Κανών Παρακλητικός εις τον Οσιομάρτυρα Άγιον Εφραιμ, τον Θαυματουργό

Ευλογήσαντος του ιερέως λέγομεν τον Ψαλμόν ΡΜΒ΄ (142)
Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσόν μου εν τη δικαιοσύνη σου.
Και μη εισέλθεις εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζων.
Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου. εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου.
Εκάθισέ με εν σκοτεινοίς, ως νεκρούς αιώνος. Και ηκηδίασεν επ’ εμέ το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου.
Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων. Διεπέτασα προς σε τα χείρας μου. η ψυχή μου ως γη άνυδρός σοι.
Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμα μου.
Μη αποστρέψεις το πρόσωπόν σου απ’ εμού, και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον.
Ακουστόν ποίησον μοι το πρωί το έλεός σου, ότι επί σοι ήλπισα.
Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν, εν η πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου

Εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε. προς σε κατέφυγον, δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ ει ο Θεός μου.
Το Πνεύμα σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία. ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε, ζήσεις με.
Εν τη δικαιοσύνη σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου. και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλός σού ειμί.


Ήχος δ΄
Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν. ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.
Στιχ. α΄. Εξομολογείσθε τω Κυρίω, και επικαλείσθε το όνομα το άγιον αυτού.


Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν. ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.
Στιχ. β΄. Πάντα τα έθνη εκύκλωσάν με και τω ονόματι Κυρίου ημυνάμην αυτούς.


Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν. ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.
Στιχ. γ΄. Παρά Κυρίου εγένετο αύτη, και έστι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών.

Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν. ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.

Ήχος δ΄. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Τοις προσιούσι τοις σεπτοίς σου λειψάνοις, και εξαιτούσι την θερμήν σου πρεσβείαν, δίδου αεί την θείαν σου αντίληψιν, τούτους εκλυτρούμενος, πειρασμών και κινδύνων, και παντοίων θλίψεων, και δεινών νοσημάτων, Ιερομάρτυς Άγιε Εφραίμ, ως του Σωτήρος θεράπων θερμότατος.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Όμοιον.
Τη ανευρέσει των σεπτών σου λειψάνων, χαράς επλήρωσας πιστών τα καρδίας, και την Μονήν σου ταύτην πλείον εύφρανας, ήτις καταφεύγουσα, τη ση χάριτι κράζει. Συ μου ει προσφύγιον, και θερμός αντιλήπτωρ, Οσιομάρτυς Άγιε Εφραίμ. διό με ρύου, δεινών περιστάσεων.

Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Θεοτόκιον.
Ου σιωπήσωμεν ποτε, Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι. ειμή γαρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο, εκ τοσούτων κινδύνων; τις δε διεφύλαξεν, έως νυν ελευθέρους; Ουκ αποστώμεν Δέσποινα εκ σου. σους γαρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών.


Ο Ν΄ (50) ΨΑΛΜΟΣ
Ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου, εξάλειψον το ανόμημά μου.
Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου, και από της αμαρτίας μου καθάρισόν με.
Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω και η αμαρτία μου ενώπιόν μού εστί δια παντός.
Σοι μόνω ήμαρτον, και το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα. όπως αν δικαιωθείς εν τοις λόγοις σου, και νικήσεις εν τω κρίνεσθαί σε.
Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην, και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου.
Ιδού γαρ αλήθεια ηγάπησας. τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσάς μοι.
Ραντιείς με υσσώπω, και καθαρισθήσομαι. πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι.
Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην. αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα.
Απόστρεψον το πρόσωπόν σουαπό των αμαρτιών μου, και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον.
Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου.
Μη απορρίψεις με από του προσώπου σου, και το Πνεύμα σου το άγιον μη αντανέλεις απ’ εμού.
Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου, και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με.
Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι.
Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου. αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην σου.
Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου.
Ότι, ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν. ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις.
Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον. καρδία συντετριμμένην και τεταπεινωμένην, ο Θεός, ουκ εξουδενώσει.
Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών, και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ.
Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα. τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν σου μόσχους.

Και ευθύς ψάλλομεν τον Κανόνα, ού η ακροστιχίς.
«Εύφρανον Πάτερ ημάς. Ση δόξη Γερασίμου».

Ωδή α΄. Ήχος πλ. δ΄. Υγράν διοδεύσας.

Άγιε του Θεού Εφραίμ, πρέσβευε υπέρ ημών.
Εκ γης ώσπερ κρίνα εαρινά, εφάνησαν Πάτερ τα σα λείψανα τα σεπτά, οσμή ουρανίω το δυσώδες των παθημάτων Εφραίμ απελαύνοντα.

Άγιε του Θεού Εφραίμ, πρέσβευε υπέρ ημών.
Υψόθεν υπάρχων επισκοπών, την δε την Μονήν σου, την τιμώσάν σε ευλαβώς, και δίδου αυτή Εφραίμ παμμάκαρ, της ευλογίας της σης χάριν την άφθονον.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Φωτί των αγίων σου πρεσβειών, παθών την ομίχλην, και την νύκτα των πειρασμών, διάλυσον, διάλυσον Πάτερ εκ των πίστει, προσφευγόντων τοις θείοις λειψάνοις σου.

Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Ρυσθήναι με πάσης επιβουλής, εχθρού του ασάρκου, τη πρεσβεία σου τη σεπτή, ενίσχυσόν με μόνη Θεοτόκε, ίνα υμνώ σου την δόξαν την άρρητον.

Ωδή γ΄. Ουρανίας αψίδος.

Άγιε του Θεού Εφραίμ, πρέσβευε υπέρ ημών.
Ανατείλας εσχάτως, ώσπερ αστήρ πάμφωτος, τη αποκαλύψει των θείων, Πάτερ λειψάνων σου, θαύμα λάμψεσι, φωταγωγείς τας καρδίας, των αιτούντων Άγιε, την σην βοήθειαν.

Άγιε του Θεού Εφραίμ, πρέσβευε υπέρ ημών.
Νοσημάτων παντοίων, και χαλεπών θλίψεων, δρόσω της σεπτής σου πρεσβείας, σβεννύεις καύσωνα. διό βοώμεν σοι. σβέσον ημών τας οδύνας, επομβρία Άγιε, του θείου Πνεύματος.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Οι τη θεία σορώ σου, μετά σπουδής σπεύδοντες, ίασιν κομίζονται Πάτερ, και απολύτρωσιν, πάσης κακώσεως. συ γαρ τοις πάσι παρέχεις, οία συμπαθέστατος χάριν και έλεος.

Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Νοητός ώφθης θρόνος, και χρυσαυγές σκήνωμα του παμβασιλέως της δόξης, και Παντοκράτορος, Παρθένε Άχραντε. διό καμέ δείξον οίκον, έργοις καθαρότητος, της θείας χάριτος.

Διάσωσον, τους προσιόντας τη θεία σου προστασία, πάσης βλάβης και νοσημάτων και θλίψεων, Μεγαλομάρτυς Κυρίου Εφραίμ θεόφρον.

Επίβλεψον, εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος.

Αίτησις παρά του ιερέως και το Κάθισμα.

Ήχος β΄. Πρεσβεία Θερμή.
Προστάτης θερμός, αρτίως ώφθης Άγιε, εκφάνσει ημίν, των ιερών λειψάνων σου, τοις πόθω καταφεύγουσι, θεομάκαρ Εφραίμ τη πρεσβεία σου. δια τούτο βοώμεν σοι πιστώς. Χριστώ υπέρ πάντων Πάτερ πρέσβευε.

Ωδή δ΄. Εισακήκοα Κύριε.

Άγιε του Θεού Εφραίμ, πρέσβευε υπέρ ημών.
Πλείστοις τρόποις μακάριε, φαίνη τοις καλούσι την θείαν κλήσιν σου, και παρέχεις τα αιτήματα τα προς σωτηρίαν Εφραίμ Όσιε.

Άγιε του Θεού Εφραίμ, πρέσβευε υπέρ ημών.
Ασθενούσι την ίασιν, και τοις θλιβομένοις χαράν την κρείττονα, τοις προστρέχουσι τη σκέπη σου, δίδου ουρανόθεν Εφραίμ Άγιε.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Την Μονήν σου απήμαντον, εκ των επιθέσεων του αλάστορος, διατήρει Εφραίμ Άγιε, την εγκαυχομένην τοις λειψάνοις σου.

Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Εκ γαστρός ανέτειλε, της δικαιοσύνης Αγνή ο Ήλιος, ού ταις αίγλαις καταλάμπρυνον, την εσκοτισμένην μου διάνοιαν.

Ωδή ε΄. Φώτισον ημάς.

Άγιε του Θεού Εφραίμ, πρέσβευε υπέρ ημών.
Ράβδω ισχυρά της πρεσβείας σου εκδίωξον, τον αόρατον τον καθ’ ημών, ωρυόμενον Εφραίμ καθάπερ λέοντα.

Άγιε του Θεού Εφραίμ, πρέσβευε υπέρ ημών.
Ήθλησας καλώς, και αρτίως ημίν έγνωσαι, τη εκφάνσει των αγίων σου οστών αγιάζων τας ψυχάς ημών μακάριε.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Μέγας αρωγός, της Μονής ώφθης Άγιε, της πλουτούσης ώσπερ θείον θησαυρόν, τα μυρίπνοα και άγιά σου λείψανα.

Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Άχραντε Αγνή, Θεοτόκε αειπάρθενε, την νοσούσαν μου τοις πάθεσι ψυχήν, θεραπείας τη ση χάριτι αξίωσον.

Ωδή στ΄. Την δέησιν εκχεώ

Άγιε του Θεού Εφραίμ, πρέσβευε υπέρ ημών.
Σωμάτων και ψυχών ιατήρα, η του Πνεύματος χάρις, εν ταις εσχάταις ημέραις παμμάκαρ, εκ γης λαγόνων τα θεία σου λείψανα, ανακαλύψασα ημίν μετά χρόνιον Πάτερ κατάκρυψιν.

Άγιε του Θεού Εφραίμ, πρέσβευε υπέρ ημών.
Συσφίγξας του παραλύτου τα μέλη, υγιή τούτον απέδειξας Πάτερ, καταφυγόντα τη θεία σορώ σου, και του Κυρίου τω φόβω συνέτησας. Όθεν απήλθεν εν χαρά, μεγαλύνων το σον θαυματούργημα.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Ηνίκα τη ηγουμένη ωράθης, εμφανή τα σα κατέστησας ταύτη. αλλά και νυν ποθούσί σε Πάτερ, το σον επίφανον άγιον πρόσωπον, και πλήρωσον ημάς χαράς, ουρανίου Εφραίμ θεοδόξαστε.

Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Δοχείον περιφανές του Υψίστου, και Ναός φωτοειδής καθωράθης, εκ των αγνών σου αιμάτων Παρθένε, προαγαγούσα τω κόσμω ως άνθρωπον, τούτον, δι’ έλεος πολύ, δια τούτο την δόξαν σου.

Διάσωσον, τους προσιόντας τη θεία σου προστασία, πάσης βλάβης και νοσημάτων και θλίψεων, Μεγαλομάρτυς Κυρίου Εφραίμ θεόφρον.

Άχραντε, η διά λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Αίτησις και το Κοντάκιον.

Ήχος β΄. Τοις των αιμάτων σου.
Τη φανερώσει των θείων Λειψάνων σου, την σην εγνώρισας πάσι λαμπρότητα. ιάσεις γαρ βρύεις εκάστοτε, και απαλλάττεις δεινών περιστάσεων, Εφραίμ τους φωνούντας την κλήσιν σου.

Προκείμενον.
Τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος του Οσίου αυτού.
Στίχ. Τοις Αγίοις αυτού τοις εν τη γη εθαυμάστωσεν ο Κύριος.

Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Ματθαίον.
Είπεν ο Κύριος τοις εαυτού Μαθηταίς. πάντα μοι παρεδόθη υπό του Πατρός μου. Και ουδείς επιγινώσκει τον Υιόν, ειμή ο Πατήρ. Ουδέ τον Πατέρα τις επιγινώσκει, ειμή ο Υιός, και ώ εάν βούληται ο Υιός αποκαλύψαι. Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς. Άρατε τον ζυγόν μου εφ’ υμάς, και μάθετε απ’ εμού, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία. Και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών. Ο γαρ ζυγός μου χρηστός, και το φορτίον μου ελαφρόν εστίν.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Ήχος β΄.
Ταις του σου Οσίου πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη, των εμών εγκλημάτων.

Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.
Ταις της Θεοτόκου πρεσβείαις ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων.

Στίχ. Ελεήμον, ελέησόν με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός Σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών Σου εξάλειψον το ανόμημά μου.

ΠΡΟΣΟΜΟΙΟΝ
Ήχος πλ. β΄. Όλην αποθέμενοι.
Ήνεγκας στερρότατα, επιδρομήν των βαρβάρων, και Μάρτυς αήττητος, ώφθης του Παντάνακτος Εφραίμ Άγιε, και χαράν κρείττονα, τοις πιστοίς παρέσχες, τη ευρέσει των Λειψάνων σου, δι’ ων διώκεται, πάσα του βελίαρ επήρεια, και νόσοι θεραπεύονται, και ψυχών ιώνται τα τραύματα. Όθεν σοι βοώμεν. μη παύση ικετεύων τον Χριστόν, πάσι δοθήναι συγχώρησιν, και ζωήν γαλήνιον.

Ο ιερεύς: Σώσον ο Θεός τον λαόν σου...

Ωδή ζ΄. Οι εκ της Ιουδαίας

Άγιε του Θεού Εφραίμ, πρέσβευε υπέρ ημών.
Ουρανόθεν θεόφρον, αφικόμενος ώδε τη θεία Μάνδρα σου, οράσαι παραδόξως, ποικίλαις εμφανείαις, και πληροίς τα αιτήματα, Οσιομάρτυς Εφραίμ, των σε υμνολογούντων.

Άγιε του Θεού Εφραίμ, πρέσβευε υπέρ ημών.
Ξενοτρόπως κατ’ όναρ, και καθ’ ύπαρ παμμάκαρ εμφανιζόμενος, χαράν και ευφροσύνην, και πάσαν άλλην δόσιν, αγαθήν δίδως Άγιε, τοις ευφημούσιν Εφραίμ την ιεράν ζωήν σου.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Η αγία Μονή σου, ως αγίασμα θείον και δώρον άγιον, τα θεία Λείψανά σου, Εφραίμ καταπλουτούσα, αγιάζει ση χάριτι, τους πανταχόθεν αυτή πιστώς προσερχομένους.

Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Γεωργία αΰλω της σεπτής σου πρεσβείας Θεοχαρίτωτε, βλαστάνειν την ψυχήν μου, καρπούς της μετανοίας, Θεοτόκε αξίωσον, ως αν της άνω ζωής, μετά το τέλος τύχω.

Ωδή η΄. Τον βασιλέα

Άγιε του Θεού Εφραίμ, πρέσβευε υπέρ ημών.
Εύφρανον Πάτερ, ευφραντική αρωγή σου, τους στενάζοντας εν λύπαις και ανάγκαις, τούτους απαλλάτων, Εφραίμ πάσης πικρίας.

Άγιε του Θεού Εφραίμ, πρέσβευε υπέρ ημών.
Ρανίσι θείαις των πρεσβειών θεόφρον, παφλάζουσαν οδύνην της ψυχής μου, σβέσον και παράσχου αναψυχήν μοι θείαν.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Αγίων δήμοις, συναυλιζόμενος Πάτερ, καθικέτευε συν τούτοις θεοφόρε, υπέρ των τιμώντων, τα θεία Λείψανά σου.

Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Σώσόν με Κόρη, της του εχθρού δυναστείας, και απόπλυνον τον ρυπωθέντα νουν μου, ταις της αμαρτίας, εννοίαις τε και έργοις.

Ωδή θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.

Άγιε του Θεού Εφραίμ, πρέσβευε υπέρ ημών.
Ιάτρευσον Παμμάκαρ, πάσης καχεξίας, του προσιόντας τοις θείοις Λειψάνοις σου, Οσιομάρτυς Κυρίου Εφραίμ μακάριε.

Άγιε του Θεού Εφραίμ, πρέσβευε υπέρ ημών.
Μονήν σου την αγίαν, φύλαττε απαύστως , ταις θαυμασταίς προστασίαις σου Άγιε, επινοιών του βελίαρ και πάσης θλίψεως.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Ο νέος εν Αγίοις, ως φανείς αρτίως, θαυματοφόρε Εφραίμ αξιάγαστε, ρύου καμέ της μανίας του πολεμήτορος.

Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Υπέρτερον τον νουν μου, δείξον Θεοτόκε, εκ λογισμών χαμαιζήλων του χείρονος, και την καρδίαν θείας ελλάμψεως.

Άξιον εστιν ως αληθώς μακαρίζειν Σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών.

Την τιμιωτέραν των Χερουβίμ, και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σερουφείμ, την αδιαφθόρως, Θεόν Λόγον τεκούσαν. την όντως Θεοτόκον, Σε μεγαλύνομεν.

Και τα Μεγαλυνάρια.
Χαίροις ο αθλήσας πάλαι στερρώς, και γνωσθείς αρτίως, Εκκλησία τη του Χριστού, τη ανακαλύψει των θείων σου Λειψάνων, Εφραίμ Ιερομάρτυς αξιοθαύμαστε.

Ώφθης και εδήλωσας εμφανώς, την κλήσον σου Πάτερ, και το τέλος σου το σεπτόν. όθεν προσκυνούντες, τα θεία Λείψανά σου, Εφραίμ Οσιομάρτυς, χάριν λαμβάνομεν.

Άγνωστος ετέλεις χρόνοις πολλοίς, και τη φανερώσει, των λειψάνων σου των σεπτών, έδειξας τω κόσμω, την σην πλουσίαν χάριν, θαυμάτων ενεργείας, Εφραίμ μακάριε.

Χαίροις των Οσίων ο κοινωνός, χαίροις των Μαρτύρων, ο ζηλώσας την αρετήν. χαίροις ο εν όρει, Αμώμων διαπρέψας, Εφραίμ μεγαλομάρτυς, διπλοίς εν σκάμμασι.

Χάριν αναβλύζεις θεία ροπή, και τους ασθενούντας, θεραπεύει η ση σορός. όθεν οι τη θεία Μονή σου προσιόντας, καρπούνται την υγείαν, ψυχήν και σώματος.

Έχων παρρησίαν προς τον Χριστόν, Εφραίμ θεοφόρε, καθικεύτευε εκτενώς, υπέρ της Μονής σου, τη σοι ανακειμένης, και πάντων των ζητούντων, την σην αντίληψιν.

Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου Αποστόων η δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημάς.

