Sunday, November 8, 2015

Παρακλητικός κανόνας στην οσία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου.



      (Η μνήμη της τιμάται τη 28η Ιουλίου
Ἱερεὺς:
Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, πάντοτε, νύν, καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. 

Ψαλμός ρμβ’ (142) .

Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, ἐπάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου. Καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν Σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου· ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου. Ἐκάθισέν με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων καὶ ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασιν τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρὸς Σέ τὰς χεῖράς μου· ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός Σοι. Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τὸ πνεῦμά μου. Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν Σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μοι τὸ πρωῒ τὸ ἔλεός Σου, ὅτι ἐπὶ Σοὶ ἤλπιςα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδὸν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς Σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρὸς σὲ κατέφυγον· δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά Σου, ὅτι Σὺ εἶ ὁ Θεός μου. Τὸ πνεῦμά Σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ· ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου. Καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου, καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου· ὅτι ἐγώ δοῦλός Σού εἰμι.
Καί εὐθύς ψάλλεται τετράκις ἐξ’ ὑπαμοιβῆς, μετά τῶν οἰκείων στίχων:
 
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
 
Στίχ, α'. 
Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καὶ ἐπικαλεῖσθε τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
 
Στίχ, β'. 
 Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
 
Στίχ, γ'. 
Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
καὶ τὰ Προσόμοια. 
 
Ήχος δ’. Ο υψωθείς.
Την καλιπάρθενον αμνάδα του Κτίστου και Ορθοδόξων βοηθόν και προστάτην εν κατανύξει κράξωμεν πιστοί ταπεινώς, ένδοξε, ρύσαι ικέτας σου εκ παντοίων κινδύνων σπεύσον και παράσχου συ υγιείαν και ρώμην μη αποστρέψεις σους δούλους κενούς σε γαρ, Ειρήνη, μεσίτριαν έχομεν.
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι. Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Απολυτίκιον. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.


Δόξαν ρέουσαν, υπεριδούσα, νύμφη άμωμος, ώφθης Κυρίου δι’ ασκήσεως Οσία εκλάμψασα ως ουν Ειρήνη τυχούσα του πόθου σου εν ομονοία ημάς διαφύλαττε, αξιάγαστε, Χριστώ τω Θεώ πρεσβεύουσα δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Οὐ σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι· εἰμὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τὶς ἡμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ· σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.
 
Ψαλμός ν’ (50).
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστιν διὰ παντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήμφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέν με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ραντιεῖς με ὑσσώπῳ, καὶ καθαρισθήσομαι· πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς με ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστᾶ τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀπορρίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καὶ τὸ Πνεῦμα Σου τὸ Ἅγιόν μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήρισόν με. Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς Σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ Σὲ ἐπιστρέψουσιν. Ρῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν Σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξ ουθενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ιερουσαλημ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα· τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν Σου μόσχους.




Καὶ εὐθὺς ψάλλομεν τὸν Κανόνα. Ἦχος Δ΄.
Ωδὴ α΄. Ἦχος δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας

(Οσία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών)
Ειρήνη, προσπίπτω δεητικώς προς σε ο αχρείος και αιτούμαι σην αρωγήν, ην τάχος παράσχου σω ικέτη και εκ παγίδων του δράκοντος ρύσαι με.

Ιάσεις ποικίλας, θαυματουργέ απαύστως παρέχεις τοις προστρέχουσι ταπεινώς και την σην βοήθειαν παράσχου τοις προς σε πόθω προσφεύγουσι, πάντιμε.

Ψυχάς των αχρείων σου ικετών προστάτευσον, κόρη, από πάσης επιβουλής και δίδως μετάνοιαν Ειρήνη, Χρυσοβαλάντου το κλέος και καύχημα.

Θεοτόκιον.
Σεμνή Θεοτόκε μήτερ Θεού, προς σε καταφεύγω και αιτούμαι σην αρωγήν ην τάχος παράσχου σω ικέτη και σωτηρίας τυχείν καταξίωσον.

Ωδή γ’. Ουρανίας αψίδος.
Των τυφλών βακτηρία και ασθενών ίασις και των εν ανάγκαις, Ειρήνη, μέγας επίκουρος και οδηγός ασφαλής των ορθοδόξων εφάνης ορφανών δε στήριγμα, ω θεοπρόβλητε.

Την μονήν σου, Ειρήνη εκ πειρασμών φύλαττε και τας εν αυτή ασκουμένας σκέπε, φιλάγαθε. Τους εισιόντας προς σε τέλη ανώδυνα δίδου και ειρήνην δώρησαι ω αξιάγαστε.

Ικετεύω σε, νύμφη, τον ψυχικόν τάραχον και της αθυμίας την ζάλην συ αποδίωξον. Σε γαρ προστάτην ημών ομολογούμεν, Ειρήνη, και φρουρόν ακοίμητον, κόρη πανύμνητε.

Θεοτόκιον.
Ω Πανάχραντε κόρη, χριστιανών καύχημα και των ορθοδόξων το κλέος, συ με προστάτευσον εκ των βελών του εχθρού και εκ δολίων ανθρώπων και παθών, Πανάμωμε, ψυχής απάλλαξον.

Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου, ω Ειρήνη, ότι πάντες ικετικώς προς σε καταφεύγομεν ως χάριν ευρούσα παρά Κυρίω.

Επίβλεψον εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν και ίασαι της ψυχής μου το άλγος.
Ἱερεὺς.
Ἐλέησον ἡμᾶς ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἐλεὸς Σου, δεόμεθά Σου, ἐπάκουσον
καὶ ἐλέησον.
Λαὸς
Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον.
Ἱερεὺς.
Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ του Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν (δεινός) καὶ πάσης της ἐν
Χριστῷ ἡμῶν ἀδελφότητος.

Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον.
Ἱερεὺς.
Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ ἐλέους, ζωῆς, εἰρήνης, ὑγείας, σωτηρίας, ἐπισκέψεως, συγχωρήσεως καὶ ἀφέσεως των ἁμαρτιῶν των δούλων του Θεοῦ, πάντων
των εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων χριστιανῶν, των κατοικούντων καὶ
παρεπιδημούντων ἐν τη (κώμῃ, πόλη) ταύτη, των ἐνοριτῶν, ἐπιτρόπων, συνδορομητῶν καὶ ἀφειρωτῶν του ἁγίου ναοῦ τούτου.

Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον.
Ἱερεὺς.
Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ των δούλων του Θεοῦ, (ὀνόματα).

Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον.
Ἱερεὺς.
Ὅτι ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς ὑπάρχεις,καὶ σοὶ τὴν δόξαν
ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ
καὶ εἰς τους αἰῶνας των αἰώνων.

Ἀμήν. 
Μετὰ τὴν ἐκφώνησιν τὸ παρὸν Κάθισμα.Ήχος β’. Πρεσβεία θερμή.
 
Συ πρέσβυς θερμός και τείχος απροσμάχητον εδείχθης, σεμνή, και κόσμου καταφύγιον εκτενώς βοώμεν σοι, καλλιπάρθενε κόρη, πρόφθασον και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, Ειρήνη, πιστών δόξα και καύχημα.




Ωδή δ’. Εσακήκοα Κύριε.
Χάρισόν μοι κατάνυξιν, στεναγμούς και δάκρυα, θαυματόβρυτε. Ικέτην δίδου, Ειρήνη υγιείαν και ρώμην, ισάγγελε.

Σοι προσπίπτω και δέομαι εκ παντός κινδύνου ρύσαι με, πάντιμε, και την πώρωσιν διάλυσον της ψυχής μου τάχος, μεγαλώνυμε.

Την μονήν σου, πανάριστε, της ορθοδοξίας τείχος ανάδειξον και τους εις αυτήν προστρέχοντας τέκνα τάχος, Ειρήνη, συ δώρησον.

Θεοτόκιον.
Υπερ πάντων ικέτευε τον Υιόν σου, κόρη αξιοτίμητε, και τας τύψεις μου κατεύνασον δια μετανοίας, Θεονύμφευτε.

Ωδή ε’. Φώτισον ημάς.
Δώρησον καμέ υγιείαν και ταπείνωσιν, πνεύμα συνέσεως και φόβον Θεού, ίνα υμνώ σε απαύστως, Ειρήνη πάντιμε.

Πίστην ακλινή και αγάπην τάχος χάρισον πάσι τοις προστρέχουσι, σεμνή, και εξαιτούσιν, Ειρήνη, σην βοήθειαν.

Νέκρωσον, σεμνή, της σαρκός μου τα σκιρτήματα και την καρδίαν μου πλήρωσον χαράς ίνα δοξάζω, Ειρήνη, Χριστόν τον Κύριον.

Θεοτόκιον.
Ρήματα Θεού διετήρεις εν τη καρδία σου, Παρθενομήτορ αξιάγαστε, τούτο αξίωσον καγώ ποιήσαι δέομαι.

Ωδή στ’. Την δέησιν.
Θαυμάτων συ κρουνός ανεδείχθης και ακοίμητος φρουρός των ανθρώπων των πειρασμών διαλύεις παγίδας και τοις πιστοίς συ παρέχεις την ίασιν σου δέομαι, ω αγαθή, εκ παθών και κινδύνων διάσωσον.

Ειρήνη, Χρυσοβαλάντου το κλέος σοι προσέρχομαι εν πόθω και πίστει και εκζητώ σην βοήθειαν, κόρη, ίνα ρυσθώ εκ των θλίψεων τάχυον, εκ νόσων τε και πειρασμών και ποικίλων παγίδων του όφεως.

Θανάτου του αιωνίου ρύσαι με τον ανάξιον ικέτην, Ειρήνη, και εκ φθοράς και ποικίλων παγίδων του αρχαικάκου εχθρού τάχος με λύτρωσον, ω κλέος των χριστιανών, εκ παθών και κινδύνων διάσωσον.

Θεοτόκιον.
Παρθένε προς σε προσφεύγω ο τάλας και προς σε χείρας αίρω απαύστως τον σον Υιόν καθικέτευε, κόρη, ίνα σωθώ ο αχρείος ικέτης σου εκ πάντων των διαπλοκών ας ο όφις εκφαίνει, Πανύμνητε.

Διάσωσον εκ πάσης νόσου τους δούλους σου, ω Ειρήνη, ότι πάντες προς σε καταφεύγομεν ως έχουσαν τω Θεώ παρρησία.

Άχραντε, η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως επ’εσχάτων των ημερών τεκούσα, δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίας.

Ἱερεὺς.
Ἐλέησον ἡμᾶς ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἐλεὸς Σου, δεόμεθά Σου, ἐπάκουσον
καὶ ἐλέησον.

Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον.

Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ του Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν (δεινός) καὶ πάσης της ἐν
Χριστῷ ἡμῶν ἀδελφότητος.

Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον.
Ἱερεὺς.
Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ ἐλέους, ζωῆς, εἰρήνης, ὑγείας, σωτηρίας, ἐπισκέψεως, συγχωρήσεως καὶ ἀφέσεως των ἁμαρτιῶν των δούλων του Θεοῦ, πάντων
των εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων χριστιανῶν, των κατοικούντων καὶ
παρεπιδημούντων ἐν τη (κώμῃ, πόλη) ταύτη, των ἐνοριτῶν, ἐπιτρόπων, συνδορομητῶν καὶ ἀφειρωτῶν του ἁγίου ναοῦ τούτου.

Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον.
Ἱερεὺς.
Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ των δούλων του Θεοῦ, (ὀνόματα).

Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον.
Ἱερεὺς.
Ὅτι ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς ὑπάρχεις,καὶ σοὶ τὴν δόξαν
ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ
καὶ εἰς τους αἰῶνας των αἰώνων.

Ἀμήν.

 Τὸ παρὸν Κοντάκιον. Ἦχος β ΄. Προστασία τῶν Χριστιανῶν.
Συ προστάτης των χριστιανών ακαταίσχυντος και μεσίτης προς Θεόν, Ειρήνη, ταχύτατος, μη παρίδης αμαρτωλών ικέτιδας φωνάς, αλλά πρόφθασον, ω αγαθή, εις την βοήθειαν ημών των θερμώς δεομένων σοι. Λύσον συ τας στειρώσεις και τέκνα πιστοίς παράχου, Χρυσοβαλάντου θησαυρέ, και ημών δόξα και καύχημα.

Και ευθύς το Προκείμενον. Ήχος δ’.

Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον, και προσέσχε μοι, και εισήκουσε της δεήσεώς μου. (3)
Στίχος. Και έστησεν επί πέτραν τους πόδας μου, και κατεύθυνε τα διαβήματά μου.

Ἱερεὺς.
Καὶ ὑπέρ του καταξιωθῆναι ἡμᾶς της ἀκροάσεως του ἁγίου
Εὐαγγελίου, Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν ἱκετεύσωμεν.

Κύριε, ἐλέησον (γ').
Ἱερεὺς.
Σοφία. Ὀρθοῖ, ἀκούσωμεν τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου. Εἰρήνη πᾶσι.

Καὶ τῶ Πνεύματί σου.
Ἱερεὺς.
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν ἁγίου Εὐαγγελίου τὸ ἀνάγνωσμα. Πρόσχωμεν!

Δόξα σοί, Κύριε, δόξα σοί.
 
Ἱερεὺς. (Λουκά ζ’ 36-50) 
 
Ηρώτα δε τις αυτόν των Φαρισαίων ίνα φάγη μετ΄ αυτού· και εισελθών εις την οικίαν του Φαρισαίου ανεκλίθη. και ιδού γυνή εν τη πόλει ήτις ην αμαρτωλός, και επιγνούσα ότι ανεκειται εν τη οικία του Φαρισαίου, κομίσασα αλάβαστρον μύρου και στάσα οπίσω παρά τους πόδας αυτού κλαίουσα, ήρξατο βρέχειν τους πόδας αυτού τοις δάκρυσι και ταις θριξί της κεφαλής αυτής εξέμασσε, και κατεφίλει τους πόδας αυτού και ήλειφε τω μύρω. ιδών δε ο Φαρισαίος ο καλέσας αυτόν είπεν εν εαυτώ λέγων· ούτος ει ην προφήτης, εγίνωσκεν αν τις και ποταπή η γυνή ήτις άπτεται αυτού, ότι αμαρτωλός εστί. και αποκριθείς ο Ιησούς είπε προς αυτόν· Σίμων, έχω σοι τι ειπείν, ο δε φησί· διδάσκαλε, ειπέ. δύο χρεωφειλέται ήσαν δανειστή τινί· εις ώφειλε δηνάρια πεντακόσια, ο δε έτερος πεντήκοντα. μη εχόντων δε αυτών αποδούναι, αμφοτέροις εχαρίσατο. τις ουν αυτών, ειπέ, πλείον αυτόν αγαπήσει; αποκριθείς δε ο Σίμων είπεν· υπολαμβάνω ότι ω το πλείον εχαρίσατο. ο δε είπεν αυτώ· ορθώς έκρινας, και στραφείς προς την γυναίκα τω Σίμωνι έφη· βλέπεις ταύτην την γυναίκα; εισήλθόν σου εις την οικίαν, ύδωρ επί τους πόδας μου ουκ έδωκας· αύτη δε τοις δάκρυσιν έβρεξέ μου τους πόδας και ταις θριξί της κέφαλής αυτής εξέμαξε. φίλημά μοι ουκ έδωκας· αύτη δε αφ΄ ης εισήλθεν ου διέλιπε καταφιλούσα μου τους πόδας. ελαίω την κεφαλήν μου ουκ ήλειψας· αύτη δε μύρω ήλειψέ μου τους πόδας. ου χάριν λέγω σοι, αφέωνται αι αμαρτίαι αυτής αι πολλαί, ότι ηγάπησε πολύ· ω δε ολίγον αφίεται, ολίγον αγαπά. είπε δε αυτή· αφέωνταί σου αι αμαρτίαι. και ήρξαντο οι συνανακείμενοι λέγειν εν εαυτοίς· τις ούτος εστίν ος και αμαρτίας αφίησιν; είπε δε προς την γυναίκα· η πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εις ειρήνην.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι. 
Ἦχος Β΄.
 
Ταις της σης Οσίας πρεσβείαις Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Ταις της Θεοτόκου, πρεσβείαις Ελεήμον, εξάλειψων τα πλήθη των εμών εγκλημάτων.

Ἐλέησον μέ, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.

Ἦχος πλ. Β΄. Ὅλην άποθέμενοι.Ήχος πλ. β’.
Μη εγκαταλείπης με, Χρυσοβαλάντου το κλέος των πιστών το στήριγμα, αλλά δέξαι δέησιν του ικέτους σου θλίψις γαρ έχει με, φέρειν ου δύναμαι αρχαικάκου τα τοξεύματα’ σκέπην ου κέκτημαι, ουδέ που προσφύγω, Οσίαθλε, πάντοθεν πολεμούμενος και παραμυθίαν ουκ έχω πλην σου. Σπεύσον, ω Ειρήνη, ακοίμητε προστάτα και φρουρέ των δεομένων σοι, εύσημε, και ευχάς εκπλήρωσον.

Ο Ιερεύς’ Σώσον ο Θεός τον λαόν σου...
’ Κύριε, ελέησον (ιβ’).
Ο Ιερεύς’ Ελέει και οικτιρμοίς...

και αι λοιπαί ωδαί του Κανόνος

Ωδή ζ’. Οι εκ της Ιουδαίας.
 
Της ψυχής μου τα έλκη συ θεράπευσον, κόρη αξιοθαύμαστε, και τέλη της ζωής μου ανώδυνα παράσχου, ίνα πόθω κραυγάζω σοι Ο των Πατέρων ημών Θεός ευλογητός ει.

Ατεκνίαν γυναίων συ παρέχεις την λύσιν πανευωδέστατε, διο και αι ποθούσαι υιούς και θυγατέρας προς σε έρχονται άδουσαι, Χαίρε Ειρήνη σεμνή Χρυσοβαλάντου κλέος.

Εκ τροχαίου ικέτας συ προστάτευσον, κόρη πανωσιώτατε, και πάσι τοις αιτούσι μετάνοιαν παράσχου, ίνα πάντες κραυγάζωμεν, Ο των Πατέρων ημών Θεός ευλογητός ει.

Θεοτόκιον.
Μητροπάρθενε Κόρη προς σε σπεύδω δεόμενος, ο ανάξιος, παράσχου υγιείαν και ρώμην σω ικέτη, ίνα πόθω δοξάζωμεν σε, Θεοτόκε αγνή, την δόξαν των αγγέλων.

Ωδή η’. Τον Βασιλέα.
Τον Βασιλέα ον ηγάπησας σφόδρα, ω Ειρήνη θεόφρον, λιταίς σου ευμένισον τάχος, ίνα μη κολασθώμεν.

Συ ω Ειρήνη, ημών τας καρδίας ειρήνης και χαράς πληροίς, δεδοξασμένη διο σε απαύστως υμνούμεν, αθλοφόρε.

Τας ασθενείας μου της ψυχής ιατρεύεις και σαρκός τας οδύνας, Ειρήνη, διο σε δοξάζω, Χρυσοβαλάντου κλέος.

Θεοτόκιον.
Την Θεοτόκον και Λυτρωτού την μητέρα των αγγέλων αι τάξεις υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.

Ωδή θ’. Κυρίως Θεοτόκον.
Ειρήνη αθληφόρε, σε παρακαλούμεν και δεόμεθα, κόρη πανύμνητε, τους ορθοδόξους απαύστως σκέπε και φύλαττε.

Μονής Χρυσοβαλάντου κλέος ανεδείχθης και των πιστών καταφύγιον άριστον, Ειρήνη κόρη σεμνή, μοναζουσών η δόξα.

Κατάνυξιν παράσχου εμοί τω αθλίω, υπομονήν και πτωχείαν του πνεύματος αξίωσον λιταίς σου Χριστού ιδείν την δόξαν.

Θεοτόκοιον.
 
Πανάμωμε Παρθένε, σκέπασον ικέτην και εκ χειρών αρχαικάκου διάσωσον τοις δε ποθούσι, Αγνή, μετάνοιαν παράσχου.

Και ευθύς,

Ἄξιόν ἐστιν ὦς ἀληθῶς, μακαρίζειν σὲ τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον, καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν .Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον, σὲ μεγαλύνομεν.
 
Τα Μεγαλυνάρια.

Δεύτε εφημήσωμεν οι πιστοί Οσίαν Ειρήνην των ατέκνων καταφυγή, των δε ορθοδόξων προστάτιδα και κλέος και πάντων των εν θλίψει το παραμύθιον.

Εκτενώς ικέτευε τον Θεόν υπέρ της Ελλάδος ειρηναίαν αυτήν τηρείν και λυτρούσθαι πάντων δεινών τε και κινδύνων, μοναζουσών το κλέος, Ειρήνη Πάνσοφε.

Έλαμψας τω πάλαι εν τη Μονή του Χρυσοβαλάντου, ω Ειρήνη θαυματουργέ, και των μοναζόντων κατέστης, αθληφόρε, το πρότυπον και κλέος και πάντων σέμνωμα.

Ίδωμεν τους άθλους σου, αγαθή, ους εν τη μονή σου συ κατήγαγες ταπεινώς και τας αρετάς σου δι’ων κατεκοσμήθης, Ειρήνη χριστοδρόμε, πιστών το κλέϊσμα.

Ατεκνίαν λύεις των γυναικών, Ειρήνη θεόφρον, ορθοδόξων καταφυγή, συ και τας ιάσεις παρέχεις αδαπάνως τοις πίστει προσιούσιν εις την εικόνα σου.

Το Μεγαλυνάριον του Αγίου του Ναού και
Πᾶσαι τῶν, Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ ἅγιοι πάντες, μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.

Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (γ')
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι. Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς. Κύριε, ἱλάσθητι ταὶς ἁμαρτίαις ἡμῶν.
Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν. Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.
Κύριε, ἐλέησον. Κύριε, ἐλέησον, Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι. Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοίς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου, γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὦς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον, καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὦς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοὶς ὀφειλέταις ἡμῶν, καὶ μὴ εἰσενέγκης ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥύσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. Ἀμήν.
Ἱερεὺς.
Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ἀμήν. 

Ἀπολυτίκιον. 

 Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Δόξαν ρέουσαν, υπεριδούσα, νύμφη άμωμος, ώφθης Κυρίου δι’ ασκήσεως Οσία εκλάμψασα ως ουν Ειρήνη τυχούσα του πόθου σου εν ομονοία ημάς διαφύλαττε, αξιάγαστε, Χριστώ τω Θεώ πρεσβεύουσα δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Ἱερεὺς.
Ἐλέησον ἡμᾶς ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἐλεὸς Σου, δεόμεθά Σου, ἐπάκουσον καὶ ἐλέησον.

Κύριε, ἐλέησον. (3)
Ἱερεὺς.
Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν, (δεῖνος) καὶ πάσης τῆς ἐν Χριστῷ ἡμῶν ἀδελφότητος.

