη, όπως έπραξαν οι άγιοι της Εκκλησίας, και κυρίως η Παναγία.
Οι πρεσβείες της Θεοτόκου στηρίζουν τον άνθρωπο μπροστά στους πειρασμούς και τη δύναμη του κακού. Ο άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός εκτιμά ότι ο ανθρώπινος βίος θα ήταν αβίωτος, εάν οι πιστοί δεν είχαν την Παναγία «συνόμιλόν τους και μόνην επί γης καταλελειμμένην παρηγορίαν».
Αν κάποιος επιθυμεί να πορευθεί προς τον Δεσπότη όλων, τον Θεό ή να ζητήσει συγγνώμη για τα παραπτώματά του, τότε στο πρόσωπο της Παναγίας θα βρει το χειραγωγό που θα τον οδηγήσει προς αυτόν. Η Θεοτόκος, λόγω της εγγύτητάς της προς τον Θεόν και της κοινής καταγωγής της με το ανθρώπινο γένος, γίνεται διαρκώς η μεσίτρια που συμφιλιώνει το πλάσμα με τον Πλάστη. Με τις πρεσβείες της χορηγεί στους πιστούς την εκπλήρωση των αιτημάτων τους. Και αν είναι υποχρέωση των τέκνων να αποδίδουν σεβασμό και τιμή στους κατά σάρκα γεννήτορες, ποιά ανταμοιβή θα ήταν αντάξια της Παναγίας που είναι η αιτία της πνευματικής γεννήσεως, ενηλικιώσεως, εμπλουτισμού και θεώσεώς τους;
Με δεδομένη την υπαιτιότητα του ιδίου του ανθρώπου για την πτώση του και την αμαύρωση του «κατ’ εικόνα», είναι φανερό ότι ο ίδιος δεν θα μπορούσε να ανακόψει την πορεία του προς τον όλεθρο. Αυτήν την καταλυτική πτώση του γένους διαπίστωνε με θλίψη και συμπόνια η Παρθένος και αναζητούσε το αντίρροπο φάρμακο για ένα τόσο μεγάλο πάθος. Διέγνωσε ότι μόνο μία κατεύθυνση υπήρχε· η ολοκληρωτική στροφή της προς τον Θεό και η μεσιτεία της για όλο το ανθρώπινο γένος. Κατά συνέπεια έγινε πρέσβειρα των ανθρώπων με τη δική της βούληση «ζητούσα όπως πιθανώς και γνησίως ομιλήσει Θεώ».
Η Θεοτόκος με τη συνεκτική δύναμη, το θεάνθρωπο υιό της που έφερε στους μητρικούς της κόλπους, γίνεται ενοποιός χώρα που συγκρατεί και ενώνει. Αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους, συγκεντρώνει τους διασκορπισμένους και τους συμφιλιώνει μεταξύ τους και με τον Θεό, όπως ακριβώς το κέντρο του κύκλου όλες τις διερχόμενες ευθείες. Η Παναγία γίνεται η κοινή εστία, το θεμέλιο βάθρο και η απαράμιλλη πηγή των υπερφυσικών χαρισμάτων, από τα οποία αντλεί πλούσια η νοερή και λογική φύση χωρίς όμως να μπορεί να υπερβεί την τελειότητα εκείνης.
Η Παναγία ως μέση μεταξύ δύο ιστορικών κόσμων, προ και μετά Χριστόν, μεσίτευσε όχι μόνο μεταξύ αυτών των δύο, αλλά και μεταξύ του Θεού και όλου του ανθρώπινου γένους.
Η θέση της στο μυστήριο της θείας οικονομίας της έδωσε το προνόμιο να συνδέει μόνη αυτή το ανθρώπινο με το θείο. Έτσι κατέστησε τον Θεό Υιό ανθρώπου και ανέδειξε τους ανθρώπους σε υιούς του Θεού, γράφει ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς. Από αυτή τη θεία ιδιότητά της εκπορεύεται ο ρόλος της μεσιτείας και πρεσβείας της για τους ανθρώπους.
Έκτοτε αναδύεται ως έμψυχο άγαλμα κάθε καλού, ως ζωντανή εικόνα κάθε αρετής, ως κοινωφελέστατη τιμή του ουρανού, της γης και των επέκεινα.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.
Τὸ τῆς σοφίας ἱερὸν καὶ θεῖον ὄργανον, θεολογίας τὴν λαμπρὰν συμφώνως σάλπιγγα, ἀνυμνοῦμέν σε Γρηγόριε Θεολόγε,
ἀλλ’ ὡς νοῦς νοΐ τῷ πρώτῳ παριστάμενος, πρὸς αὐτὸν τὸν νοῦν ἡμῶν Πάτερ ὁδήγησον, ἵνα κράζωμεν·
Χαῖρε, μύστα τῆς χάριτος.
Ἄγγελος τῶν ἀῤῥήτων ἐπὶ γῆς ἀνεφάνης, τὰ θεῖα τοῖς βροτοῖς ἐξαγγέλων (γ΄). Ταῖς τῶν Ἀσωμάτων φωναῖς, νοΐ ἐν ἀνθρωπίνῳ
καὶ σαρκὶ χρώμενος, ἐξέστησας ἡμᾶς καὶ βοᾶν σοι θεοῤῥῆμον ἔπεισας ταῦτα·
Χαῖρε, δι’ οὗ τὸ σκότος ἠλάθη·
χαῖρε, δι’ οὗ τὸ φῶς ἀντεισῆλθε.
Χαῖρε, τῆς ἀκτίστου θεότητος ἄγγελε·
χαῖρε, τῆς κτιστῆς καὶ μωρᾶς ὄντως ἔλεγχε.
Χαῖρε, ὕψος ἀνεπίβατον, τὴν Θεοῦ δόξαν εἰπών·
χαῖρε, βάθος δυσθεώρητον, τὴν ἐνέργειαν δηλῶν.
Χαῖρε, ὅτι τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ καλῶς εἶπας·
χαῖρε, ὅτι τὰς δόξας τῶν κακούργων ἐξεῖπας.
Χαῖρε, φωστήρ, ὁ δείξας τὸν ἥλιον·
χαῖρε, κρατήρ, τοῦ νέκταρος πάροχε.
Χαῖρε, δι’ οὗ ἡ ἀλήθεια λάμπει·
χαῖρε, δι’ οὗ ἐσκοτίσθη τὸ ψεῦδος.
Χαίροις Πάτερ Γρηγόριε.
Βλέπων ἐπαιρομένους καὶ λαλοῦντας εἰς ὕψος, κατὰ Θεοῦ βλασφημίαν Βαρλαάμ, καὶ τοὺς περὶ αὐτόν, ζηλῶν ἐζήλωσας ζῆλον
τὸν ἅγιον, ἐγερθεὶς οὖν πάντας ἀπέκτεινας, τῇ μαχαίρᾳ τοῦ Πνεύματος ψάλλων·
Ἀλληλούϊα
Γέγονας ἐν μεθέξει τῆς ἀΰλου οὐσίας, νοΐ καθαρωτάτῳ σου Πάτερ, διὸ εἶναι μεθεκτὴν αὐτήν, ἐν χαρίσμασιν μόνον διδάσκεις
φιμῶν ἀντιδοξοῦντας, διὸ καὶ ἡμεῖς σοι ἀναβοῶμεν·
Χαῖρε, ἐχθροῦ τοῦ κοινοῦ διῶκτα·
χαῖρε, πιστῶν κατ’ αὐτοῦ ἀλεῖπτα.
Χαῖρε, κακοτρόπων ὁ τρέπων τὰς φάλαγγας·
χαῖρε, τῶν πιστῶν ὁ φρουρῶν τὰ συστήματα.
Χαῖρε, ὄντως ναῦς μυρίολβε, φόρτον φέρουσα Χριστόν·
χαῖρε, φάρε, ὁδηγῶν ἡμᾶς, εἰς λιμένας γαληνούς.
Χαῖρε, χριστομιμήτως πειρασμοὺς ὑπομείνας·
χαῖρε, ὁ ἀριστεύσας, ἐν καιροῖς τοῖς ἐσχάτοις.
Χαῖρε, σκηπτός, ὁ φλέξας κακόφρονας·
χαῖρε, πρηστήρ, τεφρώσας ἀσέβειαν.
Χαῖρε, δι’ οὗ Βαρλαὰμ ἀπεκτάνθη·
χαῖρε, δι’ οὗ ὁ Ἀκίνδυνος θλᾶται.
Χαίροις Πάτερ Γρηγόριε.
Δόξαν τῆς Ἐκκλησίας, στόμα θεολογίας, καινὴν ὁμολογίας τε γλῶσσαν καὶ δογμάτων ὁρθῶν, ποταμὸν σὲ κηρύττομεν
πρὸς ὃν ἄρδην ἐντυχὼν Βαρλαὰμ ἀπεπνίγη, μὴ εἰδὼς προσάδειν·
Ἀλληλούϊα
Ἔγνωσταί σοι θεόθεν, τὸ μακάριον τέλος, ὀφθεὶς γὰρ παραδόξως, καθ’ ὕπαρ ὁ Χρυσόστομος μάκαρ, καὶ πρὸς ἑαυτὸν σὲ
καλῶν σαφῶς, ὡς φίλον καὶ ὁμότροπον, ἐν ὕμνοις καταστέφω δὲ εἰκότως σοι προσεῖπε·
Χαῖρε, τερπνὸς τῆς Τριάδος οἶκος·
χαῖρε, φαιδρὸς Ἐκκλησίας λύχνος.
Χαῖρε, τοῖς ἀγῶσι τῶν Μαρτύρων ἐφάμιλλε·
χαῖρε, τῶν Ἀγγέλων Θεοῦ ὁμοδίαιτε.
Χαῖρε, ὅτι ἐκ νεότητος, Χριστοῦ ἦρας τὸν ζυγόν·
χαῖρε, πάθος τὸ σωτήριον, κολπωσάμενος φαιδρῶς.
Χαῖρε, ὁ τῶν βαρβάρων τὴν μανίαν μὴ δείσας·
χαῖρε, ὀ τῶν ἀνόμων τὰς ἑνέδρας συντρίψας.
Χαῖρε, δεινῶν αἰρέσεων πέλεκυς·
χαῖρε, δριμὺς ἀνόμων ὁ ἔλεγχος.
Χαῖρε, θερμὴ πρὸς Θεὸν μεσιτεία·
χαῖρε, κοινὴ τῶν πιστῶν προστασία.
Χαίροις Πάτερ Γρηγόριε.
Ζηλωτὴς εὐσεβείας, μειωτὴς ἀσεβείας ἐφάνης ὦ Γρηγόριε Πάτερ, καὶ γὰρ τοὺς τολμήσαντας εἰπεῖν τῆς θεότητος, θείας ἐνεργείας
εἶναι κτιστάς, ἀπεστόμωσας Συνόδων τετρακτύϊ κράζων·
Ἀλληλούϊα
Ἤττηται κατὰ κράτος, θὴρ ἑσπέριος ὄντως, δυνάμει προσβαλών σου τῶν λόγων, τὸ γὰρ γλώττης σου πῦρ μὴ φέρων πρὸς Λατίνους,
ὅθεν ἦκε φυγὰς ὤχετο, οὗ τῆς κακουργίας ῥύου Πάτερ τούς σοι ἐκβοῶντας·
Χαῖρε, θηρὸς Βαρλαὰμ τὸ πλῆγμα·
χαῖρε, διπλοῦν Ἀκινδύνου ξίφος.
Χαῖρε, τὴν ὀφρὺν ταπεινώσας τῆς Δύσεως·
χαῖρε, τῆς ἑώας κρατύνας τὰ δόγματα.
Χαῖρε, γλῶσσα ἡ ἐλέγξασα, κακουργίας Δυτικῶν·
χαῖρε, κῆρυξ ὁ νεοφανής, τἀληθῆ διατρανῶν.
Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις, ἑσπερίων ἡ θραῦσις·
χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις, τῆς ἑώας ἡ βάσις.
Χαῖρε, τοῦ σκότους πλήξας τὰ ἔκγονα·
χαῖρε, φωτὸς υἱοὺς ὡς ἐλάμπρυνας.
Χαῖρε, δεινὰς ἐκτεμὼν γλωσσαλγίας·
χαῖρε, σπορὰν ἐκριζῶν ζιζανίων.
Χαίροις Πάτερ Γρηγόριε.
Θεωθεὶς διανοίᾳ, θεοφόρος ἐγένου, διὸ καὶ καταλλήλως διδάσκεις, τὴν κρυπτὴν τῆς καρδίας εὐχήν, φυλακὴν νοός τε μυστικὴν
θέωσιν, καὶ θεωρίαν ἄϋλον, βαβαί! Δι’ ἧς Θεῷ βοῶμεν·
Ἀλληλούϊα
Ἰωάννης ὁ μέγας Θεολόγος, ὀφθείς σοι, Ἀγγέλων ἀρωγὴν τῆς Παρθένου, θεόθεν ἣν ἐζήτεις καμών, λύων τῆς ψυχῆς σου συνοχήν,
καὶ θείας εὐφροσύνης ἐμπιπλῶν σε, ᾖδε ταῦτα, ὦ εὐλογήμενε·
Χαῖρε, πτηνόν, τὸν πόλον βατεύων·
χαῖρε, ἰχθύς, Ἰησοῦν συμβολίζων.
Χαῖρε, θεολόγων ἁπάντων ἀνάπτυξις·
χαῖρε, τῶν κλεινῶν Ἀποστόλων ὁμότροπος.
Χαῖρε, πτόρθος ὁ τοῦ Ἄθωνος, μοναστῶν ἠ καλλονή·
χαῖρε, Κόρης τῆς Θεόπαιδος, φίλος ὀ ἀγαπητός.
Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις, τῶν δογμάτων ἡ στάθμη·
χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις, ἁγιότητος τύπος.
Χαῖρε, ἀκίς, ἰχνεύων κακόφρονας·
χαῖρε, λαμπτήρ, ἐκλάμπων τὰς χάριτας.
Χαῖρε, δι’ οὗ πιστῶν δῆμοι σκιρτῶσι·
χαῖρε, δι’ οὗ ἐχθρῶν στίφη θρηνοῦσι.
Χαίροις Πάτερ Γρηγόριε.
Κύριλλον σὺν Μαξίμῳ, Ἀθανάσιον ὄντως, Βασίλειον σὺν τῷ Χρυσοστόμῳ, Γρηγορίους σὺν Δαμασκηνῷ, ἅπαντας Γραφῶν
ἑρμηνευτάς, συνοδικῶς ἐκήρυξας, αἰσχύνας Βαρλααμίτας, κραυγάζων·
Ἀλληλούϊα
Λόγοις σου θεοπνεύστοις, Παραδόσεις ἁγίας, κρατύνας Ἐκκλησίας στηρίζεις, κυρώσας δὲ πᾶσαν τῶν Ἱεραρχῶν Γραφήν,
ἐξαίρεις τε συλλήβδην τὴν σεπτὴν θεολογίαν, διὸ νῦν ἀκούεις ταῦτα·
Χαῖρε, ὁμότροπε Βασιλείου·
χαῖρε, συνόμιλε τοῦ Κυρίλλου.
Χαῖρε, τὴν σοφίαν Μαξίμου κτησάμενος·
χαῖρε, τοῦ Δουκὸς Δημητρίου συγκάθεδρε.
Χαῖρε, ὅτι τὸ χρυσόῤῥειθρον Χρυσοστόμου εὐμοιρεῖς·
χαῖρε, των συνωνυμούντων σοι, τὴν ἀγχίνοιαν πλουτῶν.
Χαῖρε, Ἀθανασίῳ ὁ ὅμοιος ἀγῶσι·
χαῖρε, τοῦ Δαμασκόθεν, ὁ ἐφάμιλλος ζήλῳ.
Χαῖρε, αὐτοὺς δοξάσας τοῖς λόγοις σου·
χαῖρε, ὅτι αὐτῶν τὸν ζῆλον ἐζήλωσας.
Χαῖρε, τὸ θεῖον ἀντίτυπον τούτων·
χαῖρε, τὸ κῦρος ἁπάντων Πατέρων.
Χαίροις Πάτερ Γρηγόριε.
Μονάδα τῇ οὐσίᾳ, καὶ Τριάδα προσώποις, τὴν ἄκτιστον ἐκήρυξας φύσιν, διαιρῶν ἀχωρίστως σοφέ, καὶ ἑνῶν ἀσυγχύτως
τῇ θεοσοφίᾳ σου, διὸ καὶ ἀπεμώρανας τὰ Ἑλλήνων φρονοῦντας, κράζων·
Ἀλληλούϊα

Νέος ἀστὴρ ἐφάνης, θαυμαστῶς ἀνατέλλων, ἐν Ὄρει τῷ σεπτῷ τῆς Παρθένου, Μοναστῶν ἐκλαμπρύνων χορούς, ἀρετῶν
σου φέγγει θεῖε Γρηγόριε, ὑφ’ οὗ καὶ φωτιζόμενοι, ὑμνοῦσί σε οὕτω βοῶντες·
Χαῖρε, δι’ οὗ κομπάζει ὁ Ἄθως·
χαῖρε, δι’ οὗ αὐχοῦσι μονῶται.
Χαῖρε, τὸ ἡδύπνοον ἄνθος τοῦ Ἄθωνος·
χαῖρε, Θεοτόκου θεράπων ὁ γνήσιος.
Χαῖρε, ἄστρον τὸ ἐξ Ἄθωνος, ἀπαστράψαν φαεινῶς·
χαῖρε, σφαῖραν τὴν περίγειον, τὸ φωτίσας τηλαυγῶς.
Χαῖρε, ὁ κλεινὸς ὄρπηξ, τῆς ὐπεράγνου Κόρης·
χαῖρε, ὁ θερμὸς αὖθις τῆς Θεόπαιδος λάτρις.
Χαῖρε, εἰκὼν ἡ βρύουσα χάριτας·
χαῖρε, μορφή, ἀΰλων ἐμπνεύσεων.
Χαῖρε, αὐγὴ φεγγοβόλε τοῦ Ἄθω·
χαῖρε, αὖχος ἀσκητῶν τε καὶ κλέος.
Χαίροις Πάτερ Γρηγόριε.
Ξενοτρόπως ἐνήργει, ἐπὶ σὲ θεοφόρε, ἡ χάρις τῶν θαυμάτων τοῖς πᾶσι, καὶ γὰρ πίστει τοὺς νοσοῦντας οἱ λαοί, πρὸ τῶν
ποδῶν σου ῥίπτοντες ἐλάμβανον αὐτίκα ὑγιαίνοντας, ὦ χάριτος! Θεῷ βοῶντες·
Ἀλληλούϊα
Οἶκον φωτὸς ἁγίου, καὶ πηγὴν θαυμασίων, καὶ βρύσιν ἱερῶν χαρισμάτων, καὶ κοινὸν ἰατρεῖον τὸν ναόν σου ἐγνωκότες οἱ πιστοί,
προστρέχοντες λαμβάνουσι τὴν ἴασιν, ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, βοῶντες·
Χαῖρε, κοινὸν ἰατρεῖον πάντων·
χαῖρε, ἀκέστωρ δοτὸς θεόθεν.
Χαῖρε, Βυζαντίου βλαστὸς ἁγιώτατος·
χαῖρε, τῆς κρυπτῆς προσευχῆς, ὀ διδάσκαλος.
Χαῖρε, ὅτι τὸν παράφρονα κατεβάλου Βαρλαάμ·
χαῖρε, ὅτι τὸν Ἀκίνδυνον, πολυκίνδυνον δηλοῖς.
Χαῖρε, Θεσσαλονίκης κραταιὲ πολιοῦχε·
χαῖρε, τῆς Ἐκκλησίας, ἀδιάῤῥητον τεῖχος.
Χαῖρε, Χριστοὺ ὁ πάνυ ἐράσμιος·
χαῖρε, Πατέρων ὁ πολυέραστος.
Χαῖρε, πιστῶν τὸ ἀνέδρευτον ἔρκος·
χαῖρε, πιστῶν ἀδιάψευστος πρέσβυς.
Χαίροις Πάτερ Γρηγόριε.
Πᾶσας ἐν τῇ ἀΰλῳ, βιοτῇ σου φυλάξας, τὰς θείας ἐντολὰς τοῦ Κυρίου, γεγονὼς δ’ ἐγκρατείας κανών, καὶ στάθμη ἁγιωσύνης
πάνσοφε, ἐξέπληξας ἅπαντας καὶ κραυγάζειν ἤγειρας τῷ Κυρίῳ·
Ἀλληλούϊα
Ῥητορεύων καθεῖλες, δεινοὺς ῥήτορας πλάνης, φρονοῦντας τὰ Μαρκίωνος, ὅθεν καὶ πολλοὺς πλανηθέντας ἔπεισας, ἀεὶ εὔχεσθαι
καὶ μὴ μόνον τὸ Πάτερ ἡμῶν, ὡς οὗτοι οἴοντο, ἡμεῖς ὅμως βοῶμεν·
Χαῖρε, ποιμὴν τῆς Θεσσαλονίκης·
χαῖρε, τὸ θαῦμα τῆς Θετταλίας.
Χαῖρε, τοὺς κομψοὺς ὁ φιμώσας Μαρκίωνος·
χαῖρε, ἑσπερίων φαυλίσας τὴν ἄνοιαν.
Χαῖρε, νήψεως διδάσκαλε, ἀνεφίκτων ἑρμηνεῦ·
χαῖρε, πρόβολε τῆς πίστεως, εὐσεβείας ὁδηγέ.
Χαῖρε, χριστομιμήτως πειρασμοὺς ὑπομείνας·
χαῖρε, ὁ ἀριστεύσας ἐν ἐσχάτοις τοῖς χρόνοις.
Χαῖρε, σκηπτός, ὁ φλέξας κακόφρονας·
χαῖρε, χιτών, πενήτων σωτήριος.
Χαῖρε, σεπτὲ χρυσολόγε ὡς ὄντως·
χαῖρε, σοφὲ χριστοκῆρυξ θεόφρων.Χαίροις Πάτερ Γρηγόριε.
Σώζεις τὴν Ἐκκλησίαν, δυτικῶν ἐκ τῆς πλάνης, καὶ ἐκ πάσης αἰρέσεως Πάτερ, πάνσοφα συγγράμματα αὐτῇ καταλελοιπώς,
ἅπερ κατέχουσα, ἐνδυναμοῦται τρέπουσα ἐχθρῶν παρεμβολάς, καὶ ἐκβοῶσα·
Ἀλληλούϊα
Τοῦ σοφοῦ Δημητρίου ὦ Γρηγόριε Πάτερ, ἐπλούτησας τὴν χάριν θεόθεν, καὶ τῷ μύρῳ σοφὲ νοητῶς, χρισθεὶς ἀρχιερεύς,
τὴν ποίμνην αὐτοῦ ἄριστα ἐποίμανας πανάγιε, ὑφ’ ἧς ἱερουργὲ ἀκούεις·
Χαῖρε, ὀσμὴ ἐξ Ἐδὲμ χυθεῖσα·
χαῖρε, ῥοή, πανευόσμου μύρου.
Χαῖρε, λογογράφε, λογίων τοῦ Πνεύματος·
χαῖρε, ἀρετῶν ἀπασῶν τὸ κειμήλιον.
Χαῖρε, ὅτι ἀνατέθεικας, Θεοτόκῳ σὴν ζωήν·
χαῖρε, ὅτι ὡς ἐπόθησας, Αὐτὴν ἔσχες βοηθόν.
Χαῖρε, ὁ τὰς ἑνέδρας Βαρλαάμ, διαῤῥήξας·
χαῖρε, ὁ σοφιστείας Ἀκινδύνου ἐλέγξας.
