ΚΑΝΩΝ ΙΚΕΤΗΡΙΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟΝ

Ποίημα Θεοκτίστου Μοναχού

 του Στουδίτου
ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΙΕΡΕΥΣ

Δι' ευχών των Aγίωv Πατέρων ημών , Kύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.

       Βασιλεύ  ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας, ο πανταχού παρών  και τα πάντα πληρών ,ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός , ελθέ και σκήνωσον εν ημίν ,και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος, και σώσον αγαθέ τας ψυχάς ημών. Αμήν .

Άγιος  ο  Θεός, άγιος  Ισχυρός, άγιος  ΑΘάνατος  ελέησον  ημάς. (τρεις φορές)

Δόξα... Καί νύν...

Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς.   Κύριε, ιλάσθητι ταίς αμαρτίαις ημών, Δέσποτα, συγχώρησον τάς ανομίας ημίν.   Άγιε, επίσκεψαι καί ίασαι τάς ασθενείας ημών,    ένεκεν τού ονόματός σου.

Κύριε, ελέησον, Κύριε, ελέησον, Κύριε, ελέησον.

Δόξα... Καί νύν...

 Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου, ελθέτω η βασιλεία σου, γεννηθήτω το Θέλημά σου ως εν ουρανώ και επί της γης.Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού. Αμήν.

     Δι' ευχών των Aγίωv Πατέρων ημών , Kύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.

Ψαλμός 142

Κύριε εισάκουσον τής προσευχής μου ενώτισαι τήν δέησίν μου εν τή αληθεία σου επάκουσόν μου εν τή δικαιοσύνη σου καί μή εισέλθης εις κρίσιν μετά τού δούλου σου ότι ου δικαιωθή-σεται ενώπιόν σου πάς ζών ότι κατεδίωξεν ο εχθρός τήν ψυχήν μου εταπείνωσεν εις γήν τήν ζωήν μου εκάθισέν με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος καί ηκηδίασεν επ' εμέ τό πνεύμά μου εν εμοί εταράχθη η καρδία μου εμνήσθην ημερών αρχαίων καί εμελέτησα εν πάσι τοίς έργοις σου εν ποιήμασιν τών χειρών σου εμελέτων διεπέτασα τάς χείράς μου πρός σέ η ψυχή μου ως γή άνυδρός σοι διάψαλμα ταχύ εισάκουσόν μου κύριε εξέλιπεν τό πνεύμά μου μή αποστρέψης τό πρόσωπόν σου απ' εμού καί ομοιωθήσομαι τοίς καταβαίνουσιν εις λάκκον

ακουστόν ποίησόν μοι τό πρωί τό έλεός σου ότι επί σοί ήλπισα γνώρισόν μοι κύριε οδόν εν η πορεύσομαι ότι πρός σέ ήρα τήν ψυχήν μου

εξελού με εκ τών εχθρών μου κύριε ότι πρός σέ κατέφυγον δίδαξόν με τού ποιείν τό θέλημά σου ότι σύ εί ο Θεός μου τό πνεύμά σου τό αγαθόν οδηγήσει με εν γή ευθεία ένεκεν τού ονόματός σου κύριε ζήσεις με εν τή δικαιοσύνη σου εξάξεις εκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί εν τώ ελέει σου εξολεθρεύσεις τούς εχθρούς μου καί απολείς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου ότι δούλός σού ειμι εγώ

Θεός Κύριος, καί επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.

Στίχ, α'. Εξομολογείσθε τώ Κυρίω, καί επικαλείσθε τό όνομα τό άγιον αυτού.

Θεός Κύριος, καί επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.

Στίχ, β'. Πάντα τά έθνη εκύκλωσάν με, καί τώ ονόματι Κυρίου ήμυνάμην αυτούς,

Θεός Κύριος, καί επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.

Στίχ, γ'. Παρά Κυρίου εγένετο αύτη, καί εστι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών.

Θεός Κύριος, καί επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.

Ψαλμός 50

Ελέησόν με ο Θεός κατά τό μέγα ελεός σου καί κατά τό πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον τό ανόμημά μου επί πλείον πλύνόν με από τής ανομίας μου καί από τής αμαρτίας μου καθάρισόν με ότι τήν ανομίαν μου εγώ γινώσκω καί η αμαρτία μου ενώπιόν μού εστιν διά παντός

σοί μόνω ήμαρτον καί τό πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα όπως άν δικαιωθής εν τοίς λόγοις σου καί νικήσης εν τώ κρίνεσθαί σε ιδού γάρ εν ανομίαις συνελήμφθην καί εν αμαρτίαις εκίσσησέν με η μήτηρ μου ιδού γάρ αλήθειαν ηγάπησας τά άδηλα καί τά κρύφια τής σοφίας σου εδήλωσάς μοι ραντιείς με υσσώπω καί καθαρισθήσομαι πλυνείς με καί υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι ακουτιείς με αγαλλίασιν καί ευφροσύνην αγαλλιάσονται οστά τεταπεινωμένα

απόστρεψον τό πρόσωπόν σου από τών αμαρτιών μου καί πάσας τάς ανομίας μου εξάλειψον καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός καί πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοίς εγκάτοις μου μή απορρίψης με από τού προσώπου σου καί τό πνεύμα τό άγιόν σου μή αντανέλης απ' εμού απόδος μοι τήν αγαλλίασιν τού σωτηρίου σου καί πνεύματι ηγεμονικώ στήρισόν με διδάξω ανόμους τάς οδούς σου καί ασεβείς επί σέ επιστρέψουσιν ρύσαί με εξ αιμάτων ο Θεός ο Θεός τής σωτηρίας μου αγαλλιάσεται η γλώσσά μου τήν δικαιοσύνην σου κύριε τά χείλη μου ανοίξεις καί τό στόμα μου αναγγελεί τήν αίνεσίν σου ότι ει ηθέλησας θυσίαν έδωκα άν ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις θυσία τώ Θεώ πνεύμα συντετριμμένον καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουθενώσει αγάθυνον κύριε εν τή ευδοκία σου τήν Σιων καί οικοδομηθήτω τά τείχη Ιερουσαλημ τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης αναφοράν καί ολοκαυτώματα τότε ανοίσουσιν επί τό θυσιαστήριόν σου μόσχους

Ωδή α΄. Ήχος β΄. Εν βυθώ κατέστρωσε.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Ιησού γλυκύτατε Χριστέ, Ιησού μακρόθυμε, τα της ψυχής μου θεράπευσον τραύματα, Ιησού και γλύκανον, την καρδίαν μου πολυέλεε δέομαι, Ιησού σωτήρ μου, ίνα μεγαλύνω σε σωζόμενος.

 Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Ιησού γλυκύτατε Χριστέ, Ιησού διάνοιξον, της μετανοίας μοι πύλας φιλάνθρωπε, Ιησού και δέξαι με, σοι προσπίπτοντα και θερμώς εξαιτούμενον, Ιησού σωτήρ μου, των πλημμελημάτων την συγχώρησιν.

 Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Ιησού γλυκύτατε Χριστέ, Ιησού εξάρπασον, εκ της χειρός του δολίου Βελίαρ με, Ιησού και ποίησον, δεξιόν καμέ παραστάτην της δόξης σου, Ιησού Χριστέ μου, μοίρας ευωνύμου λυτρωσάμενος.

 Θεοτοκίον
Ιησούν γεννήσασα Θεόν, Δέσποινα δυσώπησον, υπέρ αχρείων ικετών πανάχραντε, όπως της κολάσεως, ταις πρεσβείαις σου λυτρωθώμεν αμόλυντε, οι μεμολυσμένοι, δόξης αϊδίου απολαύσαντες.

Ωδή γ΄. Εν πέτρα με της πίστεως.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Εισάκουσον φιλάνθρωπε Ιησού μου, του δούλου σου βοώντος εν κατανύξι, και ρύσαι Ιησού μου της καταδίκης, και της κολάσεως, μόνε μακρόθυμε, Ιησού γλυκύτατε πολυέλεε.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Υπόδεξαι τον δούλόν σου Ιησού μου, προσπίπτοντα συν δάκρυσιν Ιησού μου, και σώσον Ιησού μου μετανοούντα, και της γεέννης με, Δέσποτα λύτρωσαι, Ιησού γλυκύτατε πολυέλεε.

 Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Τον χρόνον Ιησού μου ον δέδωκάς μοι, εις πάθη εδαπάνησα Ιησού μου, διό με Ιησού μου μη απορρίψης, αλλ’ ανακάλεσαι, δέομαι Δέσποτα, Ιησού γλυκύτατε και διάσωσον.

Θεοτοκίον.
Παρθένε η τεκούσα τον Ιησού μου, ικέτευε ρυσθήναί με της γεέννης, η μόνη προστασία των θλιβομένων, θεοχαρίτωτε, και καταξίωσον, της ζωής πανάμωμε της αγήρω με.

Κάθισμα. Ήχος α΄. Τον τάφο σου Σωτήρ.

Σωτήρ μου Ιησού, ο τον άσωτον σώσας, σωτήρ μου Ιησού, ο δεξάμενος πόρνην, καμέ νυν ελέησον, Ιησού πολυέλεε? σώσον οίκτειρον, ω Ιησού ευεργέτα, ώσπερ ώκτειρας, τον Μανασσήν Ιησού μου, ως μόνος φιλάνθρωπος.

Ωδή δ΄. Ελήλυθας εκ παρθένου.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι

Θεράπευσον, Ιησού μου ψυχής μου τα τραύματα, Ιησού μου δέομαι, και της χειρός με εξάρπασον, Ιησού μου εύσπλαγχνε, του ψυχοφθόρου Βελίαρ και διάσωσον.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Ημάρτηκα, Ιησού μου γλυκύτατε εύσπλαγχνε? Ιησού μου σώσόν με, τον προσφυγόντα τη σκέπη σου, Ιησού μακρόθυμε, και βασιλείας της σης με καταξίωσον.

 Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Ουχ ήμαρτεν, Ιησού μου ουδείς ώσπερ ήμαρτον, εγώ ο ταλαίπωρος, νυν δε προσπίπτω δεόμενος? Ιησού μου σώσόν με, και την ζωήν Ιησού μου κληροδότησον.