Κύριε, ἐλέησον. (3)
Ἱερεὺς.
Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ ἐλέους, ζωῆς, εἰρήνης, ὑγείας, σωτηρίας, ἐπισκέψεως, συγχωρήσεως καὶ ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ, πάντων τῶν εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων χριστιανῶν, τῶν κατοικούντων καὶ παρεπιδημούντων ἐν τῇ πόλει ταύτη, ἐπιτρόπων, συνδρομητῶν καὶ ἀφιερωτῶν τοῦ ἁγίου ναοῦ τούτου.

Κύριε, ἐλέησον. (3)
Ἱερεὺς.
Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ, (ὀνόματα).

Κύριε, ἐλέησον. (3)
Ἱερεὺς.
Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τοῦ διαφυλαχθῆναι τὴν ἁγίαν Ἐκκλησίαν καὶ τὴν πόλιν ταύτην, καὶ πᾶσαν πόλιν καὶ χώραν ἀπὸ ὀργῆς, λοιμοῦ, λιμοῦ, σεισμοῦ, καταποντισμοῦ, πυρός, μαχαίρας, ἐπιδρομῆς ἀλλοφύλων, ἐμφυλίου πολέμου, καὶ αἰφνιδίου θανάτου, ὑπὲρ τὸν ἵλεων, εὐμενῆ καὶ εὐδιάλακτον, γενέσθαι τὸν ἀγαθὸν καὶ φιλάνθρωπον Θεὸν ἡμῶν, τοῦ ἀποστρέψαι καί, διασκεδάσαι πᾶσαν ὀργὴν καὶ νόσον, τὴν καθ' ἡμῶν κινουμένην, καὶ ῥύσασθαι ἡμᾶς ἐκ τῆς ἐπικειμένης δικαίας αὐτοῦ ἀπειλῆς, καὶ ἐλεῆσαι ἡμᾶς.

Κύριε, ἐλέησον. (3)
Ἱερεὺς.
Ἔτι δεόμεθα καὶ ὑπὲρ τοῦ εἰσακοῦσαι Κύριον τὸν Θεὸν φωνῆς τῆς δεήσεως ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν, καὶ ἐλεῆσαι ἡμᾶς.

Κύριε, ἐλέησον. (3)
Ἱερεὺς.
Ἐπάκουσον ἡμῶν, ὁ Θεός, ὁ Σωτὴρ ἡμῶν, ἡ ἐλπὶς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς καὶ τῶν ἐν θαλάσσῃ μακράν, καὶ ἵλεως, ἵλεως γενοῦ ἡμῖν, Δέσποτα ἐπὶ ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς.

Κύριε, ἐλέησον. (3)
Ἱερεὺς.
Ὅτι ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς ὑπάρχεις, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.



Ἀμήν.
Ἱερεὺς.
Δόξα σοι ὁ Θεός, ἡ ἐλπὶς ἡμῶν, Κύριε, δόξα Σοι.
Χριστὸς ὁ ἀληθινὸς Θεὸς ἡμῶν ταῖς πρεσβείαις τῆς παναχράντου καὶ παναμώμου ἁγίας Αὐτοῦ μητρός, δυνάμει τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ, προστασίαις τῶν τιμίων ἐπουρανίων Δυνάμεων ἀσωμάτων, ἱκεσίαις τοῦ τιμίου, ἐνδόξου, προφήτου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου, τῶν ἁγίων, ἐνδόξων καὶ πανευφήμων Ἀποστόλων, τῶν ἁγίων ἐνδόξων καὶ καλλινίκων Μαρτύρων, τῶν ὁσίων καὶ θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν, (τοῦ Ναοῦ) τῶν ἁγίων καὶ δικαίων θεοπατόρων Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννης, (τῆς ἡμέρας) καὶ πάντων τὸν Ἁγίων, ἐλεήσαι καὶ σώσαι ἡμᾶς, ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος καὶ ἐλεήμων Θεός.

Ἀμήν. Των πιστών ασπαζομένων την εικόνα της Οσίας ψάλλομεν τα εξής:

Ήχος β’. Ότε εκ του ξύλου.
Χαίρε, ω Ειρήνη θαυμαστή. Χαίρε ορθοδόξων προστάτα και των πιστών ο φρουρός άλλην γαρ ουκ έχομεν αμαρτωλοί προς Θεόν εν κινδύνοις και θλίψεσιν αεί μεσιτείαν οι κατατρυχόμενοι υπό ποικίλων παθών σπεύσον και ατέκνοις παράσχου τέκνα, θεοδόξαστε κόρη, ως και υγιείαν, καλλιπάρθενε.

Ήχος πλ. δ’.
Δέσποινα, πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως.

Ήχος β’.
Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθιμι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.

Ήχος α’.
Τη πρεσβεία, Κύριε, πάντων των Αγίων και της Θεοτόκου, την σην ειρήνην δος ημίν και ελέησον ημάς ως μόνος οικτίρμων.
Ἱερεὺς.
Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.

Χαιρετισμοί Νεομ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΙΩΑΝΝΟΥ καί ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ τῶν Σπετσῶν


Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ στρατηγῷ.
Τοὺς Νεομάρτυρας Σπετσῶν ἀνευφημήσωμεν, ἐν ἐγκωμίοις καὶ ᾠδαῖς οἱ ἑορτάζοντες, τὸ μαρτύριον αὐτῶν ἐν τῇ νήσῳ Χίῳ· τὸν Νικόλαον ὁμοῦ σὺν τοῖς ὁμαίμοσιν, Ἰωάννῃ Σταματίῳ τε τιμήσωμεν, ἀνακράζοντες·
Νεομάρτυρες χαίρετε.

Ἄγγελοι σὺν ἀνθρώποις, ἀγαλλόμενοι θείως, ὑμνοῦσι τῶν Σπετσῶν θείους γόνους (ἐκ γ΄)·Νικόλαον Σταμάτιόν τε, καὶ Ἰωάννην τοὺς εὐκλεεῖς Μάρτυρας, ἐνθέοις ἐγκωμίοις καὶ ἡμεῖς τιμήσωμεν λαμπρῶς βοῶντες·
Χαίρετε, Ἅγιοι Νεομάρτυρες·
χαίρετε, ἔνδοξοι Χριστομάρτυρες.
Χαίρετε, προστάται Σπετσῶν οὐρανόσταλτοι·
χαίρετε, ἐνδόξων Μαρτύρων οἱ πρόβολοι.
Χαίρετε, θεοφώτιστοι τῶν Μαρτύρων μιμηταί·
χαίρετε, θεοκίνητοι ἀσεβούντων τιμηταί.
Χαίρετε, Ἐκκλησίας θαυμαστοὶ Ἀθλοφόροι·
χαίρετε, ἀντιχρίστων ἐλεγκταὶ χριστοφόροι.
Χαίρετε, πιστῶν θεοδώρητα πρότυπα·
χαίρετε, ἐνθέων προγόνων ἀντίτυπα.
Χαίρετε, δι’ ὧν ὁ Χριστὸς ἐδοξάσθη·
χαίρετε, δι’ ὧν ἡ Ἑλλὰς ἐτιμήθη.
Νεομάρτυρες χαίρετε.

Βλέποντες οἱ ἐν Σπέτσαις, τῶν Ἁγίων τὴν δόξαν, φασὶ πρὸς τὸν Χριστὸν εὐγνωμόνως· τῶν Μαρτύρων Σου ἡ προσφορά, ἐνισχύει τὴν πίστιν ἡμῶν Κύριε, τῶν πόθῳ Σε τιμώντων, καὶ ψαλλόντων Σοι ἀπαύστως οὕτως·
Ἀλληλούϊα.

Γνώμην ἔχοντες μίαν, ὡμολόγουν ἐνθέως, Χριστὸν ἐν παῤῥησίᾳ οἱ θείοι, καὶ ἐν ζήλῳ θερμῷ, τὸν τῶν Μαρτύρων ἐπεπόθησαν θάνατον, διὸ ἐν οὐρανοῖς στεφθέντες, ἐν γῇ ἀκούουσι ταῦτα·
Χαίρετε, πολλῶν ἀθλουμένων μύσται·
χαίρετε, πιστῶν πρὸς Χριστὸν οἱ δεῖκται.
Χαίρετε, Ἐκκλησίας Σπετσῶν καλλωπίσματα·
χαίρετε, Ὀρθοδόξων πιστῶν τὰ σεβάσματα.
Χαίρετε, οἱ ἀναβάντες τὴν οὐράνιον κλίμακα·
χαίρετε, οἱ καταδείξαντες πιστοῖς θείαν γέφυραν.
Χαίρετε, Νεομαρτύρων πολυθαύμαστον κλέος·
χαίρετε, θεομαχούντων ἀνερμήνευτον δέος.
Χαίρετε, οἱ τὸν Λόγον Θεοῦ ἀγαπήσαντες·
χαίρετε, οἱ τὴν πίστιν Χριστοῦ ἀναδείξαντες.
Χαίρετε, ἀθέων νικήσαντες πλάνην·
χαίρετε, Κυρίου κηρύξαντες πίστιν.
Νεομάρτυρες χαίρετε.

Δύναμιν τοῦ Σωτῆρος, ἐπεζήτησαν ζήλῳ, οἱ Μάρτυρες εἱρκτῇ δεδεμένοι, ἀποστείλαντες Πλάτωνι, τῷ τῆς Χίου Ἀρχιερεῖ, τὴν αὐτῶν ἐξαγόρευσιν, μετέλαβον τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, ψάλλοντες τό·
Ἀλληλούϊα.

Ἔχοντες ἐν καρδίᾳ, τὸν Χριστὸν καὶ Σωτῆρα, προσέδραμον πρὸς σφαγὴν οἱ γενναῖοι, ὁ Νικόλαος σὺν ὁμαίμοσι δυσί, Ἰωάννῃ καὶ Σταματίῳ, στεφθέντες παρὰ Χριστοῦ ὡς Μάρτυρες, ἀκούουσιν ὑφ’ ἡμῶν τοιαῦτα·
Χαίρετε, Σπετσῶν θεοφύτευτα κλήματα·
χαίρετε, ἁγίων Μαρτύρων κλεΐσματα.
Χαίρετε, γεωργοί, γεωργοῦντες ἐν Πνεύματι·
χαίρετε, φυτουργοὶ ἀρετῶν θεοτίμητοι.
Χαίρετε, Μάρτυρες θεόφρονες, ὑποδούλων ἐμπνευσταί·
χαίρετε, κήρυκες θεόσοφοι, τοῦ Χριστοῦ οἱ ἐρασταί.
Χαίρετε, ὅτι ἄνθωνες εὐωδίας ἐδείχθητε·
χαίρετε, ὅτι ἐμφρόνως τὴν ζωὴν ἀπηρνήθητε.
Χαίρετε, σεμνὰ Ἀθλητῶν ὑποδείγματα·
χαίρετε, πιστὰ τῶν Μαρτύρων ἀντίτυπα.
Χαίρετε, Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ εὐωδία·
χαίρετε, Σπετσῶν καὶ πιστῶν εὐκοσμία.
Νεομάρτυρες χαίρετε.

Ζῆλον ἔχοντες ὄντως, Νεομάρτυρες θεῖον, ἠρνήθησαν ζωὴν τῶν ἀπίστων, ὑπομείναντες τῶν δυσσεβῶν, αἰκισμοὺς ποικίλους, ἀπεδέχθησαν τὸν ὑπὲρ Χριστοῦ θάνατον ἐν χαρᾷ· διὸ σὺν πρωτοτόκοις ἀδιαλείπτως ψάλλουσιν·
Ἀλληλούϊα.