Χαῖρε, ζωῆς ἀμείνονος μέτοχε·
χαῖρε, τρυφῆς ἀκηράτου ἐχέγγυε.
Χαῖρε, δι’ οὗ ἐναβρύνεται Ἄθως·
χαῖρε, δι’ οὗ ἐπαινεῖται τὸ Ὄρος.
Χαίροις Πάτερ Γρηγόριε.
Ὑετὸν ἡμῖν ῥάνον, τῶν χαρίτων σου Πάτερ, καὶ δρόσον Ἀερμώνειον θείαν, καὶ γὰρ ὄρη Σιὼν νοητά, ἀρετῶν ὑψωθῆναι,
οὐκ ἰσχύομεν ὡς δεῖ, ἐγκωμιάσαι σε οἱ τλήμονες ἡμεῖς, ὅμως βοῶμεν·
Ἀλληλούϊα
Φωτὸς θείου πληροῦται, οἱ καλῶς μελετῶντες, τὰς θείας καὶ πανσόφους σου δέλτους, καὶ γὰρ ἄλλος καθάπερ Μωϋσῆς,
ἔλιπες Δεκάλογον ἡμῖν, ὑφ’ οὗ πρὸς ζωὴν καθοδηγούμενοι, ὑμνοῦμέν σε βοῶντες οὗτω·
Χαῖρε, τοῦ οὐρανοῦ ἡ διόπτρα·
χαῖρε, τοῦ Πόλου ὁ πολυπράγμων.
Χαῖρε, ταπεινώσεως βάθος ἀμέτρητον·
χαῖρε, τίμιον ἀρετῶν τὸ θησαύρισμα.
Χαῖρε, ὅτι τὸ Θαβώριον φῶς, ἀπρόσιτον σὺ φής·
χαῖρε, ὅτι ἀπεστόμωσας, τοὺς ληροῦντας ὡς κτιστόν.
Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις, Ἀρχιερέων τὸ κλέος·
χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις, μοναζόντων προστάτης.
Χαῖρε, ψυχῶν ἡμετέρων, ἴασις·
χαῖρε, παθῶν τῶν ἐχθίστων μείωσις.
Χαῖρε, λαῶν ἀταξίαν στορέσας·
χαῖρε, εἰρήνην τοῖς πᾶσιν βραβεύσας.
Χαίροις Πάτερ Γρηγόριε.
Χάριν σὴν οἱ Λατίνων ποτὲ μάταιοι παῖδες, ὑβρίζοντες κατήλεγχον ἅμα, ἀγιότητα Πάτερ τὴν σήν, ἀλλ’ ἡ θεία δίκη ἐνδίκως
φθάσασα, βυθῷ τούτους παρέδωκε, διδάξασα πολλοὺς Κυρίῳ ᾄδειν·
Ἀλληλούϊα
Ψάλλει σοι θεῖον ὕμνον, ἡ σὴ ποίμνη θεόφρον, κυκλοῦσα τὴν σορὸν τῶν λειψάνων, ἀσπαζομένη τε πιστῶς, αἰτεῖ τὴν
σεπτήν σου χάριν, Πάτερ Γρηγόριε, ἣν δαψιλῶς νῦν δώρησαι, ἵνα βοᾶ σοι σωζομένη ταῦτα·
Χαῖρε, ὁ μύστης Θεοῦ σοφίας·
χαῖρε, τῆς κρείττω θυσίας θῦτα.
Χαῖρε, ῥιζοτόμε αἰρέσεων ἄριστε·
χαῖρε, φυτοκόμε ἐσθλῶν περιδέξιε.
Χαῖρε, θεῖον οἰκητήριον, προσευχῆς καρδιακῆς·
χαῖρε, ἔσοπτρον ἐμφάσεων, τῆς Τριάδος ἀκραιφνές.
Χαῖρε, τοῦ φιλοσόφου Γρηγορᾶ καθαιρέτα·
χαῖρε, θεομαχίαν τὴν αὐτοῦ, καταστρέψας.
Χαῖρε, ψυχὰς πλουτίζων ἐν πνεύματι·
χαῖρε, πιστούς, ὁ ἄρδων χαρίσμασι.
Χαῖρε, ψυχῶν ἡμετέρων γαλήνη·
χαῖρε, φρενῶν κακοτρόπων ἡ ζάλη.
Χαίροις Πάτερ Γρηγόριε.
Ὤ Γρηγόριε Πάτερ, θεολόγων ἀκρότης, κανὼν ἱερωσύνης καὶ δόξα (γ΄), τόνδε ὕμνον πενιχρὸν ἡμῶν, προσδεξάμενος λύτρωσαι ἡμᾶ.
Κύριε ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστέ, Σέ προσκυνοῦμεν καί Σ εὐχαριστοῦμεν ἐκ βάθους καρδίας, διότι διά τῆς θεϊκῆς ἀγάπης Σου, μᾶς ἐχάρισες πλῆθος μορφῶν Ἁγίων, διά νά
ἀποτελοῦν τά ἰδανικά πρότυπά μας, διά νά μεσιτεύουν καί ἱκετεύουν γιά μας καί διά νά δοξάζουν τό παντιμον καί μεγαλοπρεπές Ὄνομά Σου, μέ τά θαυμαστά ἔργα,
τή ζωή καί τά θαύματα τῶν.
Εὐλόγησον Κύριε, τήν πανήγυριν αὐτήν, ποῦ ἐπιτελοῦμεν σήμερον πρός τιμήν τοῦ ἁγίου ἐνδόξου Πατρός ἠμῶν, Νεκταρίου Ἐπισκόπου Πενταπόλεως τοῦ Θαυματουργοῦ.
Σύ Κύριε, ὁ ἐπαναπαυόμενος εἰς τούς Ἁγίους Σου, ἀξίωσον ὅπως ὁ ἑορταζόμενος Ἅγιος Νεκτάριος, γίνει ἡ κλίμακά μας, γιά νά Σέ προσεγγίσωμεν καί λάβωμεν τήν
ἐπουράνιον Χάριν Σου, τό μέγα ἔλεός Σου καί θείαν Σου εὐλογίαν.
Δέξου Δέσποτα Πανάγιε, τάς μεσιτείας καί ἱκεσίας τοῦ Ἁγίου Πατρός ἠμῶν Νεκταρίου, διότι, ἐπειδή ἠμεῖς εἴμεθα ἀνάξιοι, νά ἀπευθυνώμεθα ἄπ εὐθείας πρός Ἐσένα,
τόν αἰώνιον Βασιλέα τῆς δόξης, καταφεύγομεν εἰς τόν Προστάτην Ἅγιόν μας Νεκτάριον λέγοντάς του:
Ἅγιέ του Θεοῦ Νεκτάριε, δυνατέ στήν πίστιν καί ὑπόδειγμα τῆς ὑπομονῆς καί καρτερίας, τῆς ταπεινοφροσύνης καί ἀνεξικακίας, εὐλαβῶς τιμῶμεν τήν ἱεράν σου μνήμην καί
παρακαλοῦμεν ἐσέ, ποῦ ἀδίκως ἐσυκοφαντήθης καί δεινῶς ἐδοκιμάσθης ἀπό τούς διωγμούς καί τήν ἀποπομπήν σου ἐκ τοῦ κλίματος Ἀλεξανδρείας, ὅπως συγχωρήσης
τούς προαπελθόντας διώκτας σου, ἠμᾶς δέ πάντας, νά περιφρουρήσης καί διαφυλάξης, ἀπό παντός κακοῦ καί ὀλισθήματος.
Μεσίτευσον, Ἅγιε Νεκτάριε, πρός Κύριον τόν Θεόν, διά τήν ἐνίσχυσιν καί εὐόδωσιν τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, τοῦ Σεπτοῦ Προκαθημένου αὐτοῦ, τοῦ ποιμνίου καί τοῦ
κλήρου του.
Πρέσβευε, Ἅγιέ του Θεοῦ, ὅπως Κύριος ὁ Σωτήρ καί Λυτρωτής ἠμῶν στηρίζει διά τῆς θείας Τοῦ δυνάμεως καί χάριτος, μικρούς καί μεγάλους, εἰς τήν Ὀρθόδοξον πίστιν.
Νά χειραγωγῆ δέ τήν νεολαίαν μας καί νά χαρίζη πλούσια τά ἀγαθά Του στόν Ἑλληνικόν λαόν.
Άγιε του Θεού Νεκτάριε, Σύ πού τόσον ευλαβώς ελάτρευσες την Παρθένον Μαρίαν, την Μητέρα του Κυρίου μας, γενού ταπεινός ικέτης Της, διά να σκέπη και περιφρουρεί
το Έθνος ημών και φέρει σ όλο τον κόσμον ειρήνην, ομόνοιαν και αγάπην, προς δόξαν του Ονόματος της Παναγίας Τριάδος. Αμήν.
Τὴν σπουδήν σου τῇ κλήσει κατάλληλον, ἐργασάμενη φερώνυμε, τὴν ὁμώνυμόν σου πίστιν, εἰς κατοικίαν κεκλήρωσαι, Παρασκευὴ Ἀθληφόρε· ὅθεν προχέεις ἰάματα, καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Τήν πάσαν ἐλπίδα μου, εἰς σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξον μέ ὑπό τήν σκέπην σου.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τή Ὑπερμάχω
Ὥσπερ ἀστήρ νεοφανῆς ἠμίν ἀνέτειλας, τή φανερώσει τῶν σεπτῶν Πάτερ Λειψάνων σου, καί θαυμάτων ταῖς ἀκτίσι πάσιν ἐκλάμπεις. Ἀλλά πλήρου τά αἰτήματα ἑκάστοτε, τῶν πιστῶς σοί προσιόντων Ἐφραίμ Ἅγιε, καί βοώντων σοί χαίροις Πάτερ μακάριε.
Ἄγγελος ὥσπερ ἄλλος, οὐρανόθεν ἐπέστης, καί ἔδειξας ἠμίν τήν χάριν (ἐκ γ'), δί ἤς εὐφραίνεις πάντα πιστόν, Ὁσιομάρτυς Ἐφραίμ θείου Πνεύματος, διο σέ μακαρίζοντες, ἀναβοῶμεν σοί τοιαύτα
Χαῖρε, ὁ πάλαι καλῶς ἀθλήσας χαῖρε, ὁ ἄρτι σ' αὐτόν ἐκφήνας.
Χαῖρε, εὐφροσύνης καί ὁ παραίτιος, χαῖρε, οὐρανίου χαρᾶς ὁ συναίτιος.
Χαῖρε, ἄστρον τό νεοφωτον Ἐκκλησίας τοῦ Χριστού χαῖρε, ξίφος τό ἀμφίστομόν της μανίας τοῦ ἐχθροῦ.
Χαῖρε, ὅτι ὁσίως ἐν ἀσκήσει ἐμπρέπεις χαῖρε, ὅτι νομίμως ἐν ἀθλήσει ἐστέφθης.
Χαῖρε, καινόν της πίστεως ἔρεισμα χαῖρε, ἀπίστων φθορά καί ἄλγημα.
Χαῖρε, δί οὗ εὐσεβεῖς κραταιούνται χαῖρε, δί' οὐ δυσσεβεῖς καταργοῦνται.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.
Βίου σου τοῦ ὁσίου καί τέλους σου τοῦ ἁγίου, ἄγνωστα τοῖς πάσι πρίν ἐτέλουν, ἄλλ ἀποκαλύψει θαυμαστή τῶν ἱερῶν σου
Λειψάνων πανόλβιε, ἐγνώσθης ἐν τοῖς πέρασι, ἅπαντας ἐγείρεις ψάλλειν
Ἀλληλούϊα.
