Friday, October 27, 2017

Θεέ του Αγίου Δημητρίου, βοήθει μας! ( Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιωτου )

Σήμερα είνε εορτή του αγίου Δημητρίου και χιλιάδες κόσμος εορτάζει. Εορτάζουν πολλά χωριά και πόλεις, γιατί το όνομα του αγίου Δημητρίου είνε ένα από τα πιο προσφιλή και αγαπητά ονόματα μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

«Ο Άγιος Δημήτριος τιμάται σ’ όλα τα μέρη όπου υπάρχουν ορθόδοξοι. Στη Σερβία, αν πάμε, θα συναντήσουμε το όνομα του αγίου Δημητρίου και στη Βουλγαρία και στη Ρουμανία και σ’ αυτήν ακόμα τη Ρωσία, το όνομα του Αγίου Δημητρίου αγαπάται, τιμάται και λατρεύεται.

Τι ήταν ο Άγιος Δημήτριος; Καλόγερος; Σηκώθηκε και έφυγε από το σπίτι του και πήγε μέσα στα βουνά και τα λαγκάδια και ασκήτευε; Όχι. Τι ήτανε; Παπάς και δεσπότης; Όχι. Λαϊκός ήταν. Ήτανε στρατιώτης. Και όμως αγίασε. Αυτό τι σημαίνει; Ότι κανένα επάγγελμα δεν εμποδίζει ώστε να γίνη κανείς Χριστιανός και ν’ αγιάση. Και ο γεωργός που σκάβει τη γη, και ο τσομπάνος που βόσκει τα πρόβατα, και ο τεχνίτης που μαστορεύει, και ο δάσκαλος, και ο καθηγητής, και ο στρατιώτης, και ο αξιωματικός, και ο μικρός και ο μεγάλος, όλοι μπορούν να γίνουν άγιοι. Βλέπουμε δηλαδή, ότι οι άγιοι είνε απ’ όλα τα επαγγέλματα.

Άγιος λοιπόν ήτανε ο Δημήτριος. Μα τι θα πη Άγιος; Άγιος θα πη ήρωας. Όχι με τη μικρή και ταπεινή έννοια, που δίνει ο κόσμος. Ήρωα λέει ο κόσμος έναν, που πήρε τα όπλα, ανέβηκε στα βουνά, πολέμησε και σκότωσε. Αυτούς θεωρεί ήρωες και τιμά ο κόσμος. Αλλά παραπάνω από τους ήρωες αυτούς, που νικούν στα πεδία των μαχών, υπάρχουν άλλοι ήρωες, που είνε σπάνιον είδος ήρωος.

Ο Μέγας Αλέξανδρος λ.χ., που ενίκησε τον κόσμον όλο, παρεπονείτο και έλεγε ότι· Εγώ, που νίκησα τον κόσμον όλον, νικήθηκα από τα πάθη μου. Γι αυτό έλεγαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας, ότι «το να νικά κανείς τον εαυτό του, αυτό είνε η υψίστη νίκη». Μπορεί κάποιος να υποτάξη τον κόσμο όλο, όπως ο Μέγας Αλέξανδρος, και όμως να είνε δούλος των παθών του. Ήρωας λοιπόν είνε αυτός που νικάει τα ελαττώματά του, νικάει τα πάθη του, τις κακίες, τον αμαρτωλό κόσμο που έχει μέσα στην καρδιά του. Ήρωας είνε αυτός που νικάει, όπως λένε οι πατέρες, «κόσμον, σάρκα και διάβολον». Αυτό είνε το ανώτερο είδος ηρωϊσμού.

Απ’ αυτή την άποψι ήταν ήρωας ο Άγιος Δημήτριος. Και ήταν άγιος γιατί; Πρώτα – πρώτα πίστευε στο Χριστό. Και την πίστι του αυτή δεν την έκρυβε· δεν ήταν κρυπτοχριστιανός. Όποιος έχει ένα τέτοιο βαθύ αίσθημα, δεν το κρύβει, αλλά το φανερώνει, το εκδηλώνει, το κηρύττει. Αυτό έκανε και ο Άγιος Δημήτριος. Δεν έκρυβε μόνο μέσα στην καρδιά του το όνομα του Χριστού, αλλά το φανέρωνε, το κήρυττε παντού, όπου και να ευρίσκετο.