Ἤρθησαν ὑπεράνω, τῶν φθαρτῶν καὶ ματαίων, ποθοῦντες καὶ οἱ τρεῖς θείαν δόξαν· καὶ ὡς τέκνα Χριστοῦ, ἐταπείνωσαν τῶν ἀθέων ὑβριστῶν, καὶ ὡς τέκνα Χριστοῦ, ἐταπείνωσαν τῶν ἀθέων ὑβριστῶν τὰ φρυάγματα· διὸ κατηξιώθησαν ἀκούειν παρὰ πάντων οὕτω·
Χαίρετε, κρουνοὶ δωρεῶν οὐρανίων·
χαίρετε, φρουροὶ τῶν πιστῶν ἐν τῷ βίῳ.
Χαίρετε, ἐν Χριστῷ τὸν σατᾶν ἐκνικήσαντες·
χαίρετε, ἐν ἀπίστοις τὴν Τριάδα τιμήσαντες.
Χαίρετε, ὅτι ἠξιώθητε, σαββατίζειν ἐν Θεῷ·
χαίρετε, ὅτι ἐδοξάσθητε, ἐπὶ γῆς ὑπὸ πιστῶν.
Χαίρετε, Ἀθλοφόρων ὑπερήδιστον κλέος·
χαίρετε, Ὀρθοδόξων ὑπερθαύμαστον δῶρον.
Χαίρετε, λαμπρὸν ἀθλήσεως ἔρεισμα·
χαίρετε, Νεομαρτύρων θησαύρισμα.
Χαίρετε, δι’ ὧν ὁ Βελίαρ ἡττήθη·
χαίρετε, δι’ ὧν ἡ Τριὰς ἐτιμήθη.
Νεομάρτυρες χαίρετε.

Θεοφώτιστοι ὄντες, Νεομάρτυρες θεῖοι, τὸν Χριστὸν ὡμολόγουν ἐμφρόνως· καὶ ὡς Μάρτυρες Λόγου Θεοῦ, ἑαυτοὺς ὡς σφάγια ἔθυσαν, καὶ φθάσαντες τὸν Ἄφθαστον, βοῶσι πρὸς Αὐτὸν ἀπαύστως·
Ἀλληλούϊα.

Ἴδον Σπέτσαι τὸ θάῤῥος, Νικολάου τοῦ θείου, καὶ Μαρτύρων Ἰωάννου καὶ Σταματίου. Καὶ τὸ τούτων θαυμάζουσαι μαρτύριον, τὸ ἐν τῇ νήσῳ Χίῳ τελεσθέν, ἔσπευσαν ἐν ὕμνοις ἐγκωμίων, βοῆσαι πρὸς αὐτοὺς τοιαῦτα·
Χαίρετε, Ἡλίου Χριστοῦ θεόπται·
χαίρετε, ζωῆς οὐρανίου δεῖκται.
Χαίρετε, ἀντιχρίστων τὴν πλάνην νικήσαντες·
χαίρετε, Θεανθρώπου τὴν πίστιν κηρύξαντες.
Χαίρετε, πάντα τὰ ἐπίκηρα ἀρνηθέντες σθεναρῶς·
χαίρετε, πόθον τὸν οὐράνιον ἐπιδείξαντες λαμπρῶς.
Χαίρετε, τῆς δυσσεβείας ταπεινώσαντες ψεῦδος·
χαίρετε, τῶν ἀνομούντων καταδείξαντες ἔργα.
Χαίρετε, τοῦ Μωάμεθ τὴν πλάνην συντρίψαντες·
χαίρετε, τὴν τοῦ Λόγου Θεότητα δείξαντες.
Χαίρετε, Σπετσῶν καὶ Χίου τὸ κλέος·
χαίρετε, πιστῶν Ὀρθοδόξων τὸ δέος.
Νεομάρτυρες χαίρετε.

Κήρυκες ἀληθείας, ἀνεδείχθησαν σύντρεις, οἱ Σπετσῶν Νεομάρτυρες θεῖοι, ἐκνικήσαντες τοὺς δυσσεβεῖς, καὶ Χριστὸν Λόγον Θεοῦ ὁμολογήσαντες, ἀνῆλθον εἰς οὐράνια δώματα ψάλλοντες μετ’ Ἀγγέλων·
Ἀλληλούϊα.

Λάμψαντες ἐν τῇ Χίῳ, τῶν Σπετσῶν θεῖοι γόνοι, ἐστήριξαν ὑπόδουλον γένος. Μαρτυρήσαντες ὑπὲρ Χριστοῦ, ταπεινώσαντες δὲ τοὺς ἀσεβεῖς χάριτι, ἐγένοντο τὰ πρότυπα, τῶν βοώντων πρὸς αὐτοὺς τοιαῦτα·
Χαίρετε, ἀντίτυπα τῶν Μαρτύρων·
χαίρετε, κλεΐσματα τῶν Ἑλλήνων.
Χαίρετε, τῶν ἀθέων βουλὴν ἀθετήσαντες·
χαίρετε, τῶν ἀπίστων τὴν πλάνην πατήσαντες.
Χαίρετε, Μάρτυρες νικήσαντες τοῦ βελίαρ ὀπαδούς·
χαίρετε, τέκνα θεοφώτιστα ὑπὸ πνεύματος Χριστοῦ.
Χαίρετε, πύρινοι στῦλοι τοῦ φωτὸς τοῦ Ἀκτίστου·
χαίρετε, Μάρτυρες θεῖοι τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου.
Χαίρετε, δαυλοὶ τῆς χάριτος ἔνθεοι·
χαίρετε, καρποὶ τοῦ Πνεύματος εὔγεστοι.
Χαίρετε, προστάται πειραζομένων·
χαίρετε, τὸ κλέος Νεομαρτύρων.
Νεομάρτυρες χαίρετε.

Μέλλοντες μαρτυρῆσαι, τῶν Σπετσῶν οἱ προστάται, ἐπόθησαν τῶν ἀχράντων μετασχεῖν Μυστηρίων· ὁ τῆς Χίου δὲ Ἀρχιερεὺς πατρικῶς, ἁμαρτιῶν ἄφεσιν καὶ θείαν μετάληψιν αὐτοῖς δέδωκε, δι’ ὧν ἐνισχυθέντες ὑπὲρ Χριστοῦ, ἐσφαγιάσθησαν ψάλλοντες·
Ἀλληλούϊα.

Νέον κόσμον ποιῆσαι, ὁ Νικόλαος τότε, ἠρνήθη τῷ κριτῇ θαρσαλέως, ὡμολόγησε πίστιν Χριστοῦ, σὺν δυσὶ συμμάρτυσι καὶ ὁμαίμοσι. Διόπερ οἱ φιλάγιοι, βοῶμεν πρὸς αὐτοὺς τοιαῦτα·
Χαίρετε, οἱ Μάρτυρες εὐσεβείας·
χαίρετε, τὰ πρότυπα μαρτυρίας.
Χαίρετε, ἀναστάσεως κήρυκες ἔνθεοι·
χαίρετε, παραδόσεως φύλακες ἔνδοξοι.
Χαίρετε, δένδρα θεοφύτευτα ἐν λειμῶνι οὐρανοῦ·
χαίρετε, ῥόδα εὐωδέστατα κατευφραίνοντα πιστούς.
Χαίρετε, ποδηγέται πρὸς ζωὴν τῆς θυσίας·
χαίρετε, καταλύται τῆς ἀθέου θρησκείας.
Χαίρετε, πρὸς Λόγον πρέσβεις θερμότατοι·
χαίρετε, τοῦ κόσμου πύργοι ἀήττητοι.
Χαίρετε, χαρὰ τῶν Σπετσῶν καὶ τερπνότης·
χαίρετε, τρυφὴ τῶν πιστῶν καὶ γλυκύτης.
Νεομάρτυρες χαίρετε.

Ξένον θαῦμα ἐβίουν, οἱ ἐν Χίῳ ὁρῶντες, μαρτύριον τῶν νέων Μαρτύρων· ὁ γὰρ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, δι’ αὐτῶν ἐφάνη πανσθενὴς σύμμαχος, τοῖς πόθῳ καὶ χαρᾷ ὁμολογοῦσι,τὴν Αὐτοῦ Θεότητα καὶ ψάλλουσιν·

Ἀλληλούϊα.
Ὅλον Χριστὸν ἔχων ἐν στέρνοις, ὁ Νικόλαος πᾶσιν, ἐκήρυξε Τριάδος τὸ σέβας. Καὶ νικήσας ἀθέων βουλήν, σὺν δυσὶν αὐταδέλφοις συγγενέσιν αὐτοῦ, ἀπετμήθη τὴν κεφαλήν. Διὸ οἱ σύντρεις ἀκούουσι παρὰ πάντων οὕτω·
Χαίρετε, Παράδεισον θεῖον ποθήσαντες·
χαίρετε, τὰς Σπέτσας μεγάλως τιμήσαντες.
Χαίρετε, δυσσεβῶν ἀναμφίβολον ἥττημα·
χαίρετε, εὐσεβῶν μαρτυρίας ἐντρύφημα.
Χαίρετε, πρότυπα ἀθλήσεως καὶ ἀγάπης ἀληθοῦς·
χαίρετε, κήρυκες τῆς χάριτος καὶ δυνάμεως Χριστοῦ.
Χαίρετε, μιμητὰ πρωτοτόκων Μαρτύρων·
χαίρετε, τιμηταὶ δυσσεβούντων ἀθέων.
Χαίρετε, τῆς νήσου ἡμῶν τὰ κλεΐσματα·
χαίρετε, ψυχῆς τῆς ἐμῆς ὑποδείγματα.
Χαίρετε, Σπετσῶν ὑπερήδιστον καύχημα·
χαίρετε, τῆς Χίου πανθαύμαστον ἄκουσμα.
Νεομάρτυρες χαίρετε.

Πλάνην ἄθεον σύντρεις, ἐταπείνωσαν ὄντως, Χριστὸν ὁμολογήσαντες ζήλῳ, καὶ Μαρτύρων τοῖς χοροῖς, συνοικήσαντες ἐν οὐρανοῖς, τῇ Τριάδι ἀκαταπαύστως ψάλλουσι, σὺν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις οὕτως·
Ἀλληλούϊα.

Ῥόδα ἐν τῷ λειμῶνι, τῆς Χριστοῦ Βασιλείας, ἐξήνθησαν οἱ Μάρτυρες Λόγου. Καὶ βροτῶν τὰς καρδίας ἀεί, τῇ αὐτῶν εὐωδίᾳ εὐφραίνουσι. Διὸ καὶ ὑπ’ αὐτῶν ὑμνούμενοι, ἀκούουσιν ἐνθέως ταῦτα·
Χαίρετε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ποθοῦντες·
χαίρετε, πατρίδα Σιὼν ζητοῦντες.
Χαίρετε, ὑποδούλων ἐρείσματα πίστεως·
χαίρετε, ἀθλουμένων αἱ βάσεις στηρίξεως.
Χαίρετε, ὅτι κατησχύνατε δυσσεβούντων τὴν ὀφρῦν·
χαίρετε, ὅτι ἐνικήσατε τοῦ βελίαρ μηχανήν.
Χαίρετε, τῆς παραδόσεως στεῤῥοὶ ὑποφῆται·
χαίρετε, Χριστομαρτύρων θαυμαστοὶ ἀλεῖπται.
Χαίρετε, ἀστέρες θεῖοι τῆς χάριτος·
χαίρετε, φωστῆρες ὄντως τοῦ Πνεύματος.
Χαίρετε, στῦλοι σεπτοὶ Ἐκκλησίας·
χαίρετε, πύργοι Χριστοῦ ἀληθείας.
Νεομάρτυρες χαίρετε.