Γνῶσιν λαβόντες θείαν, τῆς ἐνθέου ζωῆς σου, ἐκφάνσει τῶν ἁγίων ὀστῶν σου, αἴνεσιν προσάγομεν Θεῶ τῷ ποικίλοις σέ δοξάσαντι θαύμασιν, Ἐφραίμ θεομακάριστε, δί ὧν εὐφραίνεις τούς βοώντας σοί
Χαῖρε, Χριστοῦ ὁ θεῖος θεράπων χαῖρε, φωτός ἀΰλου θεάμων.
Χαῖρε, τῶν Ὁσίων ζηλώσας τήν ἄσκησιν χαῖρε, τῶν Μαρτύρων ζηλώσας τήν ἄθλησιν.
Χαῖρε, σκεῦος καθαρότατον ἐπιπνοίας θεϊκής χαῖρε, ἄνθος εὐωδέστατον εὐωδίας μυστικῆς.
Χαῖρε, ὅτι τόν κόσμον νουνεχῶς ἀπηρνήσω χαῖρε, ὅτι τά ἄνω θαυμαστῶς ἐπορίσω.
Χαῖρε, κοιμίσας τά κύματα χαῖρε, νοός ὑψώσας τόν ἔρωτα.
Χαῖρε, Χριστοῦ γεωργῶν τήν ἀγάπην χαῖρε, σατᾶν καταργῶν τήν ἀπάτην.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.
Δόξαν τήν κεκρυμμένην, ἤν θεόθεν ἐκτήσω, Ἐφραίμ Ὁσιομάρτυς Κυρίου, ἐμφανείαις σου ταῖς ἱεραῖς, τοῖς θεασαμένοις σέ ἐφανέρωσας, καί θαύμασιν ἐπιστωσας, τούς πιστῶς Κυρίω βοώντας.
Ἀλληλούϊα.
Ἔλαμψας ἐν τῷ ὄρει, πάλαι τῷ τῶν Ἀμώμων, Χριστῷ εὐαρεστήσας ὀσίως νῦν δέ τήν ἁγίαν σου Μονήν, ἁγιάζεις τοῖς ἁγίοις Λειψάνοις σου, Ἐφραίμ ἐν σοῖ χορεύουσαν καί βοώσαν σοί εὐφροσύνως
Χαῖρε, ὁ λύχνος τῆς ἠσυχίας χαῖρε, ὁ τύπος τῆς ἐγκρατείας.
Χαῖρε, ὁ εὐφράνας πιστῶν τήν διανοιαν χαῖρε, ὁ αἰσχύνας ἀπίστων τήν ἄνοιαν.
Χαῖρε, ὁ φοινίξας αἵμασι τῆς ψυχῆς σου τήν στολήν χαῖρε, ὁ σφραγίσας σκάμμασιν ἀθλητῶν τήν σήν ζωήν.
Χαῖρε, ὅτι ὑπέστης τήν ὁρμήν τῶν βαρβάρων χαῖρε, ὅτι μετέσχες αἰδίων στεφάνων.
Χαῖρε, λαμπτήρ ὁσίας ἀσκήσεως χαῖρε, πρηστήρ μανίας τοῦ χείρονος.
Χαῖρε, χαρά τῆς ἁγίας Μονῆς σού χαῖρε, φωτός θησαυρός τρισηλίου.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.
Ζάλην ἅπασαν λύων, καί χαράν πρυτανεύων, ἐπέστης τή σεμνή Ἡγουμένη καί ταύτη ἐδήλωσας σαφῶς, τίς εἰ οὐ τά σεπτά ὀστᾶ ἀνεύρατο, ἡ δέ ἔνθους γεγονυία, τή σή ἐκφάνσει Θεῶ ἔφη
Ἀλληλούϊα.
Ἤκουσε τῆς φωνῆς σου, καί εἶδε σέ ὁμιλοῦντα, παμμάκαρ, ἡ ὤφθης τή Ἡγουμένη σοφέ, καί ταύτη τό σόν ὄνομα ἐδήλωσας, καί τέλος σου τό ἅγιον διο ἐβόας σοί τοιαύτα
Χαῖρε, ὁ μάρτυς ἐν τοῖς Ὀσίοις χαῖρε, ὁ ἔνδοξος ἐν Ἁγίοις.
Χαῖρε, ὁ βιώσας ζωήν τήν ἰσάγγελον χαῖρε, ὁ τρυγήσας καρπόν τόν ἀθάνατον.
Χαῖρε, στέφος χρυσοκόλλητόν της ἁγίας σου Μονής χαῖρε, δένδρον εὐθαλέστατον εὐκαρπίας νοητῆς.
Χαῖρε, ὁ ἐν τῷ ὄρει τῶν Ἀμώμων ἀσκήσας χαῖρε, ὁ δί ἀγάπην τοῦ Σωτῆρος ἀθλήσας.
Χαῖρε, ἐχθροῦ πατήσας τήν δύναμιν χαῖρε, Χριστοῦ πλουτήσας τήν ἔλαμψιν.
Χαῖρε, ψυχῶν ὁ καθαίρων τόν ρύπον χαῖρε, πιστῶν ὁ εὐφραίνων τόν δῆμον.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.
Θαύμασι παραδόξοις, καί πολλαῖς ἐμφανείαις, κάτ ὄναρ καί κάθ ὕπαρ ποικίλως, τήν σήν δόξαν πάσι φανεροῖς, ἤν ἐκ Θεοῦ πάλαι ἐκτήσω Ἅγιε διο τήν σήν λαμπρότητα, θαυμάζοντες Θεῶ βοώμεν
Ἀλληλούϊα.
Ἴασιν ἀναβλύζει, καί χαράν καί ὑγείαν, ἡ θήκη τῶν ἁγίων ὀστῶν σου, τοῖς προσιούσι τή σή Μονή καί ζητούσιν Ἐφραίμ τήν σήν βοήθειαν ἔνθεν οἱ τῆς σῆς χάριτος, τρυφῶντες πιστῶς βοώσι
Χαῖρε, ἡ βρύσις τῶν ἰαμάτων, χαῖρε ἡ λύσις τῶν νοσημάτων.
Χαῖρε, ὁ κάτ ὄναρ καί ὕπαρ φαινόμενος χαῖρε, ὁ κινδύνων παντοίων ρυόμενος.
Χαῖρε, ὅτι τούς καλοῦντας σέ ἁγιάζεις μυστικώς χαῖρε, ὅτι τούς ὁρώντας σέ ἐπευφραίνεις θαυμαστῶς.
Χαῖρε, ὁ θεραπεύων τά ἀνίατα πάθη χαῖρε, ὁ ἀπελαύνων τῶν δαιμόνων τά ἄχθη.
Χαῖρε, ὁ ὀφθεῖς πολλοῖς ὡς ἠθέλησας χαῖρε, ὁ διδούς χαράν οὖς ἐπέλεξας.
Χαῖρε, σκηνῆς οὐρανίου οἰκήτωρ χαῖρε, ἠμῶν θερμός ἀντιλήπτωρ.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.
Κήρυκες γεγονότες, τῶν πολλῶν σου θαυμάτων, οἱ τῆς σῆς τυχόντες εὐποιΐας, πιστῶν ἐπτέρωσαν τάς ψυχάς ἔνθεν πλεῖστοι τή Μονή σου προστρέχουσι, καί δρέπονται τήν χάριν σου, ἐκ τῶν Λειψάνων σου βοώντες
Ἀλληλούϊα.
Λάμπων ὡς ἄλλος λύχνος, οὐρανόφωνος ὤφθης, ἐν ὄρει τῶν Ἀμώμων ἀρτίως γνωσθεῖς τή Ἐκκλησία Χριστοῦ, τή ἐκκαλύψει τῶν θείων Λειψάνων σου, ὁ πρώην τελῶν ἄγνωστος, καί πάντας συγκινεῖς βοάν σοί
Χαῖρε, ἡ στήλη ὁσίων πόνων χαῖρε, τό κλῆμα ἐνθέων νόμων.
Χαῖρε, ἑωσφόρος Χριστοῦ ὁ νεοφωτος χαῖρε, Ἐκκλησίας κρηπίς ἡ νεότευκτος.
Χαῖρε, τύπος ἐνθεότατος ἀρετῶν ἀσκητικών χαῖρε, πέτρα ἡ στερέμνιος ἄθλων τῶν μαρτυρικῶν.
Χαῖρε, ὅτι νομίμως τοῖς τυράννοις ἀντέστης χαῖρε, ὅτι ἐνδόξως τῷ Κυρίω μετέστης.
Χαῖρε, Χριστοῦ ὁρῶν τήν λαμπρότητα χαῖρε, αὐτοῦ ὑμνῶν τήν χρηστότητα.
Χαῖρε, ψυχῆς τήν ἀνδρείαν ἐκφαίνων χαῖρε, ἐχθρῶν τήν μανίαν ἐκτρέπων.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.
Μένων ἐγκεκρυμμένος, ἐν ἐτῶν περιόδοις, πολλῶν ὑπό τήν γῆν θεοφόρε, ἀρτίως εὐδοκία Θεοῦ, ἐγνώσθης ἠμίν ὡς θησαυρός ἅγιος, Ἐφραίμ καί τή σή χάριτι, πλουτίζεις τούς Χριστῷ βοώντας
Ἀλληλούϊα.
Νέος ἥλιος ὤφθης, τή Χριστοῦ Ἐκκλησία, ἐκλάμπων τῶν θαυμάτων ἀκτίσι, καί λύεις τήν νύκτα τῶν παθῶν, τῶν προσιόντων θερμῶς τή πρεσβεία σου. Ἀλλά καί ἠμίν Ὅσιε ἀεί βοώσι
Χαῖρε, ὁ βότρυς τῆς εὐφροσύνης χαῖρε, ὁ λύτης τῆς ἀφροσύνης.
Χαῖρε, τῶν νοσούντων θεοσδοτος ἴασις χαῖρε, τῶν ποικίλως πασχόντων ἡ λύτρωσις.
Χαῖρε, ἄνερ θεοφόρητε τῶν Ὁσίων μιμητά χαῖρε, Μάρτυς τοῦ Παντάνακτος καί θεοφρον ἀθλητά.
Χαῖρε, ὁ τή ἀσκήσει τήν ἄθλησιν συνάψας χαῖρε, ὁ ἐν τή δόξη τή ἄνωθεν ἐκλάμψας.
Χαῖρε, παθῶν ὁ λύων τήν ζόφωσιν χαῖρε, καλῶν ὁ φαίνων τήν ὄνησιν.
Χαῖρε, ὀφρύν τῶν βαρβάρων πατήσας χαῖρε, στερρῶς τόν ἀγώνα ἀνύσας.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.
Ξένη πέλει ἡ χάρις, ἤν παρέχεις παμμάκαρ τοῖς ἐπικαλουμένοις σέ πάσιν ἔνθεν εἰς πάσαν τήν Ἀττικήν, ὁ τῶν θαυμάτων σου φθόγγος ἐξέδραμε, καί πάντες τοῖς Λειψάνοις σου, προστρέχουσι Θεῶ βοώντες
Ἀλληλούϊα.
Ὅλος λελαμπρυσμένος, θεϊκαῖς ἀγλαΐαις, ἐφίστασαι τή θεία Μονή σου, καί φαίνη διαφόρω μορφή τοῖς καθαροῖς τή καρδία ἐν Πνεύματι, καί νέμεις χάριν ἄφθονον, τοῖς πόθω σοῖ βοώσι
Χαῖρε, τό κλέος τῶν μοναζόντων χαῖρε, ὁ στύλος τῶν ὀρθοδόξων.
Χαῖρε, τῆς ἀΰλου εὐκλείας θησαύρισμα χαῖρε, τῆς ἐξ ὕψους σοφίας ἐναύλισμα.
Χαῖρε, ἄρωμα οὐράνιον χάριτος τῆς θεϊκής χαῖρε, μύρον πολυσύνθετον ἀγωγῆς ἀσκητικῆς.
Χαῖρε, ἅγιον θύμα δί ἀθλήσεως θείας χαῖρε, σφάγιον θεῖον τῆς βαρβάρων μανίας.