Μέσα στην πόλι της Θεσσαλονίκης προσπαθούσε και άλλους ανθρώπους να κάνη Χριστιανούς. Δεν ησύχαζε, αν δεν έκανε τους ειδωλολάτρες Χριστιανούς. Ιδιαίτερα είχε στρέψει την προσοχή του στα παιδιά και στους νέους. Αυτούς προσπαθούσε να κερδίση για το Χριστό και σ’ αυτούς εκήρυττε τακτικά το Χριστό. Όπως σήμερα ένας κατηχητής χτυπά την καμπάνα και μαζεύει τα παιδιά και κάνει κατηχητικό σχολείο, έτσι μπορούμε να πούμε ότι έκανε και ο Άγιος Δημήτριος. Ήταν ένας λαμπρός κατηχητής, ένας λαμπρός κήρυκας της αληθείας. Μέσα στη Θεσσαλονίκη είχε μαζέψει παιδιά και εφήβους και νέους, που τους κατηχούσε. Μια ιερά φάλαγγα είχε κοντά του ο Άγιος Δημήτριος. Εκτός από τους στρατιώτες, που εκπαίδευε σαν αξιωματικός στα στρατόπεδα, είχε και έναν άλλο στρατό, ειρηνικό, πειθαρχικό στο όνομα του Χριστού· και αυτός ήταν τα παιδιά που κατηχούσε.

Γι’ αυτή τη χριστιανική δράσι, που ανέπτυσσε ο Άγιος Δημήτριος, ξεσήκωσε την αντιπάθεια των ειδωλολατρών. Τον κατηγόρησαν, τον συνέλαβαν, τον καθήρεσαν από το αξίωμά του, και τον έρριξαν στη φυλακή.

Μεταξύ εκείνων που κατηχούσε ο Άγιος Δημήτριος, το λαμπρότερο και ηρωϊκώτερο παιδί ήταν ο Νέστωρ. Τις ημέρες δε εκείνες στο μεγάλο στάδιο της Θεσσαλονίκης θα εγίνοντο αγώνες. Και για να δη τους αγώνες είχε μαζευτή χιλιάδες κόσμος. Εκεί ήταν και οι βασιλιάδες και οι άρχοντες και οι στρατιωτικοί. Τότε παρουσιάστηκε ο Λυαίος, ένας άντρας πελώριος, ύψος τρία μέτρα, γίγαντας γυμνασμένος. Ήταν θηρίο, με δύναμι τεραστία, και απειλούσε τον κόσμο όλο. Αυτός ο βάρβαρος βλαστημούσε το Χριστό, και κανείς δεν τολμούσε να τον πειράξη. Όπως το λιοντάρι, όταν ξεφύγη από το κλουβί του, το τρέμουν όλοι και κρύβονται από το φόβο, έτσι και όταν παρουσιάστηκε ο Λυαίος τρομοκράτησε όλους τους αθλητάς και δεν τολμούσε κανένας να ξεμυτίση και να βγη μπροστά του.

Ο Νέστορας όμως, παιδί 17 χρονών, είπε· Εγώ θα πολεμήσω το Λυαίο, και θα το νικήσω! Ματαίως του λέγανε· Τι κάνεις; το θάνατό σου θέλεις; αυτός είνε λιοντάρι ολόκληρο· ποιός μπορεί να τα βάλη μαζί του;… Ο Νέστορας πήγε στο κελλί του δασκάλου του, του αγίου Δημητρίου, που ήταν δεμένος μέσα στη φυλακή για την πίστι του Χριστού, και γονάτισε μπροστά του. Ζήτησε την προσευχή του. Ο Άγιος Δημήτριος τον εσταύρωσε, εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, και του είπε τα εξής περίφημα λόγια. «Και Λυαίον νικήσεις και υπέρ Χριστού μαρτυρήσεις». Παιδί μου, του λέει, και το Λυαίο θα νικήσης και για το Χριστό θα μαρτυρήσης.