Άγιος ο Θεός, άγιος Ισχυρός, άγιος Αθάνατος ελέησον ημάς (γ΄).
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι, και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε, ιλάσθητι ταις αμαρτίαις ημών. Δέσποτα, συγχώρησον τας ανομίας ημίν. Άγιε, επίσκεψαι και ίασαι τας ασθενείας ημών ένεκεν του ονόματός σου. Κύριε, ελέησον. Κύριε ελήσον. Κύριε ελέησον.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς αγιασθήτω το όνομά σου . Ελθέτω η βασιλεία σου. Γεννηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ και επίτης γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον. Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών. Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.

Ο Ιερεύς.
Ότι σου εστιν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος , νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Κατόπιν τα τροπάρια.
Ήχος πλ. β΄.
Ελέησον ημάς, Κύριε, ελέησον ημάς. πάσης γαρ απολογίας απορούντες, ταύτην σοι την ικεσίαν, ως Δεσπότη, οι αμαρτωλοί προσφέρομεν. Ελέησον ημάς.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Κύριε ελέησον ημάς, επί σοι γαρ πεποίθαμεν. μη οργισθής ημίν σφόδρα, μηδέ μνησθής των ανομιών ημών. αλλ’ επίβλεψον και νυν ως εύσπλαχνος, και λύτρωσαι ημάς εκ των εχθρών ημών. συ γαρ ει Θεός ημών, και ημείς λαός σου, πάντες έργα χειρών σου, και το όνομά σου επικεκλήμεθα.

Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Της ευσπλαχνίας την πύλην άνοιξον ημίν, ευλογημένη Θεοτόκε. ελπίζοντες εις σε, μη αστοχήσωμεν. ρυσθείημεν δια σου των περιστάσεων. συ γαρ ει η σωτηρία του γένους των χριστιανών.

Η εκτενής παρά του Ιερέως, και απόλυσις. Μετά την «απόλυσιν» ψάλλομεν αργώς τα κάτωθι τροπάρια.

Ήχος β΄. Ότε εκ του ξύλου.
Πάντας τους προσπίπτοντας πιστώς, τοις σοις μυριπνόοις λειψάνοις, Εφραίμ μακάριε σκέπε και διέσωζε, εκ πάσης θλίψεως, και πταισμάτων την άφεσιν, και νόσων παντοίων, αίτησαι την ίασιν παρά Χριστού του Θεού. δίδου δε την σην ευλογίαν, τη σεπτή Μονή σου, θεόφρον, τη ανακειμένη τη πρεσβεία σου.

Ήχος πλ. δ΄.
Δέσποινα πρόσδεξαι, τας δεήσεις των δούλων Σου, και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως.

Ήχος β΄.
Την πάσαν ελπίδα μου, εις Σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην Σου.

Δίστιχον.
Εύφρανον Εφραίμ θερμή σου αντιλήψει
Γεράσιμον δέησιν τήνδε σοι θέντα.

Χαιρετισμοὶ Οσίου Γερασίμου του νέου ασκητού προστάτου τῆς νήσου Κεφαλληνίας

ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ

Ἦχος πλ. δ'. Τὴ ὑπερμάχω.

Ὡς ἀντιλήπτωρ καὶ θερμὸς προστάτης ἔνδοξε, ἀεὶ προφθάνεις βοηθὸς ἐν περιστάσεσι διὸ ἀσμασι, Γεράσιμε θεοφόρε,εὔφημουμεν σὲ πιστῶς καὶ ἐπιγράφομεν, τῆς σῆς νήσου τὸν προστάτην συμπαθέστατον, ἀνακράζοντες· χαίροις, πάτερ Γεράσιμε.


ΟΙ ΟΙΚΟΙ

Ἄγγελος οὔρανοφρων ἔγνωρισθης ἐν κοσμῶ, Γεράσιμε, ὡς ἄυλος βιώσας (ἐκ γ)· τὸ δὲ σῶμα σου ἄφθαρτον μένον, καὶ εὐωδίαν βλύζον ἀέναον ἔξιστα τοὺς ὁρώντας, καὶ πείθει βοὰν πρὸς σὲ ταῦτα·

Χαῖρε, ἢ δόξα τῶν ἱερέων χαῖρε, τὸ κλέος τῶν μοναζόντων.

Χαῖρε, τῶν ἁγίων ἀγγέλων ὃ σύσκηνος· χαῖρε, τῆς Τριάδος ὃ οἶκος ὃ παντερπνός.

Χαῖρε, ὕψος θείας γνώσεως δυσερμήνευτον πολλοῖς· χαῖρε, βάθος ταπεινώσεως δυσαντίβλεπτον βροτοις.

Χαῖρε, ὅτι ὤραθης θεωρίας ἄκροτης· χαῖρε, ὅτι ἔφανης πρακτικῆς ποδηγέτης.

Χαῖρε, Κεφαλληνίας ἀδιάσειστος στύλος· χαῖρε, ὃ τοῦ Κυρίου γνησιώτατος φίλος.

Χαῖρε, λαμπτὴρ εὐσεβοῦς ἀληθείας· χαῖρε, σφραγὶς νοερᾶς ἐργασίας.

Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.

Βλέπουσα Κεφαλλήνων ἢ περίφημος νῆσος τὸ θαῦμα τοῦ σεπτοῦ σου λειψάνου, σὺν ποθῶ τὴν ἀέναον χάριν καὶ ἰάσεων παροχὴν γεραίρει σου, Γεράσιμε, βοώσα πρὸς Θεὸν τὸν ὕμνον

Ἀλληλούια.

Γνῶσιν ἔνθεον ἔχων, τῶν ὁσίων ἄκροτης, ἀνέδραμες πρὸς γῆν τῆς ἐπαγγελίας, καὶ ἐν ἔρημω τεσσαράκοντα ἡμέρας ἄσιτος μείνας, ἔλαβες τὴν χάριν προορᾶν τὰ μέλλοντα καὶ παρ' ἠμῶν ἄκουεις·

Χαῖρε, ὃ μόρα ἐκ τῆς σοροῦ σου βρύων χαῖρε, ὃ ζῆλον ἐν καρδία σου φέρων.

Χαῖρε, ὁσίων τῶν σεπτῶν ἢ ἄκροτης· χαῖρε, ἁγίων καθαρῶν ἢ λαμπρότης

Χαῖρε, χοροστασίαις τῶν ἀγγέλων οἴκησας· χαῖρε τοῦ παραδείσου τροφῆς ἀπολαύσας.

Χαῖρε, ὃ ζῶν ψυχή σου καὶ θανῶν ἐν τῷ σώματι· χαῖρε, ὃ τὴν ἐν οὐρανοῦ ἔχων δώματι.

Χαῖρε, ὃ τὴν αἵμορρουν ὕγειανάς του πάθους· χαῖρε, ὃ τὴν γυναίκα ἔξελκυσάς του βάθους.

Χαῖρε, τῶν ἐν θαλασσὴ ὁδηγὸς καὶ προστάτης· χαῖρε, τῶν ἓν σωτηρία καὶ ρύστης.

Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.

Δύναμις οὐρανόθεν σοὶ ἐδόθη, τρισμάκαρ Γεράσιμε, ἄσιτος διαμένων κολοκύνθη μόνη χρώμενος, τοῦ πνεύματος πρόνοιαν ποιῶν, οὐ σώματος ἐπίδοσιν ζητῶν, καὶ λέγων

Ἀλληλούια.

Ἔχουσα πολιοῦχον καὶ φωστήρα σὲ μέγαν, Κεφαλληνία ἔγκαυχαται ἐπὶ σοῖ μέγα, καὶ γηθομένη πνεύματι, βοᾶ σοὶ ψάλλουσα ταῦτα·

Χαῖρε, θαυμάτων πηγὴ ἀνεξάντλητος· χαῖρε, δογμάτων ὀρθῶν φύλαξ. ἄγρυπνος.

Χαῖρε, λυπουμένων ταχεία παράκλησις· χαῖρε, πλανωμένων ἕτοιμη ἀνάκλησις.

Χαῖρε, λύχνε διακρίσεως, ἀπαστράπτων ἐμφανῶς· χαῖρε, ἄστρον διοράσεως, καταυγάζον τηλαυγῶς.

Χαῖρε, πηγὴ θαυμάτων ἀκένωτος· χαῖρε, πληγῆ δαιμόνων ἀνίατος.

Χαῖρε,τῆς ἐγκράτειας ὃ σοφὸς παραινέτης· χαῖρε,τῆς ἄκρασιας ὁ ταχὺς ἀναιρέτης.

Χαῖρε, Χριστοῦ τὸ θεῖον ὄσφραδιον χαῖρε, πιστῶν τὸ μέγα προπυργιον

Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.

Ζάλην πάσαν του κόσμου ἔκφυγων, θεομάκαρ, ἤσυχασας Ὁμαλῶν ἐν τῷ ὀρει, καὶ θαυμάτων πλήθη ἐνεργῶν, διέσωσας πρὸς ὅρμον γαληνων μοναστρίας,τῆς ἄνω βασιλείας, κράζων

Ἀλληλούια.

'Ἤκουσαν ἐκ περάτων Γερασίμου τὰ ξένα θαύματα, ἃ τέλει κάθε’ ἑκάστην, καὶ δραμόντες οἱ νοσοῦντες, τούτου τὰ σεπτὰ ἔβλεπον θαυμάσια πηγάζοντα, ὂν καὶ τιμῶντες εἶπον

Χαῖρε, ὃ ἀνταλλάξας φθαρτῶν τὰ οὐράνια· χαῖρε, ὃ καταρραξας δαιμόνων φρυάγματα. Χαῖρε, ὃ συνεδριάζων τοῖς ἄυλοις ἄγγελοις· χαῖρε, ὃ συγχορεύων ἂπ' αἰώνων ἅγιοις.

Χαῖρε, σοφῶν ἀγγέλων ὃ θερμοτατος συνδοῦλος· χαῖρε, τῶν μοναζόντων ἔμφρονεστατος σύμβουλος.

Χαῖρε, ὁσίων τῶν σεπτῶν ἐγκαλλώπισμα· χαῖρε, πατέρων τὸ λαμπρὸν ἄγαλλιαμα.

Χαῖρε, στερρὸν παθῶν ἀποτρόπαιον χαῖρε, Θεοῦ ὃ φέρων τὸ τρόπαιον.

Χαῖρε, σοφῶν ὑπερβαίνων τὴν γνῶσιν χαῖρε, πιστῶν καταυγάζων τὰς φρένας.

Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.

Θεοφόρον νομίζων τὸν Γεράσιμον εἶναι θερμὸς τὶς νεανίας, ἐν πίστει δὶ' αὐτοῦ ἔρρυσθη δαίμονος, καὶ λαβῶν τὴν λύτρωσιν ἔχαρη, πρὸς αὐτόν, κραυγάζων μετὰ πόθου ἔνθους τῷ Σωτήρι·

Ἀλληλούια.

"Ἰθυνᾶς σου τὸν βίον πρὸς οὐράνιον δρόμον, Γεράσιμε, ὁσίων τὸ κλέος, δὶ' ἀσκήσεως ὑψηλῆς καὶ ἀγωγῆς ἔνθεου, πρὸς ὂν ἑπόμενοι ἠμεῖς βοῶμεν σοὶ ἐκ πόθου ταῦτα·

Χαῖρε, ἢ στάθμη τῆς ἐγκράτειας· χαῖρε, ὃ λύχνος τῆς εὐσέβειας.

Χαῖρε,τῆς ἀσκήσεως ἔμψυχον ἄγαλμα· χαῖρε,τοῦ μονήρους βίου ἐκτύπωμα.

Χαῖρε, ὃ ἀκρότατος ὀρὸς παρθενίας ἀληθοῦς· χαῖρε, ὃ θειότατος τύπος θεωρίας εὐαγοῦς.

Χαῖρε, ἀκτημοσύνης ὃ λαμπρὸς εἴσηγητωρ· χαῖρε, ἅγιωσυνης ὃ σοφὸς παρακλήτωρ.

Χαῖρε, κανὼν τῆς νηστείας ἴσαγγελος· χαῖρε, εἴκων ἅγνειας θεοσδοτος.

Χαῖρε, ὀρθῆς πολιτείας ὃ γνωμῶν χαῖρε, σοφῆς προμηθείας νοήμων.

Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.

Κόσμον ἡδυπάθειας καὶ σαρκὸς προμηθείας ἤλογησας, Γεράσιμε μάκαρ· κολοκύνθιον δὲ τροφὴν ὑδροποτῶν ἔσχες καὶ πενιχρὸν ἱμάτιον, ψυχῆς μόνον ἐπιμελούμενος καὶ λέγων

Ἀλληλούια.

Λόγοις ἐν τὴ ζωή σου τὴν σὴν ποίμνην ἔκθρεψας, ὤδηγησας ζωῆς ἐπὶ χλόην, μετὰ πότμον δὲ πάλιν,οἴα πατὴρ φιλόστοργος, θαύμασι παραδόξως στηρίζεις, ἰώμενος τοὺς πάσχοντας δεινῶς, ἂνθ’ὧν βοῶσι

Χαῖρε, λαμπρὸν Τριάδος κειμήλιον χαῖρε, τερπνὸν ἅγνειας θησαύρισμα.

Χαῖρε, ὃ πρὸ θανάτου τελῶν τὰ θαυμάσια· χαῖρε, ὃ μετὰ πότμον ἐνεργῶν τὰ τεράστια.

Χαῖρε, ὡς νεκρὸς ἐν θήκη σου κείμενος· χαῖρε ὥσπερ ζῶν ἐν πόλω ἑλκόμενος.

Χαῖρε,ὂν ἀνυμνούσι Κεφαλλήνων τὰ πλήθη· χαῖρε, ὂν εὔφημουσι μοναζόντων τὰ στίφη.

Χαῖρε, λαμπτὴρ ἐν τῷ μέσω ὁσίων χαῖρε, βολὶς τῶν ἔνθεων χαρίτων

Χαῖρε, ἅμαραντινον δεξάμενος στέφανον χαῖρε, τὸν ἀοίδιμον κλὴρ σάμενος θάλαμον.

Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.

Μέλλων σύ, ὢ τρισμάκαρ, ἐκ ζωῆς τῆς πρόσκαιρου μεθίστασθαι πρός. μονὰς οὐράνιους, κλίνας γόνυ, εὐχόμενος ἐκτενῶς, τὸ πνεῦμα σου χερσι Θεοῦ παρέθου, δὶ' ὅπερ ἐξεπλάγησαν οἳ βλέποντες καὶ ἦδον

Ἀλληλούια.

Νέον ἄσμα εὕροντες λιγυρὸν Γερασίμου, βοῶμεν τὰ ἐφύμνια τουτω ρώννυσι γὰρ νοσοῦντας, δαιμονώντας ἰᾶται, καὶ πάσι τὰ αἰτήματα δωρεὰν νέμει, ὢ πάντες εὐλαβῶς βοῶμεν

Χαῖρε, ὃ διαπτύσας τὰ ἠδέα τοῦ βίου· χαῖρε, ὃ διαλύσας τὰ πικρὰ τῶν ἐν βίω.

Χαῖρε, ὃ πηγὴν θαυμάτων τὸ σῶμα σου δείξας· χαῖρε ὃ τὴν σὴν ψυχὴν μετ' ἀγγέλων συμμίξας.

Χαῖρε, ὅτι ἔφρονεις τὰ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ σου· χαῖρε, ὅτι ἐπόθεις τερπνὰ παραδείσου.

Χαῖρε, δρόμον οὐρανοῦ ὕψιβατης φοιτήσας· χαῖρε, δόμους καθαροὺς ὕψιστοις οἴκησας.

Χαῖρε, ὅτι ἀγγέλους συμπολίτας νῦν ἔχεις· χαῖρε, ὅτι ἁγίους συνοδίτας κατέχεις.

Χαῖρε, δὶ' οὐ εὐσεβεῖς φωταυγουνται χαῖρε, δὶ' οὐ ἀσεβεῖς πυρπολοῦνται.

Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.

Ξένον θαῦμα ὄρωμεν, πολυχρόνιον νέκυν ὡς ζῶντα νῦν ἐν θήκη τελοῦντα' διὰ τούτου γὰρ ὃ ὑψηλὸς Θεός, τοῖς ἐν γῆ οἴκουσιν εὐπίστως δεδωκε διώκειν τὰ δαιμόνια, πρὸς ὂν βοῶμεν

Ἀλληλούια.

Ὅλος ἢν ἐν τοῖς κάτω τὴ σαρκί, καὶ τῶν ἄνω οὐδόλως ἄπην τὴ ψυχὴ ὁ Γεράσιμος· ὄντως θαῦμα πάντα νοῦν καὶ ἄκοην ἔκπληττον δὶ’ ὅπερ ἔκπλιτομενοι βοῶμεν πρὸς αὐτὸν τοιαῦτα·

Χαῖρε, σοφίας Θεοῦ ὃ πλήρης· χαῖρε, προνοίας αὐτοῦ ὃ μύστης. Χαῖρε, ρήτωρ θεοδίδακτε, πρὸς Χριστοῦ ἔκδιδαχθεις· χαῖρε, ρεῖθρα τ ἰάσεων ὃ πηγάζων τοῖς πιστοις.

Χαῖρε, ὃ πρὸ θανάτου καθαρῶς βιωτεύσας· χαῖρε, ὃ μετὰ πότμον πρὸς Θεὸν ἔκδημησας.

Χαῖρε, ἐν ὢ ἢ λάμψις Θεοῦ ἔνιδρυσε· χαῖρε, ἐν ὢ ἢ χάρις αὐτοῦ ἔνωκησε.

Χαῖρε, τῶν εὐσεβούντων ἢ ὀρθόδοξος στάθμη· χαῖρε, τῶν ἀπιστούντων ἢ ὄξυτομος σπάθη.

Χαῖρε, ὃ ἀναστέλλων τῶν δαιμόνων μανίας· χαῖρε, ὃ ἀνατέλλων τῶν θαυμάτων ἀκτίνας.

Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.

Πάσαν χάριν ἔδεξω οὐρανόθεν,τρισμάκαρ Γεράσιμε,τὰ θαυμάσια πράττειν ἔνασκησας γὰρ καλῶς, ὥσπερ ἄσαρκος, ὀροὶ σοὶ φύσεως ἤργησαν, ἀλώβητον τὸ σῶμα σου μένει εἰσέτι, ἴωμενόν τους μέλποντας·

Ἀλληλούια.

Ρωμαλέος προστάτης τῆς Χρίστου Ἐκκλησίας, ἔδειχθης, ὢ Γεράσιμε μάκαρ, καὶ λαοῦ πιστοῦ ὑπέρμαχος μέγας· γνωρίζεις γὰρ πάντοτε δεινῶν πολλῶν λυτρουσθαι τοὺς σοὶ καταφεύγοντας, καὶ συγκινεῖς αὐτοὺς βοᾶν σοί·

Χαῖρε, λάου εὐσεβοῦς τὸ τεῖχος· χαῖρε, ἐθνῶν χριστωνύμων τὸ σθένος.