Θεοτοκίον.
Πανύμνητε Ιησούν η γεννήσασα Κύριον, αυτόν καθικέτευε, του λυτρωθήναι κολάσεως, πάντας τους υμνούντάς σε, και Θεοτόκον κυρίως ονομάζοντες.

Ωδή ε΄. Ο φωτισμός των εν σκότει.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Συ φωτισμός, Ιησού μου νοός μου, συ σωτηρία, της απεγνωσμένης ψυχής μου Σώτερ, συ Ιησού μου της κολάσεως ρύσαι, και γεέννης εμέ κραυγάζοντα, σώσον Ιησού μου, Χριστέ με τον άθλιον.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Ολοσχερώς Ιησού μου προς πάθη της ατιμίας, καταβεβλημένος ήδη κραυγάζω? συ Ιησού μου, βοηθείας μοι χείρα, καταπέμψας έκσπασον κράζοντα, σώσον Ιησού μου, Χριστέ με τον άθλιον.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Βέβηλον νουν, Ιησού περιφέρων αναβοώ σοι? κάθαρον του ρύπου με των πταισμάτων, και λύτρωσαί με τον εις βάθη κακίας, εξ ανωσίας κατολισθήσαντα, σώτερ Ιησού μου, και σώσόν με δέομαι.

Θεοτοκίον
Τον Ιησούν, η γεννήσασσα Κόρη Θεοκυήτορ, τούτον εκδυσώπει σωθήναι πάντας τους ορθοδόξους, μοναστάς και μιγάδαας, και γεέννης ρυσθήναι κράζοντας? πλην σου προστασίαν, βεβαίαν ουκ έγνωμεν.

Ωδή ?΄. Εν αβύσσω πταισμάτων.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Ιησού μου Χριστέ πολυέλεε, εξομολογούμενον δέξαι με Δέσποτα, ω Ιησού και σώσόν με, και φθοράς Ιησού με εξάρπασον.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Ιησού μου ου γέγονεν έτερος, άσωτος ουδείς, ως εγώ ο ταλαίπωρος, ω Ιησού φιλάνθρωπε? αλλά συ Ιησού με διάσωσον.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι

Ιησού μου και πόρνην και άσωτον, και τον Μανασσήν και τελώνην νενίκηκα, ω Ιησού μου πάθεσι, και ληστήν Ιησού Νινευΐτας τε.

Θεοτοκίον.
Ιησού τον Χριστόν μου κυήσασα, άχραντε Παρθένε, η μόνη αμόλυντος, μεμολυσμένον όντα με, πρεσβειών σου υσσώπω νυν κάθαρον.

Κοντάκιον. Ήχος δ΄. Επεφάνης σήμερον.
Ιησού γλυκύτατε, το φως του κόσμου, της ψυχής μου φώτισον, τους οφθαλμούς Υιέ Θεού, τη θεαυγεί σου λαμπρότητι, ίνα υμνώ σε το φως το ανέσπερον.

Ωδή ζ΄. Εικόνος χρυσής.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Χριστέ Ιησού, ουδείς ήμαρτεν εν γη εκ του αιώνος, ω Ιησού μου ώσπερ ήμαρτον, εγώ ο τάλας και άσωτος? όθεν Ιησού μου βοώ σοι? μελωδούντά με οίκτειρον, ευλογητός ει ο Θεός, ο των πατέρων ημών.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Χριστέ Ιησού, εν τω φόβω σου βοώ καθήλωσόν με, ω Ιησού μου και κυβέρνησον, νυν προς λιμένα τον εύδιον, όπως Ιησού μου οικτίρμον, μελωδώ σοι σωζόμενος? ευλογητός ει ο Θεός, ο των πατέρων ημών.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Χριστέ Ιησού, μυριάκις υπεσχέθην σοι ο τάλας, ω Ιησού μου την μετάνοιαν, αλλ’ εψευσάμην ο άθλιος. Όθεν Ιησού μου βοώ σοι? την αναίσθητον μένουσαν, ψυχήν μου φώτισον Χριστέ, ο των πατέρων Θεός.

Θεοτοκίον.
Χριστόν Ιησούν, η γεννήσασα φρικτώς και υπέρ φύσιν, αυτόν δυσώπει παναμώμητε, τα παρά φύσιν μου πταίσματα, πάντα συγχωρήσαί μοι Κόρη, ίνα κράζω σωζόμενος? ευλογημένη η Θεόν σαρκί κυήσασα.

Ωδή η΄. Τον εν καμίνω του πυρός.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Σε Ιησού μου δυσωπώ? ως την πόρνην Ιησού μου ελυτρώσω, των πολλών εγκλημάτων, ούτω καμέ Ιησού, Χριστέ μου λύτρωσαι και κάθαρον, την ρερυπωμένην ψυχήν μου, Ιησού μου.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Καθυποκύψας Ιησού, ταις αλόγοις ηδοναίς άλογος ώφθην, και τοις κτήνεσιν όντως, ω Ιησού μου οικτρώς, ο τάλας Σώτερ αφωμοίωμαι? όθεν Ιησού με της αλογίας ρύσαι.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Περιπεσών ω Ιησού, ψυχοφθόροις εν λησταίς απεγυμνώθην, την στολήν Ιησού μου, την θεοΰφαντον νυν, και κείμαι μώλωψι κατάστικτος? έλαιον Χριστέ μου επίχεε και οίνον.

Θεοτοκίον.
Τον Ιησού μου και Θεόν, η βαστάσασα Χριστόν ανερμηνεύτως, Θεοτόκε Μαρία, τούτον δυσώπει αεί, κινδύνων σώζεσθαι τους δούλους σου, και τους υμνητάς σου απείρανδρε Παρθένε.

Ωδή θ΄. Τον εκ Θεού Θεόν Λόγον.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι

Τον Μανασσήν Ιησού μου, τον τελώνην την πόρνην, τον άσωτον οικτίρμον Ιησού, και τον ληστήν υπερβέβηκα, Ιησού μου εν έργοις, αισχίστοις και ατόποις Ιησού? αλλά συ Ιησού μου, προφθάσας με διάσωσον.

 Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Τους εξ Αδάμ Ιησού μου, αμαρτήσαντας πάντας, προ νόμου και εν νόμω Ιησού, και μετά νόμον ο άθλιος, Ιησού μου και χάριν, νενίκηκα τοις πάθεσιν οικτρώς, αλλά συ Ιησού μου, τοις κρίμασί σου σώσόν με.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
Μη χωρισθώ Ιησού μου, της αφράστου δόξης, μη τύχω της μερίδος Ιησού, της ευωνύμου γλυκύτατε, Ιησού αλλά συ με, τοις δεξιοίς προβάτοις σου Χριστέ, Ιησού μου συντάξας, ανάπαυσον ως εύσπλαγχνος.

Θεοτοκίον.
Τον Ιησούν Θεοτόκε, ον εβάστασας μόνη, απείρανδρε Παρθένε Μαριάμ, τούτον αγνή εξιλέωσε, ως υιόν σου και κτίστην, ρυσθήναι τους προστρέχοντας εις σε, πειρασμών και κινδύνων, και του πυρός του μέλλοντος.

Στιχηρά προσόμοια.

Ήχος πλ. δ΄. Όλην αποθέμενοι.

Ιησού γλυκύτατε, ψυχής εμής θυμηδία, Ιησού η κάθαρσις, του νοός μου Δέσποτα πολυέλεε, Ιησού σώσόν με, Ιησού σωτήρ μου, Ιησού μου παντοδύναμε, μη καταλίπης με, σώτερ Ιησού με ελέησον, και λύτρωσαι κολάσεως, πάσης Ιησού και αξίωσον, της των σωζομένων, μερίδος Ιησού και τω χορώ, των εκλεκτών σου με σύνταξον, Ιησού φιλάνθρωπε.

Ιησού γλυκύτατε, των αποστόλων η δόξα, Ιησού μου καύχημα, των μαρτύρων Δέσποτα παντοδύναμε, Ιησού σώσόν με, Ιησού σωτήρ μου, Ιησού μου ωραιότατε, τον σοι προστρέχοντα, σώτερ Ιησού μου ελέησον, πρεσβείαις της τεκούσης σε, πάντων Ιησού των αγίων σου, προφητών τε πάντων, σωτήρ μου Ιησού και της τρυφής, του παραδείσου αξίωσον, Ιησού πανάγαθε.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Ιησού γλυκύτατε, των μοναζόντων το κλέος, Ιησού μακρόθυμε, ασκητών εντρύφημα και καλλώπισμα? Ιησού σώσόν με, Ιησού σωτήρ μου, Ιησού μου πολυέλεε, χειρός εξάρπασον, σώτερ Ιησού μου του δράκοντος, και τούτου των παγίδων με, σώτερ Ιησού ελευθέρωσον, λάκκου κατωτάτου, σωτήρ μου Ιησού αναγαγών, και δεξιοίς συναρίθμησον, Ιησού προβάτοις με.

Και νύν…

Θεοτοκίον.
Μη καταπιστεύσης με, ανθρωπίνη προστασία, Παναγία Δέσποινα, αλλά δέξαι δέησιν του ικέτου σου? θλίψις γαρ έχει με, φέρειν ου δύναμαι, των δαιμόνων τα τοξεύματα? σκέπην ου κέκτημαι, ουδέ πού προσφύγω ο άθλιος, πάντοθεν πολεμούμενος, και παραμυθίαν ουκ έχω πλην σου? Δέσποινα του κόσμου, ελπίς και προστασία των πιστών, μη μου παρίδης την δέησιν, το συμφέρον ποίησον.

Ευχή εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν.