Πράγματι ο Νέστωρ πήγε στο στάδιο και άρχισε η μάχη. Όταν τον είδε ο Λυαίος γέλασε… Αλλά ο Νέστωρ, γεμάτος θάρρος, έκανε το σημείο του σταυρού και φώναξε· «Θεέ του Δημητρίου, βοήθει μοι». Αστραπιαίως έπεσε πάνω στο γίγαντα, τον έρριξε κάτω, και τον ενίκησε. Ο βασιλιάς Μαξιμιανός ωργίστηκε πολύ για την ήττα του Λυαίου. Δεν θέλησε να παραδεχθή το θαυμαστό αποτέλεσμα. Διέταξε να θανατώσουν το Νέστορα. Έτσι ο Νέστωρ μαρτύρησε για το Χριστό.

Και ο Άγιος Δημήτριος; Το τέλος του ήταν επίσης μαρτυρικό. Όπως μαρτύρησε ο Νέστωρ, μαρτύρησε και αυτός. Όχι μόνο με το στόμα του, αλλά και με το αίμα του. Αυτό το «Πιστεύω…», που ακούμε στη θεία λειτουργία, δεν είνε γραμμένο με μελάνι και με πέννα. Αυτό το «Πιστεύω…» είνε, αδελφοί μου, γραμμένο με το αίμα των μαρτύρων. Αυτό το «Πιστεύω…» το υπέγραψε και ο Άγιος Δημήτριος με το αίμα του.

Πήγαν στη φυλακή, που βρισκόταν, βγάλανε τα σπαθιά οι στρατιώτες, και όπως το Χριστό τον κέντησαν και από την άχραντο εκείνη πλευρά βγήκε αίμα και ύδωρ, έτσι κέντησαν και αυτόν, και από την πλευρά του Δημητρίου βγήκε μύρο, μύρο αθάνατο.

Αυτός είνε με λίγα λόγια, αγαπητοί μου, ο βίος του Αγίου Δημητρίου, που όλες οι χώρες και πολιτείες, από το Δούναβι μέχρι την Κρήτη κι από την Κέρκυρα μέχρι την Κύπρο, και πέρα στην Αυστραλία και την Αμερική, παντού, τιμούν το όνομά του. Μεγάλος άγιος.

Εκεί που θάψανε τον άγιο Δημήτριο στη Θεσσαλονίκη -δεν είνε παραμύθι- χιλιάδες κόσμος πήγαινε στον τάφο του, γυναίκες και άντρες, χήρες και ορφανά, φτωχοί και άρρωστοι, άνθρωποι που τους είχαν απελπίσει οι γιατροί και τα φάρμακα του κόσμου τούτου. Και όλοι εγίνοντο καλά. Χιλιάδες θαύματα έκανε και εξακολουθεί να κάνη ο άγιος Δημήτριος. Αλλά το πιο μεγάλο θαύμα έγινε στις ημέρες μας.

Πόσα χρόνια τώρα πέρασαν; Στην εκκλησία του την αγία είχαν μπη οι Τούρκοι και την είχαν κάνει τζαμί. Ο χότζας ανέβαινε και έλεγε «Αλλάχ αλλάχ». Πεντακόσα χρόνια ήταν εκεί οι Τούρκοι. Αλλά το 1912, τέτοια άγια μέρα, την ημέρα που εώρταζε ο άγιος, έφυγαν οι Τούρκοι, και αντί για το μισοφέγγαρο, που είχαν στο τζαμί, υψώθηκε η γαλανή σημαία, η σημαία του σταυρού.

Τέτοια άγια μέρα η Τουρκιά δεν είχε πια θέσι στην πόλι την αγία, στη Θεσσαλονίκη. Τέτοια άγια μέρα τα παιδιά της πατρίδος μας, με τη φωνή του Νέστορα «Θεέ του Δημητρίου, βοήθει μας», οι νέοι Νέστορες που πίστευαν στο Θεό, νίκησαν το Λυαίο της Ανατολής. Γιατί Λυαίος ήταν ο Τούρκος, και εξακολουθεί να είνε.