Χαῖρε, ζωῆς ὁσίας ὀσφράδιον χαῖρε, ἠθῶν ἀμέμπτων κινάμωμον.
Χαῖρε, ἀστήρ ἐν τῷ ὄρει Ἀμώμων χαῖρε, κανών πρακτικός μονοτρόπων.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.
Παραλύτους συσφίγγεις, δαιμονώντας ἰᾶσαι, καί πλήθη τά δυσίατα παύεις ἐντεῦθεν Ἀθηναίων πληθύς, καί Πειραιεῖς καί περιχώρων ὅμιλοι, τή σή Μονή Πάτερ σπεύδουσιν, ὑμνοῦντες σέ καί βοώντες
Ἀλληλούϊα.
Ρημάτων σου τῶν θείων, ὡς σέ εἶδεν, ἐκλάμποντα ἐν δόξη ἀΰλω ἡ εὐσεβής νεάνις σοφέ, καί τήν σήν προστασίαν ὠμολόγησεν, ἤν παρέχεις τή σή μονή βοῶσι σοί τοιαύτα
Χαῖρε, Ὁσίων καύχημα νέων χαῖρε Μαρτύρων εὔκλειαν φέρων.
Χαῖρε, τῆς Μονῆς σου προστάτης ἀκοίμητος χαῖρε, τῶν ἁγίων Ἀγγέλων ὁ σύσκηνος.
Χαῖρε, ὅτι ἐθεράπευσας ἀσθενοῦντας χαλεπώς χαῖρε, ὅτι τόν παράλυτον ἠνόρθωσας θαυμαστῶς.
Χαῖρε, κεφαλαλγίας διαλύσας τό βάρος χαῖρε, τοῦ διαβήτου καταπαύσας τό πάθος.
Χαῖρε, Θεοῦ χαρίτων κειμήλιον χαῖρε, πιστῶν διάδημα τίμιον.
Χαῖρε, Ἐφραίμ ἀσκητῶν ὡραιότης χαῖρε, εἰκών μοναστῶν καί λαμπρότης.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.
Σέ, ὀράσει ἁγία καί κάτ ὄναρ καί ὕπαρ, ἐν τή σή μάνδρα περιπολοῦντα, κατεῖδον μονάστριαι σεμναί, καί εὐφροσύνης πολλῆς ἐπληρώθησαν, προστάτην σέ κηρύττουσαι, καί τῷ Θεῶ ὁμού βοώσαι
Ἀλληλούϊα.
Τό οὐράνιον μύρον, τή ψυχή θησαυρίσας, εὐφραίνεις τῶν πιστῶν τάς καρδίας, καί εὐωδία μυρεψική τῶν σεπτῶν σου λειψάνων ποιεῖς λάρνακα, ἀρωματίζειν Ἅγιε, τούς εὐλαβῶς σοί ἐκβοώντας
Χαῖρε, τῆς χάριτος μυροθήκη χαῖρε, τῆς μάνδρας σου ἔνθεος σκέπη.
Χαῖρε, ἀφθαρσίας εὐώδης παραδεισος χαῖρε, ἀπαθείας ἁγίας κυπάρισσος.
Χαῖρε, ὅτι καταβέβληκας τόν ἀντίπαλον ἐχθρόν χαῖρε, ὅτι ἐμεγάλυνας τοῖς σοῖς πόνοις τόν Χριστόν.
Χαῖρε, ὁ ὑπό χθόνα πλεῖστα ἔτη τελέσας χαῖρε, ὁ θεία νεύσει ἐκ τῆς γής ἀναλάμψας.
Χαῖρε, ψυχῶν καθαίρων τούς μώλωπας χαῖρε, δεινῶν ἐκκαίνων τούς σκόλοπας.
Χαῖρε, ἀεί τάς ἰάσεις παρέχων χαῖρε, ἠμῶν ἀεί προστατεύων.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.
Ὕμνησαν τόν Σωτήρα, τή εὐρέσει θεοφρον, τῶν θείων καί πανσέπτων ὀστῶν σου, εὐσεβῶν οἱ δῆμοι πανδημεῖ, ὅτι ταῦτα ἀσινή διετήρησεν, ὑπό τήν γῆν χρόνοις πλείοσιν, ἅ τιμῶντες Ἐφραίμ βοώμεν
Ἀλληλούϊα.
Φύλαττε τήν Μονήν σου ἀπό πάσης ἀνάγκης, τή σῆ πρός τόν Σωτήρα πρεσβεία, καί δίδου ταύτη πάτερ Ἐφραίμ, τά τῆς εὐλογίας τῆς σῆς δωρήματα ἰδού γάρ τή σῆ χάριτι, προστρέχει ἀεί ἐκβοώσα
Χαῖρε, ἠμῶν τό ἄρρηκτον τείχος χαῖρε, πιστῶν ἀτίνακτος πύργος.
Χαῖρε, τῆς Μονῆς σου φρουρός ἀσφαλέστατος χαῖρε, τῶν τεκνίων σου φύλαξ καί ἔφορος.
Χαῖρε, στήριγμα θεοσδοτον εὐλαβῶν μοναζουσών χαῖρε, καύχημα οὐράνιον τῶν πιστῶν ἀσκητριῶν.
Χαῖρε, ὅτι βραβεύεις τοῖς πιστοῖς τάς αἰτήσεις χαῖρε, ὅτι προσδέχη σῶν υἱῶν τάς δεήσεις.
Χαῖρε, ἠμίν ἐκφαίνων τά κρείττονα χαῖρε, ἀεί ἐκτρέπων τά χείρονα.
Χαῖρε, Χριστῷ ὑπέρ πάντων πρεσβεύων χαῖρε, παθῶν τήν ἐνέργειαν φλέγων.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.
Χάριτας ἀναβλύζεις, καί πολλήν εὐφροσύνην, καί θείαν ἀγαλλίασιν Πάτερ, καί εὐφραίνει ἠμῶν τάς ψυχᾶς, καί καθαγιάζει ὁμού τά σώματα, ἡ θήκη τῶν λειψάνων σου, τῶν ἐκβοώντων τή Τριάδι
Ἀλληλούϊα.
Ψάλλοντες ἐν αἰνέσει, τούς ἀγῶνάς σου Πάτερ, ὑμνοῦμεν τήν δοθεῖσαν σοί χάριν καί παρεστῶτες τή σή σορῶ, τήν προστασίαν σου ἐπιβιώμεθα, ἤν δίδου ἠμίν Ἅγιε, ὡς ἄν ἀεί σοί ἐκβοώμεν
Χαῖρε, ἰσότιμος τῶν Ὀσίων χαῖρε, συνόμιλος τῶν Μαρτύρων.
Χαῖρε, ἀϊδίων στεφάνων ὁ μετοχος χαῖρε, τρισηλίου ἐλάμψεως ἔμπλεως.
Χαῖρε, γέρας πολυτίμητον τῆς ἁγίας σου Μονής χαῖρε, θέμεθλος νεόδμητος Ἐκκλησίας τῆς σεπτῆς.
Χαῖρε, ὁ κατευφράνας τῶν πιστῶν τάς χορείας χαῖρε, ὁ ἀναφήνας ἀναβάσεις ἁγίας.
Χαῖρε, δί οὗ ἀνίας ρυσθήσομαι χαῖρε, δί οὗ παθῶν ἰαθήσομαι.
Χαῖρε, πιστῶν πρός Χριστόν ὁ μεσίτης χαῖρε, καμού ἐν ταῖς θλίψεσι ρύστης.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.
Ὤ τρισόλβιε πάτερ, Ἐφραίμ Ὁσιομάρτυς, τῶν πάλαι Ἁγίων συμπολίτα (ἐκ γ'), σύν αὐτοῖς δυσώπει τόν Χριστόν, ὡς ἄν ποικίλων ρυόμεθα θλίψεων, καί ζωῆς τῆς μελλούσης τύχωμεν οἱ τῷ Θεῶ βοώντες
Ἀλληλούϊα.
Καί αὔθις τό Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τή ὑπερμάχω
Ὥσπερ ἀστήρ νεοφανῆς ἠμίν ἀνέτειλας, τή φανερώσει τῶν σεπτῶν Πάτερ Λειψάνων σου, καί θαυμάτων ταῖς ἀκτίσι πάσιν ἐκλάμπεις. Ἀλλά πλήρου τά αἰτήματα ἑκάστοτε, τῶν πιστῶς σοί προσιόντων Ἐφραίμ Ἅγιε, καί βοώντων σοί χαίροις Πάτερ μακάριε.
Δίστιχον
Ἐφραίμ χαράν δίδου μοί τήν οὐρανίαν Γερασίμω χαῖρε σοί ἀναβοώντι.
Τι θα πει να είσαι άνθρωπος της Εκκλησίας;
«Να τι θα πει, με απλά λόγια: Βλέπεις ένα φτωχό που ζητά ελεημοσύνη; Αναγνώρισε σ’ αυτόν τον αδελφό σου, και ελέησέ τον με την πεποίθηση ότι στο πρόσωπό του βλέπεις τον ίδιο τον Χριστό.
Σε επισκέπτεται ένας άνθρωπος, γνωστός ή και άγνωστος; Δέξου τον πάλι όπως θα δεχόσουν τον Κύριο, αν σου χτυπούσε την πόρτα. Αγκάλιασέ τον με την αγάπη σου, φιλοξένησέ τον με χαρά και συζήτησε μαζί του πνευματικά θέματα.»
Αγιος Ιωάννης της Κροστάνδης
Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ . Τη Υπερμάχω.
Ομολογίας της αρίστης τον ακραίμονα, της ταπεινώσεως της θείας το υπόδειγμα, εκουσίως καρτερήσαντα τας πικρίας, της σαρκός εν αφθαρσία διαλάμποντα, Ιωάννην μεγαλώνυμον τιμήσωμεν, αναμέλποντες:
χαίροις Ρώσσων το καύχημα.
Άϋλον πολιτείαν υλική εν σαρκί σου, διήξας επί γης Ιωάννη (εκ γ ) και Αγγέλων Ασωμάτων τάξεις μιμησάμενος, Θεόν τον πλαστουργήσαντά σε κατεδόξασας, εν έργοις θαυμαστοίς και θείοις, όθεν ακούεις παρ’ ημών των θαυμαζόντων σε τοιαύτα:
Χαίροις, της ευσεβείας η εικών η τιμία
χαίροις, πίστεως αγίας η πλουσία θημωνία.
Χαίροις, των αγωνισμάτων των ενθέων αριστεύς
χαίροις, των υπουργημάτων των υψίστων προνομεύς.
Χαίροις, των Οσίων πάντων η καλλίστη ακρότης
χαίροις, των ομολογούντων σεβασμία λαμπρότης.
Χαίροις, ο της Εκκλησίας τιμαλφέστατος όλβος
χαίροις, της κλεινής Ρωσσίας, ευκλεέστατος γόνος.
Χαίροις, φωταυγείας θείας, τηλαυγέστατος πυρσός
χαίροις, των απαυγασμάτων των αγίων ο φανός.
Χαίροις, κρήνη δωρημάτων, των αφθάρτων και σεπτών
χαίροις, αφθαρσίας δώρον, και θειότατος κανών.
Χαίροις, Ρώσσων το καύχημα.
Βάρβαροι συμπλακέντες τω σω έθνει εν μάχαις, αιχμάλωτόν σε είλον παμμάκαρ, εν Ασία όθεν ευρεθείς, και δεινώ αυθέντη πωληθείς, αυτώ ολοσχερώς εδούλευσας εν αγογγύστω καρτερία Πάτερ. Και τούτω μεν υπήκουες ως δούλος ταπεινός, Ιωάννη, Θεώ δε τω κυβερνήτη του παντός ανέμελπες τον ύμνον, ψάλλων ασιγήτως
Αλληλούϊα.