Δέσποτα Χριστέ, ο Θεός, ο τοις πάθεσί σου τα πάθη μου θεραπεύσας και τοις τραύμασί σου τα τραύματά μου ιατρεύσας, χάρισαί μοι τω πολλά σοι πταίσαντι δάκρυα κατανύξεως? συγκέρασόν μου το σώμα από οσμής του ζωοποιού σώματός σου και γλύκανόν μου την ψυχήν τω σω τιμίω αίματι από της πικρίας, ην με ο αντίδικος επότισεν. Ύψωσον τον νουν μου προς σε, κάτω ελκυσθέντα, και ανάγαγέ με από του χάσματος της απωλείας, ότι ουκ έχω μετάνοιαν, ουκ έχω κατάνυξιν, ουκ έχω δάκρυον παρακλητικόν, τα επανάγοντα τα τέκνα προς την ιδίαν κληρονομίαν. Εσκότισμαι τον νουν εν τοις βιωτικοίς πάθεσι και ουκ ισχύω ατενίσαι προς σε εν οδύνη? ου δύναμαι θερμανθήναι τοις δάκρυσι της προς σε αγάπης. Αλλά, Δέσποτα Κύριε, Ιησού Χριστέ, ο θησαυρός των αγαθών, δώρησαί μοι μετάνοιαν ολόκληρον και καρδίαν επίπονον εις αναζήτησίν σου? χάρισαί μοι την χάριν σου και ανακαίνισον εν εμοί τας μορφάς της σης εικόνος. Κατέλιπόν σε, μη με εγκαταλίπης? έξελθε εις αναζήτησίν μου, επανάγαγέ με προς την νομήν σου, συναρίθμησόν με τοις προβάτοις της εκλεκτής σου ποίμνης και διάθρεψόν με συν αυτοίς εκ της χλόης των θείων σου μυστηρίων, πρεσβείαις της πανάγνου Μητρός σου και πάντων των αγίων σου. Αμήν.

Θεέ μου, λυπήσου με τον αμαρτωλό, που δεν έκανα κανένα καλό μπροστά Σου. Γλύτωσέ με από τον πονηρό και αξίωσέ με ακατάκριτα ν΄ανοίγω το ανάξιο στόμα μου και ν΄ανυμνώ το Πανάγιο όνομά Σου, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Συγχώρησέ μου, Κύριε, κάθε της καρδιάς μου άτοπη επιθυμία, Σύ που ξέρεις καλά τις καρδιές των ανθρώπων. Συγχώρησέ με που έρχομαι ανάξια κοντά Σου, γιατί σε πόθησα και σε ποθώ. Συγχώρησέ με τον αμαρτωλό, τόν πονηρό, τον ψεύτη, τον ανυπόμονο, τον λιγόψυχο, τον αμελή στις θείες εντολές σου, εμένα που αμάρτησα στη γη και στη θάλασσα και σε κάθε τόπο. Μπροστά στα αλάθητα μάτια σου δεν έπαψα να εργάζομαι το πονηρό γιατί ο πονηρός δεν έπαψε να με μπλέκει στα δίχτυα του με γαστριμαργίες και ηδονές και πονηρές επιθυμίες, με δόλους και κενοδοξίες και βλαστημίες. Αλλά Σύ, Κύριε, που είσαι ο μόνος ελεήμων και Πανάγαθος, βοήθησέ με και σώσε με όπως έσωσες τον άσωτο, τον τελώνη, την πόρνη και τον ληστή. Ναί, φιλάνθρωπε Δέσποτα, μή με αποστραφείς τον αμαρτωλό και αχρείο, με τις πρεσβείς της Παναγίας Δέσποινας, καί όλων των Αγίων, γιατί είσαι Ευλογητός στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
(Άγιος Μακάριος)

Δι' ευχών των Aγίωv Πατέρων ημών , Kύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.

Χαιρετισμοί - Άγιος Φανούριος ο Νεοφανής, ο Μεγαλομάρτυρας

Κοντάκιον.

Ήχος πλ. δ΄. Τη Υπερμάχω.
Νεοφανέντα αθλητήν ανευφημήσωμεν
και στρατιώτην του Κυρίου γενναιότατον
εν βασάνοις τον ποικίλοις παραδοθέντα
ως κρατήσαντα λαμπάδα θείας πίστεως
ανημμένην προ φρικτού ανόμων βήματος
πόθω κράζοντες·

Χαίροις, μάκαρ Φανούριε.

Άριστος στρατιώτης στρατιάς του Κυρίου,
Φανούριε τρισμάκαρ, εδείχθης· (εκ γ΄)
θριαμβεύσας γαρ πλάνον εχθρόν μαστιγώσεις,
ξέσεις και πυρός καύματα
ως άλλου, μάκαρ, πάσχοντος υπέμεινας· διό βοώμεν·
Χαίρε, ο θείος Χριστού οπλίτης·
χαίρε, ο ένδοξος στρατιώτης.
Χαίρε, αθλητών αηττήτων ευπρέπεια·
χαίρε, λαμπηδών αρετής και απαύγασμα.
Χαίρε, ότι εφανέρωσας άρτι εύκλειαν την σην·
χαίρε, ότι πάσιν έδειξας σην ουράνιον ισχύν.
Χαίρε, της ευσεβείας ευκλεής αθλοφόρος·
χαίρε, Θεού σοφίας ο φωστήρ ο πυρφόρος.
Χαίρε, Χριστού κηρύξας το όνομα·
χαίρε, εχθρού πατήσας το φρύαγμα.
Χαίρε, λαμπάς του φωτός του αδύτου·
χαίρε, χαράς κοινωνός της αλήκτου.

Χαίροις μάκαρ Φανούριε.

Βίον τον θαυμαστόν, ον εκάλυψε λήθη
του χρόνου ο σοφός αθλοθέτης
μόνον έγνω, στερρέ αθλητά,
έως ου ευρέθη σον σεπτόν έκτυπον,
Φανούριε, σην άθλησιν
δηλούν τοις ευλαβώς βοώσιν·

Αλληλούια.

Γνώσιν λαβόντες πάντες
οι εν Ρόδω οικούντες
εκ της σης πανσεβάστου εικόνος,
κολασμών σου, δι ων του Θεού
την αγίαν πίστιν, αθλητά άριστε,
Φανούριε εκράτυνας,
εκραύγαζον εν κατανύξει·
Χαίρε, ο νέος τη ηλικία·
χαίρε, ο θείος εν τη ανδρεία.
Χαίρε, αθλητής του Σωτήρος νεόλεκτος·
χαίρε, πρεσβευτής προς Θεόν ημών ένθερμος.
Χαίρε, ότι καθυπέμεινας μαστιγώσεις ακλινώς·
χαίρε, ότι χαίρων ήνεγκας ξέσεις θείας σου σαρκός.
Χαίρε, της αφθαρσίας ο βλυστάνων το νέκταρ·
χαίρε, της αριστείας ο δεικνύων το ήμαρ.
Χαίρε, Χριστού εκφαίνων την έλλαμψιν·
χαίρε, εχθρού συντρίψας την έπαρσιν.
Χαίρε, σκηπτός κατ' εχθρού παμβεβήλου·
χαίρε, φωτός θεωρέ Τρισηλίου.

Χαίροις, μάκαρ Φανούριε.

Δύναμιν δεδεγμένος ουρανόθεν μανίαν
ουκ έδεισας, Φανούριε, πλάνων,
αλλά ση αδειμάντω ψυχή
των τυράννων στίφος ευθαρσώς, άγιε,
κατέβαλες τω Κτίσαντι
Χριστώ εν ευφροσύνη ψάλλων·

Αλληλούια.

Έστης εν μέσω πάτερ, των αγρίων θηρίων,
Φανούριε, μαρτύρων ακρότης, αβλαβής,
ο εις βρώσιν δοθείς
τούτων του Κυρίου πανσθενεί χάριτι
και Πλαστουργού της κτίσεως·
διό σοι ευθαρσώς βοώμεν·


Χαίρε, ο λύχνος της αριστείας·
χαίρε, το στέφος της ευψυχίας.
Χαίρε, λαμπηδών Εκκλησίας νεόφωτος·
χαίρε, σηπεδών απιστίας η δύσοσμος.
Χαίρε, ότι ξένως έμεινας αβλαβής εκ την θηρών·
χαίρε, ότι εμεγάλυνας τον φιλάνθρωπον Θεόν.
Χαίρε, ότι επήρθης προν ουράνιον δόξαν·
χαίρε, ότι λαμπρύνεις των μακάρων την χώραν.
Χαίρε, Ροδίων νήσου ο έφορος·
χαίρε, απάντων άγρυπνος πρόμαχος.
Χαίρε, Θεού φρυκτωρός της αγάπης·
χαίρε, εχθρού καταπέλτης απάτης·

Χαίροις, μάκαρ Φανούριε.

Ζήλω της ευσεβείας θείω πεπυρσευμένος
παρείδες τας προσκαίρους βασάνους
άμα σης ηλικίας ακμήν
και θερμή αγάπη προς Θεόν,
όλβιε Φανούριε, ηρίστευσας
αθλητικώς Αυτώ κραυγάζων·

Αλληλούια.

Ήλιος νέος ώφθης τη εχούση σε θείον
συλλήπτορα, Φανούριε, Ρόδω,
ης η άρουρα χρόνους μακρούς
εν τοις κόλποις έκτυπον το σον
ως όλβον ευλαβέστατα
και η νυν αυγασθείσα κράζει·
Χαίρε, Ροδίων της νήσου εύχος·
χαίρε, απάντων πιστών το κλέος.
Χαίρε, ο ανύσας αθλήσεως σκάμματα·
χαίρε, ο εκτρέψας απίστων τα άρματα.
Χαίρε, κρήνη η βλυστάνουσα ύδωρ ιαματικόν·
χαίρε, στήλη αναγράφουσα ευθηνίαν αρετών.
Χαίρε, ότι νομίμως και στερρώς ηγωνίσω·
χαίρε, ότι ανδρείως τον εχθρόν ετροπώσω.
Χαίρε, πιστών το νέον εδραίωμα·
χαίρε, ημών ατίνακτον έρεισμα.
Χαίρε, φανέ ουρανίου ευκλείας·
χαίρε, πυρσέ ψυχικής ευσθενείας·

Χαίροις μάκαρ Φανούριε.

Θαυμαστώς εκ λαγόνων ανεσύρθη της νήσου
Ροδίων η αγία εικών σου
η βλυστάνουσα πάσι πιστοίς
ιαμάτων ρείθρα, αθλητά τίμιε,
Φανούριε, τοις σπεύδουσι
τρανώς τω Λυτρωτή φωνήσαι

Αλληλούια.