Και σήμερα στα Βαλκάνια, ο Λυαίος πάλι βγήκε. Και τον υποστηρίζουν δυστυχώς οι μεγάλοι. Κ’ εμείς; Ω Θεέ του Δημητρίου, βοήθει ημίν! Είμαστε μικροί και ασήμαντοι, περιφρονημένοι Νέστορες. Αλλ’ αυτοί οι μικροί και ασήμαντοι, αν είμεθα άνθρωποι του Θεού, άνθρωποι πιστοί, θα δώση πάλι ο Θεός να νικήσουμε το σύγχρονο Λυαίο, για μια ακόμη φορά. Και τότε και τα βουνά και τα λαγκάδια μας και οι νεκροί μας και οι τάφοι των προγόνων μας θα φωνάξουν· «Και Λυαίον νικήσεις και υπέρ Χριστού Μαρτυρήσεις». Αμήν.
 Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιωτου

Thursday, October 26, 2017

Η Παναγία, όταν έχουμε ανάγκη απαντά αμέσως στη προσευχή μας ( Άγιος Παΐσιος )

– Γέροντα, γιατί η Παναγία άλλοτε µου δίνει αµέσως αυτό που της ζητώ και άλλοτε όχι;

– Η Παναγία, όποτε έχουµε ανάγκη, απαντά αµέσως στην προσευχή µας, όποτε δεν έχουµε, µας αφήνει, για να αποκτήσουµε λίγη παλληκαριά.

Όταν ήµουν στην Μονή Φιλοθέου, µια φορά, αµέσως µετά την αγρυπνία της Παναγίας µε έστειλε ένας Προϊστάμενος να πάω ένα γράµµα στην Μονή Ιβήρων. Ύστερα έπρεπε να πάω κάτω στον αρσανά της µονής και να περιµένω ένα γεροντάκι που θα ερχόταν µε το καραβάκι, για να το συνοδεύσω στο µοναστήρι µας – απόσταση µιαµιση ώρα µε τα πόδια.
Ήµουν από νηστεία και από αγρυπνία.

Τότε την νηστεία του Δεκαπενταυγούστου την χώριζα στα δύο µέχρι της Μεταµορφώσεως δεν έτρωγα τίποτε, την ηµέρα της Μεταµορφώσεως έτρωγα, και µετά µέχρι της Παναγίας πάλι δεν έτρωγα τίποτε. Έφυγα λοιπόν αµέσως µετά την αγρυπνία και ούτε σκέφθηκα να πάρω µαζί µου λίγο παξιµάδι. Έφθασα στην Μονή Ιβήρων, έδωσα το γράµµα και κατέβηκα στον αρσανά, για να περιµένω το καραβάκι. Θα ερχόταν κατά τις τέσσερις το απόγευµα, αλλά αργούσε να έρθη.
Άρχισα εν τω µεταξύ να ζαλίζωµαι.

Πιό πέρα είχε µια στοίβα από κορµούς δένδρων, σαν τηλεγραφόξυλα, και είπα µε τον λογισµο µου: «Ας πάω να καθήσω εκεί που είναι λίγο απόµερα, για να µη µε δη κανείς και αρχίση να µε ρωτάη τι έπαθα». Όταν κάθησα, µου πέρασε ο λογισµός να κάνω κοµποσχοίνι στην Παναγία να µου οικονοµήση κάτι.

Αλλά αµέσως αντέδρασα στον λογισµο και είπα: «Ταλαίπωρε, για τέτοια τιποτένια πραγµατα θα ενοχλής την Παναγία;».

Τότε βλέπω µπροστά µου έναν Μοναχό. Κρατούσε ένα στρογγυλό ψωµι, δύο σύκα και ένα µεγάλο τσαµπι σταφύλι. «Πάρε αυτά, µου είπε, εις δόξαν της Κυρίας Θεοτόκου», και χάθηκε.

Ε, τότε διαλύθηκα µε έπιασαν τα κλάµατα, ούτε ήθελα να φάω πιά… Πα, πα! Τι Μάνα είναι Αυτή! Να φροντίζη και για τις µικρότερες λεπτοµέρειες! Ξέρεις τι θα πη αυτό!

Περί Προσευχής
Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι ς´
Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής ο Ιωάννης ο Θεολόγος
Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Saturday, October 21, 2017

«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς»

«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς»

Η δόξα των Αγγέλων…

Είσαι η δόξα των Αγγέλων, η Τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξότερα ασυγκρίτως των Σεραφείμ. Η Αγιωτέρα των Αγίων! Η χαρά του κόσμου! Είσαι αληθινά η περισσότερο από όλους αγνή μετά τον Θεό. Γι’ αυτό και η Ορθόδοξη Εκκλησία μας σε τιμά περισσότερο από όλους τους Αγίους, εσένα που έγινες εύχρηστο όργανο μέσω του οποίου ο Θεός εργάστηκε το μυστήριο της σωτηρίας μας. Εσένα που αξιώθηκες να γίνεις η μητέρα της Ζωής όχημα του Θεού Λόγου, εσένα Παναγία μας!