Χαῖρε, στερρὸν μοναστῶν τὸ ἔνισχυμα· χαῖρε, λαμπρὸν ἱερέων τὸ καύχημα.

Χαῖρε, τοῖς ὕμνηταίς σου πάσαν χάριν πορίζων χαῖρε, τοῖς ἄσθενουσι πάσαν ἴασιν νέμων.

Χαῖρε, ἔνθεος στήλη τῶν χαρίτων ὑπάρχων χαῖρε, θεία δυνάμει τῶν δαιμόνων καταρχων.

Χαῖρε, ἅγνον θεοῦ οἴκητηριον χαῖρε, σεμνὸν Χρίστου τὸ ἔκλογιον.

Χαῖρε, ὀσμὴ τῆς Χριστοῦ εὐωδιᾶς· χαῖρε, τρυφὴ τῆς πιστῶν εὐωχίας.

Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.

Σῶσον πάντας τοὺς ποθῶ σου τὴν μνήμην τελοῦντας, καὶ θειόν σου χαρακτήρα τιμώντας, ἐκ βλάβης πάσης καὶ συμφορῶν λυτρούμενος, καὶ σώζειν προσκαλούμενος τοὺς τῷ Θεῶ βοώντας·

Ἄλληλουϊα.

Τεῖχος Κεφαλληνία κεκτημένη σέ, πάτερ, ὑπὲρ πάντων τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων, λοιμοῦ, σεισμοῦ ρυόμενος, καὶ πάσι προφθάνων ἐν πάσι· διὸ βοῶμεν πρὸς σὲ εὐχαρίστως ταῦτα·

Χαῖρε, θνητῶν ἀθανάτων νέκταρ· χαῖρε, βροτῶν ἀνθηφόρων ἔαρ.

Χαῖρε, λυπουμένων ἕτοιμη παράκλησις· χαῖρε, πλανωμένων ταχε ἀνάκλησις.

Χαῖρε, πάντων εὔδυσωπητος πρὸς Θεὸν διαλλαγή· χαῖρε, πάντων εὐσυμπάθητος λυπηρῶν ἀπαλλαγή.

Χαῖρε, τῶν νοσημάτων εὐσεβῶν ἢ ὕγιεια χαῖρε, τῶν μολυσμάτων τῶν αὐτῶν ἢ ἅγνεια.

Χαῖρε, πιπτόντων μέγα διασῶσμα χαῖρε, πταιόντων θεῖον ἔξιλασμα

Χαῖρε, ἤμιν χαρίζων σῶν χαρίτων πέλαγος· χαῖρε, πάσι πορίζων σῶν θαυμάτων ἔλεος.

Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.

Ὕμνον ἅπαντες, μάκαρ, τὴ σορῶ σου λειψάνου προσφέρομεν, Γεράσιμε θεοφόρε, δακρυρρόους δὲ ὠδᾶς προσδεξαι εἰς ἄμοιβην χαρίτων σου διὸ τὴν πίστιν δέξαι ἠμῶν, τῶν μετά σου βοώντων

Ἀλληλούια.

Φωτοφόρος ἢ θήκη τοῦ σεπτοῦ σου λειψάνου δείκνυται, ὢ Γεράσιμε πάτερ, τὴν χάριν ὥσπερ φῶς ἕξαναπτουσα καὶ τοῖς προσιούσι χαρὰν καὶ ὕγιειαν ἄφνω ἀποδίδουσα πέμπει, ἠμεῖς δ' ἄσπαζομενοι ταύτην βοῶμεν

Χαῖρε, ὃ ὑμνολόγους εὔρων ἐν τῷ τάφω σου· χαῖρε, ὃ ψευδολόγους θανάτων ἐν τῷ κρατεῖ σου.

Χαῖρε, ἤμιν χαρίζων χαρίτων σου πέλαγος· χαῖρε, πάσι πορίζων τού σου μύρου τὸ ἔλεος.

Χαῖρε,τῶν προσφευγόντων σοὶ ἀσφαλὲς παραμύθιον χαῖρε,τῶν πρὸσἰόντων σοῖ τῆς ψυχῆς τὸ σωτήριον.

Χαῖρε, βλάβην δαιμόνων ἔκ της .νήσου διώξας· χαῖρε, τούτων ἔνεδρας πονηρᾶς καταργήσας.

Χαῖρε, ὃ τῶν βαρβάρων καταβάλλων τὸ θράσος· χαῖρε, ὃ τῶν δαίμων ἔκμειωσας τὸ σκότος.

Χαῖρε, πύργος ὃ φθάνων πρὸς οὐράνιον ὕψος· χαῖρε, τεῖχος διειειργον ἀντιπάλων τὸ νεῖκος.

Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.

Χάριν ἄνωθεν ἔχων, ὢ Γεράσιμε, πάσας ἔδιωξας ἐχθρῶν τὰς ἔνεδρας καὶ τὴν νῆσον ἐκ νόσου λοιμικῆς ἔσωσας, ἐν πελάγει δὲ χέρσω προφθάνι τοὺς καλοῦντας σέ, λυτρούμενος ἀπαντᾶς δεινῶν, τοὺς τῷ Θεω βοώντα

Ἄλληλουϊα.


Ψάλλοντές σου τὸν ὕμνον, παναοίδιμε πάτερ, κυκλουμεν τὴν ἅγιαν σορόν σου, θαυμάτων χάριν βρύουσαν τοῖς πίστει προσιούσι· διὸ πόι προστρέχοντες πρὸς σὲ βοῶμεν

Χαῖρε, ψυχὴν πρὸς Θεὸν ὃ ἔκτεινας· χαῖρε, τὰς ὁρμᾶς τῆς σαρκὸς ἀναστείλας.

Χαῖρε,τῶν παρόντων παριδὼν ὡς μὴ ὄντων χαῖρε,τῶν μελλόντων φροντιστὴς ὡς μενόντων.

Χαῖρε, αὔχμους καὶ λοιμοὺς διαλύσας· χαῖρε, πολλούς της πείνης διασώσας.

Χαῖρε, ποιμὴν Ὅμαλων Μονῆς, ἄγρυπνε· χαῖρε, φρουρέ, ἰατρὲ πολλῶν ἄμισθε.

Χαῖρε, ὅτι σου τὸ λείψανον βρύει μύρα δαψιλῶς· χαῖρε, ὅτι σου τὸ τέμενος νέμει χάριν πολλαπλῶς.

Χαῖρε, δὶ' οὐ θεραπεύονται νόσοι· χαῖρε, δὶ' οὐ ἐκδιώκονται πάθη.

Χαῖρε, πάτερ Γεράσιμε.

Ὢ τρισόλβιε πάτερ, ὃ τῆς νήσου προστάτης καὶ πάντων ἄκαταισχυντος πρέσβυς (ἐκ γ'), ἔφυμνιους ὠδᾶς παρ' ἠμῶν, σῶν ἱκετῶν προσδεξαι, καὶ τῆς μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως, πρεσβείαις σου Θεῶ, ὢ κράζομεν πάντες·

Ἄλληλουϊα.

Καὶ εὐθύς, τὸ ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ

Ἦχος πλ. δ'. Τὴ ὑπερμάχω.

Ὡς ἀντιλήπτωρ καὶ θερμὸς προστάτης, ἔνδοξε, ἀεὶ προφθάνεις βοηθὸς ἐν περιστάσεσι· διὸ ἀσμασι, Γεράσιμε θεοφόρε, εὔφημουμεν σὲ πιστῶς καὶ ἐπιγράφομεν, τῆς σῆς νήσου τὸν προστάτη ν συμπαθέστατον, ἀνακρὰ-ζοντες· χαίροις, πάτερ Γεράσιμε.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΑ.

Ἦχος ἅ'. Αὐτόμελον.

Τῶν Ὀρθόδοξων προστάτην, καὶ ἐν σώματι ἄγγελον, καὶ θαυματουργὸν Θεοφόρον νεοφανέντα ἤμϊν, ἔπαινεσωμεν πιστοὶ θεῖον Γεράσιμον ὅτι ἄξιως παρὰ Θεοῦ ἀπείληφεν ἰαμάτων τὴν ἀέναον χάριν ρώννυσι τοὺς νυσούντας, δαιμονώντας ἴαται, καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτὸν βραβεύει παρὰ Χριστοῦ τὴν ἄφεσιν.


Ἦχος ἅ'. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.

Ἲ'ἢς σαρκὸς χαλινώσας τὰ σκιρτήματα ἅπαντα, καὶ τὰ ταύτης πάθη νεκρωσας,ἐγκράτειας τοῖς βέλεσιν. ἄνηχθης πρὸς ἀπάθειαν σοφέ,ὡς ἄσαρκος βιώσας ἐπὶ γής· διὰ τοῦτο καὶ θαυμάτων πηγᾶς προχέει·. τοῖς κραυγάζουστ δόξα τῷ σὲ ἔνισχυσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ μεγαλυναντι, δόξα τῷ δωρησαμένω σὲ ἤμιν, φρουρὸν Γεράσιμε.

ΕΤΕΡΟΝ ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ

(Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)

Ἦχος πλ. δ'. Τὴ ὑπερμάχω.

Τὴν τῶν ἀγγέλων πολιτείαν μιμησάμενος, Χριστοῦ θεράπων ἀνεδεδειχθης ἔνθεωτατος, καὶ τῆς δόξης τῶν ἁγίων κατηξιώθης. Ἄλλα δίδου τὴν ταχείαν σου βοήθειαν, τοῖς ἐν πίστει προσιούσι τὴ πρεσβεία σου, καὶ βοῶσι σοὶ χαίροις πάτερ Γεράσιμε.

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

(Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)

Τῆς ὁμολογίας Χριστιανῶν, ἐθετὸ σὲ στύλον, ἀδιάσειστον ὃ Θεὸς , τὸ σεπτόν σου σκῆνος, Γεράσιμε δοὺς πάσι, τοῖς ἔναντιοις λίθον, δεινοῦ προσκόμματος.

''Η πίστις σου σέσωκέ σε''(Μάρκ.ε'34). ( Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης )

Όταν μεταλαβαίνεις μ' ευγνωμοσύνη κι ευχαριστία τα Άγια και Ζωοποιά Μυστήρια, ο Κύριος θα σου χαρίζει ζωή κι η πίστη σου θ' αυξάνεται όλο και περισσότερο.
 
Ο φόβος κι η ταραχή προέρχονται από την απιστία. Αν τα νιώσεις την ώρα της Θείας Κοινωνίας, να τα λογαριάσεις σαν αληθινό σημείο, ότι με την απιστία απομακρύνεσαι από τη Ζωή που υπάρχει μέσα στο Άγιο Ποτήριο. Γι' αυτό μη τους δίνεις καμιά σημασία.
 
Αχ πίστη! πίστη! Εσύ από μόνη σου είσαι ένα θαύμα σε μας. Εσύ είσαι που μας σώζεις!
''Η πίστις σου σέσωκέ σε''(Μάρκ.ε'34). 

Όταν έχουμε ζωντανή πίστη στην αλήθεια του Θεού, φεύγουμε από Εκείνον με ειρήνη. Όταν αντίθετα μας τυραννάει η απιστία, η ειρήνη μας εγκαταλείπει.

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης 

Ποτέ ή Ευρώπη δέ' μας βοήθησε. Άλλα πρέπει κ' εμείς να τιμωρηθούμε, γιατί έχουμε την ελπίδα μας σ' αυτούς και όχι στο Θεό.

Στη Χίο, άλλο αστέρι αυτό, ό μητροπολίτης Πλάτων, τον όποιο κρέμασαν οί Τούρκοι έξω άπ' τη μητροπολίτου. Άλλ' εκεί ή σφαγή ήταν γενική και φοβερά. Κοκκίνισε ή θάλασσα από το αίμα! Από τους 90.000 μόνο 5.000 έμειναν ζωντανοί. 

Στην αμμουδιά της Χίου έβαλαν χάμω το σταυρό και είπαν Όποιος τον πατήσει θα ζήση, όποιος δεν τον πατήσει θα πεθάνει. Κανένας δεν τον πάτησε! Ζήτω ό σταυρός, ό Χριστός, ή Παναγία! φώναζαν και μαρτύρησαν όλοι. 85.000 μάρτυρες μαζί με το μητροπολίτη τους. Κανείς προδότης! Και τα ευρωπαϊκά καράβια, εγγλέζικα γαλλικά και ιταλικά, ήταν έξω άπ' τη Χίο κ αϊ βλέπανε... 

Ποτέ ή Ευρώπη δέ' μας βοήθησε. Άλλα πρέπει κ' εμείς να τιμωρηθούμε, γιατί έχουμε την ελπίδα μας σ' αυτούς και όχι στο Θεό.

 Αλλά αστέρια έπειτα στην Κρήτη. Εκεί πέντε επισκόπους είχε ή Κρήτη, και οι πέντε εσφάγησαν. Στις σπηλιές, στα φαράγγια, στα ψηλά τα βουνά ακουγόταν πάντα το άσμα της λευτεριάς. Από τις 270.000 πού είχε ή Κρήτη στο τέλος του αγώνος μείνανε μόνο 100.000.

Παρακλητικός κανών εις τον Άγιος Γεώργιος ο Μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος.

Ὁ Ἱερεύς·

Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, πάντοτε, νῦν, καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ὁ Ἀναγνώστης· Ἀμήν.


Ψαλμὸς ΡΜΒ΄ (142)

Κύριε, εἰσάκουσoν τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου.

Καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου· ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου. Ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος, καὶ ἠκηδίασεν ἐπ΄ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου· ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι.

Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τὸ πνεῦμά μου. Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ΄ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μοι τὸ πρωῒ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπί σοὶ ἤλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδὸν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου· Κύριε, πρὸς σὲ κατέφυγον· δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου. Τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ· ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου, καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου. Καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλός σου εἰμί.



Καὶ εὐθὺς τὸ Θεὸς Κύριος, μετὰ τῶν στίχων αὐτοῦ ἐξ ἑκατέρων τῶν χορῶν.

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Στίχ. α΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καὶ ἐπικαλεῖσθε τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ.

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Στίχ. β΄. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Στίχ. γ΄. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καί ἐστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.



Εἶτα τὰ παρόντα τροπάρια. Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Τὸν γενναιότατον Χριστοῦ στρατιώτην, καὶ Ἀθλητὴν παναληθῆ τοῦ Σωτῆρος, καὶ Ἰατρὸν πανάριστον τῶν νόσων ἐν ὠδαῖς, ἅπαντες τιμήσωμεν πρὸς αὐτὸν ἐκβοῶντες. Λύτρωσαι πρεσβείαις σου τῆς παρούσης ἀνάγκης, τῆς ἀφορήτου ἵνα σὲ ᾀεί, ὡς εὐεργέτην ὑμνῶμεν Γεώργιε.



Δόξα Πατρί... Καί νῦν... Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι· εἰμὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο, ἐκ τοσούτων κινδύνων; τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ· σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεὶ ἐκ παντοίων δεινῶν.



Ψαλμὸς Ν΄ (50)

Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνον με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου, καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστὶ διὰ παντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα· ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας· τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καὶ καθαρισθήσομαι· πλυνεῖς με καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην· ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοὶ ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀπορρίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου, καὶ τὸ πνεῦμά σου τὸ ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ΄ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου, καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῷ, πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιὼν καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰ καὶ ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.



Καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος.



Ἦχος πλ. δ΄. Ὠδὴ α΄. Ὁ Εἱρμός.

«Ὑγρὰν διοδεύσας ὡσεὶ ξηράν, καὶ τὴν Αἰγυπτίαν μοχθηρίαν διαφυγών, ὁ Ἰσραηλίτης ἀνεβόα· Τῷ Λυτρωτῇ καὶ Θεῷ ἡμῶν ᾄσωμεν».



Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.

Γεώργιε Μάκαρ ἀγωνισθεῖς, τὸν θεῖον ἀγώνα, ἠξιώθης ἐπιτυχεῖν, τῆς ἐπουρανίου εὐφροσύνης, ὑπὲρ σῶν δούλων πρεσβεύων πρὸς Κύριον.



Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.

Ἐνίκησας δόγμα τυραννικόν, ἐνθέοις ἀγῶσιν, ἀλλὰ δέομαι, Ἀθλητά, ταῖς σαῖς μεσιτείαις οἴκτειρόν με, ὑπὸ τῶν νόσων νικώμενον πάντοτε.



Δόξα Πατρί...

Ναὸς χρηματίσας τοῦ παντουργοῦ, τοὺς τῇ σῇ εἰκόνι, προσπελάζοντας εὐλαβῶς, Γεώργιε Μάκαρ ταῖς εὐχαῖς σου, κατοικητήρια δεῖξον τοῦ Πνεύματος.



Καί νῦν... Θεοτοκίον.

Σὺ εἶ, Παρθένε ἄσπιλε τῆς ἐμῆς, ψυχῆς ταλαιπώρου, ἡ ἰσχὺς τε καὶ ἡ ἐλπίς. Τῆς δ` ἐσκοτισμένης μου καρδίας, σὺ εἶ τὸ φῶς τὸ ἀνέσπερον, Πάναγνε.



Ὠδὴ γ΄. Ὁ Εἱρμός.

«Οὐρανίας ἁψῖδος, ὀροφουργὲ Κύριε, καὶ τῆς Ἐκκλησίας δομῆτορ, σύ με στερέωσον, ἐν τῇ ἀγάπῃ τῇ σῇ, τῶν ἐφετῶν ἡ ἀκρότης, τῶν πιστῶν τὸ στήριγμα, μόνε φιλάνθρωπε».



Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.

Ἐν οἴκῳ καθεύδοντας, καί ὁδῷ βαδίζοντας, σύ μεγαλομάρτυς Κυρίου, νῦν περιφρούρησον, καθοδηγῶν νῦν ἡμᾶς, εἰς νομάς θεοστηρίκτους, τούς ἀεί προσφεύγοντας τῇ θείᾳ σκέπῃ σου.



Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.

Τῶν Μαρτύρων σύσκηνε, Ἀγγέλων συνόμιλε, καί τῶν θλιβομένων ἁπάντων, λιμὴν γαλήνιος, χαρᾶς ἀξίωσον νῦν, τούς ἀνυμνοῦντας σε πόθῳ, ἀθλοφόρε ἅγιε καί ἀξιάγαστε.



Δόξα Πατρί...

Νοσημάτων παντοίων, καί ψυχικῶν θλίψεων, ἀπάλλαξον μάρτυς Κυρίου, τούς σέ γεραίροντας, καί νῦν προσφεύγοντας ἐν ἀκλινεῖ διανοίᾳ, ταῖς θερμαῖς πρευβεῖαις σου μάρτυς Γεώργιε.



Καί νῦν... Θεοτοκίον.

Ὑπέρ ἡμῶν ἐκδυσώπει τὸν εὐμενῆ Κύριον, πάσης ἐκλυτροῦσθαι ἀνάγκης, καὶ περιστάσεως, Παρθένε μήτηρ Χριστοῦ καί Κυρία ἡμῶν πάντων, ἀσινεῖς διάσωζε, τοὺς σὲ γεραίροντας.