Γνώμη σου εκουσία, τον Χριστόν εμιμήσω, το Πάθος υπομείναντα θείον, όθεν ύβρεις πάσας Ιωάννη καθυπέμεινας, εν ιλαρά και αδιστάκτω σου καρδία. Και χλεύην και πικρίαν πάσαν, ωσεί πόμα το ηδύ εξέπιες, διο ευφραίνεις νυν τους εκβοώντάς σοι τοιαύτα
Χαίροις, του Θεού των όλων, οικονόμος αληθής
χαίροις, απηνούς αυθέντου, υπηρέτης ευπειθής.
Χαίροις, ο καθυπομείνας, ανυποίστους κακώσεις
χαίροις, ο καταπλουτήσας, ουρανίους αντιδόσεις.
Χαίροις, τον ζυγόν δουλείας υπομείνας της πικράς
χαίροις, τον ζυγόν Κυρίου, ο βαστάξας εν χαρά.
Χαίροις, έσοπτρον το θείον, αυγασμάτων μυστικών
χαίροις, το σεπτόν δοχείον, θεοσδότων δωρεών.
Χαίροις, της μυσταγωγίας της αρρήτου ο αλείπτης
χαίροις, ο της Εκκλησίας, διαλάμπων μαργαρίτης.
Χαίροις, λύχνος ο αυγάζων, τας καρδίας των πιστών
χαίροις, ήλιον μηνύων, τον ανέσπερον Χριστόν.
Χαίροις, Ρώσσων το καύχημα.
Δείπνον ως ετελείτο του Κυρίου σου χάριν, εν τούτου τη πλουσία οικία, ετέλεσας παμμέγιστον θαύμα, ευχή διαπρυσίω σου Πάτερ. Και γαρ μακράν απέστειλας αυτώ τροφήν, εν πίνακι αυτού ιδίω Ιωάννη, ευφράνας τούτον τω θερμώ εδέσματι. Θεόν δε τον εν υψίστοις κατοικούντα ηύφρανας, ζεούση εν καρδία ψάλλων την ωδήν
Αλληλούϊα.
Έχων εν τη καρδία τη αγία σου Πάτερ, Κυρίου τον αγνότατον φόβον, Δαβίδ καθώς φησίν ο προφήτης, επλούτησας αγάπην τελείαν. Και τη πηγή αγάπης, τω Θεώ εγγίζων τελειότερον, αυτού τον νόμον εμελέτας νουνεχώς, ω Ιωάννη πάντιμε, το όνομα Αυτού επικαλούμενος απαύστως εν καρδίας χείλεσιν. Διο ακούεις παρ’ ημών των επικαλουμένων σε, εν ακορέστω τη στοργή, αδιακόπως ταύτα
Χαίροις, του Θεού των όλων, ο πιστότατος λάτρης
χαίροις, του Δεσπότου πάντων, ο αναίμακτος Μάρτυς.
Χαίροις, του Ιώβ πλουτήσας, την πολλήν μακροθυμίαν
χαίροις, ο ατρόμως δώσας, την καλλίστην μαρτυρίαν.
Χαίροις, θλίψεων την τρίβον, ο βαδίσας ακλινώς
χαίροις, της ψυχής αυχένα, υποκλίνας τω Χριστώ.
Χαίροις, των χαρίτων σκεύος, πλήρες θείας ευωδίας
χαίροις, των θαυμάτων ρείθρον, και ευώδης κληρουχία.
Χαίροις, Ρώσσων θυμηδία, και κατάκαρπος βλαστός
χαίροις, των Ελλήνων πλούτος, άφθορός τε θησαυρός.
Χαίροις, του χορού Αγγέλου, σύναυλος ο ιερός
χαίροις, μυστικής Τραπέζης, άριστος συνδαιτυμών.
Χαίροις, Ρώσσων το καύχημα.
Ζέοντι Ιωάννη, ακροτάτω τε πόθω, Χριστώ κατηκολούθεις προθύμως. Και Αυτού το όνομα το άγιον και πανσθενές, ουκ εξηρνήσω ουδαμώς μακάριε, ποιναίς υποβληθείς ποικίλαις, αλλ’ ως αδάμας έστης εν ταις θλίψεσι, Χριστού την Εκκλησίαν ωραΐζων ταις μαρμαρυγαίς της ακραιφνούς ομολογίας σου, ην έδωκας αθέων δυναστών ενώπιον, φωνή διαπρυσίω Πάτερ, Θεώ δε ασιγήτως ομιλών, ωδήν εφώνεις την τρισάγιον, ψάλλων ευχαρίστως
Αλληλούϊα.
Ήχθης εκ της Ρωσσίας, ως αιχμάλωτος Πάτερ, εν γη τη ιερά της Ασίας. Και ταύτην τοις οσίοις πόνοις σου εκαλλιέγρησας, πολύχουν τον καρπόν της πίστεως προσάξας Θεώ τω γεωργήσαντί σε. Εν ελευθέρα δε ψυχή, Αυτώ δουλεύων Ιωάννη Όσιε, αδούλωτον ετήρησας το φρόνημα, Αυτόν επευλογών αξίως. Διόπερ και ημείς οι ευλογούντές σε, φρονήματι ενθέω καρδία τε ειλικρινεί, βοώμέν σοι ανεμποδίστω τη φωνή τοιαύτα
Χαίροις, ο εν αμπελώνι κοπιάσας μυστικώ
χαίροις, βότρυν ο τρυγήσας, πόνων σου αθλητικών.
Χαίροις, δάκρυσιν τιμίοις, καταβρέξας σην στρωμνήν
χαίροις, ευφροσύνης θείας, επομβρίζων χαρμονήν.
Χαίροις, τάλαντον το μέγα, τη χειρί Θεού λαβών
χαίροις, ο πολυπλασίως επαυξήσας τον μισθόν.
Χαίροις, αύλαξι καρδίας, σπόρον άγιον δεχθείς
χαίροις, της ομολογίας, καλόν λόγον καρπωθείς.
Χαίροις, αρετών παντοίων, ο ευδαίμων δουλευτής
χαίροις, του Δεσπότου πάντων, ο εχέφρων μαθητής.
Χαίροις, κλέος Εκκλησίας και καλλίκαρπος βλαστός
χαίροις, των Οσίων δόξα, των Αγγέλων θαυμασμός.
Χαίροις, Ρώσσων το καύχημα.
Θέλημα του Κυρίου εκουσίως εκτελών, διηκόνησας προθύμως Ιωάννη ιερέ, ταπεινώ φρονήματί σου εκτελών τας εντολάς, όθεν χαίρων κατεδέξω της δουλείας τον ζυγόν,
δι’ αγάπην την Εκείνου, ην εξέχεε ημίν, δούλου την μορφήν λαβόντος αγαθότητος πολλή, ολοπόθω δε καρδία, χαρμοσύνω τη φωνή, ύμνον Τούτω προσεφώνεις και ωδήν χρεωστικήν
Αλληλούϊα.
Ίππων σκοτεινώ εν σταύλω διαμένων καρτερώς, φως Χριστού τη ση καρδία εθεώρεις μυστικώς, και τον Φωτοδότην ύμνεις Ιωάννη αληθώς, την λαμπάδα της ψυχής σου ανημμένην συντηρών, ταις φωτιστικαίς ακτίσι πανιέρων σου ευχών, ζόφον σκέδασον ψυχής μου της αλόγου δυσωπώ, ίνα λόγον σοι προσάξω φωτοφόρον τε ωδήν, λέγων εκτενώς σοι ταύτα ευχαρίστω τη φωνή
Χαίροις, τη ομολογία της καλλίστης ο θεράπων
χαίροις, των καλών αγώνων, ο στερρός και θείος άκμων.
Χαίροις, πίστεως αμώμου, το τερπνότατον δοχείον
χαίροις, των τερπνών χαρίτων, το αμώμητον ταμείον.
Χαίροις, θησαυρών Αγίων, ο πλουτήσας δωρεάς
χαίροις, πλούτω τω τιμίω, ο ενδύων τας ψυχάς.
Χαίροις, έαρ το μηνύον, απαθείας μυρισμόν
χαίροις, φρέαρ το ποτίζων, πνεύματος τον δροσισμόν.
Χαίροις, ράκεσι την σάρκα, θλίβων Πάτερ ταπεινοίς
χαίροις, την ψυχήν ευφράνας, άσμασιν υψοποιοίς.
Χαίροις, των υπουργήματων των αρίστων κοινωνός
χαίροις, θείων θελημάτων, υπηρέτης ο πιστός.
Χαίροις, Ρώσσων το καύχημα.
Κράτος το σαθρόν του πλάνου, ως συνέτριψας εχθρού, της καρδίας συντριβή σου Ιωάννη θαυμαστέ, ηνορθώσω πύργον μέγαν της ισχύος του Θεού, εν τω οίκω της ψυχής σου, τον ασάλευτον παντί, ένθα του Θεού εφώνεις μεγαλεία τα τρανά. Τράνωσον καμού τα χείλη, ευπροσδέκτοις σου ευχαίς, ίνα τήν ισχύν του πλάνου διολέσω παντελώς, και προσάδω συν Αγγέλοις τω πανσθενουργώ Θεώ την ωδήν
Αλληλούϊα.
Λάμπων της ψυχής τω κάλλει, πλέον του φθαρτού χρυσού, Εκκλησίαν ωραΐζεις Ιωάννη του Χριστού, χρυσαυγέσιν αγλαΐαις σων καμάτων ιερών, απαστράπτων ημίν πάσιν κάλλος το Δεσποτικόν. Της ψυχής μου τον χιτώνα τον χρανθέντα ηδοναίς, λάμπρυνον ταις ικεσίαις ευπροσδέκτοις δυσωπώ, ίνα κατά χρέος άδω την θερμήν σου αρωγήν, λέγων σοι πανευφροσύνως, λόγους τούτους εκτενώς
Χαίροις, ιαμάτων κρήνη, των θαυμάτων ποταμός
χαίροις, νόσων ανιάτων, ιατρός ο ταχινός.
Χαίροις, τον Θεόν υψώσας, έργοις σου τοις θαυμαστοίς
χαίροις, τον εχθρόν τροπώσας, αλαλήτοις στεναγμοίς.
Χαίροις, ο καλώς ζηλώσας, καρτερίαν του Ιώβ
χαίροις, Λάζαρος ως άλλος, εν πενία καρτερών.
Χαίροις, της Εδέμ τον πλούτον, κληρωσάμενος καλώς
χαίροις, θησαυρόν τον μέγαν, ο ευράμενος σοφώς.
Χαίροις, της φθοράς θανάτου, μη γευσάμενος σαρκί
χαίροις, αφθαρσίαν χάριν, απολαύσας εν τη γη.
Χαίροις, τω Θεώ προσάγων, ικεσίας εκτενείς
χαίροις, των πιστών απάντων, αντιλήπτωρ συμπαθής.
Χαίροις, Ρώσσων το καύχημα.
Μέλεσι σαρκός τιμίοις, έφερες ω Αθλητά, της στερράς ομολογίας στίγματα τα ιερά, υποστάς πολλάς κακώσεις, ανενδότω λογισμώ, και ποινάς καθυπομείνας, και τας ύβρεις τας πικράς, της τρυφής χειμάρρουν πίεις, ευφροσύνην τε τρυγάς, αιωνίαν εν τη πόλει Ιωάννη της Εδέμ, ένθα συν χοροίς Οσίων, ομηγύρεσι σεπταίς, των Μαρτύρων τε και δήμοις θείων ομολογητών, τω Θεώ τω εν Τριάδι ψάλλεις ύμνον εκτενώς, και ωδήν εν ευφροσύνη την χαρμόσυνον αεί
Αλληλούϊα.