Μετά το Θεό τη δική σου πρεσβεία επικαλούμαστε και σε ικετεύουμε:
«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς»… «Υπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε υπέρ ημών»…

Θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας μας με έργα πολλά εκφράζουν την τιμή και ευλάβεια στο πρόσωπό σου. Πολλοί ύμνοι, τροπάρια, ωδές και Κανόνες είναι αφιερωμένοι σε σένα. Ιδιαίτερα αγαπητοί σε μας τους Χριστιανούς είναι οι δύο Παρακλητικοί Κανόνες, που ψάλλουμε στην περίοδο του Δεκαπενταύγουστου:

Ο Μικρός Παρακλητικός Κανόνας ή Μικρή Παράκληση, όπως απλά τον ονομάζουμε, και ο Μεγάλος Παρακλητικός Κανόνας ή αλλιώς Μεγάλη Παράκληση. Ο πρώτος ψάλλεται και σε κάθε άλλη περίοδο του χρόνου και είναι ποίημα του μοναχού Θεοστηρίκτου. Γράφτηκε τον 9ο αι. μ.Χ. και έχει τον ίδιο αριθμό τροπαρίων με τον Μεγάλο αλλά είναι συντομότερα. Ο δεύτερος είναι ποίημα του αυτοκράτορα Νικαίας Θεοδώρου Δούκα του Λασκάρεως και γράφτηκε αργότερα τον 13ο αι. μ.Χ.
Μέσα από τα υπέροχα τροπάριά τους απευθυνόμαστε σε σένα, Παναγία μας.

Σε υμνούμε, σε δοξάζουμε, σε μεγαλύνουμε, σε ευχαριστούμε και σε ικετεύουμε. Ποιος δοκιμάζει θλίψεις, πόνους, αρρώστιες, πειρασμούς στην πορεία της μικρής ζωής πάνω στη γη;

Όμως εσύ που είσαι «η απαλλαγή των ασθενούντων» και «εν ευμενεία», δηλαδή ευνοϊκή διάθεση, επιβλέπεις και ακούς «τους καταφεύγοντας εις σε», χαρίζεις την υγεία «εις την χαλεπήν του σώματος κάκωσιν», σε κάθε οδυνηρή ταλαιπωρία του σώματός μας, όταν με πίστη προστρέχουμε στη μητρική αγκαλιά σου.
Δηλαδή μετανιωμένοι για τα σφάλματα και τα λάθη μας. Ολόκαρδα!

Από τα βάθη της ψυχής μας να σου μιλάμε. Με θέρμη ψυχής και χωρίς να σταματάμε. Ακόμη και με δάκρυα να βρέχουμε τίς προσευχές μας προς εσένα την Γοργοϋπήκοο, την Υψηλότερα των Ουρανών. Μάλιστα σε ώρες δύσκολες, κρίσιμες, να σου στέλνουμε σήμα κινδύνου και να σε φωνάζουμε «Προστασία των Χριστιανών, σπεύσον»!, «Μη παρίδης αμαρτωλών δεήσεων φωνάς αλλά πρόφθασον, ως αγαθή, εις την βοήθειαν ημών, των πιστώς κραυγαζόντων σοι».

Τρέξε και σώσε την Πατρίδα μας, την Εκκλησία μας, την οικογένειά μας, εμάς τους αδύνατους κι αμαρτωλούς, Παναγία μας. Μη παραβλέψεις τις ικεσίες μας, γιατί είσαι η Μητέρα μας και όλοι μετά το Θεό σε σένα καταφεύγουμε.
Εσένα έχουμε στήριγμα και ελπίδα, ότι θα μας οδηγήσεις στό λιμάνι της σωτηρίας.