Διάσωσον, σαῖς πρεσβείαις, Κυρίου μεγαλομάρτυς, τοὺς ἐν πίστει τῇ σῇ πρεσβείᾳ προστρέχοντας, καὶ σὲ τιμῶντας Γεώργιε ἀθλοφόρε.



Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.



Εἶτα μνημονεύει ὁ ἱερεύς, δι΄ οὓς ἡ παράκλησις γίνεται, καὶ ἡμεῖς μεθ΄ ἑκάστην αἴτησιν ψάλλομεν τὸ Κύριε ἐλέησον (γ΄).

Ἐλέησον ἡμᾶς ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου, δεόμεθά Σου, ἐπάκουσον καὶ ἐλέησον.

Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν (...) καὶ πάσης τῆς ἐν Χριστῷ ἡμῶν ἀδελφότητος.

Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ ἐλέους, ζωῆς, εἰρήνης, ὑγείας, σωτηρίας, ἐπισκέψεως, συγχωρήσεως καὶ ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ, πάντων τῶν εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων χριστιανῶν, τῶν κατοικούντων καὶ παρεπιδημούντων ἐν τῇ (πόλῃ) ταύτῃ, τῶν ἐνοριτῶν, ἐπιτρόπων, συνδρομητῶν καὶ ἀφιερωτῶν τοῦ ἁγίου ναοῦ τούτου.

Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ, (ὀνόματα).

Ὅτι ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς ὑπάρχεις, καὶ σοί τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.



Ὁ χορός· Ἀμήν. Κάθισμα. Ἦχος β΄. Τὰ ἄνω ζητῶν.

Προστάτην θερμόν, καὶ μέγαν ἀντιλήπτορα, ἱκέτης ὁ σός, γινώσκει σὲ Γεώργιε, τοῦτον οὖν ἐπίσκεψαι τάχιον, καὶ ἐκ τῆς κλίνης ἔγειραι αὐτόν, καὶ τῆς ὀδύνης καὶ νόσου ἀπάλλαξον.



Ὠδὴ δ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Εἰσακήκοα, Κύριε, τῆς οἰκονομίας σου τὸ μυστήριον· κατενόησα τὰ ἔργα σου, καὶ ἐδόξασά σου τὴν Θεόητα».



Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.

Ἀσθενείας ὁ δείλαιος, καὶ κινδύνοις πλείστοις ἀεὶ συνέχομαι, ὧ Γεώργιε, βοήθει μοι, τῷ κατεγνωσμένῳ ἱκετεύω σέ.



Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.

Δεσμευθείς διὰ Κύριον, πᾶσαν τοῦ Βελίαρ κακίαν ἔλυσας, ἐξ ἧς ἅπαντας περίσωζε, τοὺς πιστῶς ὑμνοῦντάς σε Γεώργιε.



Δόξα Πατρί...

Νοσημάτων καὶ θλίψεων, καὶ παντοίας βλάβης ἡμᾶς ἀπάλλαξον, ὧ Γεώργιε Πανεύφημε, ταῖς πρὸς τὸν Σωτῆρα ἱκεσίαις σου.



Καί νῦν... Θεοτοκίον.

Ρῶσιν δὸς μοι, Πανάχραντε, καὶ ἐκ χαλεπῶν κινδύνων διάσωσον, καὶ παθῶν κοπρίας ἔγειρον, σὸν ἀχρεῖον δοῦλον, ταῖς πρεσβείαις σου.



Ὠδὴ ε΄. Ὁ Εἰρμός.

«Φώτισον ἡμᾶς, τοῖς προστάγμασί σου, Κύριε, καὶ τῷ βραχίονι σου τῷ ὑψηλῷ, τὴν σὴν εἰρήνην, παράσχου ἡμῖν, φιλάνθρωπε».



Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.

Φῶς τὸ νοητόν, τῇ καρδίᾳ σου δεξάμενος, τὴν τῆς ψυχῆς ἡμῶν ζοφότητα, φωτὶ τῷ θείῳ, Γεώργιε, καταλάμπρυνον.



Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.

Σὺ μαρμαρυγαῖς, ταῖς τῆς χάριτος, Γεώργιε, καταυγαζόμενος φώτισον, ψυχᾶς σῶν δούλων, σκοτισθείσας παραπτώμασι.



Δόξα Πατρί...

Πάθη χαλεπά, τῆς ψυχῆς ἡμῶν, Γεώργιε, ταῖς πρὸς τὸν πλάστην σου δεήσεσι, παρακαλοῦμεν ἰάτρευσον καὶ ἐξάλειψον.



Καί νῦν... Θεοτοκίον.

Ἄχραντε ἡμᾶς, ἀπογνώσεως ἐξάγαγε βυθοῦ, καὶ πρὸς ὅρμον τῆς ἀληθοῦς, τοὺς σοὺς ἱκέτας, μετανοίας καθοδήγησον.



Ὠδὴ ς΄. Ὁ Εἰρμός.

«Τὴν δέησιν, ἐκχεῶ πρὸς Κύριον, καὶ αὐτῷ ἀπαγγελῶ μου τὰς θλίψεις, ὅτι κακῶν ἡ ψυχή μου ἐπλήσθη, καὶ ἡ ζωή μου τῷ ᾅδῃ προσήγγισε· καὶ δέομαι ὡς Ἰωνᾶς· Ἐκ φθορᾶς ὁ Θεός με ἀνάγαγε».



Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.

Κατεύνασον τῶν παθῶν τάς κινήσεις, καί ψυχῆς καί νοός καί καρδίας, ὅτι κακῶν ἡ ζωή μου ἐπλήσθη, μεγαλομάρτυς Κυρίου Γεώργιε, καί δέομαι ὡς χαλεπός, ἐκ παντοίων κινδύνων με λύτρωσε.



Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.

Γεώργιε, ἄθλους ἀνύσας μεγάλους καί ὡς ἄγγελος ἐπί τῆς γῆς σοί ἀθλήσας, καί ἐκ κα-

κῶν τήν ζωήν ἡμῶν ὅλων, καί ἐκ κινδύνων καί νόσων ἀπάλλαξον, δεόμενοι ἐκ πειρασμῶν, τήν ζωήν περιφρούρισον.



Δόξα Πατρί...

Νῦν ὀδύνας, ψυχῶν καὶ Σωμάτων, ἐπικούφησον Μεγαλομάρτυς Κυρίου, τῶν πρὸς τὴν σὴν ἀφορώντων πρεσβείαν, καὶ τάς καρδίας ἡμῶν χαρᾶς πλήρωσον, καὶ ἀθυμίας χαλεπῆς, ἐξ ἡμῶν τὴν ὁμίχλην διάλυσον.



Καί νῦν... Θεοτοκίον.

Καταύγασον, ἐκ φωτός οὐρανίου, τήν ἀθλίαν μου ψυχήν Θεοτόκε, καί ἁγίασον νοῦν καί καρδίαν, ἵνα χαρᾶς ἐμπλησθεῖ ἡ ζωή ἡμῶν, καί ἴασιν διαπαντός τῇ ζωῇ ἡμῶν παρθένε προσφέρουσα.



Διάσωζε ἐκ πάσης νόσου, παμάκαρ Γεώργιε, ταῖς πρὸς Θεὸν ἐνθέρμοις πρεσβείαις σου, τοὺς προστρέχοντας τῇ σεπτῇ σου εἰκόνι.



Ἄχραντε ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκούσα, δυσώπησον ὡς ἔχουσα μητρικὴν παρρησίαν.



Εἶτα μνημονεύει ὁ ἱερεύς, δι΄ οὓς ἡ παράκλησις γίνεται, καὶ ἡμεῖς μεθ΄ ἑκάστην αἴτησιν ψάλλομεν τὸ Κύριε ἐλέησον (γ΄).

Ἐλέησον ἡμᾶς ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου, δεόμεθά Σου, ἐπάκουσον καὶ ἐλέησον.

Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν (...) καὶ πάσης τῆς ἐν Χριστῷ ἡμῶν ἀδελφότητος.

Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ ἐλέους, ζωῆς, εἰρήνης, ὑγείας, σωτηρίας, ἐπισκέψεως, συγχωρήσεως καὶ ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ, πάντων τῶν εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων χριστιανῶν, τῶν κατοικούντων καὶ παρεπιδημούντων ἐν τῇ (πόλῃ) ταύτῃ, τῶν ἐνοριτῶν, ἐπιτρόπων, συνδρομητῶν καὶ ἀφιερωτῶν τοῦ ἁγίου ναοῦ τούτου.

Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ, (ὀνόματα).

Ἐλεήμων γάρ καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς ὑπάρχεις, καὶ σοί τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.



Κοντάκιον ἦχος β’. Προστασία τῶν χριστιανῶν.

Προστάτην σὲ θερμόν, καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον, πλουτοῦντες ἀεί, οἱ σοὶ προσπελάζοντες, γοερῶς ἐκβοῶμέν σοι. Πανσέβαστε Γεώργιε, πρόφθασον, καὶ ἐκ παθῶν ἡμᾶς καὶ θλίψεων ἀπάλλαξον, ταῖς θείαις πρὸς τὸν Σωτήρα πρεσβείαις σου.



Εἶτα τὸ Α΄ ἀντίφωνον τῶν Ἀναβαθμῶν τοῦ δ΄ ἤχου.

Ἐκ νεότητός μου, πολλὰ πολεμεῖ με πάθη· ἀλλ΄ αὐτὸς ἀντιλαβοῦ, καὶ σῶσον, Σωτήρ μου. (δίς).

Οἱ μισοῦντες Σιών, αἰσχύνθητε ἀπὸ τοῦ Κυρίου· ὡς χόρτος γάρ, πυρὶ ἔσεσθε ἀπεξηραμμένοι (δίς).

Δόξα Πατρί...

Ἁγίῳ Πνεύματι, πᾶσα ψυχὴ ζωοῦται, καὶ καθάρσει ὑψοῦται, λαμπρύνεται τῇ Τριαδικῇ Μονάδι, ἱεροκρυφίως.



Καί νῦν... Θεοτοκίον.

Ἁγίῳ Πνεύματι, ἀναβλύζει τὰ τῆς χάριτος ῥεῖθρα, ἀρδεύοντα ἅπασαν τὴν κτίσιν, πρὸς ζωογονίαν.



Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον· Ἦχος δ

Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ. (δίς).

Στίχος: Τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος.

Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ

Ὁ Ἱερεύς· Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι ἡμᾶς τῆς ἀκροάσεως τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου, Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν ἱκετεύσωμεν.

Ὁ χορός· Κύριε, ἐλέησον (γ΄).

Ὁ Ἱερεύς· Σοφία. Ὀρθοί, ἀκούσωμεν τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου.

Ὁ Ἱερεύς· Εἰρήνη πᾶσι.

Ὁ χορός· Καὶ τῷ πνεύματί σου.

Ὁ Ἱερεύς· Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην ἁγίου Εὐαγγελίου, τὸ Ἀνάγνωσμα. Πρόσχωμεν.

Ὁ χορός· Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.



Τὸ Εὑαγγέλιον ( ιε`. 17-27, ιστ`. 1-2 ).

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς. Ταῦτα ἐντέλλομαι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους. Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν. εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει· ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ' ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διὰ τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος. Μνημονεύετε τοῦ λόγου οὗ ἐγὼ εἶπον ὑμῖν· οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ. εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν· εἰ τὸν λόγον μου ἐτήρησαν, καὶ τὸν ὑμέτερον τηρήσουσιν, ἀλλὰ ταῦτα πάντα ποιήσουσιν ὑμῖν διὰ τὸ ὄνομά μου, ὅτι οὐκ οἴδασι τὸν πέμψαντά με, εἰ μὴ ἦλθον καὶ ἐλάλησα αὐτοῖς, ἁμαρτίαν οὐκ εἶχον· νῦν δὲ πρόφασιν οὐκ ἔχουσι περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτῶν. Ὁ ἐμὲ μισῶν καὶ τὸν πατέρα μου μισεῖ. Εἰ τὰ ἔργα μὴ ἐποίησα ἐν αὐτοῖς ἃ οὐδεὶς ἄλλος πεποίηκεν, ἁμαρτίαν οὐκ εἶχον· νῦν δὲ καὶ ἑωράκασι καὶ μεμισήκασι καὶ ἐμὲ καὶ τὸν πατέρα μου, ἀλλ' ἵνα πληρωθῇ ὁ λόγος ὁ γεγραμμένος ἐν τῷ νόμῳ αὐτῶν, ὅτι ἐμίσησάν με δωρεάν. Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ παράκλητος ὃν ἐγὼ πέμψω ὑμῖν παρὰ τοῦ πατρός, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ· καὶ ὑμεῖς δὲ μαρτυρεῖτε, ὅτι ἀπ' ἀρχῆς μετ' ἐμοῦ ἐστε. Ταῦτα λελάληκα ὑμῖν ἵνα μὴ σκανδαλισθῆτε, ἀποσυναγώγους ποιήσουσιν ὑμᾶς· ἀλλ' ἔρχεται ὥρα ἵνα πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ.



Ἦχος β΄. Δόξα...

Ταῖς τοῦ Ἀθλοφόρου, πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.



Ἦχος ὁ αὐτός. Καὶ νῦν...

Ταῖς τῆς Θεοτόκου, πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχ. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.



Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.

Ὅλην ἀποθέμενος, βιωτικὴν τυραννίδα, ὀπίσω σου ἔδραμεν, ὁ σεπτὸς Γεώργιος, Θεὲ Ἄναρχε, καὶ τερπνὰ ἅπαντα, καὶ δεσμὸν ἄλυτον, ὡς ἱστὸν ἀράχνης ἔλυσε, διό καὶ ἔτυχε, τῆς σῆς Βασιλείας, Ἀόρατε. Αὐτοῦ οὖν ταῖς δεήσεσιν, ἱλασμόν, Οἰκτίρμον παράσχου μοί, τῶν πλημμελημάτων, καὶ δεῖξόν με ἀνώτερων παθῶν, τῶν ἐνοχλούντων μου, Δέσποτα, τὴν ψυχὴν ἑκάστοτε.



Οὐδεὶς προστρέχων ἐπὶ σοί, κατησχυμένος ἀπὸ σοῦ ἐκπορεύεται σοφέ, Γεώργιε τρισμάκαρ, ἀλλ’αἰτεῖται τὴν χάριν καὶ λαμβάνει διὰ σοῦ τὸ δώρημα, πρὸς τὸ συμφέρον τῆς αἰτήσεως.



Μεταβολὴ τῶν θλιβομένων, ἀπαλλαγῇ τῶν ἀσθενούντων, ὑπάρχεις σύ, ἀθλοφόρε Κυρίου· σῷζε πάντας τοὺς πρὸς σέ, καταφεύγοντας, μεγαλομάρτυς, τῶν πολεμουμένων ἡ εἰρήνη, ὁ ἄμεσος προστάτης τῶν πιστῶν.



Ὁ Ἱερεύς·

Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου· ἐπίσκεψαι τὸν κόσμον σου ἐν ἐλέει καὶ οἰκτιρμοῖς· ὕψωσον κέρας Χριστιανῶν ὀρθοδόξων καὶ κατάπεμψον ἐφ΄ ἡμᾶς τὰ ἐλέη σου τὰ πλούσια· πρεσβείαις τῆς πανάχραντου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας· δυνάμει τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ· προστασίαις τῶν τιμίων ἐπουρανίων θείων Δυνάμεων ἀσωμάτων· ἱκεσίαις τοῦ τιμίου καὶ ἐνδόξου προφήτου, Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου· τῶν ἁγίων ἐνδόξων καὶ πανευφήμων Ἀποστόλων· τῶν ἐν ἁ γίοις πατέρων ἡμῶν, μεγάλων Ἱεραρχῶν καὶ Οἰκουμενικῶν Διδασκάλων, Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου· Ἀθανασίου καὶ Κυρίλλου, Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος, πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας καί Νικηφόρου Πατριάρχου Κων/πόλεως τοῦ Ὁμολογητοῦ. Νικολάου ἀρχιεπισκόπου Μύρων τῆς Λυκίας, Σπυρίδωνος ἀρχιεπισκόπου Τριμυθοῦντος, Ἀχιλλίου καί Βησσαρίωνος ἀρχιεπισκόπων Λαρίσης, Λουκᾶ ἀρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως καί Κριμαίας καί Νεκταρίου ἐπισκόπου Πενταπόλεως τοῦ ἐν Αἰγήνῃ, τῶν θαυματουργῶν. Τῶν ἁγίων ἐνδόξων μεγαλομαρτύρων Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου, Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος, Θεοδώρου τοῦ Στρατηλάτου, Φανουρίου τοῦ νεοφανοῦς καὶ Μηνᾶ τοῦ θαυματουργοῦ· τῶν ἱερομαρτύρων Χαραλάμπους, Ἰγνατίου καὶ Ἐλευθερίου· τῶν ἁγίων, ἐνδόξων, μεγάλων μαρτύρων γυναικῶν, Αἰκατερίνης τῆς πανσόφου, Μαρίνης καί Παρασκευῆς τῆς ἀθληφόρου καί Φιλοθέης τῆς Ἀθηναίας· τῶν ἁγίων ἐνδόξων καὶ καλλινίκων νεομαρτύρων Γεδεών τοῦ ἐν Τυρνάβῳ, Γεωργίου τοῦ ἐκ Ραψάνης, Δαμιανοῦ καί Ἰωάννου τῶν ἐν Λαρίσῃ μαρτυρησάντων καί τῶν Νεοφανῶν μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου καί Εἰρήνης. Τῶν ἁγίων ἐνδόξων καί θεοστέπτων βασιλέων Κων/νου καί Ἐλένης τῶν ἱσαποστόλων· τῶν ὁσίων καὶ θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν, Στυλιανοῦ τοῦ Παφλαγόνος, Διονυσίου τοῦ ἐν Ὀλύμπῳ καί Συμεών τοῦ μονοχίτωνος καί ἀνυποδήτου. Τῶν ἁγίων ἐνδόξων καί θαυματρουγῶν Ἀναργύρων, Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ, Κύρου καί Ἰωάννου, Παντελεήμονος καί Ἐρμολάου.Τῶν ἁγίων καὶ δικαίων θεοπατόρων Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννης· τοῦ ἁγίου (τῆς ἡμέρας), οὗ τὴν μνήμην ἐπιτελοῦμεν, καὶ πάντων σου τῶν Ἁγίων· Ἱκετεύομέν σε, μόνε πολυέλεε Κύριε· ἐπάκουσον ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν δεομένων σου, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς..

Ὁ χορός· Κύριε, ἐλέησον (ιβ΄).

Ὁ Ἱερεύς· Ἐλέει, καὶ οἰκτιρμοῖς, καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ, μεθ οὗ εὐλογητὸς εἶ, σὺν τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ὁ χορός·Ἀμήν.