Ναίων εν τω θείω οίκω, Γεωργίου του λαμπρού, και ενδόξου τροπαιούχου, εν Ασία τη Μικρά, πανημέροις ικεσίαις, ολονύχτοις τε ευχαίς, εξηυμένιζες Δεσπότην, Ιωάννη, του παντός. Τούτον νυν εξευμενίζου, και ημίν σοις υμνηταίς, παρεχόμενος πταισμάτων άφεσιν και ταις ψυχαίς, την ειρήνην την βαθείαν και παθών απαλλαγήν, όπως ευγνωμόνως πάντες κράζωμέν σοι αληθώς
Χαίροις, προσευχής ταμείον, εγκρατείας ο κανών
χαίροις, της αγάπης ρείθρον, ιλαρότητος εικών.
Χαίροις, τάγματα ζηλώσας, ουρανού χερουβικά
χαίροις, τάξεις ο λαμπρύνας, των Οσίων τας σεπτάς.
Χαίροις, της αγνείας οίκος, καθαρότητος στολή
χαίροις, πολιτείας θείας, ο ακραίμων μιμητής.
Χαίροις, ο ναώ του θείου, Γεωργίου καρτερών
χαίροις, συν εκείνω Πάτερ, τον Θεόν εκδυσωπών.
Χαίροις, των Μαρτύρων πάθος, ο δεξάμενος σαρκί
χαίροις, συν εκείνοις πάσι, τον Θεόν ομολογών.
Χαίροις, του Χριστού διδάσκων, την ταπείνωσιν ημίν
χαίροις ύψος απαθείας, επεφθάσας της χρηστής.
Χαίροις, Ρώσσων το καύχημα.
Ξένως εν τη γη βιώσας, ωκειώθης τω Χριστώ, τω βουλήσει ξενωθέντι δι’ ημάς τους γηγενείς, ίνα φίλοι καταστώμεν και οικείοι του Θεού, παραβάσεως της πρώην λυτρωθέντες και χαράς, μέτοχοι της αιωνίου ευρεθώμεν εν φωτί. Φωτοφόροις ουν ευχαίς σου, υπηρέτα του φωτός, χάριν ημίν δίδου πάσιν Ιωάννη ιερέ, ίνα σκότους λυτρωθέντες μεγαλώνυμον ωδήν, και ασίγητον τον ύμνον, ψάλλωμεν τω Φωτουργώ, και Δεσπότη των απάντων, μελωδούντες εκτενώς.
Αλληλούϊα.
Όλη διανοία Πάτερ, ηκολούθεις ακλινώς, τω Δεσπότη των απάντων, Ον επόθεις εκ παιδός, και Αυτού τοις στρατιώταις ηριθμήθεις ευπειθώς, νόμους Τούτου δε εγγράψας, εν καρδίας σου πλαξί, και τηρών εν ακριβεία οία δούλος αγαθός, έλαβες την θείαν χάριν, εμπορίας ως μισθόν, και το πρόσωπον εώρας Νομοθέτου ως Μωσής. Τούτω πρέσβευε απαύστως Ιωάννη αγαθέ, και ημάς καταξιώσαι, νόμον άγιον τηρείν, ίνα ευρεθώμεν πάντες εν νυμφώνι τω λαμπρώ, ψάλλομεν νυν δε εκ καρδίας λόγους σοι τους αγαθούς
Χαίροις, θεαμάτων θείων, άριστος μυσταγωγός
χαίροις, της λαμπράς Τραπέζης, τίμιος συνδαιτυμών.
Χαιροις, ο φίλος του Δεσπότου, και υιός αγαπητός
χαίροις, των πιστών προστάτης, και σεπτός νυμφαγωγός.
Χαίροις, ο καταδοξάσας, τον αθάνατον Θεόν
χαίροις, ο κατασυντρίψας, τον ανίσχυρον εχθρόν.
Χαίροις, την χριστωνυμίαν, αληθεύσας θαυμαστώς
χαίροις, των θαυμάτων ρείθρον, ιαμάτων ποταμός.
Χαίροις, Ρώσσων η τερπνότης, των Ελλήνων γλυκασμός
χαίροις, της Ευβοίας φάρος, Εκκλησίας στολισμός.
Χαίροις, των ομολογούντων, η κρηπίς η ιερά
χαίροις, Αθλητών Κυρίου, η σεμνότης η φαιδρά.
Χαίροις, Ρώσσων το καύχημα.
Πάσας αλγεινών ιδέας υπομείνας εν χαρά, πύργος της ισχύος ώφθης, Ιωάννη κατ’ εχθρών, τροπωσάμενος τας τούτων μηχανάς παντοδαπώς, και το στέφος εκομίσω εκ χειρός παντουργικής, και ημάς ευχαίς σου Πάτερ, καταξίωσον νικάν, τας αυτού μηχανουργίας και εγείραι κραταιά, τρόπαια ενθέου νίκης, και τα γέρα της ζωής, λάβωμεν βοώντες πάντες, την νικοποιόν ωδήν
Αλληλούϊα.
Ρώσσων γένος εγκαυχάται, μνήμη σου τη ιερά, και σκιρτά και μεγαλύνει, Ιωάννη τον Θεόν, ότι δέδωκέ σου τούτοις, ως πανίερον βλαστόν. Συγχορεύει άμα, δόξη και Ασία η Μικρά, ην ηυλόγησας εν πόνοις και καμάτοις ιεροίς, και συνάμα της Ευβοίας, χαίρει νήσος η κλεινή, η πλουτούσα ωσεί όλβον, σκήνός σου το θαυμαστόν, το φθοράς απηλλαγμένον, και επέκεινα τροπής, συγκαλείται δε Ελλήνων, πάσας πόλεις και λαόν, τον χριστώνυμον βοάν σοι λόγους τούτους ευμενώς
Χαίροις, ο πιών τας ύβρεις, ώσπερ ύδωρ το γλυκύ
χαίροις, τα ονείδη φέρων, ως ευφρόσυνον τρυφήν.
Χαίροις, στίγματα βαστάσας, του Κυρίου σου σαρκί
χαίροις, αφθαρσίας φέρων, την σφραγίδα εν αυτή.
Χαίροις, Άνακτι των πάντων, ο προσάξας σεαυτόν
χαίροις, ο εστώς τω θρόνω, Τούτου νυν εν ουρανώ.
Χαίροις, ο εν τη δουλεία, ως χρυσός δοκιμασθείς
χαίροις, του χρυσίου πλέον, διαλάμπων τοις εν γη.
Χαίροις, ο φλογμόν απάτης, κατασβέσας πόνοις σοις
χαίροις, ο φθοράν σαρκός σου, διασώσας εν φλογί.
Χαίροις, μαθητάς ο σώσας, εκ κινδύνου χαλεπού
χαίροις, πάντων τας καρδίας, ο πληρώσας θαυμασμού.
Χαίροις, Ρώσσων το καύχημα.
Σκήνωμα το άφθαρτόν σου, προσκυνούντες ευλαβώς, Ιωάννη ευλογούμεν, τον αθάνατον Θεόν, τον λυτρούμενον θανάτου γένος άπαν των βροτών, Τριημέρω τε Εγέρσει, αναστήσαντα ημάς, και φωναίς χαριστηρίοις άδοντες Αυτού πιστώς, την ισχύν των μεγαλείων, θαυμασίων τε πληθύν, εκβοώμεν εκ καρδίας, συν χοροίς Αγγελικοίς, ύμνον τον χαρμόσυνόν τε και ωδήν χερουβικήν
Αλληλούϊα.
Τέλος το μακάριόν σου, Ιωάννη προϊδών, των Αχράντων Μυστηρίων, επεζήτεις μετασχείν, ίνα της ζωής γενήση της αλήκτου κοινωνός. Ταύτα επεκόμισέ σοι, ενί μήλω ιερεύς, θησαυρόν ως κεκρυμένον απ’ απίστων δυσμενών, Ον λαβών ψυχήν σου Πάτερ, επεδίδως τω Θεώ. Τούτον νυν δοξολογούντες, ως ζωής τον Αρχηγόν, λέγομέν σοι εκ καρδίας, ταύτα πάντες εκτενώς
Χαίροις, δωρημάτων θείων, το υπέρτιμον σεμνείον
χαίροις, αρετών τιμίων, το υπερφώτον ταμείον.
Χαίροις, αγαθών μηνύων, την υψίστην ευκληρίαν
χαίροις, Πνεύματος Αγίου, ο πλουτήσας ευωδίαν.
Χαίροις, των στερρών Μαρτύρων, προσκτησάμενος τον ζήλον
χαίροις, τούτων εν φρονήσει, μιμησάμενος τον βίον.
Χαίροις, των Οσίων πάντων, αντιγράψας πολιτείαν
χαίροις, των Αγγελικών ταγμάτων, επεφθάσας υμνωδίαν.
Χαίροις, χρόνοις επί πλείστοις, εν ζοφώδει μείνας σταύλω
χαίροις, ο αεί σκηνώσας, του φωτός εις τας επαύλεις.
Χαίροις, ο καταγλαΐσας, του Χριστού την Εκκλησίαν
χαίροις, ο κατακοσμήσας, θείαν νήσον της Ευβοίας.
Χαίροις, Ρώσσων το καύχημα.
Ύλην πάσαν της κακίας, καταφλέξας αληθώς, ήνθησας τη Εκκλησία ως πανεύοσμος λειμών, αρετών τη ευκοσμία κατατέρπων τους πιστούς, όθεν πάντες Ιωάννη, μνήμην σου την ιεράν, καταστέφοντες ενθέως, άνθεσι χρεωστικοίς, ύμνον πλέκομεν αξίως, σε τιμώντες εκ ψυχής, τω Κυρίω δε συμφώνως, τον εν χάρισι πολλαίς, καταστέψαντά σε Πάτερ, μελωδούμέν εν χαρά
Αλληλούϊα.
Φως ωράθη τω σω τάφω, ωσεί στύλος του πυρός, προμηνύον Ιωάννη τοις παρούσιν εμφανώς, τον ολόφωτόν σου βίον, ον εξήσκησας εν γη, παρρησίαν ην πλουτείς τε, τω Φωτών νυν Πατρί. Χείρας Τούτω μη ελλείπης, του εκτείνειν δυσωπώ, ίνα σκότους λυτρωθέντες, εν φωτί των εντολών, πορευθώμεν οι σοι δούλοι, ανυμνούντες εκτενώς, Φωτοδότην και Σωτήρα, Λυτρωτήν τε Ιησούν, σοι δε λέγομεν απαύστως, εν μια ψυχής φωνή
Χαίροις, του Φωτός ο λύχνος, ζόφον των παθών σκεδάσας
χαίροις της ψυχής σου λύχνον, εντολών φωτί ανάψας.
Χαίροις, των πιστών καρδίας, τω σω φέγγει ιλαρύνων
χαίροις, θείαν Εκκλησίαν, τω σω κάλλει ο φαιδρύνων.
Χαίροις, άνερ θελημάτων, των ενθέων και αγίων
χαίροις, εραστής ο θείος, εντολών των σεβασμίων.
Χαίροις, ο κατακοσμήσας, το στερέωμα το άνω
χαίροις, στερεών εν ξύλω, του Σταυρού ψυχάς απάντων.
Χαίροις, η πηγή των θείων, και ζωοποιών ναμάτων
χαίροις, ρείθρον των απείρων, εξαισίων τε θαυμάτων.
Χαίροις, δένδρον καταγγέλων, παγκαρπίαν παραδείσου
χαίροις, άνθος το προχέον, ευωδίαν Παρακλήτου.
Χαίροις, Ρώσσων το καύχημα.
Χαίρων τρίβον περαιώσας, της δουλείας της πικράς, εν χερσί Θεού απέθου την αγίαν σου ψυχήν, και χαράν κατεκληρώσω, Ιωάννη αληθή, συν Αγγέλων ταις χορείαις ευφραινόμενος αεί. Πάντες χαίρέ σοι φωνούμεν του Κυρίου Αθλητά, εορτάζοντες εκ πόθου μνήμην σου την φωταυγή, ασπαζόμενοί τε πίστει σκήνός σου το ιερόν. Και κροτήσαντες χορείαν, επί γης χαρμονικήν, άμα τοις επουρανίοις εκβοώμεν την ωδήν, τω Θεώ τω εν υψίστοις μέλποντες αεί Αυτώ
Αλληλούϊα.