Όλα αυτά σου τα ζητάμε, επειδή ξέρουμε πως «ουδείς προστρέχων επί σοι κατησχυμμένος από σου εκπορεύεται… αλλά λαμβάνει το δώρημα προς το συμφέρον της αιτήσεως». Εσύ που γνωρίζεις το καλό μας, πρεσβεύεις ώστε ανάλογα να είναι τα δώρα του Θεού.

Γι’ αυτό κι εμείς οι ανάξιοι δε θα σωπάσουμε ποτέ να διαλαλούμε τη δύναμη των πρεσβειών σου, που είναι πάντα ευπρόσδεκτες στον Υιό σου. Ποτέ δε θα πάψουμε να σε ικετεύουμε:
«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς».

Σώσε μας, εσύ, που είσαι πραγματικά άξια να σε ανυμνούν και να σε μακαρίζουν όλες οι γενιές των ανθρώπων!

Sunday, October 15, 2017

Ο Ψαράς και ο Άγιος Νεκτάριος

Κάποτε ένας ψαράς, που είχε ένα μήνα χωρίς να καταφέρει να ψαρέψει τίποτα, επισκέφθηκε τον Άγιο Νεκτάριο στην μονή της Αγίας Τριάδας στην Αίγινα. Όταν βρέθηκε μπροστά του, έπεσε στα πόδια του κλαίγοντας και παρακαλώντας τον να τον βοηθήσει γιατί η περιοχή που ψάρευε είχε γεμίσει σκυλόψαρα και ο ίδιος βρισκόταν σε πολύ άσχημη οικονομική κατάσταση.

Ο Άγιος, που φρόντιζε όχι μόνο για την ψυχή αλλά και για τις καθημερινές ανάγκες του ποιμνίου του, ευλόγησε τα αγκίστρια του ψαρά και τον αποχαιρέτησε δίνοντας την ευχή του. Μόλις λίγες μέρες αργότερα, ο ψαράς επέστρεψε στη μονή για να ευχαριστήσει τον Άγιο.

Το θαύμα είχε γίνει... ποτέ αυτός ο φτωχός άνθρωπος δεν είχε ψαρέψει τόσα ψάρια!



Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

Tuesday, October 10, 2017

Kαι πώς πεθαίνει, Γέροντα, ο Εγωισμός; ( Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης )

 Όταν πληγώνεται ο εγωισμός σου, μην τον περιθάλπεις. Άφησέ τον να πεθάνει. Αν πεθάνει ο εγωισμός σου, θα αναστηθεί η ψυχή σου.

– Και πώς πεθαίνει, Γέροντα, ο εγωισμός;

– Πρέπει να θάψουμε το εγώ μας, να σαπίσει και να γίνει κοπριά, για να αναπτυχθεί η ταπείνωση και η αγάπη.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Wednesday, October 4, 2017

Τι Κάνουμε Μπροστά Στον Πειρασμό Και Τη Δοκιμασία.( Άγιος Παΐσιος )

Γέροντα, όταν περνούμε κάποιον πειρασμό, μια μεγάλη δοκιμασία, τι να κάνουμε;

– Τι να κάνετε; Υπομονή να κάνετε. Η υπομονή είναι το ισχυρότερο φάρμακο που θεραπεύει τις μεγάλες και μακροχρόνιες δοκιμασίες. Οι περισσότερες δοκιμασίες μόνο με την υπομονή περνούν. Η μεγάλη υπομονή ξεδιαλύνει πολλά και φέρνει θεϊκά αποτελέσματα∙ εκεί που δεν περιμένεις την λύση, δίνει ο Θεός την καλύτερη λύση.

Να ξέρετε ότι ο Θεός ευαρεστείται ,όταν ο άνθρωπος περνά δοκιμασίες και υπομένη αγόγγυστα δοξάζοντας το άγιο όνομά Του . «Μακάριος ανήρ ος υπομένει πειρασμόν», λέει ο Άγιος Ιάκωβος. Γι’ αυτό να προσευχώμαστε να μας δίνη ο Καλός Θεός υπομονή, ώστε να τα υπομένουμε όλα αγόγγυστα και με δοξολογία.
Η ζωή μας σ’ αυτόν τον κόσμο είναι μια συνεχής άσκηση και ο καθένας μας ασκείται με διαφορετικό τρόπο.