Ισχυρός εν σταδίω άνευ όπλων ενύλων,
Φανούριε αήττητε έστης
και εχθρών των ενόπλων πληθύν
σης ψυχής ανδρεία και σοφοίς ρήμασι κατέβαλες·
διό σε νύν θαυμάζοντες πιστώς βοώμεν·
Χαίρε, ισχύν ο τυρράνων θλάσας·
χαίρε, ορμήν ο αυτών εκλύσας.
Χαίρε, Εκκλησίας το νέο αγλάισμα·
χαίρε, μαρτυρίας Χριστού το διάδημα.
Χαίρε, εύχρηστον κυάθιον αρετής αθλητικής·
χαίρε, πάγχρυσον παλάτιον ευψυχίας ανδρικής.
Χαίρε, ότι καθείλες ασεβείας το κράτος·
χαίρε, ότι παρείδες ηλικίας το άνθος.
Χαίρε, πιών βασάνων ποτήριον·
χαίρε, λαβών αμάραντον στέφανον.
Χαίρε, δι' ου πας πιστός επερώσθη·
χαίρε, δι' ου ο σατάν κατεβλήθη·

Χαίροις μάκαρ Φανούριε.

Κύμονον πανευώδες ευρωστίας και τόλμης,
Φανούριε εμύρισας πάντας
ευωδία της σης ανδρικής παρρησίας, πάτερ,
προ εχθρού βήματος·
αυτήν ουν οσφραινόμενοι
ημείς νυν ταπεινώς φωνούμεν·
Αλληλούια.

Λίθω βαρεί ο θείος αθλητής του Κυρίου
βαρούμενος το πάνσεπτον σώμα ανεβόα·
εν πέτρα, Χριστέ, των σων θελημάτων,
Ιησού πάνσεπτε, στερεωθείς προς άθλησιν χωρώ·
Αυτώ ουν εκβοώμεν·
Χαίρε, ο άριστος τροπαιούχος·
χαίρε, ο ένθεος λαμπαδούχος.
Χαίρε, αφθαρσίας το κρίνον ήδιστον·
χαίρε, ασεβείας το ξίφος το δίστομον.
Χαίρε, ύψος αγαπήσεως του Παντάνακτος Θεού·
χαίρε, βάθος στηλιτεύσεως της απάτης του εχθρού.
Χαίρε, ότι το κάλλος θεωρείς του Δεσπότου·
χαίρε, ότι του φέγγους απολαύεις του πόλου.
Χαίρε, σεπτών Αγγέλων συνόμιλε·
χαίρε, κλεινών μαρτύρων εφάμιλε.
Χαίρε, πιστών ομηγύρεως σθένος·
χαίρε, σκηνών ουρανών κληρονόμος·

Χαίροις μάκαρ Φανούριε.

Μάρτυς ηγλαϊσμένε, μηδαμώς δειλιάσας
θυμόν των μισοχρίστων τυράννων
προς αγώνα λαμπρόν και στερρόν ολοθύμως, μάκαρ,
αθλητών πρώταθλε, Φανούριε, εχώρησας
Χριστώ εν ευλαβεία κράζων·

Αλληλούια.

Νύκτα της αθεΐας απεδίωξας σώφρον,
ενστάσεως στερράν σου ακτίσιν,
ο φωτί ελλαμφθείς θεϊκώ,
φωτοφόρε μάρτυς της Χριστού πίστεως,
Φανούριε· διόπερ νυν βοώμεν σοι εν κατανύξει·
Χαίρε, η πτώσις της δυσσεβείας
χαίρε, η γνώσις της αληθείας.
Χαίρε, ευθαλέστατον δένδρον συνέσεως·
χαίρε, ευωδέστατον μύρον φρονήσεως.
Χαίρε, πάνσεπτος εν μάρτυσι του Σωτήρος αριστεύς·
χαίρε, άφθονος της χάριτος του Κυρίου παροχεύς.
Χαίρε, ότι εξέσθης και λαμπάσιν εφλέχθης·
χαίρε, ότι ηκίσθης και δεινώς εκολάσθης.
Χαίρε, μαρτύρων θείος διάκοσμος·
χαίρε, αγίων πάντιμος πρόβολος.
Χαίρε, ειδώλων λατρών καταπέλτης·
χαίρε, πιστών ευλαβών παραστάτης·

Χαίροις μάκαρ Φανούριε.

Ξένων πέλεις θαυμάτων αυτουργός και σημείων,
Φανούριε, κλεινέ παραδόξων ποιητής·
όθεν κλήσιν την σην
ευλαβώς χορείαι των πιστών άπασαι
προσφέρομεν και σπεύδοντες
ση χάριτι θερμώς βοώμεν·

Αλληλούια.

Όλος ων συμπαθείας και αγάπης προς πάντας
ανάπλεως, Φανούριε μάρτυς, ιερείς εξ αθέων δεσμών
ση ακαταβλήτω, αθλητά, έσωσας
δυνάμει τοις κραυγάζουσι
φωνή σοι στεντορεία ταύτα·
Χαίρε, ανδρείας η έμπνους στήλη·
χαίρε, σοφίας μαρτύρων πύλη.
Χαίρε, αθλονίκα εν μάχαις περίδοξε·
χαίρε, στρατιώτα της πίστεως άλκιμε.
Χαίρε, φοίνιξ ο υψίκομος ευκαρπίας μυστικής·
χαίρε, σάλπιγξ η μεγάφωνος ευτολμίας ψυχικής.
Χαίρε, ότι εκφαίνεις την ουράνιον δόξαν·
χαίρε, ότι εκτρέπεις του δολίου μανίαν.
Χαίρε, αμνός Κυρίου πανάμωμος·
χαίρε, λαμπρός οπλίτης του Κτίσαντος.
Χαίρε, δι' ον επαγάλλεται Ρόδος·
χαίρε, προς ον καταφεύγει ο κόσμος·

Χαίροις, μάκαρ Φανούριε.

Πρόφθασον βοηθήσαι τοις εν κλίνει κειμένοις,
Φανούριε, δεινής ασθενείας, ο κατ' όναρ κυρίοις φανείς
ιερέων δούλων, ώνπερ εμάλαξας καρδίαν αρρωστήμασιν
κακοίς τοις μη ειδόσιν ψάλλειν·

Αλληλούια.

Ρόδον στερροψυχίας, εν αγρώ νήσου Ρόδου
κρυπτόμενος ως όλβος ευρέθη
η αγία εικών σου σεμνέ
αθλητά Κυρίου, θαυμαστών πρόξενε,
Φανούριε, και ήνοιξε τα στόματα πιστών βοάν σοι·
Χαίρε, ο όρπηξ αθανασίας·
χαίρε, η σύριγξ της αριστείας.
Χαίρε, των απίστων και πλάνων κατάπτωσις·
χαίρε, χριστονύμων τερπνή αγαλλίασις.
Χαίρε, άνθραξ θείας πίστεως φλέξαν πλάνην ασεβών·
χαίρε, δόναξ θείας χάριτος και αφθίτων δωρεών.
Χαίρε, ότι εφάνης νέον πίστεως γέρας·
χαίρε, ότι εδείχθης γενναιότητος κέρας.
Χαίρε, πιστών προπύργιον άσειστον·
χαίρε, εχθρών δεινόν ολετήριον.
Χαίρε, ψυχών θεραπεύων τα πάθη·
χαίρε, ημών ιατρεύων τα άλγη·

Χαίροις, μάκαρ Φανούριε.

Στέφανον αιωνίου χαρμονής και αφθίτου
ζωής εκ των χειρών του Κυρίου
κατ' αξίαν εδέξω σοφέ,
ως καλώς αθλήσας και λαμπραίς τάξεσι
μαρτύρων συνηρίθμησαι
Φανούριε, αεί κραυγάζων·

Αλληλούια.

Τοις αψύχοις ξοάνοις, πάτερ σημειοφόρε,
ουκ έκλινας σον τίμιον γόνυ
και τοις λίθοις ειδώλων σοφώς
ου θυσίαν, μάρτυς θαυμαστέ, ένειμας
αλλά Χριστόν εκήρυττες·
διό σοι εν χαρά φωνούμεν·
Χαίρε, ο ένδοξος νικηφόρος·
χαίρε, ο άριστος αθλοφόρος.
Χαίρε, των μαρτύρων απάντων ομότροπος·
χαίρε, των αγίων αγγέλων ομόσκηνος.
Χαίρε, νέος εν τω σώματι την ψυχήν δε πολιός·
χαίρε, μέγας εν τοις θαύμασι και σημείοις αληθώς.
Χαίρε, ότι ανδρείως τας βασάνους υπέστης·
χαίρε, ότι ενδόξως προς τον πόλον μετέστης.
Χαίρε, Χριστού ωραίον οσφράδιον·
χαίρε, πιστού λαού φυλακτήριον.
Χαίρε, ταχύς ιατρός των νοσούντων·
χαίρε, σαφής αρωγός αιχμαλώτων·

Χαίροις μάκαρ Φανούριε.

Ύμνοις μελισταγέσι κατά χρέος τιμά σε,
Φανούριε χριστώνυμος δήμος
και την σην εκζητών αρωγήν,
εν δεινοίς του βίου, αθλητά εύψυχε,
Φανούριε, την μνήμην σου
γεραίρει ασιγήτως ψάλλων·

Αλληλούια.

Φλόγα των ανημμένων υπομείναν λαμπάδων,
Φανούριε, πυρί πρεσβειών σου
φλέξον την καθ΄ ημών του εχθρού,
θαυμαστέ, μανίαν και τοις σοις πρόσφυγξι
ειρήνην δίδου, άγιε
σοι νυν τοις ευλαβώς βοώσι·
Χαίρε, η κρήνη των ιαμάτων·
χαίρε, η στήλη των θαυμασίων.
Χαίρε, κληρονόμε της άνω λαμπρότητας·
χαίρε, ριζοτόμε εχθρού της φαυλότητος.
Χαίρε, στήριγμα ασάλευτον των θερμών σου ικετών·
χαίρε, καύχημα περίδοξον αθλοφόρων ευκλεών.
Χαίρε, της Εκκλησίας αχειρότευκτον τείχος·
χαίρε, της αφθαρσίας το θεόφυτον έρνος.
Χαίρε, Θεόν υμνών τον αόρατον·
χαίρε, εχθρόν πατών τον αρχέκακον.
Χαίρε, δεσμά ιερέων ο θλάσας·
χαίρε, χαράν ευσεβέσι βραβεύσας·

Χαίροις μάκαρ Φανούριε.

Χάριν θείαν πηγάζεις ως ακένωτος κρήνη,
Φανούριε, τοις σε προσιούσι και πιστούς αγιάζεις αεί
τους αποζητούντας σην θερμήν εύνοιαν
εν βίου τοις παλέσμασι
και ψάλλοντας φωναίς αισίαις·

Αλληλούια.