Ψάμμον της θαλάσσης Πάτερ, υπερβαίνει αληθώς, των θαυμάτων η πληθύς σου, ην προχέεις τοις πιστοίς, κατά χρέος προσελθόντες, εν ναώ σου ουν σεπτώ, εξαιτούμεν σην πρεσβείαν Ιωάννη ιερέ, ίνα νόσων λυτρωθέντες και παθών επιφοράς, ανακράξωμεν προθύμως εν καρδία ιλαρά:
Χαίροις, νόσων ο ακέστωρ, των δαιμόνων ελατήρ
χαίροις, των θαυμάτων βρύσις, ευλογίας ο κρατήρ.
Χαίροις, ως αστήρ ο λάμπων, την Τρισάκτινον αυγήν
χαίροις, των παθών σκεδάζων, την ψυχόλεθρον αχλύν.
Χαίροις, πλούτον πάσι δίδων, του Δεσπότου ακριβή
χαίροις, θησαυρόν εκβλύζων, αδιάφθορον πιστοίς.
Χαίροις, ο λιμήν ο θείος, διασώζων τας ψυχάς
χαίροις, άρχοντι ειρήνης, ο προσοικειών ημας.
Χαίροις, μεγαλεία ξένα, ο τρανώσας αληθώς
χαίροις, της φθοράς σαρκός σου, ξενωθείς ως θαυμαστώς.
Χαίροις, της Ρωσσίας στύλος, της Ελλάδος θησαυρός
χαίροις, οικουμένης πάσης, ο ακοίμητος φρουρός.
Χαίροις, Ρώσσων το καύχημα.
Ω πανίερε Πάτερ, των θείων ομολογητών η ακρότης, νεόφωτε αστήρ Ιωάννη (εκ γ)˙ ο των Μαρτύρων πείραν σω τιμίω σώματι δεξάμενος, και των Οσίων τους ιδρώτας, και καμάτους εκουσίως υπελθών, χειρί δε του οικείου σου Δεσπότου, στέφος το ακήρατον δεξάμενος, και αφθαρσίας της αγίας σου σαρκός τετιμημένος, τιμήν ημίν την άφθαρτον εν ουρανοίς, ευχαις σου υψηγόροις πάσι δίδου, ίνα ζωής της αιωνίου εύρωμεν την εύκλειαν, συν πάσι τοις σωζομένοις. Κυρίω δε γηθόμενοι την ωδήν προσάδωμεν, βοώντες συν Ασωμάτοις ακαταπαύστως:
Αλληλούϊα.
Πρέπει πραγματικά οι άνθρωποι να επιμελούνται τα ήθη
τους και να ζουν όπως πρέπει. Όταν αυτό το
κατορθώσουν, τότε εύκολα μπορούν να γνωρίσουν και τα
θεία. γιατί όποιος με όλη του την καρδιά και την
πίστη του σέβεται τον Θεό, έχει την βοήθειά Του να
δαμάζει και να κρατεί το θυμό και την επιθυμία του.
Επειδή αιτία όλων των κακών είναι η επιθυμία και ο
θυμός.
Μέγας Αντώνιος
Ταπείνωση της Παναγίας
Τι ανύψωσε τη Μητέρα του Θεού πάνω από όλα τα δημιουργήματα; Η ταπείνωση. Ο Θεός «επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού» (Λουκ. 1, 48), και γι’ αυτή την επιβραβευμένη ταπείνωσή Της την μακαρίζουν όλες οι γενιές. Και εσύ περισσότερο από όλα τα άλλα προσπάθησε να αποκτήσεις ταπείνωση. Ο Θεός στους ταπεινούς δίνει τη χάρη, ενώ στους υπερήφανους αντιτάσσεται.
Η Παναγία ευεργετεί
Η Παναγία είναι και σήμερα ζωντανή. Και όχι μόνο ζει, αλλά και ζωοποιεί και θεραπεύει τις ψυχές και, αν είναι προς το συμφέρον της ψυχής, και τα σώματα εκείνων των πιστών που προσεύχονται σ’ Αυτήν. Το ίδιο και οι Άγιοι ζουν και μετά το θάνατο…
Υπεραγία Θεοτόκε Παρθένε! Εξαιτίας του Σώματος και του Αίματος του Υιού Σου, που μεταλαμβάνω τόσο συχνά, τολμώ να πω ότι έχω με Σένα συγγένεια!
Ω Δέσποινα του κόσμου! Από Σένα έλαβε ο Υιός του Θεού αυτό το Σώμα και Αίμα. Το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου που μεταλαμβάνω είναι ίδια με το Σώμα του Κυρίου που είναι στους ουρανούς.
Πως μπορώ να μην αγαπάω Εσένα, και πιο πολύ τον Υιό Σου, δικό Σου και δικό μου Θεό;
Ω Πανάχραντε Δέσποινα! Δώσε μου να έχω συγγένεια με Σένα όχι μόνο εξαιτίας του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, που πολλές φορές μεταλαμβάνω ανάξια, αλλά να πλησιάσω και το δικό Σου βαθμό της πίστης, της αγάπης και της ελπίδας, να ομοιάσω Εσένα στις σκέψεις και τα συναισθήματα.
Ω Πανάχραντε Δέσποινα! Έχω μεγάλη ανάγκη και θέλω να αποκτήσω καρδιά καθαρή! Τα πάντα για Σένα είναι δυνατά, Υπερευλογημένη• μπορείς να παρακαλέσεις τον Υιό και Θεό Σου να μου χαρίσει καρδιά καθαρή, όπου κατοικεί πίστη, ελπίδα, και αγάπη. Κάνε το, Πανάχραντε!
Τι σημαίνουν τα θαύματα από τις εικόνες της Παναγίας; Σημαίνουν ότι η Δέσποινα Θεοτόκος, η Μητέρα του Σωτήρα μας, πάντα ακούει τις προσευχές που με πίστη και ταπεινή καρδιά, Της απευθύνονται ενώπιον των εικόνων της. Και σε μερικές απ’ αυτές δείχνει φανερά σημάδια της παρουσίας της.
Μετά από όλα αυτά, με πόση ευλάβεια πρέπει να συμπεριφέρονται οι πιστοί προς τις εικόνες της Παναγίας! Η αόρατη χάρη της είναι παρούσα σε κάθε εικόνα της, ιδίως αν αυτή η εικόνα αγιογραφήθηκε με το χέρι ενός ευλαβούς ανθρώπου.
Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε! Με τις πρεσβείες Σου, την ευσπλαχνία Σου, έχω ηρεμία και χαρά μέσα μου, η ψυχή μου είναι ελεύθερη και ανάλαφρη, στην καρδιά μου έχω ειρήνη και ησυχία.
Με υπεράσπισες, εμένα τον μετανοούντα άθλιο και τον αμαρτωλό, ενώπιον της δικαιοσύνης του Υιού Σου και του Θεού μας και Τον έκανες να με σπλαχνιστεί, εμένα τον χειρότερο απ’ όλους.
Φανερή είναι η χάρη Σου για την ψυχή μου μετά τη δοξολογία που ψάλλαμε μπροστά στην εικόνα Σου, την εικόνα της Παναγίας του Καζάν! 21 Οκτωβριού 1858.
Ύμνησε την Παντάνασσα, μην ξεχάσεις Αυτήν που σε ευεργέτησε, μην ξεχάσεις να ευχαριστήσεις «την υπέρμαχο στρατηγόν», που σε απάλλαξε από τα δεινά.
Η Παναγία φέρνει γαλήνη
Το έλεος της Παναγίας. Στις 24 Φεβρουαρίου ήμουν στη Ραμπόβ. Συμμετείχα στην κηδεία της συζύγου του ιερέα Σοκολόβ. Όταν μπήκα μέσα σε μία εκκλησία απ’ αυτές που βρίσκονται στο νεκροταφείο, είχα στην καρδιά μου θλίψη, η οποία προέρχεται από ολιγοπιστία και την οποία προκαλεί το πνεύμα της κακίας.
Έριξα το βλέμμα μου στην εικόνα της Παναγίας του Τύχβιν και δεν μπορούσα να πάρω απ’ αυτήν τα μάτια μου. Το πρόσωπό Της ήταν γαλήνιο, ταπεινό και γεμάτο αγάπη.
Είπα μέσα μου: «Πόση γαλήνη και ησυχία, που δεν είναι αυτού του κόσμου, υπάρχουν στο πρόσωπό Σου, Άχραντε Παρθένε!», και σαν να άκουσα απ’ Αυτήν μία απάντηση, που πολύ καθαρά αντήχησε στην καρδιά μου: « Τι σε εμποδίζει να έχεις ειρήνη και ησυχία στην καρδιά σου; Δεν γνωρίζεις που πρέπει να ψάχνεις για να τα βρεις;»
Με τη σκέψη και την καρδιά μου στράφηκα σ’ Αυτόν που είναι η Πηγή της ειρήνης και αμέσως απέκτησα την ποθητή ησυχία…
Δέσποινα Θεοτόκε! Παρηγοριά των θλιβομένων, Σε δοξολογούμε και Σε ευχαριστούμε! Τα βάσανα της καρδιάς μας τα μεταμορφώνεις σε γαλήνη και τη θύελλα των παθών σε ησυχία της χάριτος του Θεού! Ασταθής και πονηρή καρδιά μου! Να μην τολμήσεις ποτέ να αμφισβητήσεις τις φανερές ευεργεσίες της Βασίλισσας των Ουρανών!
Από τη στιγμή που προσευχήθηκα από την καρδιά μου στη Βασίλισσα όλου του κόσμου, αισθάνθηκα στην ψυχή ανακούφιση. Και στο εξής μη με αφήνεις, Παντάνασσα.
Εξύμνηση της Παναγίας
Μητέρα της δικής μας Ειρήνης, Μητέρα της δικής μας Χαράς, Μητέρα της δικής μας Ελπίδας και δικής μας Αγάπης. Μητέρα Αυτού που υπάρχει, Αυτού που ουσιώνει τα πάντα.
Μητέρα Άχραντε, το ύψος της δικής σου αγνότητας δεν μπορεί να φαντασθεί η δική μας ακάθαρτη ψυχή. Μητέρα Παμμακάριστε, την αγαθότητά σου δεν μπορεί να συλλάβει ο νους του ανθρώπου. Μητέρα πάντων των χριστιανών, οι εικόνες σου είναι σε κάθε πόλη και κάθε χωριό και μαρτυρούν τη γρήγορη βοήθεια που προσφέρεις σε μας.
Να είσαι και για μένα τον αμαρτωλό και τρισάθλιο γρήγορη βοήθεια και προστάτρια στους πόνους, στις θλίψεις και στους πειρασμούς!
Πως να προσευχόμαστε στην Παναγία
Να φανταστείς ότι στέκεσαι μπροστά στη βασίλισσα και την παρακαλείς να πραγματοποιήσει κάποιες δικές σου επιθυμίες. Με τι δέος και τι σεβασμό θα το έκανες!
Σκέψου τώρα ότι και αυτή είναι άνθρωπος, όπως και εσύ. Σκέψου τώρα πως πρέπει να στέκεσαι μπροστά στη Βασίλισσα του ουρανού και της γης, στη Μητέρα του Θεού του Υψίστου, με τι δέος και τι ειλικρίνεια! Ανέκφραστη είναι η μεγαλωσύνη της και απερίγραπτη η τελειότητα. «Πάσα η δόξα της θυγατρός του βασιλέως έσωθεν» (Ψαλ. 44, 14). Αυτή είναι τόσο κοντά στο Θεό. Πρόσεχε, να προσεύχεσαι σ’ Αυτήν με ανάλογο δέος, με καθαρή και συντετριμμένη καρδιά.
Αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης
Από το βιβλίο :
«ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ».
Εκδόσεις: Ορθόδοξος Κυψέλη.
http://tokandylaki.blogspot.ca/