Να σκέφτεσθε τι τράβηξε ο Χριστός σ’ εκείνα τα δύσκολα χρόνια ! Πόσα προβλήματα του δημιουργούσαν οι Εβραίοι και δεν μιλούσε καθόλου! Ενώ είχε πληροφορία από τον Θεό ότι θα πάη στην Ρώμη, έμεινε στην φυλακή δυο χρόνια ,γιατί ο ηγεμόνας καθυστερούσε την δίκη.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος πάλι τι υπέφερε! Για έναν μικρό γογγυσμό υπέστη ναυάγιο… Βλέπετε, επιτρέπει ο Θεός να ταλαιπωρηθούν για μικρά πράγματα οι Άγιοι, για να έχουμε εμείς παραδείγματα, ώστε να αντιμετωπίζουμε τους πειρασμούς με υπομονή ,με προσευχή, αλλά και με χαρά.

Για να υπομείνης τον άλλον , πρέπει να τον αγαπήσης

– Γέροντα, πώς αποκτιέται η υπομονή;

– Η υπομονή έχει βάση την αγάπη. «Η αγάπη πάντα υπομένει», λέει ο Απόστολος. Για να υπομείνης τον άλλον, πρέπει να τον αγαπήσης, να τον πονέσης. Αν δεν τον πονέσης, τον βαριέσαι.

– Γέροντα, να μιλήσω για μια δυσκολία που αντιμετωπίζω ή να σιωπήσω;

– Αν δεν μιλήσης για την δυσκολία σου από αγάπη, για να μη δυσκολέψης τους άλλους, θα διατηρήσης την ειρήνη μέσα σου. Αυτή η δυσκολία θα φέρη την ευλογία του Θεού. Καλύτερα να δυσκολευθής εσύ, παρά να δυσκολευθή ο άλλος εξαιτίας σου. Μια φορά επέστρεψα αργά στο Kελλί από την Λιτανεία της Μονής Κουτλουμουσίου.

Ήμουν κατακουρασμένος και πονούσα πολύ, γιατί τότε είχα πρόβλημα με την μέση μου . Βρήκα απ’ έξω να ,με περιμένη ένα γεροντάκι ογδόντα πέντε χρονών που ήθελε να μείνη το βράδυ στο Κελλί. Είχε αφήσει και την βαλίτσα του πιο κάτω, γιατί δεν μπορούσε να την σηκώση. Αφού του εξήγησα ότι δεν μπορούσε να διανυκτερεύση σε μένα , φορτώθηκα στον ώμο μου την βαλίτσα του και τον πήγα στο ξενοδοχείο, μισή ώρα ανήφορο∙ του έδωσα και πεντακόσιες δραχμές για τα έξοδά του. Έκανα λίγη υπομονή και μετά ήμουν αναπαυμένος , γιατί αναπαύθηκε ο άλλος.

– Γέροντα, όταν η αδελφή με την οποία συνεργάζομαι είναι ζορισμένη, την λυπάμαι και την κάνω υπομονή∙ αυτό έχει μέσα αγάπη;

– Και πού ξέρεις αν δεν είσαι εσύ η αιτία που είναι η άλλη ζορισμένη και σε κάνει εκείνη υπομονή; Αν νομίζης ότι εσύ είσαι σε καλύτερη πνευματική κατάσταση και την κάνης υπομονή, τότε πρέπει να λυπάσαι τον εαυτό σου.

Όταν υπάρχη πραγματική αγάπη και υπομονή, δικαιολογεί κανείς τον άλλον, και μόνον τον εαυτό του κατηγορεί. «Θεέ μου, είμαι ένοχος, λέει, μη με υπολογίζης εμένα∙ πέταξέ με στην άκρη και βοήθησε τον άλλον». Αυτή είναι η σωστή τοποθέτηση, η οποία έχει και πολλή ταπείνωση, και τότε δέχεται ο άνθρωπος πλούσια την Χάρη του Θεού. Θα εύχωμαι να γίνης «σκύμνος» πνευματικός, σαν τα μπρούντζινα λεονταράκια που με την πλάτη στηρίζουν τα μανουάλια της εκκλησίας και ούτε ταράσσονται ούτε ακούνε ούτε μιλάνε, αλλά σηκώνουν βάρος στην πλάτη τους. Αμήν.

Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Ε΄ ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»