Ψάλλοντές σου τους άθλους, καλλιμάρτυς Κυρίου,
Φανούριε, ους έτλης εμφρόνως
δι' αγάπην Χριστού του Θεού,
από πάσης ρύσαι συμφοράς, κράζομεν,
τους πόθω ανυμνούντας σε
και πίστει σταθηρά βοώντας·
Χαίρε ακέστωρ των σε υμνούντων·
χαίρε, συλλήπτωρ των σοι σπευδόντων.
Χαίρε, ο βραβεία λαβών αφθαρτότητος·
χαίρε, θυμηδία βροτών αδιάπτωτος.
Χαίρε, ίον το ηδύπνευστον πνέον μύρον θεϊκόν·
χαίρε, ρόδον πάσιν ήδιστον διαχέον γλυκασμόν.
Χαίρε, επηγγελμένων αγαθών ο μετέχων·
χαίρε, δόξης Αγγέλων όντως επαπολαύων.
Χαίρε, μαρτύρων στέφος χρυσόπλοκον·
χαίρε ο παύων άθλοις τον έχθιστον.
Χαίρε, πιστοίς θείαν χάριν παρέχων·
χαίρε, ημίν θείαν ρώσιν ο νέμων·

Χαίροις μάκαρ Φανούριε.

Ω καλλιμάρτυς και πιστών παραστάτης,
Φανούριε, εν δίναις του βίου (εκ γ΄)
ως αλήκτου ζωής κοινωνός
και τους σε τιμώντας ευλαβώς, άγιε,
αξίωσον πρεσβείαις σου
αυτής τους νυν τρανώς βοώντας·
Αλληλούια.

Και αύθις το Κοντάκιον

Ήχος πλ. δ΄. Τη Υπερμάχω.
Νεοφανέντα αθλητήν ανευφημήσωμεν
και στρατιώτην του Κυρίου γενναιότατον
εν βασάνοις τον ποικίλοις παραδοθέντα
ως κρατήσαντα λαμπάδα θείας πίστεως
ανημμένην προ φρικτού ανόμων βήματος
πόθω κράζοντες· Χαίροις, μάκαρ Φανούριε.

Δίστιχον
Φάνον αλήθειαν Χριστού Χαραλάμπη,
χαίρε βοώντι σοι, Φανούριε μάκαρ.

Εγκώμια Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου

Στάσις Α’ .
Ήχος πλ. α’ . Η ζωή εν τάφω.
Απλανής του Άθω, ανατείλας φωστήρ, μοναζόντων τας χορείας ελάμπρυνας, αγιότητος Νικόδημε αυγαίς.

Βαθυλείμων ώφθης, επ’ εσχάτων ημίν, της σοφίας θεοφόρε Νικόδημε, ερμηνεύων τα βιβλία των Γραφών.

Γηπονήσας έργοις, αγαθοίς την ψυχήν, τα ζιζάνια εξέτεμες πρόρριζον, αμαρτάδων σου Νικόδημε σοφέ.

Δεδεγμένος αίγλην, σωστικών εντολών, ωκειώθης από βρέφους Νικόδημε, τω Σωτήρι των ψυχών περιχαρώς.

Εν τη νήσω Νάξω, βιοτεύσας καλώς, κατεπλάγησαν τον νουν οι συνόντες σοι, καθορώντές σε ως σκεύος αρετών.

Ζηλωτής υπάρχων, των Οσίων ανδρών, προσεχώρησας τω Άθωνι Άγιε, καταλείψας γεηρών τας ηδονάς.

Η ση θεία κάρα, πολυχεύμων πηγή, ουρανίου ευωδίας της χάριτος, ανεδείχθη εν εσχάτοις τοις καιροίς.

Θεωρίας θέλων, επιβήναι Θεού, πρακτικής επεμελήθης Νικόδημε, αρετής παντοδαπούς ανελλιπώς.

Ιοβόλα βέλη, αρχεκάκου εχθρού, αποκρούσω νικηφόρως Νικόδημε, τω ονόματι Χριστού τω ισχυρώ.

Λαμπρυνθείς ακτίσι, της αγάπης Χριστού, τους εν πόθω προσιόντας τη μάνδρα σου, εν Παΐκω απαλλάττεις των δεινών.

Μοναστών τα πλήθη, και μιγάδων χοροί, εν τω Άθωνι Νικόδημε Όσιε, αναμέλπουσι την μνήμην σου λαμπρώς.

Νευρωθείς δυνάμει, της ευχής του Χριστού, τον αόρατον εχθρόν κατεπάλαισας, και συνέτριψας τα τάγματα αυτού.

Ξενωθείς του κόσμου, αληθώς ως πτηνόν, εν τω Όρει τω Αγίω εσκήνωσας, των Οσίων χρηματίσας κοινωνός.

Οι αλγούντες νόσοις, τη λαμπρά σου Μονή, εν Παΐκω προσερχόμενοι χάριτι, θεραπεύονται Νικόδημε τη ση.

Πολεμών ανδρείως, τον αρχαίον εχθρόν, τον αόρατον εν βίβλω συνέγραψας, μέγαν πόλεμον Νικόδημε ψυχής.

Ρώσιν θείαν Πάτερ, εκ των δέλτων των σων, μοναζόντων αι στρατείαι λαμβάνουσι, και αγέλαι των πιστών χριστιανών.

Συμβουλαίς αγίαις, αρχιθύτην σεμνόν, του Ευρίπου καθωδήγησας άριστα, του ποιμάναι τον φιλόχριστον λαόν.

Των σεπτών Πατέρων, τους κανόνας ορθώς, διερμήνευσας Νικόδημε άπαντας, επιπνοίαις Παρακλήτου αγαθού.

Χαίροντες κατ’ έτος, την σην μνήμην φαιδρώς, εορτάζομεν τιμώντες εν άσμασι, τους αγώνάς σου θεόφρον ασκητά.

Δόξα. Τριαδικόν.
Ψαλμικώς υμνούμεν, του Ανάρχου Πατρός, συνανάρχου δε Υιού και του Πνεύματος, του Αγίου θείον όνομα αεί.
Και νυν. Θεοτοκίον.
Ω Αγνή Παρθένε, την αγίαν Μονήν, του Οσίου Νικοδήμου πρεσβείαις Σου, διαφύλαττε εκ πάντων των δεινών.
Και πάλιν το πρώτον.
Απλανής του Άθω, ανατείλας φωστήρ, μοναζόντων τας χορείας ελάμπρυνας, αγιότητος Νικόδημε αυγαίς.

ΣΤΑΣΙΣ Β’ .
Ήχος πλ. α’ . Άξιόν εστι.
Άξιόν εστι, μακαρίζειν σε τον οξυγράφον, γραμματέα Πάτερ Νικόδημε, του Χριστού εν τοις εσχάτοις τοις καιροίς.

Βίον εγκρατή, όντως ήνυσας εν ταις ερήμοις, του Αγίου Όρους Νικόδημε, θείω πόθω τετρωμένος την ψυχήν.

Δόξης θεϊκής, ως ομότιμος των Ασωμάτων, εν τη άνω πόλει Νικόδημε, Παραδείσου απολαύεις εσαεί.

Έχων τον Χριστόν, εν τοις στέρνοις σου ως συνοδίτην, ευσεβώς το ζην εξεμέτρησας, και υψώθης από γης εις ουρανόν.

Ζώπυρον Χριστού, εν τοις χρόνοις της δουλείας ώφθης, τοις βροτοίς σκεδάζων σκοτόμαιναν, αγνωσίας της δεινής ταις διδαχαίς.

Ήμβλυνας εχθρού, το γαυρίαμα ταις σαις νηστείαις, σαις παννύχοις στάσεσι δάκρυσι, και δεήσεσι Νικόδημε σοφέ.

Θέας της φρικτής, του προσώπου του Κυρίου Πάτερ, έτυχες ασκήσεσι σώματος, και τελεία ταπεινώσει της ψυχής.

Ίθυνον την σην, θεοστήρικτον Μονήν λιταίς σου, Όσιε Νικόδημε πάντοτε, προς το πλάτος των αγίων αρετών.

Κράτει του Χριστού, Κολλυβάδων την σεπτήν χορείαν, των χειμαζομένων εστήριξας, την Ορθόδοξον λαλήσας διδαχήν.

Λύσιν των αλγών, ταις πρεσβείαις σου παράσχου Πάτερ, τοις αιτούσι εκ της εικόνος σου, ιατρείαν την κατ’ άμφω ευσεβώς.

Μήνιν την δεινήν, του αρχαίου πτερνιστού θεόφρον, από της Μονής Σου Νικόδημε, αποδίωξον λιταίς σου ιεραίς.

Νέων Αθλητών, εν τοις χρόνοις της πικράς δουλείας, τα ψυχοφελή ιστορήματα, αξιάγαστε συνέγραψας σοφώς.

Ξένοις αληθώς, κατορθώμασι των Ασωμάτων, καταπλήττεις Πάτερ τον όμιλον, και ανδρών των μοναζόντων την πληθύν.

Όλον σεαυτόν, προσενήνοχας ως ιερείον, τω κοινώ Δεσπότη Νικόδημε, και αιτούντων την σην θείαν αρωγήν.

Ρέει ως πηγή, πολυχεύμων η ση κάρα μύρα, των χαρίτων μάκαρ Νικόδημε, αγιάζουσα ψυχάς των ευσεβών.

Στήσον της σαρκός, το ψυχόλεθρον φρόνημα Πάτερ, των εστώτων προ των λειψάνων σου, εν τη Μάνδρα ω Νικόδημε τη ση.

Τόμους διδαχών, των Αγίων του Χριστού Πατέρων, φιλοκάλλως έγραφας πάντιμε, εν τη σκήτη Καρυών των ασκητών.

Ύμνους ιερούς, ως φιλόθεος ασματογράφος, εν τω Όρει Πάτερ εξύφανας, των Αγίων μελωδών τας αρετάς.

Δόξα. Τριαδικόν.
Ψάλλων τας ωδάς, συν ταις τάξεσι των θείων Νόων, του Τρισυποστάτου Θεού ημών, υπέρ πάντων εύχου Πάτερ των βροτών.
Και νυν. Θεοτοκίον.
Ω των υπέρ νουν, του Σου Τόκου Μαριάμ θαυμάτων, πως εν τη αχράντω νηδύϊ Σου, τον Δεσπότην διεβάστασας ημών.
Και πάλιν το πρώτον.

Άξιόν εστι, μακαρίζειν σε τον οξυγράφον, γραμματέα Πάτερ Νικόδημε, του Χριστού εν τοις εσχάτοις τοις καιροίς.

ΣΤΑΣΙΣ Γ’ .
Ήχος γ’ . Αι γενεαί πάσαι.

Αι γενεαί πάσαι, μακαρίζομέν σε, Νικόδημε παμμάκαρ.

Βήμασι Κυρίου, επόμενος εισήλθες, εν ταις μοναίς Οσίων.

Γαύρωμα δαιμόνων, κατέκοψας ασκήσει, Νικόδημε συντόνω.

Έχει η ση Μάνδρα, προστάτην σε γενναίον, Νικόδημε τρισμάκαρ.

Ζήλον ευσεβείας, Νικόδημε παράσχου, τοις σε επικαλούσιν.

Η ποίμνη σου ως βρύσις, χαρίτων της σης κάρας, κατέχει την μερίδα.

Θεού ταις ενεργείαις, συνέγραψας την δέλτον, αγίων σου λογίων.

Ιάται πάσαν νόσον, εκτύπωμα το θείον, Νικόδημε μορφής σου.

Λιμήν χειμαζομένων, εν τω πελάγει βίου, η Μάνδρα σου υπάρχει.

Μάστιξι ευχών σου, στήσον την μανίαν, την καθ’ ημών δαιμόνων.

Νεύσον ουρανόθεν, Νικόδημε και ρύσαι, ημάς εκ των σκανδάλων.

Ξήρανον το ρεύμα, των αιρετιζόντων, Νικόδημε θεόφρον.

Όμβρισον την χάριν, των δωρημάτων Πάτερ, τοις σοις ικέταις πάσι.

Ρύσαι πάσης βλάβης, σωματικής και νόσου, τους αλγουμένους Πάτερ.

Στήριξον την πίστιν, των καταφευγόντων, εν τη σεπτή Μονή σου.

Τείχισον δυνάμει, των πρεσβειών σου πάντας, τους σε παρακαλούντας.

Ύμνοις γηθοσύνοις, γεραίρουσι τα πλήθη, τα θαύματά σου Πάτερ.

Φως των υποδούλων, εν τοις υστέροις χρόνοις, Νικόδημε εφάνης.

Χρυσόστομον τον θύτην, της Μάνδρας σου μη παύση, αεί περισκεπάζων.

Δόξα. Τριαδικόν.
Ψάλλουσι το μέλλον, της σεπτής Τριάδος, οι μονασταί σου μάκαρ.
Και νυν. Θεοτοκίον.
Ω Παρθενομήτορ, τα Σα ελέη πέμψον, τη Εκκλησία πάση.
Και πάλιν το πρώτον.
Αι γενεαί πάσαι, μακαρίζομέν σε, Νικόδημε παμμάκαρ.

«Η αληθινή ταπείνωση είναι δώρο του Θεού».. ( Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη )

Μου είπε ο Γέροντας:
«Σου έχει δώσει πολλά χαρίσματα ο Θεός. Σε προίκισε με δώρα σπάνια. Το νιώθεις;
Να τον ευχαριστείς συνεχώς και να ταπεινώνεσαι στην Αγάπη Του.
Παρακαλεί το Θεό, να σου στείλει την αγία ταπείνωση. Όχι αυτή που λέει, είμαι τελευταίος, είμαι τιποτένιος.
Αυτή είναι σατανική ταπείνωση. Η αγία ταπείνωση είναι δώρο του Θεού. Ακούς; Δώρο, χάρισμα.
Όχι από δικές μας προσπάθειες. Εσύ προετοίμαζε τον εαυτό σου, και ζήτα από το Θεό αυτό το άγιο δώρο.
Μη λες, έχω αυτό το ελάττωμα, το προσφέρω στο Θεό. Τίποτα.
Εσύ, αγωνίσου, εξουθένωνε τον εαυτό σου, και τα άλλα είναι του Θεού.
Αγωνίζου να εισέλθομε από δω, εις την Άκτιστον Εκκλησίαν του Θεού». [Ά 101π.]

Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη

H μεγάλη αμαρτία ( Γεροντικό )

Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Ποιμένα:
- Έκανα αμαρτία μεγάλη, και θέλω να μείνω σε μετάνοια τρία χρόνια.
- Πολύ είναι, του λέει ο γέροντας.
Ρώτησαν τότε κάποιοι, πού βρίσκονταν εκεί:
- Φτάνουν σαράντα μέρες;
- Πολύ είναι, είπε πάλι ο αββάς. Εγώ νομίζω πώς, αν ένας άνθρωπος μετανοήσει μ΄ όλη του την καρδιά και δεν συνεχίσει ν΄ αμαρτάνει πια, ακόμα και σε τρεις μέρες τον δέχεται ο Θεός.

Γεροντικό 

Χαιρετισμοί Αγίας Παρθενομάρτυρος Κλαυδίας

                                            

                                            

 ΜΑΪΟΥ 18

Ποίημα Θεοτέκνης Μοναχῆς Ἁγιοστεφανιτίσσης

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ´. Τῇ ὑπερμάχῳ.

Τῆς παρθενίας, τὴν λαμπρὰν στολὴν ἐφόρεσας, καὶ τῷ Νυμφίῳ σου, Χριστῷ πάνυ ηὐδόκησας, καλλιπάρθενε Κλαυδία, ἡ σεμνότατη, διὸ ὥδευσας τὴν τρίβον τῆς ἀθλήσεως, ἐν Ἀγκύρᾳ σὺν πλειάδι ὁμοτρόπων σου· ὅθεν ᾄδω σοι· Χαίροις, Μάρτυς πολύαθλε.

ᾌσμασι θεηγόροις, σὲ γεραίρω ἐκ πόθου, Κλαυδία γλυκυτάτη παρθένε (γ᾿ )· καὶ ἔμπροσθεν Εἰκόνος τῆς σῆς, ἐν χαρᾷ προσπίπτω εὐλαβῶς πάνσεμνε, αἰτούμενος τὴν χάριν σου καὶ θείοις ἐγκωμίοις ᾄδων·

Χαῖρε, θρέμμα καὶ σκέπη Ἀγκύρας·

χαῖρε, χορδὴ λεπτοτάτης λύρας.
Χαῖρε, τοῦ φιλτάτου Χριστοῦ ἡ ἀγαπησις·

χαῖρε, μαρτυρίου δεινοῦ ἐπιπόθησις.
Χαῖρε, εὔοσμος ὑάκινθος ἐν λειμῶνι ἐκλεκτῷ·

χαῖρε, ἱερὰ κυπάρισσος ἐν χορῷ παρθενικῷ.
Χαῖρε, ὅτι ἐδέξω Ἀσωμάτων τὴν λάμψιν·

χαῖρε, ὅτι ἐδρέψω τοὺς καρποὺς*τῆς ἁγνείας.
Χαῖρε, τερπνὰ ἐμπνέουσα ᾄσματα·

χαῖρε, σατὰν ἰῶσα τὰ τραύματα.
Χαῖρε, δορκὰς εὐθυδρόμου πορείας·

χαῖρε, φυγὰς κοσμικόφρονος βίου.
Χαίροις, Μάρτυς πολύαθλε.

Βήμασι θείου Παύλου, ἑπομένη Κλαυδία, παρέδωκας Χριστῷ σὴν καρδίαν, καὶ ἡγήσω ὡς κόρη σοφή, τὰ τοῦ κόσμου τερπνά, ὡς πτωχὰ σκύβαλα, τὰ ἄνω ἐκζητήσασα καὶ ψάλλουσα ἀεὶ ἐν οἴκῳ·

Ἀλληλούϊα.

Γηθομένῃ καρδίᾳ, ὡς δορκὰς ἐπεπόθεις, τὰ νάματα Χριστοῦ Ἐκκλησίας καὶ σὺν ἄλλαις παρθένοις σεμναῖς, ἐν Ναῷ τοῦ Κυρίου ἀεὶ ὤρθριζες. διό σου τὴν εὐσέβειαν, τιμῶντες ἐν χαρᾷ βοῶμεν·

Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἀναπέμπονται αἶνοι·
χαῖρε, δι᾿ ἧς φωτιοῦνται παρθένοι.
Χαῖρε, νεᾶνις ἡ σώφρων καὶ ἄμωμος·
χαῖρε, τοῦ Κυρίου μυρίπνους παράδεισος.
Χαῖρε, ᾆσμα τὸ ἠδύμολπον ἀκοαῖς τῶν εὐσεβῶν·
χαῖρε, κλῆσις ἐπιπόθητος ἐν χορῷ μοναζουσῶν.
Χαῖρε, τῆς ἑπταφώτου λυχνίας βραχίων·
χαῖρε, ὁμοφροσύνης ὁ ἀκλόνητος κίων.

Χαῖρε, σεπτὴ Τεκούσῃ ὑπείξασα·
χαῖρε, ὁδὸν στενὴν ἡ βαδίσασα.
Χαῖρε, τερπνῶν κοσμικῶν μακρυνθεῖσα·
χαῖρε, φωτὸς οὐρανίου πλησθεῖσα.
Χαίροις, Μάρτυς πολύαθλε.

Δόξαν τῶν ἐπικήρων καὶ ἡδέα τοῦ βίου, Κλαυδία ὡς οὐδὲν ἐλογίσω· παιδιόθεν γὰρ σθεναρῶς, τὸν Θεὸν ἐκποθήσασα ταχὺ ἔσπευσας, εἰς παρθενῶνα, ἄμωμε, ὁμοῦ σὺν ἀδελφαῖς ψυχαῖς συνᾴδειν·

Ἀλληλούϊα.