Ὠδὴ ζ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας, καταντήσαντες Παῖδες ἐν Βαβυλῶνί ποτε, τῇ πίστει τῆς Τριάδος, τὴν φλόγα τῆς καμίνου, κατεπάτησαν ψάλλοντες· Ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν Θεός, εὐλογητὸς εἶ».



Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.

Κοσμικῶν με σκανδάλων, καὶ παθῶν ἀτιμίας, καὶ πάσης θλίψεως, Γεώργιε εὐχαῖς σου, διάσωζε καὶ δίδου, ἀναμέλπειν ἑκάστοτε, ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.



Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.

Ραθυμίας ἀτόπου, καὶ δεινῆς ἁμαρτίας, ταῖς ἱκεσίαις σου, Γεώργιέ με σῶσον, προστρέχοντα ἐν πίστει, τῇ θερμῇ ἀντιλήψει σου. Ὅπως τιμῶ σε πιστῶς εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.



Δόξα Πατρί...

Ὦ Γεώργιε Μάκαρ, δυσχερείας τοῦ βίου, κλυδωνιζόμενον, μηδόλως με παρίδης, ἀλλ` οἴκτιρον εὐχαίς σου, καὶ διάσωσον ψάλλοντα, ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.



Καί νῦν... Θεοτοκίον.

Ἐν τῷ βίῳ τὸν χρόνον, ἀμελείᾳ Παρθένε, ἐκδαπανήσας πολλῇ, προσπίπτω καὶ βοῶ σοι, διέγειρόν με σῶσον, τῷ Υἱῷ σου κραυγάζοντα, ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.



Ὠδὴ η΄. Ὁ Εἰρμός.

«Τὸν Βασιλέα τῶν οὐρανῶν, ὃν ὑμνοῦσι στρατιαὶ τῶν Ἀγγέλων, ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας».



Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.

Τοὺς σοὺς οἰκέτας, ὦ Γεώργιε Μάκαρ, ἐκ κινδύνων θλίψεων καὶ νόσων, σαῖς πρὸς τὸν Σωτήρα ἁπάλλαξον πρεσβείαις.



Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.

Στήριξον πάντας, ὦ Γεώργιε μάρτυς, ἐν τῇ πίστει καὶ θείᾳ ἀγάπῃ, καὶ ῥῦσαι εὐχαῖς σου κακίας τοῦ Βελίαρ.



Δόξα Πατρί...

Τῇ ὑπερμάχῳ, ἀντιλήψει σου, μάρτυς, καταφεύγοντες αἰτούμεθα νόσων, καὶ δεινῶν εὐχαῖς σου, ταχέως λυτρωθῆναι.



Καί νῦν... Θεοτοκίον.

Ἴασαι, Κόρη, ταῖς πρὸς τὸν κτίστην λιταῖς σου, τηκομένους νόσοις τοὺς σοὺς δούλους, καὶ δεινῶν παντοίων ἁπάλλαξον ταχέως.



Ὠδὴ θ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Κυρίως Θεοτόκον, σὲ ὁμολογοῦμεν, οἱ διὰ σοῦ σεσῳσμένοι, Παρθένε ἁγνή, σὺν Ἀσωμάτων χορείαις, σὲ μεγαλύνοντες».



Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.

Νοσούντων καὶ πλεόντων, καὶ τῶν ἐν κινδύνοις, πρὸς σωτηρίαν κατέστης ὑπέρμαχος, τῶν Ἀθλητῶν ἡ ἀκρότης, Μάρτυς Γεώργιε.



Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.

Συνήφθης ταῖς χορείαις, πάντων τῶν μαρτύρων, σὺν οἷς δυσώπει Θεόν, ὦ Γεώργιε, ἁπαλλαγῆναι κινδύνων, δεινῶν τούς δούλους σου.



Δόξα Πατρί...

Ὡς φύλαξ ὀρθοδόξων, καὶ τῆς εὐσεβείας, καὶ τῶν μαρτύρων τὸ κλέος, Γεώργιε, ὑπὲρ ἡμῶν τὸν Σωτήρα, θερμῶς ἱκέτευε.



Καί νῦν... Θεοτοκίον.

Μαρία, ἐκτακείσαν, τὴν οἰκτράν ψυχήν μου, τῆς ἁμαρτίας φλογμῷ καταδρόσισον, τού σοῦ ἐλέους ῥανίσι, καὶ σῶσον Πάναγνε.



Καὶ εὐθὺς τό·

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον, καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον, σὲ μεγαλύνομεν.



Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια.

Κατεύνασον τὸν τάραχον, Ἀθλητά, παθῶν καὶ κινδύνων, καὶ δαιμόνων τάς προσβολάς, ἀπέλασον πάσας, ἀπὸ τῶν σὲ ὑμνούντων, ὡς μάρτυρα Κυρίου, θεῖε Γεώργιε.



Πόθῳ ἑορτάσωμεν ἀδελφοί, τὴν φωσφόρον μνήμην, Γεωργίου τοῦ Ἀθλητοῦ, καὶ στέψωμεν τοῦτον, τοῦ ἔαρος τοῖς ἴοις, ἵνα ἀξιωθῶμεν τῆς θείας χάριτος.



Ἀνάκτων ὑπέρμαχον καὶ πτωχῶν, πλεόντων σωτῆρα, ἀσθενοῦντα τε ἰατρόν, αἰχμαλώτων ῥύστην, καὶ ὀρφανῶν προστάτην, κεκτήμεθά σε πάντες, Μάρτυς Γεώργιε.



Λῦσον, ὦ Γεώργιε ἀθλητά, νέφος ἁμαρτίας, καὶ τάς νόσους τάς φοβεράς, δίωξον ἐν τάχει, ἀπὸ τῶν προσκυνούντων, τὴν θείαν σου εἰκόναν, καὶ ἀνυμνούντων σέ.



Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες, μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.



Ὁ Ἀναγνώστης·

Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς (γ΄).

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ ἁγίῳ Πνεύματι, καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς. Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν. Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου. Κύριε ἐλέησον. Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον.



Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ ἁγίῳ Πνεύματι, καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Πάτερ ἡμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.



Ὁ Ἱερεύς· Ὅτι Σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.



Ὁ Ἀναγνώστης· Ἀμήν.



Εἶτα τό τροπάριον. Ήχος δ`.

Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.



Εἶτα μνημονεύει καὶ πάλιν ὁ ἱερεύς, δι΄ οὓς ἡ παράκλησις γίνεται, καὶ ἡμεῖς μεθ΄ ἑκάστην αἴτησιν ψάλλομεν τὸ Κύριε ἐλέησον (γ΄).

Ἐλέησον ἡμᾶς ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου, δεόμεθά Σου, ἐπάκουσον καὶ ἐλέησον.

Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν (...) καὶ πάσης τῆς ἐν Χριστῷ ἡμῶν ἀδελφότητος.

Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ ἐλέους, ζωῆς, εἰρήνης, ὑγείας, σωτηρίας, ἐπισκέψεως, συγχωρήσεως καὶ ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ, πάντων τῶν εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων χριστιανῶν, τῶν κατοικούντων καὶ παρεπιδημούντων ἐν τῇ (πόλῃ) ταύτῃ, τῶν ἐνοριτῶν, ἐπιτρόπων, συνδρομητῶν καὶ ἀφιερωτῶν τοῦ ἁγίου ναοῦ τούτου.

Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ, (ὀνόματα).

Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τοῦ διαφυλαχθῆναι τὴν ἁγίαν Ἐκκλησίαν καὶ τὴν πόλιν ταύτην, καὶ πᾶσαν πόλιν καὶ χώραν ἀπὸ ὀργῆς, λοιμοῦ, λιμοῦ, σεισμοῦ, καταποντισμοῦ, πυρός, μαχαίρας, ἐπιδρομῆς ἀλλοφύλων, ἐμφυλίου πολέμου, καὶ αἰφνιδίου θανάτου, ὑπὲρ τὸν ἵλεων, εὐμενῆ καὶ εὐδιάλακτον, γενέσθαι τὸν ἀγαθὸν καὶ φιλάνθρωπον Θεὸν ἡμῶν, τοῦ ἀποστρέψαι καὶ διασκεδάσαι πᾶσαν ὀργὴν καὶ νόσον, τὴν καθ΄ ἡμῶν κινουμένην, καὶ ῥύσασθαι ἡμᾶς ἐκ τῆς ἐπικειμένης δικαίας αὐτοῦ ἀπειλῇς, καὶ ἐλεῆσαι ἡμᾶς.

Ἔτι δεόμεθα καὶ ὑπὲρ τοῦ εἰσακοῦσαι Κύριον τὸν Θεὸν φωνῆς τῆς δεήσεως ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν, καὶ ἐλεῆσαι ἡμᾶς.

Ἐπάκουσον ἡμῶν, ὁ Θεός, ὁ Σωτὴρ ἡμῶν, ἡ ἐλπὶς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς καὶ τῶν ἐν θαλάσσῃ μακράν, καὶ ἵλεως, ἵλεως γενοῦ ἡμῖν, Δέσποτα ἐπὶ ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς. Ἐλεήμων γάρ καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς ὑπάρχεις, καὶ σοι τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ὁ χορός· Ἀμήν.

Καὶ ὁ ἱερεὺς ποιεῖ τὴν ἀπόλυσιν·

Δόξα σοι ὁ Θεός, ἡ ἐλπὶς ἡμῶν, Κύριε, δόξα Σοι.

Χριστὸς ὁ ἀληθινὸς Θεὸς ἡμῶν, ταῖς πρεσβείαις τῆς παναχράντου ..............



Μετὰ ψάλλονται τὰ παρόντα Θεοτοκία. Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.

Πάντας τούς τελοῦντάς σου πιστῶς, τὴν ἀξιοθαύμαστον μνήμην, μάρτυς Γεώργιε, πάσης περιστάσεως ῥῦσαι πρεσβείαις σου, νοσημάτων καὶ θλίψεων, παθῶν καὶ κινδύνων, σὲ καθικετεύομεν, καὶ τῶν βελῶν τοῦ ἐχθροῦ. Ὅπως σε φαιδρῶς ἀνυμνῶμεν, ὡς κοινὸν ἡμῶν εὐεργέτην, καὶ τῶν ἀθλοφόρων ἐγκαλλώπισμα.



Πάντων προστατεύεις ἀθλητά, καὶ ὑπὲρ ἡμῶν νῦν πρεσβεύεις, Χριστῷ Γεώργιε, τῶν προσκαλουμένων σέ, ἐν τῷδε οἴκῳ τῷ σῷ, καὶ ἐκ θλίψεως ἅπαντας, κινδύνων καὶ νόσων, σῴζεις ἡμᾶς ἅγιε, ὡς παρρησίας τυχών· ὅθεν τὸν σὸν δοῦλον ἐκ πάσης, νόσου συνεχόμενον σῶσον, καὶ τὴν κλίνης ἔγειρον καὶ ἴασαι.



Δέξαι τάς δεήσεις ἀφ’ ἡμῶν, τάς προσφερομένας ἐν πίστει, σοὶ τῷ θεράποντι, τοῦ Χριστοῦ Γεώργιε, καὶ πάντας νῦν ἡμᾶς, πάσης νόσου ἀπάλλαξον, ἡμῶν ὁ προστάτης, ὡς φρουρός, ὡς ἔφορος, ὡς ἰατρὸς καὶ τροφεύς, πόθῳ ἐπικαλούμεθά σε, καὶ διαπαντὸς, σέ τιμῶμεν, τήν εἰκόνα νῦν κατασπαζόμενοι.



Δέξαι τὴν ἱκέσιον ᾠδήν, δέξαι καί τὸν θρῆνον στρατάρχα, δέξαι τὴν δέησιν, δέξαι καί τὰ δάκρυα, τὸν στεναγμὸν τῆς ψυχῆς, καὶ τὸν θρῆνον ἀφάνισον τὰ δάκρυα παῦσον, πάντα μεταρρύθμησον τὰ λυπηρὰ καὶ χαράν, δίδου τῷ τὴν σὴν ἐκζητούντι, θείαν προστασίαν καὶ σκέπην, ὁλοψύχῳ νεύσει ὦ Γεώργιε.

Ἦχος πλ. δ΄.

Δέσποινα, πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Ἦχος β΄.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

Ὁ Ἱερεύς· Δι΄ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.

· Ἀμήν.

Η αποχή από την αμαρτία είναι φυσικό έργο και όχι αντάλλαγμα της Βασιλείας των Ουρανών. ( Άγιος Μάρκος ο Ασκητής )

Ο εγκρατής απέχει από τη λαιμαργία. 
Ο ακτήμονας από την πλεονεξία. Ο ήσυχος από την πολυλογία. Ο αγνός από την φιληδονία. Ο σεμνός από την πορνεία. Ο αυτάρκης από την φιλαργυρία. Ο πράος από την ταραχή. Ο ταπεινός από την κενοδοξία. Ο υποτακτικός από τη φιλονεικία. Ο ελεγκτικός από την υποκρισία. Επίσης, ο προσευχόμενος από την απελπισία, ο φτωχός από τα πολλά χρήματα, ο ομολογητής από την άρνηση, ο μάρτυρας από την ειδωλολατρεία. Βλέπεις πώς κάθε αρετή που γίνεται μέχρι θανάτου, δεν είναι άλλο παρά αποχή από την αμαρτία; Η αποχή από την αμαρτία είναι φυσικό έργο και όχι αντάλλαγμα της Βασιλείας των Ουρανών.

Άγιος Μάρκος ο Ασκητής 

Η δύναμη της νηστείας...

Aνέβασαν κάποτε στή σκήτη τῶν Πατέρων ἕνα δαιμονισμένο νέο, γιά νά τόν θεραπεύσουν μέ τήν προσευχή τους. Ἐκεῖνοι ὅμως ἀπό ταπείνωση ἀπέφευγαν. Πολύ καιρό βασανιζόταν ἔτσι ὁ δυστυχισμένος ἄνθρωπος, ὥσπου κάποιος Γέροντας τόν λυπήθηκε, τόν σταύρωσε μέ τόν ξύλινο σταυρό πού εἶχε στή ζώνη του, καί ἔδιωξε τό πονηρό πνεῦμα.
– Ἀφοῦ μέ βγάζεις ἀπό τήν κατοικία μου, τοῦ εἶπε ἐκεῖνο, θά μπῶ μέσα σου.
– Ἔλα, τοῦ ἀποκρίθηκε θαρραλέα ὁ Γέροντας.
Ἔτσι μπῆκε μέσα του τό δαιμόνιο καί τόν βασάνιζε δώδεκα ὁλόκληρα χρόνια! Ὑπέμεινε μέ καρτερία τόν πόλεμο, ἀλλ᾿ ἀντιπολεμοῦσε κι ἐκεῖνος μέ τόν ἐχθρό μέ ὑπεράνθρωπη νηστεία καί ἀκατάπαυστη προσευχή. Ὅλα αὐτά τά χρόνια δέν ἔβαλε οὔτε μιά φορά στό στόμα του μαγειρευμένη τροφή.
Νικημένο τέλος τό δαιμόνιο ἀπό τόν ἀκατάπαυστο ἀγώνα, ἀπομακρύνθηκε.
– Γιατί φεύγεις; τό ρώτησε ὁ Γέροντας. Ἐγώ πάντως δέν σέ διώχνω.
– Μέ ἀφάνισε ἡ νηστεία σου! κραύγασε ἐκεῖνο καί ἔγινε ἄφαντο.

ΝΗΣΤΕΙΑ
νας ἀρχάριος μοναχός συμβουλεύτηκε κάποιο διακριτικό Γέροντα, ποιό μέτρο νά ἀκολουθήση στή νηστεία.
– Ἀπόφευγε τίς ὑπερβολές, τέκνον μου, τόν συμβούλεψε ἐκεῖνος. Πολλοί δοκίμασαν νά νηστέψουν πάνω ἀπό τίς δυνάμεις τους καί δέν ἄντεξαν γιά πολύ καιρό.
Γεροντικόν

ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ
ιά καταπληκτική ἄσκηση χαρακτήριζε τόν ὅσιο Μακάριο τόν Ἀλεξανδρέα: Μόλις ἄκουγε κάποιο ἀσκητικό κατόρθωμα, ἔσπευδε νά τό ἐπιτύχη καί ὁ ἴδιος. Ἀκόμη καί νά τό ξεπεράση! Κίνητρό του δέν ἦταν ἡ αὐτοϊκανοποίηση, ἀλλά ἡ ὑπερβολική ἀγάπη του στήν ἄσκηση, πού εἶναι μητέρα τοῦ ἁγιασμοῦ.
Ἔτσι μαθαίνοντας κάποτε ὅτι ἕνας ἀσκητής ἔτρωγε τήν ἡμέρα μόνο μιά λίτρα (320 γραμμάρια) ψωμί, ἔκοψε παξιμάδια σέ μικρά κομμάτια, τά ἔβαλε σέ μιά στάμνα καί ἀποφάσισε νά τρώη κάθε μέρα ὅσο πιάνει τό χέρι του. Ἀστειευόμενος ἔλεγε:
-Ἔπιανα ὅσο μποροῦσα περισσότερα κομμάτια, ἀλλά δέν μποροῦσα νά βγάλω τό χέρι μου ἀπό τό στόμιο τῆς στάμνας. Μέ λύπη λοιπόν ἄφηνα τότε μερικά…
Αὐτός ὁ μεγάλος ἀσκητής ὅταν ἔμαθε λεπτομέρειες γιά τήν ὑψηλή πνευματική ζωή τοῦ Μ. Παχωμίου, μεταμφιέστηκε σέ κοσμικό ἐργάτη, πῆγε στό κοινόβιο τῶν Ταβεννησιωτῶν, βρῆκε τόν ὅσιο κοινοβιάρχη καί τόν παρεκάλεσε:
– Δέξου με στό Μοναστήρι σου νά γίνω μοναχός. Ὁ Μ. Παχώμιος τόν κοίταξε καί τοῦ εἶπε:
– Ἔφτασες σέ γεράματα καί δέν μπορεῖς νά κάνης ἄσκηση. Οἱ ἀδελφοί ἐδῶ εἶναι ἀσκητές καί δέν μπορεῖς νά βαστάξης τούς κόπους τους. Θά σκανδαλιστῆς καί θά φύγης κακολογώντας τους.
Δέν τόν δέχτηκε ἔτσι ἐπί ἑπτά ἡμέρες. Κι αὐτός ἀφοῦ ἔμεινε νηστικός ὅλο αὐτό τό διάστημα, τόν παρεκάλεσε πάλι:
– Δέξου με, ἀββά, κι ἄν δέν νηστέψω ὅπως οἱ ἀδελφοί, κι ἄν δέν ἐργάζωμαι, διάταξε νά μέ διώξουν.
Μέ τή συμφωνία αὐτή τόν κράτησε. Τόν ἔβαλε σ᾿ ἕνα μοναστήρι πού εἶχε χίλιους τετρακόσιους μοναχούς.
Σέ λίγο ἔφτασε ἡ Σαρακοστή. Ὁ ὅσιος εἶδε τότε τούς ἀδελφούς νά ἀσκοῦνται ὁ καθένας διαφορετικά: Ἄλλον νά τρώη κάθε βράδυ, ἄλλον κάθε δύο μέρες, ἄλλον κάθε πέντε, ἄλλον νά ἀγρυπνῆ ὅλη τή νύχτα…
Τότε ἔβρεξε πολλούς βλαστούς φοινίκων, κάθησε σέ μιά γωνιά, καί μέχρις ὅτου συμπληρώθηκαν οἱ σαράντα μέρες κι ἔφτασε τό Πάσχα, δέν ἄγγιξε ψωμί! Ἐκτός ἀπό λίγα λαχανόφυλλα δέν δεχόταν τίποτε, κι αὐτά τήν Κυριακή, γιά νά φανῆ ὅτι κάτι τρώει. Καί ἐργαζόταν συνεχῶς πλέκοντας βλαστούς χωρίς νά μιλήση σέ ἄνθρωπο, χωρίς νά ἀνοίξη τό στόμα. Πάντα σιωποῦσε! Ἐκτός ἀπό τήν καρδιακή προσευχή καί τό ἐργόχειρο μέ τούς βλαστούς δέν ἔκανε τίποτε ἄλλο.
Ὅταν τό εἶδαν αὐτό οἱ ἀσκητές ἐξεγέρθηκαν κατά τοῦ Μ. Παχωμίου λέγοντας:
– Ἀπό ποῦ τόν ἔφερες αὐτόν τόν ἄσαρκο γιά νά μᾶς κατακρίνη; Ἤ διῶξε τον, ἤ νά ξέρης ὅτι ὅλοι ἐμεῖς θά σοῦ φύγουμε!
Ἀφοῦ πληροφορήθηκε ὁ ὅσιος τίς ἀσκήσεις του, προσευχήθηκε στόν Θεό νά τοῦ ἀποκαλύψη ποιός ἦταν. Καί τοῦ ἀπεκάλυψε.
Τόν παίρνει τότε ἀπό τό χέρι, τὀν ὁδηγεῖ στήν Ἐκκλησία, μπροστά στό θυσιαστήριο, καί τοῦ λέει:
– Ἔλα λοιπόν, καλόγηρε. Ἐσύ εἶσαι ὁ Μακάριος καί μοῦ κρύφτηκες. Πολλά χρόνια ποθοῦσα νά σέ δῶ. Σοῦ χρωστῶ χάρη γιά τό ὅτι ταπείνωσες τά παιδιά μου καί τά ἔμαθες νά μή μεγαλοφρονοῦν γιά τήν ἄσκησή τους. Πήγαινε λοιπόν στόν τόπο σου. Ἀρκετά μᾶς οἰκοδόμησες. Καί εὔχου ὑπέρ ἡμῶν.