Σῶσαι θέλων σύντρεις, τὴν ψυχὴν ἐκ τῆς πλάνης, ἐπίκηρα κατέλιπον πάντα. Καὶ Χριστὸν ἀγαπῶντες ἀληθῶς, ἑαυτοὺς κατέλιπον ἐμφρόνως. Διὸ κατηξιώθησαν ἀκαταπαύστως τῷ Λόγῳ ψάλλειν·
Ἀλληλούϊα.

Τεῖχος Νεομαρτύρων, ἀνεδείχθησαν ὄντως, οἱ Μάρτυρες Χριστοῦ ἐν τῇ Χίῳ, ὁ γὰρ τῆς Ἐκκλησίας Σωτήρ, ἐστερέωσε τοὺς Ἀθλητὰς χάριτι, καὶ οὗτοι κατασφάγησαν, ἀκούοντες νῦν παρὰ πάντων οὕτω·
Χαίρετε, οἱ τύποι ὁμολογίας·
χαίρετε, τὰ στέφη τῆς μαρτυρίας.
Χαίρετε, ὁδηγοὶ τῶν Μαρτύρων πανθαύμαστοι·
χαίρετε, Ἀθληταὶ ἀληθείας πανάριστοι.
Χαίρετε, ὑμεῖς γὰρ ἐνικήσατε, Ἀγαρηνοὺς δυσσεβεῖς·
χαίρετε, ὑμεῖς γὰρ κατηυφράνατε, χριστιανοὺς εὐσεβεῖς.
Χαίρετε, οἱ εὐκλεεῖς τοῦ Ἰησοῦ στρατιῶται·
χαίρετε, οἱ εὐσεβεῖς Ἀθλοφόροι Σπετσιῶται.
Χαίρετε, πιστὰ Μαρτύρων ἀντίτυπα·
χαίρετε, σεπτὰ ἀθλήσεως πρότυπα.
Χαίρετε, Σπετσῶν τῆς πατρίδος ὑμῶν δόξα·
χαίρετε, τῆς Χίου πορφυρώσαντες γαίαν.
Νεομάρτυρες χαίρετε.

Ὕμνοις θείοις τιμῶμεν, καὶ δοξάζομεν λόγοις, τοὺς Μάρτυρας Χριστοῦ τοὺς ἐνθέους. Διὰ γὰρ τὸν Τρισάγιον Κύριον, ἐν χαρᾷ, ἠρνήθησαν τὰ τῆς γῆς ἅπαντα, καὶ σὺν Ἁγίοις ἅπασι, καὶ Ἀσωμάτων τάξεσι, βοῶσι πρὸς Αὐτὸν τὸν ὕμνον·
Ἀλληλούϊα.

Φωτοδόχων Μαρτύρων, τὴν ζωὴν μιμηθέντες, Σταμάτιος, Νικόλαος καὶ Ἰωάννης, καὶ ἐκ καρδίας χαίροντες, Χριστὸν ὡμολόγησαν θεοπρεπῶς ἐν αἵματι. Διὸ λαβόντες δόξαν ἐπουράνιον, ἐν γῇ τιμῶνται παρὰ πάντων οὕτω·
Χαίρετε, ἀλεῖπται τῶν Χριστοῦ Μαρτύρων·
χαίρετε, ἀστέρες μετὰ τῶν φωστήρων.
Χαίρετε, Ἀθληταί, τοὺς πιστοὺς καταυγάζοντες·
χαίρετε, νικηταί, τοὺς ἐχθροὺς ταπεινώσαντες.
Χαίρετε, ὅτι τὸν Θεάνθρωπον ἠγαπήσατε θερμῶς·
χαίρετε, ὅτι τὸν Τρισάγιον ἐδοξάσατε λαμπρῶς.
Χαίρετε, τῆς ἀθεΐας ἐκνικήσαντες πλάνην·
χαίρετε, τῆς εὐσεβείας καταδείξαντες νίκην.
Χαίρετε, Σπετσῶν τὸ κλέος καὶ καύχημα·
χαίρετε, τῆς Χίου δόξα καὶ κλέϊσμα.
Χαίρετε, Χριστοῦ ἀληθὴς εὐωδία·
χαίρετε, πιστῶν ὁδηγοὶ σωτηρίας.
Νεομάρτυρες χαίρετε.

Χάριν θείαν λαβόντες, τῶν Σπετσῶν οἱ προστάται, τὸν Χριστὸν ὡμολόγησαν ζήλῳ. Αἰωνίου δὲ ζωῆς τὴν χαρὰν ἐπιποθοῦντες, τὰ φθαρτὰ ἠρνήθησαν ἅπαντα. Καὶ χαίροντες ἐσφάγησαν, βοῶντες πρὸς τὸν Λόγον οὕτως·
Ἀλληλούϊα.

Ψάλλοντες τῶν ἐνδόξων, Ἀθλητῶν καὶ Ἁγίων, τοὺς ἄθλους μαρτυρίου βοῶμεν· ὦ προστάται Σπετσῶν εὐκλεεῖς, Ἰωάννη Νικόλαε καὶ Σταμάτιε, πρεσβεύσατε τῷ Λόγῳ ὑπὲρ τῶν πρὸς ὑμᾶς λεγόντων·
Χαίρετε, Χριστοῦ Ἀθληταὶ θεοφόροι·
χαίρετε, Σπετσῶν φρυκτωροὶ χριστοφόροι.
Χαίρετε, τῶν πιστῶν πρεσβευταὶ πρὸς τὸν Λόγον·
χαίρετε, γηγενῶν ὁδηγοὶ ὑπὲρ λόγον.
Χαίρετε, κλεΐσματα ὑποδούλων Ἀθλητῶν·
χαίρετε, ἐρείσματα ἀγαπώντων τὸν Χριστόν.
Χαίρετε, Ἐκκλησίας θεοστήρικτοι πύργοι·
χαίρετε, τῶν ἐν Σπέτσαις καὶ ἐν Χίῳ οἱ στῦλοι.
Χαίρετε, δι’ ὧν Τριὰς μεγαλύνεται·
χαίρετε, δι’ ὧν σατᾶν ἐκδιώκεται.
Χαίρετε, πιστῶν πρὸς Θεὸν παῤῥησία·
χαίρετε, ψυχῆς τῆς ἐμῆς θυμηδία.
Νεομάρτυρες χαίρετε.

Ὢ τριὰς τῶν Μαρτύρων, τῶν Σπετσῶν οἱ προστάται, Τριάδος τῆς Ἁγίας ἱκέται (ἐκ γ΄),δεξαμένη τὸν ὕμνον ἡμῶν, ἀπὸ πάσης σῶσον τῶν παθῶν πτώσεως, καὶ πρὸς ζωὴν ἐνάρετον ὁδήγησον, τοὺς συμβοῶντας·
Ἀλληλούϊα.


Ποίημα Ἀρχιμ. Νικοδήμου Ἀεράκη

Εγκώμια του Αγίου Νεκταρίου



(Ποίημα Μαριάμ Μοναχής Ιεράς Μονής Κεχροβουνίου Τήνου)

Αι γενεαί πάσαι, μακαρίζομέν σε, Νεκτάριε τρισμάκαρ. Απολαβούσα Πάτερ, Σης θείας βοηθείας, υμνώ σε ευχαρίστως. Από των ρυπαρών μου, χειλέων σοι προσφέρω, ύμνον ευχαριστίας. Άγιε προσδέχου, Σων εγκωμίων ύμνους, ους ευγνωμόνως ψάλλω. Άγιος υπήρξας, εν όλη τη ζωή σου, διό και ηγιάσθης. Αγάπη τετρωμένη, ην η Ση καρδία, Θεού, του εν Τριάδι. Απέλαβες αξίως, την δόξαν του Κυρίου, την άρρητον εν πάσι. Αγάλλου εις αιώνας, συν τοις χοροίς Οσίων, ηγιασμένε Πάτερ.

Βλάστημα υπήρξας, ανθέων γεννητόρων, εν πόλει Σηλυβρία. Βουλή η του Υψίστου, την χάριν των θαυμάτων, παρέσχετό σοι Πάτερ. Βοώμεν επί τούτοις, Δόξα τη παναιτίω Τριάδι τη Αγία. Βλέπομεν εν πόθω ταις εκκλησίαις πάσαις εικόναν την σεπτήν σου. Βαβαί της σης αγάπης, καί της φιλευσπλαχνίας, Νεκτάριε θεόφρων. Βουλόμεθα ω Πάτερ, υμνείν σε κατά χρέος, αλλ' όμως απορούμεν.

Γνωστή η βιοτή σου, τοις θαύμασιν εφάνη, Νεκτάριε τοις πάσι. Γνώρισμα υπάρχει, των αρετών ο πλούτος, ων είχεν η ψυχή σου. Γνώμην ουρανίαν, εκέκτησο εν πάσιν, ως θείος Ιεράρχης. Γεννητόρων πόθον, υπεριδών θεόφρων, Χριστώ προσωκειώθης. Γνωρίζομεν ω Πάτερ ότι ανεκηρύχθη αξίως εν Αγίοις. Γαλήνην και ειρήνην, και ταπεινοφροσύνην, δώρησαι τοις σοις τέκνοις.

Δοξάσας εν τω κόσμω Θεόν τον εν Τριάδι, λαμπρώς αντεδοξάσθης. Δόξαν υπερείδες, ζωής της επιγείου Νεκτάριε θεόφρων. Δόξης ουρανίου προέκρινας τρισμάκαρ και νυν απολαμβάνης. Δόξα σοι Θεέ μου, ότι ο σος θεράπων υπέρ ημών πρεσβεύει.

Δάκρυσιν ενθέοις, θεοφόρε Πάτερ, ήρδευσας την ψυχήν σου. Δεόμαί σου Πάτερ, μη με εγκαταλείπης, εν πάσαις ταις ανάγκαις. Ετέτρωσο αγάπη, του έρωτος του θείου, τρισόλβιε Ιεράρχα. Έχαιρες προσάδων, ύμνους και συγγράφων, τη Κεχαριτωμένη.

Εν πάση ευλαβεία και κλίνεσι γονάτων, Αυτήν θερμώς λιτάζεις. Εκ βάθους της καρδίας, έχαιρες παρέ παντί τω δεομένω. Επίσκεψαι νοσούντας, τους επικαλουμένους, την θείαν σου πρεσβείαν. Εν θλίψεσίν με ούσαν, δεινώς κεκακωμένην, μη υπερίδης Πάτερ.

Ζήσας θεαρέστως, ισότιμος εδείχθης, Αγίων Θεοφόρων. Ζήλον θείον έσχες, εν τη ψυχή σου Πάτερ, ευαρεστείν Κυρίω. Ζωήν την ουρανίαν, ποθεΐν αξίωσαν με, την δούλην του Κυρίου. Ζων εθαυματούργεις, προλέγων τοις αιτούσι, τα μέλλοντα συμβαίνειν. Ζωής της επικήρου, εικότως εμακρύνθης, οικοιωθείς Κυρίω. Ζωής της αϊδίου, ηξίωσαι αξίως, ω θείε Ιεράρχα. Ζωήν την ουρανίαν, ποθείν αξίωσόν με, την δούλη του Κυρίου.

Η ενοικούσα χάρις, εν σοι του Παρακλήτου, δεικνύει σε φωσφόρον. Ήμέραν τε καί νύκτα, το όνομα Κυρίου εκέκτησο μελέτην. Η εν Αιγύπτω Πάτερ, ζωή σου η οσία, ως φως πάσιν εκλάμπει. Ηθέλησας τρισμάκαρ, φθόνου φυγείν τα κέντρα του θρόνου εμακρύνθης. Ημάς ευλαβουμένους, τας θείας αρετάς του, μνησικακίας ρύσαι. Η κλήσις σου και μόνη, ρύεται απάσας εχθρών τας επηρείας.

Θεόθεν οδηγήθης, ελθείν εν τη Ελλάδι Νεκτάριε τρισμάκαρ. Θύων τω Κυρίω, την μυστικήν θυσίαν, λαμπρώς καθηγιάσθης. Θεοσοφίας πάσης, έμπλεως εγένου, μέγιστε Ιεράρχα. Θείοις ίχνεσί σου, μονάζουσαι Παρθένοι, προσήλθον εν Αιγίνη. Θεοσοφίας πάσης, τον νουν ανακαθάρας, επλήσθης θεορρήμον. Θερμός προστάτης πέλεις, των επικαλουμένων, το θείον όνομά σου.

Ίνα προσαγάγης ταύτας τω Κυρίω οσίως ηγωνίσω. Ιδρύσας την Μονήν σου, ταύτην σεμνών παρθένων, ενέπλησας θεόφρων. Ίδετε ω τέκνα, δουλεύσατε Κυρίω εν όλη τη καρδία. Ιερουργίας Πάτερ, τελών εν τη Μονή σου φωτοειδής εγένου. Ιερών οσίων, Νεκτάριε τρισμάκαρ, αγλάισμα υπάρχεις. Ίλέωσαι τον Κτίστην, υπέρ παντός του κόσμου, αιτούμενος ειρήνην.

Κλίμαξ προς το ύψος, ως Θείος ποιμενάρχης, έσω ταις μοναζούσαις. Κόσμιος το ήθος, και ταπεινός και πράος, εφαίνου τοις ορώσι. Κατεύθυνον Κυρίω, ημών τας διανοίας, σεπτή σου προστασία. Κακίαν πάσαν Πάτερ, μακράν εκ της ψυχής μου, δίωξον χάριτί σου. Κόπους και ιδρώτας, μυρίους κατεβάλου, υπέρ της Θείας Μάνδρας. Καλούμεν σε προστάτην, εν πάση ημών θλίψει, αι Μοναχοί της Τήνου.

Λαμπρώς εστολισμένος, χαρίσμασιν αγίοις, Νεκτάριε υπήρχες. Λαλιαί και γλώσσαι, τας θείας αρετάς σου, ου δύνανται υμνήσαι. Λατρεύσας πανοσίως, Θεώ τω εν Τριάδι συνήφθης τοις αγγέλοις. Λάμψιν εκπέμπει θείαν, το θείον πρόσωπόν σου, ηνίκα ιερούγεις. Λατρεύσατε ω τέκνα, Κυρίω μετά φόβου, διδάσκων ουκ επαύσω. Λάμψον εν καρδία εμού της παναθλίας το θείον φως Κυρίου.

Μακάριος εγένου, κτησάμενος εν κόσμω, πλουτοποιόν πτωχείαν. Μετέστης εκ του κόσμου, και προς Θεόν μετήλθες Νεκτάριε παμμάκαρ. Μετά μυρίους πόνους, κατέπαυσας θεόφρων, προς δόξαν ουρανίαν. Μονάς τας ουράνιους, Αγγέλων ένθα δήμοι, εσκήνωσας τρισμάκαρ. Μετά θερμών δακρύων τα τέκνα σου εθρήνουν την Κοίμησίν σου Πάτερ. Μυσταγωγέ του άνω, θυσιαστηρίου, μνείαν ποιού σων τέκνων.

Νόμω υποκύψας, της φύσεως τρισμάκαρ, οσίως εκοιμήθης. Νεκτάριε θεόφρων, άμα τη ση κοιμήσει, έδειξας την σην χάριν. Νόσων καί κινδύνων, απάλλαξον θεόφρων, τους σε υμνολογούντας. Νεκρόν σον θείον σκήνος, η Αίγινα δεχθείσα καρπούται την σην χάριν. Νεκρώσεως χιτώνα αιρέσεων παντοίων σώζε τους πλανηθέντας. Ναμάτων ζωηρρύτων, έμπλησον Ιεράρχα, διψώσαν την ψυχήν μου.

Ξένον όντως θαύμα, το γαρ νεκρόν σου σκήνος, οσμήν θείαν εκπέμπει. Ξενίζεις πάσαν τάξιν, σαις θείαις εμφανείαις, και θαύμασι ποικίλοις. Ξίφος κατά δαιμόνων, Νεκτάριε εδόθη το θείον όνομά σου. Ξένος εν τοις ξένοις, θεόφρων Ιεράρχα έζησας εν τω κόσμω. Ξενίας ουρανίου, αξίωσον σους δούλους, θερμαίς σου ικεσίαις. Ξένισον ω Πάτερ, πάσης φθαρτών εννοίας, τον νουν μου δυσωπώ σε.

Ότε το σον πνεύμα, εις ουρανούς ανήλθε, λαμπρώς εμεγαλύνθης. Οσίων και Δικαίων, ψυχαί εν χαρμόσυνη, υπήντησάν σοι Μάκαρ. Ο τάφος σου ταμείον, ιάσεων τυγχάνει, ημίν Αρχιεράρχα. Οσμήν την ουρανίαν, εκπέμπει θαυμασίως, η θήκη σων λειψάνων. Όσιε Ιεράρχα, Νεκτάριε τρισμάκαρ, χαίρε εις τους αιώνας. Όμματι ευσπλάχνω, επίβλεψον ω Πάτερ, επί την κάκωσίν μου.

Παρεστηκώς τω θρόνω, της Τρισηλίου δόξης, σους δούλους εποπτεύεις. Πάτερ θεοφόρε, Μονήν σου την αγίαν,φύλαττε εις αιώνας. Πάσαν ευλογίαν, δίδου ση προστασία, τη νήσω της Αιγίνης. Παντοίων χαλεπών τε, νοσημάτων Πάτερ, ίασιν ημίν δίδου. Παρά Κυρίου χάριν, απείληφας διώκειν, πνεύματα πονηρίας. Πάσιν άντιλήπτωρ, τοις προσερχομένοις, γενού ω Ιεράρχα.

Ρήτωρ ανεδείχθης, ρημάτων ουρανίων, Χριστού τη Εκκλησία. Ρείθρα ιαμάτων, διαπαντός βλαστάνεις, ηγιασμένε Πάτερ. Ρώσιν θείαν δίδως, τοις εν ασθένεια δεινώς κεκακωμένοις. Ρύεται πας όστις, προσπίπτει τη ση Κάρα, εξ ολέθριων πόνων. Ροήν μου των δακρύων, μετά των ύμνων δέχου, ως συμπαθείας πλήρης. Ρύσαι την ψυχήν μου παθών των ενοχλούντων παρακαλώ σε Πάτερ.

Στενήν και τεθλιμμένην οδόν ανύσας Πάτερ, Χριστώ συνεδοξάσθης. Στηρίζεις θεραπεύων, Νεκτάριε θεόφρων, καρδίας ασθενούσας. Σώζεις εκ θανάτου, τους επικαλούμενους, το θείον όνομά σου. Σύμπασα η νήσος, Αίγινα έγκαυχαται, τη δαψιλεί σου δόξη. Σώσεις την Μονήν σου, κρατύνων και φυλάττων, αυτήν και μεγαλύνων. Σκέπε φρούρει Πάτερ, αεί τας Μονάζουσας, Μονής Κεχροβουνίου.

Την ιεράν στολήν σου, κοσμήσας τω σω βίω, έδειξας λαμπροτέραν. Τα βέλη του Βελίαρ, απήμβλυνας εις το τέλος, στερρά, υπομονή σου. Την κατά των δαιμόνων, λαβών πλουσίαν χάριν, σώζεις τους σε καλούντας. Τας νόσους θεραπεύεις, τους δαίμονας διώκεις, μάστιγι σης πρεσβείας. Τον θείον ποιμενάρχην, αινούμεν σε βοώντες, χαίρε ω θείε Πάτερ. Ταις σαις ευχαίς με ρύσαι, θανάτου αιφνιδίου, σην δούλην Ιεράρχα.

Υπερφυών θαυμάτων, η θήκη σων λειψάνων, εκβλύζει θεία ρείθρα. Υψίστου ων θεράπων, Νεκτάριε παρέχεις, ενί εκάστω χάριν. Υπέρ των Βασιλέων, και πάσης της Ελλάδος, τον Κύριον δυσώπει. Υδάτων ουρανίων, επόμβρησον ρανίδας, ημίν Αρχιεράρχα. Υπέρ των προσιόντων, τοις θείοις σου λειψάνοις, αεί Χριστόν δυσώπει. Υμνούντος την σην θείαν, και φωτοφόρον μνήμην, ρύσαι παντός κινδύνου.

Φιάλη αρωμάτων, της άνω ευωδίας, πέλει ση θεία Κάρα. Φωστήρ λαμπρός εδείχθης, εν τοις εσχάτοις χρόνοις, Χριστού της Εκκλησίας. Φλόγα παθών ποικίλων, σβέσον τη χάριτί σου, σων τέκνων δεομένων. Φίλος ων Κυρίου, Θεού θείας αγάπης, αξίωσον σοι τέκνα. Φωτός σου ταις ακτίσι, φώτισον την ψυχήν μου, εσκοτισμένην ούσαν. Φλέξον τας ακάνθας, δαιμόνων επηρείας, πυρί αϋλω Πάτερ.

Χαίρει εν σοι Πάτερ, Μονή Κεχροβουνίου, τυχούσα των Χαρίτων. Χαράν και θυμηδίαν, ο τάφος σου παρέχει, τοις φόβοι προσιούσι. Χαίρει η Μονή σου την Κάραν σου πλουτούσα αεί μυροβολούσαν. Χείρας σου τς αγίας, Έπαρον τω Κυρίω υπέρ ημών ω Πάτερ. Χαράς μου την καρδίαν, πλήρωσαν, ω Πάτερ, και ρύσαι αθυμίας. Χαρίτωσον τον νουν μου, και τείχισον τας φρένας, παρακαλώ σε Πάτερ.

Ψάλλων παναρμονίως, Θεώ το θείον ύμνον, υπέρ ημών δυσώπει. Ψώμισον ω Πάτερ, λιμώττουσαν ψυχήν μου, του σωτηρίου άρτου. Ψιχίων ουρανίων, της χάριτος Κυρίου, αξίωσον με Πάτερ. Ψαλλούσας και υμνούσας, τας Μοναχάς σε Πάτερ, φρούρει τη ση πρεσβεία. Ψαλλούση μοι εκ πόθου, τας αρετάς σου, Πάτερ της τόλμης σύγγνωθί μοι. Ψυχών τε και σωμάτων, ίασαι τα πάθη, των σε υμνολογούντων.

Ώφθης Ιεράρχα, πράξει και θεωρία, ισάγγελος εν βίω. Ως μέγαν σε αστέρα, νεοφανέντα Πάτερ, τιμά η Εκκλησία. Ω των παραδόξων, θαυμάτων σου παμμάκαρ,α ενεργείς εν κόσμω. Ω πατέρων κλέος, και καλλονή και δόξα, δέξαι ημών τους ύμνους. Ω ηγιασμένε θεράπων του Κυρίου, σκέπε καμέ σην δούλην. Ω θείε Ιεράρχα, δυσώπει τον σωτήρα, καλώς ημάς βιώσαι.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνέυματι.

Ω Τριάς Αγία Πατήρ Υιός και Πνεύμα ελέησον τον κόσμο.

Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.Αμήν

Ω Παναγία Μήτερ ευχαίς του Ιεράρχου σκέπε τας Μοναζούσας.

Τέλος και τω εν Τριάδι Θεώ ημών Δόξα και αίνος.

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΓΕΛΩΝ(Ο ΦΙΛΟΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ)


                  

Ο Άγιος Νήφων, επίσκοπος Κωνσταντιανης, αρχαίος ιεράρχης της Αλεξανδρινής Έκκλησίας και σύγχρονος του Μ. Αθανασίου (4ος αι.), αξιώθηκε νά δει στήν επίγεια ζωή του πλήθος οραμάτων, κι ανάμεσα σ’ αυτά πολλές άγγελοφάνειες.

Ηταν οικείος και αγαπητός στους αγγέλους. Συχνά του φανερώνονταν, χάρη στήν αγία του βιοτή, και του αποκάλυπταν μυστήρια τοϋ ούρανού, ωφέλιμα και διδακτικά σέ όλους.

Νέος ακόμα ο άγιος, ζώντας στήν Κωνσταντινούπολη, υποχώρησε στήν κακή επιθυμία. Οι δαίμονες πανηγύρισαν γιά τήν ήττα του, πού είχαν προκαλέσει οι ίδιοι με φοβερούς πειρασμούς. Εκείνος όμως, μετανοημενος, τα έβαλε με τή σάρκα του κι άρχισε μ’ όλη του τή δύναμη νά χτυπάει τό πρόσω¬πο του. Πύρινη προσευχή έβγαινε άπό τα χείλη του με κατάνυξη και συντριβή.

Αμεσως παρουσιάστηκε άγιος άγγελος και τόν στεφάνωσε γιά τή μετάνοια του. “Υστερα άπλωσε ένα σχοινί κι έδεσε όλους μαζί τούς δαίμονες, πού τόν είχαν ρίξει στήν αμαρτία. Και βγάζοντας έναν-έναν, τούς έδινε άπό χίλιους ραβδισμούς, λέγοντας:

- “Αλλη φορά νά μή γίνεστε αιτία νά χτυπούν οι δούλοι του Θεού τό κορμί τους!

Ό άγγελος τούς τυράννησε γιά πολύ, κι οι δαίμονες χάλαγαν τόν κόσμο με τις κραυγές τους. Άπό τότε, όταν έβλεπαν τό Νήφωνα, γίνονταν άφαντοι, γιατί φοβούνταν τό ξύλο…

Κάποτε, περνώντας έξω άπό ένα κακόφημο σπίτι, είδε έναν άνθρωπο ευγενικό άλλά θλιμμενο. Έκλαιγε, έχοντας τό πρόσωπο σκεπασμενο με τις πα¬λάμες του και προσευχόταν στενάζοντας.

- Τί συμβαίνει, αδελφέ; τόν ρώτησε ο άγιος. Γιατί είσαι τόσο θλιμμενος;

- Είμαι άγγελος Κυρίου, Νήφων. Αυτή τή στιγμή, μεσα σέ τοϋτο δω τό καταγώγιο, άμαρτάνει με κάποια γυναίκα ο άνθρωπος πού μοϋ ανέθεσε ο Θε¬ός νά προστατεύω. Πώς νά μή θρηνώ γιά τήν εικόνα του Θεού, πού κατρακύλησε τόσο;

- Γιατί δέν τόν νουθετείς νά σταματήσει τήν αμαρτία;

- Δέν μπορώ νά τόν πλησιάσω. ‘Απ’ τή στιγμή πού άρχισε, έγινε δούλος των δαιμόνων, κι έτσι εγώ δέν έχω εξουσία επάνω του.

- Πώς δέν έχεις εξουσία! Δέν σού εμπιστεύθηκε ο Θεός τή σωτηρία του;

- ο Κύριος μας έπλασε τόν άνθρωπο αυτεξούσιο, αποκρίθηκε ο άγγελος, και τόν άφησε νά πορευθεί στό δρόμο πού του αρέσει. Λοιπόν, τί νουθεσία νά του δώσω, άφού ο ίδιος ο Χριστός, με τό δικό Του στόμα, νουθετεί και διδάσκει ν’ απέχουν όλοι άπό τήν αμαρτία;

- Και γιατί σήκωνες τα χέρια σου στόν ουρανό και αναστέναζες;

- Έβλεπα γύρω του τούς δαίμονες νά τραγουδούν, νά παίζουν κιθάρα, νά χτυπούν παλαμάκια και νά τόν περιγελούν. Γι’ αυτό παρακαλούσα τό Θεό νά τόν λυτρώσει, και νά χαρώ έτσι κι εγώ γιά τήν επιστροφή του.

Μιά μερα ο όσιος αξιώθηκε νά δει τήν ακόλουθη οπτασία: Περνώντας έξω άπό ένα σπίτι, είδε μεσα καθισμενους στό τραπέζι τόν οικοδεσπότη με τή γυναίκα και τα παιδιά του. Γύρω τους είδε νά παραστέκουν κάποιοι λαμπροντυμενοι νέοι.

“Τί συμβαίνει;” αναρωτήθηκε. “Οι καθιστοι είναι πάμπτωχοι, ενώ οι όρθιοι λαμπροντυμενοι!”.

Αυτοι οι νέοι, καθώς του φανέρωσε ο Θεός, ήταν άγγελοι. “Εχουν εντολή νά παραστέκουν στους χριστιανούς τήν ώρα του φαγητού με σταυρωμενα χέρια, σάν καλοι δούλοι. “Αν όμως ακούσουν στό τραπέζι κατάκριση ή οποιαδήποτε άλλη κακολογία, φεύγουν αμεσως όπως οι μελισσες απ’ τόν καπνό. Στή θέση τους τότε έρχεται ένα μαύρο δαιμόνιο και κυλιέται ανάμεσα στους συνδαιτημόνες.

Με πολλή χαρά ο όσιος έτρεχε στους ναούς γιά τις ιερές ακολουθίες. Σέ μιά λειτουργία βλέπει ξαφνικά νά κατεβαίνει φωτιά άπό τόν ουρανό και νά σκεπάζει τό θυσιαστήριο και τό λειτουργό. Στόν τρισάγιο ύμνο κατέβηκαν τέσσερις άγγελοι και συνέψαλλαν με τούς πιστούς.

Λίγο πριν άπό τή μεγάλη είσοδο, άνοιξε ο ουρανός κι άρχισαν νά κατεβαίνουν άγγελοι, ψάλλοντας ύμνους και δοξολογίες. Αμεσως φάνηκε ένα γλυκύτατο βρέφος. Τό μετέφεραν Χερουβείμ πάνω στίς παλάμες τους καιτό απόθεσαν στό άγιο δισκάριο. Γύρω του μαζεύτηκαν πλήθος λευκοφόροι νέοι.

Όταν βγήκε ο ιερέας γιά τή μεγάλη είσοδο, προπορεύονταν δύο Χερουβείμ και δύο Σεραφείμ, κι ακολουθούσαν άπειροι άγγελοι ψάλλοντας. Μόλις ο λειτουργός τοποθέτησε τα τίμια Δώρα στήν άγια Τράπεζα, Οι άγγελοι τή σκέπασαν με τις φτερούγες τους. Κι όταν, μετά τό «Πιστεύω», ευλόγησε τα άγια και είπε, «…μεταβαλών τω Πνεύματί σον τω άγίω…», βλέπει ο όσιος έναν άγγελο νά σφάζει με μαχαίρι τό βρέφος. Κι άφού έχυσε τό αίμα του στό άγιο ποτήριο, τεμάχισε τό σώμα του και τό έβαλε πάνω στό δισκάριο.

Όταν ήρθε η ώρα νά μεταλάβουν οι πιστοί, οι άγγελοι παρακολουθούσαν αοράτως. Μόλις πλησίαζε κάποιος ενάρετος, του έβαζαν στεφάνι στό κεφάλι. “Αν όμως ερχόταν κάποιος αμετανόητος, τόν αποστρέφονταν.

Άφού μετέλαβαν όλοι κι έγινε ή κατάλυση, βρέθηκε πάλι σώο τό θείο βρέφος στίς ύπτιες παλάμες τών Χερουβείμ, πού τό ανέβασαν με ψαλμωδίες στόν ουρανό.

Κάποτε ο όσιος, εκεί στήν Κωνσταντινούπολη, επισκέφθηκε τό ναό του άγιου Νικολάου, πού ήταν κοντά στό παλάτι της Αφθονίας. Έκεί αξιώθηκε νά δει και νά συζητήσει με τόν άγιο άγγελο πού φρουρούσε τό ιερό θυσιαστήριο.

- Άπό καιρό έπιθυμούσα νά σέ δώ, είπε ο άγγελος στόν όσιο. Παρακαλούσα τό Θεό νά έρθεις κάποτε νά προσευχηθείς εδώ, γιά νά σε γνωρίσω κοά ν’ απολαύσω την προσευχή σου.

- Που με ξέρεις; απόρησε ο Νήφων. Και γιατί επιθυμείς τόσο πολύ νά δεις ένα γέρο σαπισμενο στην αμαρτία;

- Γι’ αυτό σέ ποθούσα, γιά νά γνωρίσω αυτή σου τήν ταπείνωση. Είχα ακούσει στόν ουρανό ότι σου τή χάρισε ο Χριστός με τό ίδιο Του τό χέρι.

- Μά είναι δυνατό νά γίνεται λόγος στόν ουρανό γιά ένα έκτρωμα σάν κι εμενα;

- Σου είπα τήν αλήθεια. Έγώ, καθώς βλέπεις, υπηρετώ αυτό τό άγιο θυσιαστήριο. Κάθε φορά πού ανεβαίνω στόν ουρανό γιά νά προσφέρω στό Θεό τις προσευχές τών πιστών, ακούω όσα Οι άγγελοι λένε γιά σένα: Ότι ο Νήφων είναι αγαπητός στόν Ύψιστο, γιατί με τή βαθειά του ταπείνωση κάνει στάχτη τούς δαίμονες, κι ότι θυμάται στις προσευχές του τις μακάριες δυνάμεις. Γι’ αυτό ο Κύριος πρόσταξε κάθε άγγελο και αρχάγγελο νά σέ μνημονεύουν αδιάκοπα στις νοερές τους θυσίες.

Αυτά είπε ο άγγελος, κι αφού μακάρισε πάλι τόν όσιο γιά τήν ταπείνωση του, έγινε άφαντος.

Συχνά ο δίκαιος έφευγε άπό τήν πόλη πρός τις βορεινές περιοχές, γιατί αγαπούσε πολύ νά συνομιλεί με τό Θεό στήν ησυχία. Κάποτε, ενώ προσευχόταν στήν έξοχη, είδε ν’ ανοιγουν οι ουρανοι. Είδε τόν Κύριο καθισμενο σέ ένδοξο θρόνο και περιστοιχισμενο άπό πλήθος αγγέλων. Κι ένώ κοιτούσε έκθαμβος, άκουσε τούς αγγέλους νά λένε μεταξύ τους:

- Νά ο αγαπητός μας Νήφων! Με τί αγάπη και πόθο μας κοιτάζει! Δίκαια κι έμεϊς τόν μνημονεύουμε στις θείες ιερουργίες μας.

Αποφεύγοντας ο Νήφων τή δόξα τών ανθρώπων, εγκατέλειψε τή Βασιλεύουσα και ταξίδεψε στήν Αλεξάνδρεια. Έκεϊ όμως έπεσε στή θεϊκή παγίδα. Χειροτονήθηκε, παρά τή θέληση του, επίσκοπος Κωνσταντιανής και εργάστηκε με ζήλο γιά τό ποιμνιο του.

Στά τελευταία της ζωής του ήρθε σέ έκσταση. Είδε πώς μπήκε σέ θεϊκά ανάκτορα.

- Μιχαήλ, άκουσε τήν ήρεμη φωνή του ουράνιου Βασιλιά, δείξε στόν αγαπητό μας Νήφωνα τόν τόπο της καταπαύσεώς του.

Αμεσως ο αρχάγγελος τόν οδήγησε σέ κάποια παλάτια τόσο φωτεινά, πού τόν θάμπωσαν. Έκεί τούς κύκλωσαν πλήθος λευκοφόροι λέγοντας:

- Δέσποτα Μιχαήλ, πότε θά μάς δώσεις τόν αγαπητό μας Νήφωνα;

- Ή βουλή του Θεού, απαντούσε εκείνος, είναι νά σάς χαριστεί μετά άπό τρεις μερες.

Οι άγγελοι, ακούγοντας το, σκίρτησαν άπό χαρά. Μερικοι μάλιστα άρχισαν τις ουράνιες προετοιμασίες.

- Η φιλανθρωπία του Χρίστου, πού σ’ ελέησε, του είπε ο αρχιστράτηγος οδηγός του, όρισε έδώ τήν κατάπαυση σου. Σου τα χάρισε όλ’ αυτά, γιατί αγάπησες κι Αυτόν κι εμάς. Νά, τώρα θά έχεις θρόνους, φωτεινά ιμάτια, κοιτώνες και θαλάμους αμετρητους. Όλα στά έχει ετοιμάσει με τό ίδιο Του τό χέρι ο πανάγαθος Θεός.

Πηγή: Εμφανίσεις και θαύματα αγγέλων, Ιερά Μονή Παρακλήτου

Το χειρουργείο των Αγγέλων, ένα θαυμαστό γεγονός.


             
Παραμονή εκλογών, βρίσκομαι στο Αεροδρόμιο- η ώρα τρεις μετά τα μεσάνυχτα. Στις τρεις και μισή πάω για επιβίβαση. Κόσμος πολύς. Στο ταξί μπήκε ένα παλικάρι.
-Καλημέρα! Πειραιά, παρακαλώ.
-Λεβέντη μου, στον ουρανό σε γύρευα, στη γη βρέθηκες!
-Γιατί το λέτε αυτό;
-Καλύτερη διαδρομή δεν θα μπορούσε να μου τύχει! Στον Πειραιά μένω και εγώ!
-Α, ωραία! Σε πάω στο σπίτι σου, ε;
-Ακριβώς. Είμαι άυπνη δεκαπέντε ώρες νομίζω πως έχω κι εγώ δικαίωμα ξεκούρασης και ύπνου.

-Δεκαπέντε ώρες οδηγείτε;
-Όχι, δεκαπέντε ώρες είμαι μέσα στο ταξί.
-Πώς αντέχεις τόσες ώρες; Και δεν... φοβάσαι τη νύχτα;
-Όταν έχεις δυνατή πίστη στον Θεό, δεν φοβάσαι τίποτε, νιώθεις ασφαλής.
-Έχεις δίκιο, βλέπω και τις εικόνες σου, ακούς και τον σταθμό της Εκκλησίας. Τα λόγια σου εκπέμπουν σιγουριά. Πράγματι, έχεις τον Θεό δίπλα σου! Χαίρομαι, όταν ακούω και βλέπω ανθρώπους, που πιστεύουν δυνατά, όπως και εσύ. Δεν ήταν τυχαίο που μπήκα στο ταξί σου, ήταν θέλημα Θεού. Πιστεύεις στα θαύματα;
-Και βέβαια πιστεύω.
-Θέλεις να σου πω ένα θαύμα, που έγινε στην οικογένειά μου;
-Με μεγάλη μου χαρά!
-Εργάζομαι στο Ισραήλ, στην Ελληνική Πρεσβεία Είμαι κοντά στον Πανάγιο Τάφο του Χριστού και τώρα ήρθα, για να ψηφίσω.
-Θα μου πεις πώς σε λένε;
-Νίκο.

-Ωραία! Εμένα Ράνια.
-Χαίρω πολύ.
-Λοιπόν, Ράνια, η κουνιάδα μου δεν μπορούσε να κάνει παιδί. Πήγε σε πολλούς γιατρούς στην Κύπρο, ήρθε στην Ελλάδα, πήγε Λονδίνο, Αγγλία- όμως όλοι της είπαν ένα μεγάλο όχι δεν μπορείς να γεννήσεις παιδί. Ωστόσο είχε φτάσει σαράντα ετών. Οι προσευχές και τα τάματα αμέτρητα. Ώσπου ο καλός Θεός τη λυπήθηκε. Στα σαράντα της έμεινε έγκυος. Καταλαβαίνεις τη χαρά μας. Την προσέχαμε όλοι σαν να ήταν κάτι πολύτιμο. Μη βήξει, μη φτερνιστεί, μην κατέβει μόνη της σκαλιά, τι θα φάει- την είχαμε μη στάξει και μη βρέξει! Ώσπου ήρθε η ώρα να γεννήσει και ήμασταν όλοι κοντά της.

Στο σαλόνι που περιμέναμε έρχεται μια νοσοκόμα με έναν άγγελο στα χέρια. Ήταν τόσο όμορφο μωρό, που ομορφότερο δεν είχα ξαναδεί. Ο γιος μου δεν ήταν τόσο ωραίος, όταν μου τον έφεραν να τον δω. Την επομένη ημέρα όμως μας ήρθε η δυσάρεστη είδηση. Ο γιατρός κάλεσε τον μπατζανάκη μου στο γραφείο το και του είπε πως το παιδί γεννήθηκε με ένα νεφρό και απ' αυτό το μισό ήταν χαλασμένο. Έπρεπε να αρχίσει αιμοκάθαρση. Η είδηση μας ήρθε κεραυνός στο κεφάλι!

Το τρέξαμε όπου μπορείς να φανταστείς, σ' όποιον γιατρό μάς έλεγαν, εμείς τρέχαμε. Πήγαμε στο εξωτερικό, πήγαμε παντού, δεν μπορούσε να γίνει τίποτε. Οι προσευχές νύχτα-μέρα δεν σταματούσαν. Όταν το παιδί έφτασε δύο ετών, η κουνιάδα μου είδε ένα όνειρο. Μη με ρωτήσεις τι. Δεν έχω καταλάβει καλά. Μου ζήτησε να έρθει στους Αγίους Τόπους, να προσκυνήσει.

Πράγματι ήρθε μαζί με το παιδί. Την έστειλα με μια ξεναγό να προσκυνήσει στον Πανάγιο Τάφο. Τι έγινε εκεί; Άκου τι μου είπαν. Όταν μπήκαν μέσα στην Εκκλησία, το μωρό έκλαιγε συνέχεια. Της λέει μια κυρία: «Γιατί κλαίει έτσι το παιδί σας;» -«Είναι άρρωστο», της απάντησε η κουνιάδα μου. Και τότε η κυρία της είπε: «-Βάλτε το παιδί σας πάνω στον Πανάγιο Τάφο και θα σταματήσει το κλάμα!»

Η κουνιάδα μου το ξάπλωσε πάνω στον Πανάγιο Τάφο. Όμως το παιδί σφάδαζε στο κλάμα. Εκείνη στεκόταν σα μαρμαρωμένη, δεν μπορούσε να κάνει ούτε μπρος ούτε πίσω. Το παιδί είχε αρχίσει να μελανιάζει* κάποια στιγμή κατάφερε και το πήρε στην αγκαλιά της. Όμως δεν μπορούσε να αναπνεύσει και το πήγαν εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Εκεί του έβαλαν οξυγόνο. Την ίδια μέρα έφυγε για την Κύπρο.

Την επομένη το παιδί έπρεπε να πάει για αιμοκάθαρση. Εκεί, στα Ιεροσόλυμα, έχω γνωριστεί με έναν καλόγερο ασκητή, που όλο μου μιλάει για θαύματα. Όταν έφυγε η κουνιάδα μου, πήγα και τον συνάντησα και άρχισε πάλι να μου μιλάει για τον Θεό και για τα θαύματα, ώσπου ξαφνικά τον ακούω να λέει: «Πω, πω! Τι χειρουργείο ήταν αυτό! Το παιδί σφάδαζε στο κλάμα από τους πόνους!» «-Ποιο παιδί, γέροντα;» «-Το ανιψάκι σου, βρε! μου απάντησε. Άγγελοι το χειρούργησαν και του έβαλαν δύο γερά νεφρά!!!» «Α, ο γέροντας τρελάθηκε», είπα μέσα μου, «και όλα τα θαύματα που μου λέει φαντασίες του είναι». Όταν σηκώθηκα να φύγω, με χτύπησε στην πλάτη και μου είπε: «-Άντε, θα κάνεις και κόρη!»

Έφυγα λυπημένος, με τη βεβαιότητα ότι ο γέροντας είχε χάσει τα μυαλά του εκεί στην ερημιά και στη μοναξιά του. Μπήκα στο αυτοκίνητο μου να πάω στην Πρεσβεία, όταν χτύπησε το κινητό μου. Ήταν η γυναίκα μου. Μου μιλούσε και έκλαιγε- δεν μπορούσα να καταλάβω τι έλεγε, μόνο μια φράση ξεχώρισα: «-Νίκο, το παιδί μας είναι καλά!» Προσπάθησα να την ηρεμήσω, για να καταλάβω τι μου λέει. Και μου είπε τα ίδια λόγια του γέροντα: «-Το παιδί μας έχει δύο γερά νεφρά!»

Έπαθα σοκ! Γύρισα πίσω και πήγα στον γέροντα. Το μυαλό μου μπερδεμένο, οι σκέψεις μου άτακτες, πετούσαν εδώ και εκεί. Έφτασα στον γέροντα και για πρώτη φορά γονάτισα μπροστά του και του φιλούσα τα χέρια. «-Είσαι άγιος!» ψιθύρισα «-Παιδί μου, μην το ξαναπείς αυτό. Άγιος είναι μόνο ο Θεός!»

Σε μια εβδομάδα μου ήρθε η επόμενη ευχάριστη είδηση. Η γυναίκα μου ήταν έγκυος. Με το: «Νίκο, αγάπη μου», που μου είπε, θυμήθηκα τα λόγια του γέροντα. «- Μη πεις τίποτα άλλο. Είσαι έγκυος!» «-Ναι, πού το ξέρεις;» «-Μου το είπε ο καλόγερος, ο φίλος μου, και είναι κοριτσάκι!»

Από το θαύμα που έγινε στο ανιψάκι μου πίστεψα πολύ βαθιά στον Θεό. Κανείς και για τίποτε αυτή την πίστη δε θα την κλονίσει. Αν κάποτε αποφασίσεις να έρθεις στα Ιεροσόλυμα, θα χαρώ να έρθεις να με βρεις, θα με ζητήσεις στην Πρεσβεία. Θα πεις θέλω το Νίκο τον Πειραιώτη.

Ωστόσο έχουμε φτάσει στον Πειραιά- εγώ δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη, αλλά ούτε και να κατέβω να βγάλω τη βαλίτσα του Νίκου από το πορτ-μπαγκάζ .

Πηγή: ΒΙΒΛ. ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ . ΠΟΡΦΥΡΙΑ ΜΟΝΑΧΗ