Ἐμπλησθεῖσα ἐκ ζήλου, τὸν Χριστὸν παῤῥησία, κηρύττεις θεοτίμητε Κόρη, καὶ προσάγεις Κυρίῳ ψυχάς, ἐκζητούσας τὸ θεῖον εὑρεῖν ἔλεος, εἰς ἅς μυεῖς τὰ κρείττονα καὶ ἐξ αὐτῶν ἀκούεις ταῦτα·

Χαῖρε, κρηνὶς τῶν θείων χαρίτων·

χαῖρε, τροφὴ τῶν Χριστοῦ πενήτων.
Χαῖρε, σωτηρίας ψυχῶν ἡ μεσίτρια·

χαῖρε, εἰς Κυρίου νομὰς ὁδηγήτρια.
Χαῖρε, ὅτι Πρωτομάρτυρος εἰσωκίσθης τῇ Μονῇ·
χαῖρε, ὅτι καὶ ηὐτρέπισας τὸν σὸν οἶκον ἐν σπουδῇ.
Χαῖρε, ὅτι ἀθρόως τὰ Μετέωρα σκέπεις·

χαῖρε, ὅτι ἀγῶνας τῶν ἀζύγων διέπεις.
Χαῖρε, πολλὴν στοργὴν ἡ πλουτήσασα·

χαῖρε, Μονὴν ἐν Ἑλλάδι ζητήσασα.
Χαῖρε, ὁ νοῦς νουθεσίας Κυρίου·

χαῖρε, ὁ θροῦς πεπτωκότων εἰδώλων.
Χαίροις, Μάρτυς πολύαθλε.

Ζάλην ἐν ταῖς καρδίαις, τῶν πιστῶν προσεπάθει, ἀρχέκακος βαλεῖν, θεοφόρε· κηρυχθέντος καὶ γὰρ διωγμοῦ, ἐπαρχία Ἀγκύρας σταθηρὰ ἔμεινας, ἐν πίστει Παντοκράτορος, Χριστῷ τῷ Ἰησοῦ βοῶσα·

Ἀλληλούϊα.

Ἤκουσας τῆς τοῦ Παύλου, προτροπῆς θεία Κόρη, τὰ στίγματα Κυρίου βαστάζειν, καὶ καυχάσθαι Κλαυδία ἁγνή, ἐν Σταυρῷ Ἰησοῦ τοῦ ἡμᾶς σώσαντος, Οὗ χάριτι ἐνήθλησας καὶ νῦν τιμᾷ ἐπαξίως οὕτω·

Χαῖρε, ψυχὴ μακαρία λίαν·

χαῖρε, τὸ κλέος τῶν ἐν Ἀγκύρᾳ.
Χαῖρε, τοῦ τυράννου μανία ἡ ἄσβεστος·

χαῖρε, νεανίδων ἀστὴρ ὁ χρυσάκτινος.
Χαῖρε, Μάρτυς ἡ κλεισθεῖσα ἐν εἱρκτῇ ἐρεβεννή·

χαῖρε, ἡ μάστιγας δεχθεῖσα ἐν σαρκὶ νεανικῇ.

Χαῖρε, τῶν Ἀρχαγγέλων συνοικοῦσα τῷ δόμῳ·

χαῖρε, τῶν Μετεώρων ἡ αὐγάζουσα λίθους.
Χαῖρε, γυμνὴ τῇ πόλει βαδίσασα·

χαῖρε, πολλοὺς ἁγνείᾳ ἐνδύσασα.
Χαῖρε, ἡ δᾲς νεανίδων παρθένων·

χαῖρε, ἀμνὰς καθαρὰ τοῦ Δεσπότου.
Χαίροις, Μάρτυς πολύαθλε.

Θέατρον ὄντως, Κόρη, ἐν τῇ πόλει ἐγένου, μετέχουσα παθῶν σοῦ Νυμφίου· ὑπέστης γὰρ μαστίξεις φρικτάς, φυλακὴν καὶ γυμνώσεις τοῦ σώματος, ἀλλ᾿ ἄτρεπτος παρέμεινας, ὁμοῦ σὺν ταῖς συνάθλοις σου φωνοῦσα·

Ἀλληλούϊα.

Ἴασπις ἐξαιρέτου, ἐμπλησθεῖς θείου μύρου, ὑπάρχουσα Κλαυδία θεόφρον, προσείλκυες ἀνθρώπων ψυχάς, ἀλήθεια λατρεύειν τὸν Κτίσαντα, τὸ σύμπαν ἅπαν ὅθεν σε, γεραίρομεν καὶ εὐφημοῦμεν οὕτω·

Χαῖρε, τὸ ἔαρ ὁμολογίας·

χαῖρε, ὁ πύργος τῆς καρτερίας.
Χαῖρε, ἀθληφόρων πλειάδι ὁμοτροπε·

χαῖρε, στεφηφόρε Κυρίου πανένδοξε.
Χαῖρε, ἠχηρὸν παιάνισμα εἰς ὁδὸν μαρτυρικήν·

χαῖρε, θεῖον προσκλητήριον εἰς ἰσάγγελον ζωήν.
Χαῖρε, ψυχοφαγοῦσιν εὐστοργότατον ὄμμα·

χαῖρε, τῶν ἀσθενούντων ἀκεσώδυνον πόμα.
Χαῖρε, κανὼν μαρτύρων εὐθύγραμμος·

χαῖρε, λουτρῶν ἐκπλύνων τὸν δείλανδρον.
Χαῖρε, βαλβὶς θεϊκῆς ἐνεργείας·

χαῖρε, ἐλπὶς τῆς ἐμῆς ἀσθενείας.
Χαίροις, Μάρτυς πολύαθλε.

Καθαρᾷ τῇ καρδίᾳ, κραταιὰ τῇ ἀνδρείᾳ, ὡς χάλυψ σταθηρὰ ἐν τῇ πίστει, τοῦ δοῦναι τοῖς εἰδώλοις τιμήν, ἀνένδοτος, Κλαυδία σοφή, ἔμεινας, διὸ ὁ ἄρχων ἔξαλλος, ἐν λίμνῃ σὲ ἐκρίπτει ψάλλουσαν·

Ἀλληλούϊα.

Λίμνης σε ἀνενέγκας, ὁ Θεόδοτος, Κόρη, καὶ δάκρυσι συστείλας σὸν σκῆνος, σὺν ἑξάδι παρθένων σοροῖς, εἰς Ἀγκύρας τὴν γῆν ἔθαψεν, ἐντίμως καὶ ἐφώνησε τὸ χαῖρέ σοι· τῇ νικητρίᾳ·

Χαῖρε, Κυρίου θεία ἐπαίτις·
χαῖρε, εἰδώλων ἡ καθαιρέτις.
Χαῖρε, ἐν τραχήλῳ τὸν βρόχον ἐνεγκασα·

χαῖρε, ψυχροτάτέ βυθῷ ταχὺ φθάσασα.
Χαῖρε, σκήνωμα ἀτίμητον ἐν τῇ λίμνη ἐμβληθὲν·

χαῖρε, σφάγιον τῷ Κτίσαντι ἀπανθρώπως τὸ καέν.
Χαῖρε, ἐκ Θεοδότου ἀφανείας σωθεῖσα·

χαῖρε, ἐξ ὁμοδόξων τὴν ταφὴν ἡ δεχθεῖσα.
Χαῖρε, νεκρὰ τὴν καῦσιν ἡ μείνασα·

χαῖρε, σὴν γαῖαν λαμπρῶς ἁγιάσασα.
Χαῖρε, πατρὶς ἀνεστίων τῇ πίστει·

χαῖρε, ἐλπίεςτῶν κρυπτῶν ὁμοδόξων.
Χαίροις, Μάρτυς πολύαθλε.

Μνήσθητι χριστομάρτυς, γλυκύτατη Κλαυδία, Ἀγάθης σοῦ ναοῦ Κτητορίσσης, ὁμοῦ σὺν συνόδιᾳ αὐτῆς, καὶ χορηγοῦ τοῦ Ναοῦ σου εὐπάτριδος, οὕσπερ ἐν πόλῳ εὔφρανον, ἰδεῖν σε, Μῆτερ, καὶ συμψάλλειν·

Ἀλληλούϊα.

Νεοσσοῖς ὥσπερ ἄλλοις, τιθηνεῖς μοναστρίας, ὁμοῦ σὺν ταῖς δοκίμοις παρθένοις, ἀνυψοῦσα τὸ ὄμμα ψυχῆς, πρὸς τὸν πάντων Κτίστην καὶ Θεόν, ἔνδοξε, Ὃν Μάρτυς καθικέτευε, ὑπὲρ τῶν εὐλαβῶς σοι προσφωνούντων·

Χαῖρε, ἔρωτι θείῳ τρωθεῖσα·

χαῖρε, ψυχὰς Κυρίῳ ζευγνῦσα.
Χαῖρε, δυσσεβοῦντος τυράννου ἡ ἔκρηξις·

χαῖρε, ὁμοφρόνων πιστῶν ἡ κραταίωσις.
Χαῖρε, στόμα τὸ πληρέστατον γλυκύτατων προσευχῶν·

χαῖρε, χάλυψ ὁ ἀλύγιστος ἐν πυρᾷ τῶν πειρασμῶν.
Χαῖρε, τῶν Μετεώρων ὁ καινότατος αἶνος·

χαῖρε, σῶν φερωνύμων εὐφροσύνη καὶ σθένος.
Χαῖρε, ψυχὴ γενναία καὶ εὔτολμος·

χαῖρε, γυνὴ ἁγνὴ καὶ στεῤῥόψυχος.
Χαῖρε, αἰσχρᾶς ἀσελγείας ῥυσθεῖσα·

χαίρε, Χριστοῦ τῆς ἐλπίδος πλησθεῖσα.
Χαίροις, Μάρτυς πολύαθλε.

Ξέεσθε, χριστομάρτυς, ἀπηνῶν ἐκ δημίων, καὶ μάστιγας ἐκδέχεσθε ἅμα, Τεκούσῃ, Εὐφρασίᾳ, Φαεινῇ, Ματρώνῃ, Ἀλέξανδρᾳ τε ὁμόφροσι, καὶ Ἰουλίᾳ σώφρονα, μεθ᾿ ὧν ἐψάλλετε τῷ Κτίστῃ·

Ἀλληλούϊα.

Ὄμβριζε καλλιμάρτυς, Πρωτομάρτυρος Μάνδρα, χαρίτων οὐρανίων τὰ ῥεῖθρα, καὶ ποίησον σὸν πρῶτον Ναόν, ἐν Ἑλλάδι, Κλαυδία, σεπτὸν τέμενος, καὶ ἱερὸν προσφύγιον, τῶν γεραιρόντων σοι ἐν εὐλαβείᾳ·

Χαῖρε, ἡ ἄγκυρα ἐν τῇ πίστει·

χαῖρε, ἡ δότειρα εὐφροσύνης.
Χαῖρε, εὐσεβείας τῷ πύργῳ στερέωσις·

χαῖρε, τῆς εἰδώλων λατρείας ἐκρίζωσις.
Χαῖρε, ἁγίου Θεοδότου ἁλιεία ἱερὰ·
χαῖρε, ἡ κλῆσις μαρτυρίου ὡς ἀντίδοσις λαμπρά.
Χαῖρε, ὅτι κατεμαστίχθης δι᾿ ἀγάπην Κυρίου·

χαῖρε, ὅτι περιεπαίχθης ὡς περιγέλως κόσμου.
Χαῖρε, στρουθὸς Χριστοῦ ὁ ταχύπτερος·

χαῖρε, λαμπρὸς Μονῆς σου ἡλίανθος.
Χαῖρε, φθογγὴ οὐρανῶν μελωδίας·

χαῖρε, λυτὴρ ὀφθαλμῶν βασκανίας.
Χαίροις, Μάρτυς πολύαθλε.

Πρὸ σεπτῆς σου Εἰκόνος, ἣν αἱ χεῖρες παρθένων, ἱστόρησαν, ἁγία Κλαυδία, προσπίπτοντες ἐν πόθῳ θερμοί, ἁμαρτάδων ἐξαιτούμεθα ἄφεσιν, καὶ χάριν τὴν σωτήριον, ὡς ἂν πιστῶς φωνῶμεν·

Ἀλληλούϊα.

Ῥήματα θεοφόρα, σὰ θεόπνευστα χείλη, τυράννῳ τῷ ὠμῷ διελάλουν, καὶ κατήλεγχον θεῶν τῶν ψευδῶν, τὴν τελείαν, Κλαυδία, ἀσθένειαν, ὧν νέους λάτρας ἴθυνον, εἰς τρίβους μετανοίας τοῦ βοᾶν σοι·

Χαῖρε, ἑπτάδος μαρτύρων μία·

χαῖρε, μορφὴ ἡμῖν ἐρασμία.
Χαῖρε, ἀκεστρὶς ὑπερπλήρης ἰάσεων·

χαῖρε, ὁ ζευκτὴρ θεωρίας καὶ πράξεως.
Χαῖρε, ὅτι ἀντιτέταξαι τοῦ τυράννου ἀπειλαίς·

χαῖρε, ὅτι καὶ σεσίγησαι τῶν δημίων ταῖς πληγαῖς.
Χαῖρε, ὅτι προσάγεις ταχυδρόμους πρεσβείας·

χαῖρε, ὅτι διώκεις δολοπλόκον Βελίαρ.
Χαῖρε, γλυκὺ παρθένων ὀσφράδιον·

χαῖρε, ναοῦ Ἀσωμάτων κλέϊσμα.
Χαῖρε, σπυρὶς χαρισμάτων παντοίων·

χαῖρε, εἰδώλων τοῖς μύσταις κεντρίον.
Χαίροις, Μάρτυς πολύαθλε.

Σύντριψον τῶν δαιμόνων, τὴν σκοτόμαιναν, Κόρη, ἐν χώρῳ ἱερῶ Μετεώρων, καὶ ποίησον σὸν θεῖον Ναόν, ἐν τῷ βράχῳ, Κλαυδία, γλυκὺ μέλαθρον καὶ ἰατρεῖον ἄμισθον, βροτῶν ἐνθέως συμψαλλόντων·

Ἀλληλούϊα.

Τὸν ἐν κάλλει ὡραῖον, παρὰ πάντας ἀνθρώπους, ἐνζήλως ἀγαπήσασα μάρτυς, καθικέτευε ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν πενήτων ἐν πίστει, ἀμνὰς πάνσεμνε, πλουτεῖν ἡμᾶς ἐν χάριτι, τῇ θείᾳ καὶ ᾄσμασιν ὑμνεῖν σε·

Χαῖρε, Χριστὸν ἀεὶ προσδοκῶσα·
χαῖρε, ἔρχου Νυμφίε· εἰποῦσα.
Χαῖρε, Ναζωραίου θρησκείας ὑπερμαχος·
χαῖρε, γλυκύτατη ψυχὴ καὶ ὑπέρκαλλος.
Χαῖρε, ὅτι ἔσχες στήριγμα τοῦ Κυρίου τὸν Σταυρόν·
χαῖρε, ὅτι κατεπάλαισας τῶν δαιμόνων τὸν ἑσμόν.
Χαῖρε, εἰδωλοφρόνων τὴν ὀφρὺν καθελοῦσα·
χαῖρε, χριστομαρτύρων τὴν ἰσχὺν φανεροῦσα.
Χαῖρε, βελῶν ἐχθροῦ ὀλετήριον·
χαῖρε, ἡμῶν δροσῶδες προσφύγιον.
Χαῖρε, σφραγὶς ἰσοβίου ἀγάπης·
χαῖρε, πιστῶν ἐν διώξει προστάτις.
Χαίροις, Μάρτυς πολύαθλε.

Ὕπερθεν τοῦ σοῦ Οἴκου, ἱπταμένη Κλαυδία, προστάτευε χορὸν τῶν ἀζύγων, καὶ συνόδευε αὐτῶν τὰς ψυχάς, ἐν τῇ ὥρᾳ ἐξόδου, ἀοίδιμε, σὺν Ἀσωμάτοις, ὅπως ἂν συνᾴδωμεν σὺν σοὶ τὴν ὑμνῳδίαν·

Ἀλληλούϊα.

Φύλακας Ἀρχαγγέλους καὶ σὲ ἔχομεν, Μῆτερ, μεσίτριαν ἐν τέλει τοῦ βίου καὶ γὰρ ὡς Μάρτυς στεῤῥά, τὸ ἐπινικον στέφος ἐκ Χριστοῦ ἔλαβες· διὸ τὴν παῤῥησίαν σου γεραίροντες, φωνοῦμέν σοι τοιαῦτα·

Χαῖρε, ἀξία κλήσεως θειας·

χαῖρε, ἡ ἔμπλεως τῆς σοφίας.
Χαῖρε, Μετεώρων φρουρὸς ἡ ἀνύστακτος·

χαῖρε, τῶν ἀζύγων ἀκέστωρ ἀνάργυρος.
Χαῖρε, ὄργανον τοῦ πνεύματος καὶ ᾠδὴ Ἀγαπητοῦ·

χαῖρε, σμάραγδον πολύτιμε Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
Χαῖρε, ὅτι φυλάττεις Πρωτομάρτυρος Μάνδραν·
χαῖρε, ὅτι στηρίξεις εὐεργέτας σοῦ οἴκου.
Χαῖρε, ἀμνὰς δοξάσασα Ὕψιστον·

χαῖρε, λαμπὰς τὸν βράχον φωτίζουσα.
Χαῖρε, γλυκὺ καὶ φιλεύσπλαγχνον ἦτορ·

χαῖρε, ἁγίου Νυμφώνος οἰκῆτορ.
Χαίροις, Μάρτυς πολύαθλε.

Χάριν τὴν φωτοφόρον, παμφιλτάτη Κλαυδία, κατάπεμψον τοῖς σὲ προσκυνοῦσι, καὶ κοσμοῦσιν Εἰκόνα τὴν σήν, ἐν τοῖς ῥόδοις καὶ τοῖς κρίνοις τοῦ ἔαρος, καὶ πάντας καταφώτισον τὰ ἄνω ἐκζητεῖν καὶ ᾄδειν·

Ἀλληλούϊα.

Ψώμισόν με φιλτάτη, Χριστομάρτυς Κυρίου, φρονήματος ἀνδρείου τοῖς ἄρτοις, καὶ κούφισον ὀδύνας ἡμῶν, σῆς κανδήλας τῷ ἐλαίῳ, πανεύφημε, ἵνα ψυχὴ εὐγνώμονι, κραυγάζωμεν πρὸς σὲ τοιαῦτα·

Χαῖρε, Κυρίου κλυτὴ Ἁγία·
χαῖρε, εἰδώλοις ἡ ἐναντία.
Χαῖρε, φρυκτωρὸς τῶν παρθένων ὑπέρφωτος·

χαῖρε, θησαυρὸς τῆς Μονῆς ἡμῶν ἄσυλος.
Χαῖρε, ὄμμα χαριέστατον καὶ καρδία ἀγαθή·

χαῖρε, χῶμα ἀναπαύσεως ἁγιάζουσα ἐν γῇ.
Χαῖρε, τοῦ μαρτυρίου ὁ ὑψίκομος στύλος·

χαῖρε, τῷ διαβάλω παραμόνιμος ἧλος.
Χαῖρε, δρυμὸς χαρίτων κατάσκιος·

χαῖρε, ἐμός ψαλμὸς ὁ ἐγκάρδιος.
Χαῖρε, σφραγὶς ἰσοβίου ἀγάπης·

χαῖρε, πιστῶν ἐν διώξει προστάτις.

Χαίροις, Μάρτυς πολύαθλε.

Ὦ πανένδοξε Μάρτυς, γλυκύτατη Κλαυδία, χριστόνυμφε Κυρίου Παρθένε (γ᾿ ) ἐκδεχθεῖσα ὀδύνων πληγάς, τὰς σὰς χεῖρας, τῷ Πλάστῃ ἀνύψωσον, ἐξαιτουμένη ἐλεος καὶ τέλη ἀγαθὰ τοῖς ἀνυμνοῦσιν·

Ἀλληλούϊα.

Δίστιχον.

Συνοδῖτις γένοιο, σεπτὴ Κλαυδία,

Θεοτέκνῃ δούλῃ σου καὶ ὑμνητρίᾳ.

Ἀπολυτίκιον [Θεοτέκνης Μοναχῆς]. Ἦχος α´. Οὐράνιος χορός.

Μαστίγων τὰς πληγάς, καθυπέμεινας Μάρτυς, Κλαυδία ἱερά, ἐμπαιγμοὺς καὶ ὀνείδη, καὶ πνιγμὸν ἀπηνέστατον, ὡς παρθένος καλλίνικος· ὅθεν ἅπασα, ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ἑορτάζουσα, τὴν σὴν εὐφρόσυνον μνήμην, ἐνθέως ἀγάλλεται.