(Ἀπό τό βιβλίο
Χαρίσματα καί Χαρισματοῦχοι
ἐκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου)

Ο ΤΡΟΠΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΟΥΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ
ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ
« ς ἔρθει, λοιπόν, ἀνάμεσά μας ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ. Ἄς μᾶς διδάξει τόν τρόπο τὴς νηστείας. Ἄς τόν ἀκούσουμε πού λέει: ‘Νηστεία καθαρή καί ἀμόλυντη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί Πατέρα εἶναι αὐτή: νά ἐπισκέπτεται κανείς ὀρφανά καί χῆρες στή θλίψη τους καί νά τηρεῖ τόν ἑαυτό του ἀμόλυντο ἀπό τόν κόσμο’. Πῶς ὅμως καί μέ ποιό τρόπο θά ἐπιτύχουμε αὐτά πού ἐλέχθησαν, εἶναι εὔκολο νά ἀνεύρουμε. Διότι ἀρκεῖ, νομίζω, γι᾿ αὐτούς πού σκέπτονται σωστά καί αὐτός ὁ φυσικός νόμος, πού ἀφ᾿ ἑνός μᾶς διδάσκει νά μισοῦμε ὅσα φαίνεται νά εἶναι ἀντίθετα στίς θεῖες ἐντολές καί ἀφ᾿ ἑτέρου μᾶς παρακινεῖ νά κρατοῦμε μέσα μας τό θέλημα τοῦ Νομοθέτου.
Ἄν τώρα κάποιος νομίζει ὅτι γι᾿ αὐτό χρειαζόμαστε ἀκόμη πιό σαφῆ παραγγέλματα, ἄς ἀκούσει τόν Παῦλο πού λέει: ‘Νεκρώσατε ὅ,τι γήινο εἶναι μέσα σας, δηλαδή τήν πορνεία, τήν ἀκαθαρσία, τό πάθος, τήν κακή ἐπιθυμία’. Διότι, βέβαια, δέν θά ἐπιτύχουμε τή χάρη πού παρέχει ἡ ἀληθής νηστεία ἁπλῶς μέ τήν ἀσιτία καί μέ τήν ἀπόρριψη μόνο τῶν τροφῶν. Οὔτε πάλι, ἔχοντας ἀπόσχει ἀπό αὐτά καί μόνο, θά γίνουμε ἐξάπαντος καθαροί καί ἅγιοι, ἀλλά ἀποδιώκοντας ἀπό τή διάνοιά μας ἐκεῖνα, γιά τά ὁποῖα βρέθηκε καί τό φάρμακο τῆς νηστείας».

ΠΩΣ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΝΗΣΤΕΥΟΥΜΕ
ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
« ηστεύεις; Ἀπόδειξέ μού το διά μέσου τῶν ἴδιων ἔργων. Ποιά ἔργα ἐννοεῖ; Ἄν δεῖς φτωχό, νά τόν ἐλεήσεις. Ἄν δεῖς ἐχθρό, νά συμφιλιωθεῖς μαζί του. Ἄν δεῖς μιά ὄμορφη γυναίκα, νά τήν ἀντιπαρέλθεις. Ἄς μή νηστεύει λοιπόν μόνο τό στόμα, ἀλλά καί τό μάτι καί ἡ ἀκοή, καί τά πόδια καί τά χέρια καί ὅλα τά μέλη τοῦ σώματός μας.
Νά νηστεύουν τά χέρια, παραμένοντας καθαρά ἀπό τήν ἁρπαγή καί τήν πλεονεξία. Νά νηστεύουν τά πόδια, ξεκόβοντας ἀπό τούς δρόμους πού ὁδηγοῦν σέ ἁμαρτωλά θεάματα. Νά νηστεύουν τά μάτια, ἐξασκούμενα νά μήν πέφτουν ποτέ λάγνα πάνω σέ ὄμορφα πρόσωπα, οὔτε νά περιεργάζονται τά κάλλη τῶν ἄλλων…
Δέν τρῶς κρέας; Νά μή φᾶς καί τήν ἀκολασία διά μέσου τῶν ματιῶν. Ἄς νηστεύει καί ἡ ἀκοή. Καί νηστεία τῆς ἀκοῆς εἶναι νά μή δέχεται κακολογίες καί διαβολές… Ἄς νηστεύει καί τό στόμα ἀπό αἰσχρά λόγια καί λοιδορίες. Διότι τί ὄφελος ἔχουμε, ὅταν ἀπέχουμε ἀπό πουλερικά καί ψάρια, δαγκώνουμε ὅμως καί κατατρῶμε τούς ἀδελφούς μας;».

ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ Η ΝΗΣΤΕΙΑ
ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ
« ρέπει καί ἡμεῖς, ἀδελφοί μου, οἱ εὐσεβεῖς χριστιανοί, νά νηστεύωμεν πάντοτε, μά περισσότερον τήν Τετράδη, διατί ἐπουλήθηκε ὁ Κύριος καί τήν Παρασκευή διατί ἐσταυρώθη. Ὁμοίως ἔχομε χρέος νά νηστεύωμεν καί τές ἄλλες Τεσσαρακοστές, καθώς ἐφώτισε τό Ἅγιον Πνεῦμα τούς ἁγίους Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας καί μᾶς ἔγραψαν διά νά νηστεύωμεν, νά νεκρώνωμεν τά πάθη, νά ταπεινώνωμεν τή σάρκα, τό σῶμα, ὁπού εἶναι ἕνας λύκος, ἕνα γουρούνι, ἕνα θηρίον, ἕνα λιοντάρι. Καί μάλιστα μέ τά ὀλίγα ζοῦμεν μέ εὐκολία καί ὅταν τρώγομεν πολλά, θέλομεν καί ἔξοδα πολλά. Ἐγώ τώρα ἠμπορῶ νά ζήσω μέ ἑκατό δράμια ψωμί. Ἐκεῖνα τά εὐλογεῖ ὁ Θεός διατί εἶναι ἀναγκαῖα καί ὄχι νά τρώγομεν ἑκατόν δέκα. Ἐκεῖνα τά δέκα τά καταρᾶται, διατί εἶναι χαράμι, εἶναι ἐκεινοῦ τοῦ πεινασμένου. Φυλάγετε αὐτές τίς τέσσερες Τεσσαρακοστές, χριστιανοί μου; Ἐδῶ πῶς πηγαίνετε; Ἄν εἶσθε χριστιανοί, πρέπει νά τές φυλάγετε, μάλιστα τήν Μεγάλην Τεσσαρακοστή».

ΟΙ ΩΦΕΛΕΙΕΣ ΤΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ
ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
« νηστεία γεννᾶ τούς προφῆτες, δυναμώνει τούς δυνατούς. Ἡ νηστεία κάνει σοφούς τούς νομοθέτες· εἶναι τό καλό φυλαχτό τῆς ψυχῆς, ὁ πιστός σύντροφος τοῦ σώματος, τό ὅπλο γι᾿ αὐτούς πού ἀριστεύουν, τό γυμναστήριο γιά τούς ἀθλητές. Αὐτή ἀποκρούει πειρασμούς, αὐτή προετοιμάζει γιά τήν ἀπόκτηση εὐσέβειας· εἶναι σύντροφος τῆς νήψεως καί δημιουργός τῆς σωφροσύνης. Στούς πολέμους φέρεται μέ γεναιότητα, ἐν καιρῷ εἰρήνης διδάσκει τήν ἡσυχία. Ἁγιάζει τόν Ναζιραῖο καί τελειοποιεῖ τόν ἱερέα».
«Ἡ νηστεία ἔσβυσε τή δύναμη τῆς φωτιᾶς κι ἔφραξε τά στόματα τῶν λιονταριῶν. Ἡ νηστεία ἀνεβάζει τήν προσευχή στόν οὐρανό, μέ τό νά γίνεται τρόπον τινά ἡ φτερούγα στήν πορεία πρός τά ἄνω. Ἡ νηστεία κάνει τά σπίτια νά προκόβουν, εἶναι ἡ μητέρα τῆς ὑγείας, ἡ παιδαγωγός τῆς νεότητας, τό στολίδι τῶν γερόντων, ἡ καλή σύντροφος τῶν ὁδοιπόρων, ὁ πιστός συγκάτοικος αὐτῶν πού συνοικοῦν».

ΟΙ ΚΑΡΠΟΙ ΤΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ
ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
« νηστεία προστατεύει τά νήπια, σωφρονίζει τό νέο, κάνει σεβαστό τό γέροντα. Διότι τά γεράματα, στολισμένα μέ τή νηστεία, γίνονται πιό σεβαστά.
Γιά τίς γυναῖκες εἶναι ὁ πιό κατάλληλος στολισμός, γι’ αὐτούς πού βρίσκονται στήν ἀκμή τῆς ἡλικίας, τό χαλινάρι· εἶναι τό φυλακτό τῶν συζύγων καί ἡ τροφός αὐτῶν πού παρθενεύουν. Μέ αὐτούς τούς τρόπους ἡ νηστεία βοηθᾶ σέ κάθε σπίτι.
Ποιά, ὅμως, εἶναι ἡ σημασία της γιά τή δημόσια ζωή μας; Ὁλόκληρη τήν πόλη καί ὅλο τόν λαό τούς ἐπαναφέρει ἀμέσως στήν τάξη, καταστέλλει τίς κραυγές, ἀπομακρύνει τίς κακολογίες… Ἄν ὅλοι τήν παρελάμβαναν ὡς σύμβουλο σ᾿ αὐτά πού ὀφείλουν νά πράξουν, τίποτε δέν θά ἐμπόδιζε νά εἴχαμε βαθιά εἰρήνη σ᾿ ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη…
Κι οὔτε πάλι ὁ βίος μας θά ἦταν τόσο πολυστένακτος καί γεμάτος κατήφεια, ἄν ἡ νηστεία κυβερνοῦσε τή ζωή μας. Διότι εἶναι φανερό ὅτι θά δίδασκε σέ ὅλους ὄχι μόνο τήν ἐγκράτεια τῶν τροφῶν, ἀλλά τήν πλήρη ἀποφυγή καί ἀποξένωση ἀπό τή φιλαργυρία, τήν πλεονεξία καί ἀπό κάθε ἄλλη κακία».

( Ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἀρχ. Συμεών Κούτσα)

Χαιρετιστήριοι Οίκοι εις τον Άγιο Νικόλαο τον Νέο τον εν Βουνένοις

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.

Τὸν ἐξ Ἑῴας ἀνατείλαντα ὡς ἥλιον, Μαρτύρων κλέος καὶ Ὁσίων ἀκροθίνιον, καταυγάσαντα συνέσει τε καὶ ἀνδρείᾳ, τῶν Βουνένων τοὺς δρυμοὺς νῦν μελῳδήσωμεν, καὶ τὴν ἄθλησιν αὐτοῦ ἐν ὕμνοις στέψωμεν, ἀνακράζοντες· Χαῖρε Μάρτυς Νικόλαε.

Ἄγγελος φωτοφόρος, ἀληθῶς ἀνεδείχθης, Νικόλαε Βουνένων λαμπρότης· (ἐκ γ΄) ἀρετῆς γὰρ ἐκλάμψας βολαῖς, καὶ ἀνδρείας νέε ἀθλητὰ ηὔγασας, πιστοὺς ἀνευφημοῦντάς σε, καὶ ὕμνοις μελιχροῖς βοῶντας·
Χαῖρε βολὶς ἀρετῶν καλλίστων· χαῖρε κρηπὶς ἀθλητῶν ἀρίστων.

Χαῖρε τῆς ἀγάπης ἀστὴρ ὁ ἀνέσπερος· χαῖρε τῆς ἀπάτης πρηστὴρ ὁ ὀλέθριος.

Χαῖρε ὅτι καθηγίασας τῶν Βουνένων τὰς κλιτῦς· χαῖρε ὅτι κατεφώτισας σαῖς αὐγαῖς τοὺς εὐσεβεῖς.

Χαῖρε ὅτι καθεῖλες τῶν Ἀράβων τὰ στίφη· χαῖρε ὅτι ἀνεῖλες τῶν ἀπίστων τὰ πλήθη.

Χαῖρε βροτῶν ταχεῖα ἀντίληψις· χαῖρε πολλῶν νοσοῦντων ἡ ἴασις.

Χαῖρε καρπῶν ζηλωτὰ ἀιωνίων· χαῖρε ναπῶν πεζοπόρε τιμίων.

Χαίροις Μάρτυς Νικόλαε.

Βλάστημα τῆς Ἑῴας, εὐανθὲς καὶ εὐῶδες, ἀνέθηλας σοφίας τὰ ῥόδα, ἐν λειμῶνι γὰρ θείῳ Χριστοῦ, ἐξανθήσας πίστεως καρποὺς ἤνεγκας, ἀνδρείαν καὶ εὐσέβειαν, Χριστὸν ἀξιοχρέως μέλπων·
Ἀλληλούϊα.

Γνώμονα σωφροσύνης, εὐψυχίας καὶ τόλμης, οἰόμενός σε εἶναι ὁ Λέων, τῶν ἡθῶν δὲ ἰδὼν εὐσταθές, καὶ τῆς γνώμης σου τὸ ἐμβριθὲς ὥρισε, Λαρίσης σὲ ταξίαρχον, καὶ ἔσπευσεν βοᾶν σοι ταῦτα·
Χαῖρε ἠθῶν χρυσοῦν ἐκμαγεῖον·

χαῖρε κανὼν ὁπλιτῶν ἀνδρείων.

Χαῖρε ἀπαθείας ὡραῖον θησαύρισμα·

χαῖρε ἀριστείας τὸ ἔμπνουν ἐκτύπωμα.

Χαῖρε ὁ τῷ θείῳ γάλακτι εὐσεβείας ἐκτραφείς·

χαῖρε ὁ χλαμύδα πίστεως τῆς ἀμώμου ἐνδυθείς.

Χαῖρε ὁ τῆς σοφίας τοὺς καρποὺς ἀγαπήσας·

χαῖρε ὁ τὴν μωρίαν παιδιόθεν μισήσας.

Χαῖρε υἱὲ τῆς χάριτος γνήσιε·

χαῖρε ναὲ ἁγνείας πολύφωτε.

Χαῖρε Σταυροῦ ὁ τῷ σθένει ἰσχύσας·

χαῖρε, τὸν ῥοῦν μαρτυρίου ὁ πλεύσας.

Χαίροις Μάρτυς Νικόλαε.


Δῶρον τοῖς Λαρισαίοις, τιμαλφὲς ἀπεστάλης, Νικόλαε τῆς πίστεως βάθρον. Τὴν σὴν ὄθεν βροτῶν οἱ χοροί, εὐτολμίαν ἅμα καὶ βουλὴν βλέποντες, ἐθαύμαζον καὶ ἔψαλον, εὐσχήμως τῷ Χριστῷ βοῶντες·
Ἀλληλούϊα.

Ἔλαμψας ὥσπερ ἄλλος, φωταυγὴς καὶ φωσφόρος, ἀστὴρ ἐν Θετταλίᾳ τρισμάκαρ. Τῶν πιστῶν οὖν εὐφράνας τὸν νοῦν, καὶ ψυχὰς φαιδρύνας σῶν ἀνδρῶν πράξεσι, καὶ ῥήμασιν ἐνθέοις σου, συνήγειρας αὐτοὺς βοᾶν σοι·
Χαῖρε κρατὴρ χαρισμάτων θείων·

χαῖρε λαμπτὴρ δωρεῶν τιμίων.

Χαῖρε εὐρωστίας τὸ κρίνον τὸ εὔοσμον·

χαῖρε εὐκοσμίας στρουθίον τὸ εὔλαλον.

Χαῖρε τύπος ἐνθεώτατος εὐκλεῶν στρατιωτῶν·

χαῖρε πύργος ἀδιάσειστος στεῤῥοψύχων ἀθλητῶν.

Χαῖρε ὅτι Ἀράβων καταπαύεις μανίαν·

χαῖρε ὅτι ἀφρόνως ἐκδιώκεις σκοτίαν.

Χαῖρε σεπτῶν μαρτύρων ὡράϊσμα·

χαῖρε πολλῶν στενόντων διάσωσμα.

Χαῖρε λαμπρὸς θησαυρὸς Λαρισαίων·

χαῖρε πυρσὸς ὁπλιτῶν παναλκίμων.

Χαίροις Μάρτυς Νικόλαε.

Ζῆλον ἔνθεον ἔχων, εὐσεβοῦς πολιτείας, ἐπτέρωσας τὸν νοῦν πρὸς λειμῶνας, τῆς ἐν πόλῳ ἀλήκτου χαρᾶς, πρὸς ἥν καὶ ἀνδρῶν σου τὰς ὁδοὺς ἴθυνας, Νικόλαε πανένδοξε, τῶν πίστει ἐκ ψυχῆς βοώντων·
Ἀλληλούϊα.

Ἤγαγες σοῦς ὁπλίτας, καὶ ἀμάχων τὸ πλῆθος, πρὸς ὄρη τοῦ Τυρνάβου αἰσίως, τῶν θηρῶν γὰρ φυγὼν τὰς ὀρδάς, τοῦ λαοῦ τὸ πόθον εἰς Χριστὸν ηὔξανες, νηστείαις καὶ ἐντεύξεσι. Διό σοι εὐθαρσῶς βοῶμεν·
Χαῖρε ἐσθλῶν αἰωνίων βῆμα·

χαῖρε πολλῶν θαυμασίων σῆμα.

Χαῖρε θεϊκῶν χαρισμάτων ὁ ἔμπλεως·

χαῖρε ψυχικῶν ἀρετῶν ὁ ἀνάπλεως.

Χαῖρε ὅτι κατεπάτησας τῶν ἀπίστων τὰς ὁρμάς·

χαῖρε ὅτι κατηγλάϊσας εὐσεβούντων τᾶς ψυχάς.

Χαῖρε τῆς Θετταλίας πολυδόξαστον γέρας·

χαῖρε τῆς Ἐκκλησίας θεοτίμητον κέρας.

Χαῖρε βροτῶν Ἁγίων ὑπόδειγμα·

χαῖρε στεῤῥῶν ἀρχόντων ὡράϊσμα.

Χαῖρε εἰκὼν εὐλαβοῦς πολιτείας·

χαῖρε λειμὼν ευθαλὲς σωτηρίας.

Χαίροις Μάρτυς Νικόλαε.


Θεοφόβως σχολάζων, ὦ Νικόλαε θεῖε, ἐν ἄλσεσι Τυρνάβου σὺν πάσῃ, συνοδείᾳ τῇ σῇ ὡς δεκτήν, τῷ Θεῷ θυσίαν παννυχὶ ἔφερες, δακρύων σου τὰ χεύματα, Χριστῷ ἀδιαλείπτως ψάλλων·

Ἀλληλούϊα.

Ἰσουράνιον ὕμνον, τῷ Δεσπότῃ προσῇδεν, Χριστῷ ἡ γεραρὰ λεγεών σου, ἀναμένουσα τὴν προσβολήν, τῶν ἐχθρῶν πρὸς ἄθλους ἑαυτὴν ἔνδοξε, ἀσμένως προηυτρέπιζε, καὶ σοὶ τῷ ἀρχηγῷ ἐβόα·

Χαῖρε ὀλκὰς εὐσεβοῦς ἀνδρείας·


χαῖρε λαμπὰς τῆς Θεοῦ σοφίας.


Χαῖρε ὁ φαιδρύνας πιστῶν τὴ διάνοιαν·


χαῖρε ὁ αἰσχύνας Ἀράβων τὴν ἄνοιαν.


Χαῖρε στῦλε θεοστήρικτε Λαρισαίων εὐλαβῶν·


χαῖρε Νεῖλε καλλιρεέθρε θεοσδότων ἀρετῶν.


Χαῖρε ὅτι ἡγήσω ἀθλητῶν παναλκίμων·


χαῖρε ὅτι ἀπώσω τὰς ὀρδὰς τῶν ἀνόμων.


Χαῖρε πυρᾶς ἁγίας ζωπύρημα·


χαῖρε λιβὰς ψυχὰς καταρδεύσουσα.


Χαῖρε δι’ οὗ ὁ Χριστὸς ἀνυμνεῖται·


χαῖρε δι’ οὗ ὁ Βελίαρ τροποῦται.


Χαίροις Μάρτυς Νικόλαε.

Κῆρυξ τῆς τρισακτίνου, καὶ πανσόφου Τριάδος, ἐπώφθης διαπρύσιος ὄντως, ἀκλινῶς γὰρ κηρύσσων Χριστοῦ, τὴν ἁγίαν πίστιν ἐκ ψυχῆς ἄριστε, τὰς τρίβους ἐπεπόθησας, Μαρτύρων διοδεῦσαι ψάλλων·
Ἀλληλούϊα.

Λάμψας ὡς ἑωσφόρος, τηλαυγὴς ἀσθενίας, ἐν τῷ κατὰ βαρβάρων πολέμῳ, τῶν ἐν ὄρει Τυρνάβου ἀκμήν, ζοφερὰν μάχαιραν ἀθλητὰ ἔφυγες, καὶ ἔδραμες ὡς ἔλαφος, χωρῆσαι μονασταῖς βοῶσι·
Χαῖρε σεπτὸν ἀθλοφόρων κλέος·

χαῖρε τερπνὸν μονοτρόπων ἄνθος.

Χαῖρε τῆς φθορᾶς τοῦ σατὰν ἡ κατάλυσις·

χαῖρε τῆς χαρᾶς τῆς ἀλήκτου ἐκτύπωσις.

Χαῖρε δόξα καὶ ὡράϊσμα ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ·

χαῖρε καύχημα καὶ στήριγμα τοῦ πιστεύοντος λαοῦ.

Χαῖρε ἄρουρα θείας ἀρετὰς γεωργοῦσα·

χαῖρε μάχαιρα πάντας τοὺς ἐχθροὺς ἀναιροῦσα.

Χαῖρε ὀσμὴ λαμπρᾶς ἐναθλήσεως·

χαῖρε τομὴ Ἀράβων πλανήσεως.

Χαῖρε ὀφρῦν πονηροῦ ὁ πατήσας·

χαῖρε ἀχλὺν σκοτασμοῦ ὁ σκεδάσας.

Χαίροις Μάρτυς Νικόλαε.


Μέγας ἐν τῇ ἀζύγων, ὁμηγύρει ἐπώφθης, Νικόλαε δρυμοῦ τῶν Βουνένων, ἐνασκήσει γὰρ σῇ γεραρᾷ, ὑπερέβης πάντας ἀρετῇ ὄλβιε, καὶ στάσεσι παννύχοις σου, τῷ Κτίστῃ καὶ Θεῷ ἐβόας·

Ἀλληλούϊα.

Νίκην ἔνδοξον Πάτερ, κατ’ ἐχθρῶν ἀοράτων, ἐπήνεγκας καὶ κράτος τοῦ πλάνου, ἀντιχρίστου ἀόκνοις εὐχαῖς, ἀσιτίᾳ καὶ ὑπομονῇ ἔθραυσας. Διό σε μακαρίζοντες, ἐκθύμως σοι βοῶμεν ταῦτα·
Χαῖρε πιστῶν Ὀρθοδόξων κλέος·

χαῖρε πολλῶν κακοδόξων μένος.

Χαῖρε τῶν ἀπίστων ὀρδῶν μέγα σύντριμμα·

χαῖρε τῶν ἁγίων ὁρμῶν θεῖον ἔναυσμα.

Χαῖρε τεῖχος καὶ ὀχύρωμα εὐσεβῶν χριστιανῶν·

χαῖρε δόξα καὶ ἀπαύγασμα ἀθλητῶν καὶ μοναστῶν.

Χαῖρε ὁ τῆς ψυχῆς σου ἐκκαθάρας εἰκόνα· χαῖρε ὁ Θετταλίας ἁγιάσας τὴν χθόνα.

Χαῖρε Χριστοῦ ἀγάπη ὑπέρβασις·

χαῖρε πιστοῦ λαοῦ ὑποτύπωσις.

Χαῖρε Ὁσίων λαμπρὸν συμπολίτης·

χαῖρε Μαρτύρων Χριστοῦ ἡ ἡδύτης.

Χαίροις Μάρτυς Νικόλαε.



Ξενωθεὶς τῶν ἐν κόσμῳ, γεηρῶν καὶ ἡδέων, βασάνων ἐξενίσθης οὐδόλως, ἀλλ’ ὑπέμεινας πάντα ψυχῇ, ἀπτοήτῳ ὄντως Ἀθλητῶν καύχημα, Νικόλαε πρὸς Κύριον, κραυγάζων ἀῤῥυπώτῳ γλώττῃ·

Ἀλληλούϊα.

Ὄλβον ἄσυλον ἔχων, τὴν ἁγίαν σου πίστιν, ἐπάταξας Ἀράβων μανίαν, ἐκμιμούμενος γὰρ τὸ σεπτόν, τοῦ Σωτῆρος πάθος Ἀθλητὰ πάντιμε, ἐτρώθης τῇ ἰδίᾳ σου, τῇ λόγχῃ ὄθεν σοὶ βοῶμεν·
Χαῖρε σεμνὸς ἐραστὴς τοῦ Λόγου·

χαῖρε ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ Ποιμένος.

Χαῖρε ὁ σπορεὺς τῆς ἀγάπης τῆς κρείττονος·

χαῖρε ὁ τομεὺς τῆς ἀπάτης τῆς χείρονος.

Χαῖρε ἥδυσμα παρήγορον τῶν ἐν θλίψεσι πιστῶν·

χαῖρε ἔρεισμα στεῤῥότατον κλονουμένων καρδιῶν.

Χαῖρε ὅτι τῇ λόγχῃ τὴν πλευρὰν ἐκεντήθης·

χαῖρε ὅτι τῇ τόλμῃ ἀθλητὰς ἐμιμήθης.

Χαῖρε κανὼν τιμίας ἀθλήσεως·

χαῖρε εἰκὼν ἐνθέου φρονήσεως.

Χαῖρε πηγὴ ἀειῤῥόων θαυμάτων·

χαῖρε στάχτη μυριπνόων καμάτων.

Χαίροις Μάρτυς Νικόλαε.


Πλήρης ὦν τῆς ἰσχύος, τοῦ Θεοῦ τὴν σὴν λόγχην, ἀντέταξας κατὰ τῶν βαρβάρων, καὶ Βουνένων τοὺς θείους δρυμούς, σαῖς ῥοαῖς αἱμάτων εὐσταλὲς Ἅγιε, ἡγίασας τῶν θείων σου, Κυρίῳ τῷ Χριστῷ κραυγάζων·
Ἀλληλούϊα.

Ῥωσιν εὗρες αὐτίκα, ὡς ἐκλάμποντα εἶδε, σὲ κάτωθεν δρυὸς ὁ ἐκ λέπρας, πάσχων δοὺξ καὶ πλησθεὶς παντελοῦς, ὑγεῖας θεῖόν σοι ναὸν ἤγειρε, γηθόμενος Νικόλαε, καὶ πίστει σοι ἐβόα ταῦτα·
Χαῖρε χρωστὴρ χαρισμάτων θείων·

χαῖρε λαμπτὴρ ἀρετῶν παντοίων.

Χαῖρε τῶν πιστῶν ὁ λιμὴν ὁ πανεύδιος·

χαῖρε τῶν λεπρῶν ὀ πυθμὴν τῆς ἰάσεως.

Χαῖρε αὔρα ἀναψύχουσα ἀθλουμένων τοὺς χορούς·

χαῖρε λύρα ἡ εὐφραίνουσα ὕμνοις τόλμης τοὺς πιστούς.

Χαῖρε ὅτι ᾐκίσθης καὶ δρυΐ προσεδέθης·

χαῖρε ὅτι ἐδείχθης ἰατρῶν ἡ ἀκρότης.

Χαῖρε σφραγὶς χαρᾶς ἀνεξίτηλος·

χαῖρε παγὶς τοῦ πλάνου ἀλάστορος.

Χαῖρε δι’ οὗ δυσσεβεῖς πυρπολοῦνται·

χαῖρε ὑφ’ οὗ εὐσεβεῖς φρυκτωροῦνται.

Χαίροις Μάρτυς Νικόλαε.


Σύσσωμος Ὀρθοδόξων, ἡ ὁμήγυρις ᾄδει, Νικόλαε θαυμάτων σου πλῆθος, ἀομμάτους γὰρ βλέπειν ποιεῖς, καὶ χωλοὺς τοῦ Πνεύματος ἰᾷ χάριτι. Διόπερ σε γεραίροντες, Κυρίῳ ἐκβοῶμεν πάντες·

Ἀλληλούϊα.

Τῆς ἐν πόλῳ παστάδος, ἀπολαύων νῦν αἴγλης, ὠς Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ στεφηφόρος, ἀνεδείχθης ψυχῶν ἰατρός, καὶ φθαρτῶν σωμάτων γεραρὲ Ἅγιε, ἀφθόνως βρύων ἅπασιν, ἰάματα τοῖς σοὶ βοῶσι·
Χαῖρε τὸ ᾄσμα τῶν Ἀρχαγγέλων·

χαῖρε τὸ ψάλμα τῶν Ἀσωμάτων.

Χαῖρε πενομένων ἡ θεία παράκλησις·

χαῖρε ἀσθενοῦντων ταχεῖα ἀνάῤῥωσις.

Χαῖρε σῆμα γενναιότητος τὸ ἐν μάχαις ἐκπεμφθέν·

χαῖρε θῦμα ἱερώτατον τῷ Κυρίῳ προσαχθέν.

Χαῖρε ὅτι ἐδέξω στέμμα τῆς εὐποιΐας·

χαῖρε ὅτι ἐδρέψω ἀγλαΐας τιμίας.

Χαῖρε θνητῶν ἁγίων ὑπόδειγμα·

χαῖρε λαμπρῶν Μαρτύρων ὡράϊσμα.

Χαῖρε δι’ οὗ ἐκλαμπρύνεται πίστις· χαῖρε δι’ οὗ μεγαλύνεται Κτίστης.

Χαίροις Μάρτυς Νικόλαε.


Ὑμνοις χρὴ ἁρμονίοις, καὶ ᾠδαῖς σου γεραίρειν, Νικόλαε τρισμάκαρ τὸν βίον, ἐνδυθεὶς γὰρ χιτῶνα φωτός, ὡς ἀστὴρ φωσφόρος ἐν τῇ γῇ ἤστραψας, καὶ πάντας σὺ κατέπιθες, κραυγάζειν τῷ Χριστῷ εὐτόλμως·
Ἀλληλούϊα.

Φλέγει πᾶσαν δαιμόνων, τὴν μανίαν ἡ χάρις, ἡ ἄνωθεν δοθεῖσά σοι Μάρτυς, καὶ πιστοὺς ἀναψύχει ταχύ, τοὺς τῇ σῇ ἐνθέρμῳ ἀρωγῇ σπεύδοντας, Νικόλαε πανένδοξε, ἐκθύμως δὲ ἀναβοῶντας·
Χαῖρε καρπῶν ἡδυβόρων μῖγμα·

χαῖρε βροτῶν ἀκηράτων δεῖγμα.

Χαῖρε Ἀθλητῶν ἀγλαότατον δώρημα·

χαῖρε γηγενῶν ἐνθεώτατον στόλισμα.

Χαῖρε γέννημα πανθαύμαστον ἐξ Ἑῴας προελθόν·

χαῖρε ἄτλημα ἡδύτατον πρὸς ἀνάψυξιν πιστῶν.

Χαῖρε ἀθανασίας ἀῤῥαγέστατος οἶκος·

χαῖρε τῆς εὐτολμίας ὁ λαμπρότατος τύπος.

Χαῖρε Χριστοῦ τῆς πίστεως ἔσοπτρον·

χαῖρε ἐχθροῦ μωρίας τὸ δρέπανον.

Χαῖρε πολλῶν ἀσθενῶν θεραπεία·

χαῖρε βροτῶν ἀγλαὴς θυμηδία.

Χαίροις Μάρτυς Νικόλαε.

Χόρευε τῶν Βουνένων, ἡ περίχωρος πᾶσα, καὶ σκίρτησον τερπνῶς ὅτι μέγα, καὶ λαμπρὸν ἄστρον πάντας πιστούς, καταυγάζον πόνων ταῖς βολαῖς ἔλαμψε, Νικόλαος ὁ ἔνδοξος, ὅν μέλποντες φαιδρῶς βοῶμεν·
Ἀλληλούϊα.

Ψάλοντές σου τοὺς ἄθλους, ἀνυμνοῦμέν σε πάντες, ὡς πίστεως γενναῖον ὁπλίτην. Σὺ γὰρ νὺν τῷ Κυρίῳ συνών, ἱκετεύεις δοῦναι τοῖς πιστοῖς ἔλεος, καὶ χάριν ὦ Νικόλαε, τοῖς πόθῳ ἐκβοῶσι ταῦτα·
Χαῖρε ὁπλῖτα Χριστοῦ γενναῖε·

χαῖρε πολῖτα Ἐδὲμ ὡραῖε.

Χαῖρε λεγεῶνος Λαρίσης ὁ πρώταρχος·

χαῖρε ἀμπελῶνος Κυρίου ὁ σύμφυτος.

Χαῖρε τεῖχος ἀκλινέστατον προτειχίζον τοὺς πιστούς·

χαῖρε νῖκος θεοβράβευτον κατευφραῖνον τοὺς λαούς.

Χαῖρε ὅτι σωμάτων ἀλγηδόνας κουφίζεις·

χαῖρε ὅτι μερόπων τὰς αἰτήσεις ξενίζεις.

Χαῖρε λαμπὰς τῆς θείας ἐλλάμψεως·

χαῖρε δορκὰς τῆς ἄνω λαμπρότητος.

Χαῖρε σαρκὸς παριδὼν τὰς κακώσεις·

χαῖρε πιστῶς ὑπομείνας στρεβλώσεις.

Χαίροις Μάρτυς Νικόλαε.

Ὤ Νικόλαε μάκαρ, ἀθλητῶν ὡραιότης, καὶ πάνσεπτον Ὁσίων πυξίον (ἐκ γ΄), κλῖνον τάχος εὐήκοον οὖς, ταῖς ἡμῶν ἀόκνοις προσευχαῖς πάνσοφε, καὶ τῆς γεέννης ἅπαντας, ἐκλυτρώσαι τοὺς ἐκβοῶντας·
Ἀλληλούϊα.

Χαιρετισμοι Οίκοι εικοσιτέσσαρες εις τον εν Αγίοις Πατέρα ημών Νικόλαον , Αρχιεπίσκοπον Μύρων της Λυκίας τον θαυματουργόν

Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’. Τη υπερμάχω.

Ως των θαυμάτων ποταμόν εξ Εδέμ βλύζοντα

Και των πασχόντων αρωγόν και αντιλήπτορα

Ανυμνούμέν σε οι δούλοί σου Ιεράρχα.

Άλλ’ ως σπλάγχνα οικτιρμών δεικνύων άπασι

Εν ανάγκαις και εν θλίψεσι προΐστασο

Των βοώντων σοι, χαίροις Πάτερ Νικόλαε.

Άγγελος εν τοις Μύροις, αληθώς ανεδείχθης, Νικόλαε Χριστού Ιεράρχα, (εκ γ’) και συν τη αγγελική ζωή, τας κατ’ αξίαν δωρεάς εξέφηνας, ευφραίνων και πιστούμενος, τους εκβοώντάς σοι τοιαύτα˙

Χαίρε δι’ ου ευσεβείς πιστούνται

Χαίρε δι’ ου δυσσεβείς θαμβούνται

Χαίρε της Τριάδος φωστήρ παμφαέστατος

Χαίρε της δυάδος της ύλης υπέρτερος

Χαίρε ύψος το περίοπτον ουρανίων αρετών

Χαίρε βάθος το ακένωτον πλουτοδότων οικτιρμών

Χαίρε ότι υπάρχεις των θαυμάτων ταμείον

Χαίρε ότι τυγχάνεις των χαρίτων δοχείον

Χαίρε αστήρ της κτίσεως άδυτε

Χαίρε πατήρ ημών και διδάσκαλε

Χαίρε δι’ ου νεουργούνται καρδίαι

Χαίρε δι’ ου καθαιρούνται κακίαι

Χαίροις Πάτερ Νικόλαε.

Βρέφος ων προεκφαίνεις, τη σεμνή σου διαίτη, την μέλλουσαν του βίου σου αίγλην˙ τα μητρώω γαρ Πάτερ μαζώ, εν ημέραις νηστίμοις νοΐ σώφρονι, προσήρχου καίπερ νήπιον, οιονεί τω Σωτήρι άδων˙

Αλληλούϊα.

Γόνιμον την καρδίαν, τη ηθών ευκοσμία, τελών προς μυστικήν ευκαρπίαν, εμπρέπεις εν Μοναστών χορώ, εις αρετών δε ανήχθης ακρώρειαν, δι’ ων ρυθμίζεις άπαντας, τους μετά πόθου σοι βοώντας˙

Χαίρε ηθών αρίστων εστία

Χαίρε σεμνών ωδίνων φυτεία

Χαίρε των Αγγέλων λαμπρόν αφομοίωμα

Χαίρε των Δικαίων των πάλαι εκτύπωμα

Χαίρε άρουρα εκφέρουσα τους του Πνεύματος καρπούς

Χαίρε άμπελε περκάζουσα βότρυας τους γλυκερούς

Χαίρε ότι εκ βρέφους εξελέξω το κρείττον

Χαίρε ότι προς θείον ανεπτέρωσαι φίλτρον

Χαίρε κλεινόν της χάριτος σκήνωμα

Χαίρε στερρόν της πίστεως στήριγμα

Χαίρε παθών αληθής ριζοτόμος

Χαίρε σεπτών αρετών φυτοκόμος

Χαίροις Πάτερ Νικόλαε.

Δρόμω Πάτερ αγίω, κεχρημένος οσίως, ως έρωτι πτερούμενος θείω, κατήτρας τη αγία Σιών, και εις τον τόπον ου οι πόδες έστησαν, Κυρίου προσεκύνησας, ώ και θεαστικώς εβόας˙

Αλληλούϊα.

Έργων δικαιοσύνης, διαλάμπων εν ύψει, του Πνεύματος τω μύρω εχρίσθης, και εν καθέδρα Πρεσβυτέρων, τον υπερύμνητον ήνεσας Κύριον, εν λόγοις τε και πράξεσι, πυρσεύων τους σοι εκβοώντας˙

Χαίρε ο θύτης των απορρήτων

Χαίρε ο ρύστης των περιλύπων

Χαίρε ιερέων κανών ακριβέστατος

Χαίρε πενομένων δοτήρ προμηθέστατος

Χαίρε ξένη επικούρησις νεανίδων των πτωχών

Χαίρε σκέπη και αμφίασις των γυμνών και ορφανών

Χαίρε της συμπαθείας γαληνότατον όμμα

Χαίρε της ευσπλαγχνίας ιλαρώτατον στόμα

Χαίρε στοργής τελείας θησαύρισμα

Χαίρε χορού Οσίων ωράϊσμα

Χαίρε πηγή ψυχοτρόφων ναμάτων

Χαίρε πρηστήρ ανηκέστων πημάτων

Χαίροις Πάτερ Νικόλαε.

Ζήλω ζηλών τελείω, τη στοργή του πλησίον, των θείων Αποστόλων τον ζήλον, την αυτών αυθεντίαν σαφώς, κατεκληρώσω Νικόλαε μέγιστε˙ εγένου γαρ εν άπασι, σωτήρ, πατήρ και τύπος, ψάλλων˙

Αλληλούϊα.

Ήνοιξάς σου την χείρα, επιστάς κατά νύκτα, τω τέως εμπεσόντι ενδεία, και τας τούτου θυγατέρας τρεις, τη χορηγία σου Πάτερ διέσωσας˙ διο σου την χρηστότητα, αγάμενοι αναβοώμεν˙

Χαίρε απόρων η ευπορία

Χαίρε ευπόρων παιδαγωγία

Χαίρε θλιβομένων ψυχών παραμύθιον

Χαίρε δεομένων το θείον προσφύγιον

Χαίρε πλούτος αδαπάνητος των ποικίλως ενδεών

Χαίρε οίκτος ανεξάντλητος των πασχόντων και χηρών

Χαίρε ότι τον άνδρα της πενίας ερρύσω

Χαίρε ότι τον άνω θησαυρόν εκομίσω

Χαίρε σεμνών παρθένων διάσωσμα

Χαίρε σεπτών Πατέρων αγλάϊσμα

Χαίρε καλών πλουτοδότα ενθέων

Χαίρε πολλών ευεργέτα βοώντων

Χαίροις Πάτερ Νικόλαε.

Θάλασσαν κατευνάσας, τη εντεύξει σου μάκαρ, και ναύτην τον θανόντα εγείρας, εξέπληξας τους συμπλωτήρας, τοις μεγαλείοις σου Πάτερ Νικόλαε˙ μεγάλως γαρ δεδόξασαι, παρά Κυρίου ώ βοώμεν˙

Αλληλούϊα.

Ιεράρχης θεόφρων, και ποιμήν των Μυρέων, εδείχθης ως του Πνεύματος σκεύος˙ εντεύθεν ως Χριστού μιμητής, εν δικαιοσύνη και οσιότητι, το σον ποιμαίνεις ποίμνιον, βοών σοι τω καλώ ποιμένι˙

Χαίρε ο ένθους αρχιεράρχης

Χαίρε Μυρέων ο ποιμενάρχης

Χαίρε οικουμένης λαμπτήρ φαεινότατος

Χαίρε αντιλήπτωρ απάντων θερμότατος

Χαίρε άνερ των του Πνεύματος θείων επιθυμιών

Χαίρε γλώττα η μελίρρυτος πρακτικών υποθηκών

Χαίρε μυσταγωγίας υποφήτα της άνω

Χαίρε ιερουργίας μυστοδότα της κάτω

Χαίρε Χριστού ευώδες κειμήλιον

Χαίρε παθών παντοίων λυτήριον

Χαίρε μορφή ιλαρότητος πλήρης

Χαίρε Θεού αγαθότητος μύστης

Χαίροις Πάτερ Νικόλαε.

Κήρυξ ων ευσεβείας, υπέρ ταύτης ποικίλας, υπέστης γεγηθώς κακουχίας˙ δογμάτων γαρ των τυραννικών, κατατολμάν παρηγγύας Νικόλαε, τους αιρουμένους Όσιε, συν σοι κραυγάζειν τω Σωτήρι˙

Αλληλούϊα.

Λάμψας εν τη Συνόδω, Ιεράρχα θεόφρον, τη πρώτη ως αστήρ σελασφόρος, καθείλες Άρειον τον δεινόν, και τον Υιόν συν Πατρί και τω Πνεύματι, κηρύξας ομοούσιον, ακούεις παρά πάντων ταύτα˙

Χαίρε το νίκος της ευσεβείας

Χάιρε το σέλας της Εκκλησίας

Χαίρε των ενθέων δογμάτων συνήγορε

Χαίρε των οθνείων σπερμάτων κατήγορε

Χαίρε ήλιε πολύφωτε καταλάμπων πάσαν γην

Χαίρε πρόβολε ατίνακτε εχθρού τρέπων την ορμήν

Χαίρε της Τρισηλίου μυητά Μοναρχίας

Χαίρε της Υπερθέου Μαθητά θεαρχίας

Χαίρε κρουνέ πλουσίας χρηστότητος

Χαίρε σπορεύ ρημάτων ορθότητος

Χαίρε στερρός καθαιρέτης Αρείου

Χαίρε λαμπρός μυστολέκτης Κυρίου

Χαίροις Πάτερ Νικόλαε.

Μέγας εν προστασίαις, και δυνάμεσι πλείσταις, υπάρχων φιλοικτίρμονι γνώμη, τους εν θαλάσση και εν ξηρά, εν κινδύνοις περιπίπτοντας Όσιε, προφθάνεις συμπαθέστατα, και βοηθείς αυτοίς βοώσιν˙

Αλληλούϊα.

Νέους τρεις επ’ αδίκω, παναοίδιμε ψήφω, εις θάνατον αχθέντας ερρύσω˙ εν υστάτη γαρ αυτοίς ροπή, επιστάς ελευθερίαν εβράβευσας, οία ποιμήν φιλάγαθος, βοώντάς σοι εν ευφροσύνη˙

Χαίρε προστάτα αδικουμένων

Χαίρε παιδεία γεγαυρωμένων

Χαίρε των αδίκως κριθέντων ανάσωσις

Χαίρε των εν λύπαις τελούντων ανάψυξις

Χαίρε μέγας εν χρηστότητι και εν θαύμασι πολύς

Χαίρε μείζων εις αντίληψιν και εις αρωγήν ταχύς

Χαίρε των Αποστόλων ακραιφνές εκμαγείον

Χαίρε των θεοφρόνων αληθές πρυτανείον

Χαίρε λαμπρά πενήτων προμήθεια

Χαίρε θερμή καμνόντων βοήθεια

Χαίρε κριτών ρυθμιστά αδικίας

Χαίρε ημών ποριστά αυταρκείας

Χαίροις Πάτερ Νικόλαε.

Ξόανα της απάτης, και τεμένη της πλάνης, καθείλες τη εν σοι επιλάμψει˙ στηλογραφίαν δε εμφανή, παντός καλού και αγαθού παρέστησας, σαυτόν Πάτερ Νικόλαε, τοις ευσεβώς Θεώ βοώσιν˙

Αλληλούϊα.

Όναρ τω Κωνσταντίνω, άμα και Αβλαβίω, επέστης και ην έθεντο ψήφον, ανείναι επιτάσσων αυτοίς, και τους δεσμίους απολύσαι τάχιστα, ώσπερ αθώους πέλοντας˙ διο σοι ανεβόων ταύτα˙

Χαίρε πλημμύρα των θαυμασίων

Χαίρε κινύρα των ουρανίων

Χαίρε των αθώων ανδρών η εκλύτρωσις

Χαίρε των πενθούντων εν βίω αντίληψις

Χαίρε θείας αγαθότητος ποταμός υπερχειλής

Χαίρε έργων των της χάριτος κήπος ο αμφιλαφής

Χαίρε ότι προφθάνεις τους θερμώς σε καλούντας

Χαίρε ότι κουφίζεις τους εν πόνοις τελούντας

Χαίρε πολλών κινδύνων ρυόμενος

Χαίρε αεί εν θλίψει φαινόμενος

Χαίρε λαμπρών δωρεών συστοιχία

Χαίρε ημών προς Χριστόν μεσιτεία

Χαίροις Πάτερ Νικόλαε.

Πόλιν την των Μυρέων, θαυμαστώς διατρέφων, καιρώ της σιτοδείας θεόφρον, την οικουμένην δια παντός, τοις εξαισίοις σου εκπλήττεις θαύμασι˙ κατ’ όναρ και καθ’ ύπαρ γαρ, θερμώς αρήγεις τοις βοώσιν˙

Αλληλούϊα.

Ρήσεων κατωδύνων, των δεινώς προσπεσόντων, εν κλύδωνι θαλάσσης μεγίστω, ακούσας επεφάνης αυτοίς, και την ναύν ως ασφαλώς εκυβέρνησας˙ εντεύθεν οι σωθέντές σε, ανύμνησαν αναβοώντες˙

Χαίρε σεπτών ποιμένων ακρότης

Χαίρε κλεινών Πατέρων φαιδρότης

Χαίρε κυβερνήτα πλωτήρων σωτήριε

Χαίρε καταλύτα δαιμόνων αήττητε

Χαίρε ο τοις κινδυνεύουσι οξυδρόμως βοηθών

Χαίρε ο τους προσιόντάς σοι πολλαχώς ευεργετών

Χαίρε ναματοφόρος Πνευματέμφορος πέτρα

Χαίρε ο διεκβλύζων το θεόβρυτον νέκταρ

Χαίρε λιμήν πλεόντων αχείμαστος

Χαίρε εν γη απάση περίπυστος

Χαίρε ζωής της μελλούσης αξία

Χαίρε πιστών ασφαλής προστασία

Χαίροις Πάτερ Νικόλαε.

Σκευασίαν δολίαν, του κακίστου Βελίαρ, προς βλάβην του τεμένους σου μάκαρ, νύκτωρ επιφανείς τη νηί, αποσκευάσαι τη θαλάσση είρηκας˙ οι δε καθυπακούσαντες, εν εκπλήξει Χριστώ εβόων˙

Αλληλούϊα.

Τον Βυζάντιον άνδρα, τον θερμώς σε φιλούντα, εν βάθει της θαλάσσης πεσόντα, αφήρπασας εκ της πνιγμονής, και θαυμαστώς τοις οικείοις ανέσωσας˙ οι δε το μεγαλείόν σου, θαυμάζοντες λαμπρώς εβόων˙

Χαίρε φρικτών αυτουργέ θαυμάτων

Χαίρε καινών ενεργέ πραγμάτων

Χαίρε της θαλάσσης πραΰνων τον κλύδωνα

Χαίρε της απάτης ξηραίνων τα κύματα

Χαίρε αύρα η γαλήνιος, ευσεβών αναψυχή

Χαίρε όρμος ο ακύμαντος, των πιστών καταφυγή

Χαίρε ο πάσαν κτίσιν θαυμαστώς διατρέχων

Χαίρε ο πάσαν λύσιν τοις αιτούσιν παρέχων

Χαίρε ψυχών τα βάρη ορώμενος

Χαίρε λαμπρός Εκκλησίας δαδούχος

Χαίρε πιστών ευκλεής πολιούχος

Χαίροις Πάτερ Νικόλαε.

Ύμνοις σε χαρμοσύνοις, ανυμνεί πάσα κτίσις, τρυφώσα των πολλών σου θαυμάτων˙ τίς γαρ σοι εν θλίψει προσελθών, και ούκ έτυχε της σης αντιλήψεως; Τοις πάσι γαρ ταχύτατος, ευρίσκη αρωγός βοώσιν˙

Αλληλούϊα.

Φέγγος των ιαμάτων, και οσμήν χαρισμάτων, ως θήκη νοητών αρωμάτων, αρωματίζουσα δαψιλώς, η των λειψάνων σου σορός Νικόλαε, προς Δύσιν μετενήνεκται, αγιάζουσα τους βοώντας˙

Χαίρε πηγή ουρανίου μύρου

Χαίρε οσμή ακηράτου βίου

Χαίρε Παρακλήτου το εύπνουν αλάβαστρον

Χαίρε Παραδείσου ευώδες κιννάμωμον

Χαίρε έαρ το πολύανθον μυροφόρων αγαθών

Χαίρε σκεύος το μυρόχριστον μυριπνόων δωρεών

Χαίρε μυροβλυσία νοητών αρωμάτων

Χαίρε λαμπαδουχία θεϊκών χαρισμάτων

Χαίρε οσμής Χριστού η διάδοσις

Χαίρε εχθρού δυσώδους κατάλυσις

Χαίρε λειμών αθανάτων ανθέων

Χαίρε κλυτός αληθώς μυροχεύμων

Χαίροις Πάτερ Νικόλαε.

Χάριν ομολογούμεν, τη θερμή σου πρεσβεία, δι’ ης της των εχθρών επηρείας, και πάσης βλάβης και συμφοράς, εκλυτρούμεθα ευσπλάγχνως Νικόλαε˙ αλλά μη παύση Όσιε, φρουρείν απαύστως τους βοώντας

Αλληλούϊα.

Ψάλλοντές σου τους ύμνους, ανυμνούμέν σε πάντες, ως μέγαν ευσεβών προμηθέα˙ σε γαρ το Πνεύμα το αγαθόν, αρωγόν και επίκουρον ανέδειξεν, εν Εκκλησία Όσιε, τοις ευλαβώς σοι εκβοώσι˙

Χαίρε το κλέος Αρχιερέων

Χαίρε ο κόσμος αρχιποιμένων

Χαίρε Αποστόλων Χριστού ισοστάσιος

Χαίρε μυστηρίων των θείων διάκονος

Χαίρε στύλος και εδραίωμα Εκκλησίας του Θεού

Χαίρε τείχος και οχύρωμα του θεόφρονος λαού

Χαίρε ναυτιλλομένων θείος οιακοστρόφος

Χαίρε θαλαττευόντων μέγας πηδαλιούχος

Χαίρε δι’ ου κινδύνων εκρύομαι

Χαίρε δ’ ου Κυρίω προσάγομαι

Χαίρε φρουρός της παρούσης σου Κέλλης

Χαίρε καμού αρωγός αεί χαίροις

Χαίροις Πάτερ Νικόλαε.

Ώ πανεύφημε Πάτερ, Ορθοδόξων προστάτα, Νικόλαε Χριστού Ιεράρχα, (εκ γ’) μη παύση απαύστως βοηθείν, και διέπειν ευθέτως προς τα κρείττονα, τους πόθω προσιόντάς σοι, και τω Χριστώ αεί βοώντας˙

Αλληλούϊα.

Και αύθις το Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’. Τη υπερμάχω.

Ως των θαυμάτων ποταμόν εξ Εδέμ βλύζοντα

Και των πασχόντων αρωγόν και αντιλήπτορα

Ανυμνούμέν σε οι δούλοι σου Ιεράρχα.

Άλλη’ ως σπλάγχνα οικτιρμών δεικνύων άπασι

Εν ανάγκαις και εν θλίψεσι προΐστασο

Των βοώντων σοι, χαίροις Πάτερ Νικόλαε.

Δίστιχον.

Νίκην κατ’ εχθρών Νικόλαε παράσχου

Γερασίμω πλέξαντι τους δε σοι οίκους.


Ποίημα Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου