Wednesday, December 9, 2015

Χαιρετισμοί των Αγιων της Εν Τη Ιερά Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους




 Εἰκοσιτέσσαρες κατ᾿ ἀλφάβητον Οἴκοι εἰς τοὺς Ἐνδεκαριθμους Ὁσίους Πατέρας τοὺς ἐν τῇ καθ᾿ ἡμᾶς Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Διονυσίου διαλάμψαντας. Ποίημα (Γερασίμου Μοναχοῦ Μικραγιαννανίτου) 
Κοντάκιον.
 Ἦχος πλ. δ´. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Τὴν ἑνδεκάριθμον χορείαν καὶ ἑξάκουστον, τοὺς ἐν ἀσκήσει καὶ ἀθλήσει διαλάμψαντας, καταστέψωμεν τοῖς ἄνθεσι τῶν ᾀσμάτων. Τῶν ἐν Ἄθῳ Μοναστῶν γὰρ τύποι ὤφθησαν καὶ Μονῆς τῆς τοῦ Προδρόμου καλλωπίσματα, τούτοις λέγοντες·
Ἐνδεκαριθμοι χαίρετε.

Ἄγγελοι ἐν τῷ κόσμῳ, ἀνεδείχθητε ὄντως, Πατέρες διὰ βίου τελείου (ἐκ γ΄) καὶ νῦν τοῖς τῶν Ἀγγέλων χοροῖς, συνόντες καὶ ἐν μετοχῇ θεούμενοι, ὑπὲρ ἡμῶν πρεσβεύετε, τῶν βοώντων ὑμῖν τοιαῦτα·
Χαίρετε, λύχνοι τῆς ἐγκρατείας·
χαίρετε, στῦλοι τῆς Ἐκκλησίας.
Χαίρετε, ἀσκήσεως ἄνθη ἀμάραντα·
χαίρετε, ἀθλήσεως δένδρα κατάκαρπα.
Χαῖρε, δῆμος ἐνθεώτατος πενταρίθμων Ἀσκητῶν·
χαῖρε, σύστημα ἀήττητον ἑξαρίθμων Ἀθλητῶν.
Χαίρετε, τῆς ἀγάπης φωτοφόροι ἀστέρες·
χαίρετε, θεοφόροι Ἀθληταὶ καὶ Πατέρες.
Χαίρετε, σκεύη φωτὸς τοῦ κρείπονος·
χαίρετε, ξίφη κατὰ τοῦ χείρονος.
Χαίρετε, ἄρνες τῆς θείας ἀγέλης·
χαίρετε, πλήρεις τῆς ἄνωθεν αἴγλης.
Χαίρετε Πατέρες ἑνδεκάριθμοι

Βίον τὸν τῶν Ἁγίων, ἐκ καρδίας ποθοῦντες, προσὴλθετε καιροῖς ἐν ἰδίοις, ὡς πρόβατα τῄδε τῇ Μονῇ, ἐκ διαφόρων πατρίδων μακάριοι, καὶ ἐναρέτοις σκάμμασιν, ἐκλαμπετε Χριστῷ βοῶντες·
Ἀλληλούϊα.

Γνῶσιν θείαν πλουτήσας, ἐν πολλῇ ἡσυχίᾳ, καὶ φῶς ἀπ᾿ οὐρανοῦ βλέψας θεῖον, ἐγείρεις τῷ Χριστοῦ Βαπτιστῇ, Μονὴν περιφανῆ Διονύσιε, ἐν ᾗ οἱ θείως ἀσκούμενοι, βοῶσί σοι ἐν εὐφροσύνη·
Χαῖρε, ὁ οἶκος τοῦ Παρακλήτου·
χαῖρε, τὸ δένδρον τοῦ Παραδείσου.
Χαῖρε, ὁ δομήτωρ Μονῆς σου ὁ πρώτιστος·
χαῖρε, ὁ κοσμήτωρ ἡμῶν καὶ διδάσκαλος.
Χαῖρε, βίβλος θεοτύπωτος τῆς μονήρους βιοτῆς·
χαῖρε, τύπος πρακτικώτατος τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς.
Χαῖρε, ὅτι ἐδείχθης Μοναστῶν κυβερνήτης·
χαῖρε, ὅτι ἐφάνης Ἀσκητῶν παιδοτρίβης.
Χαῖρε, ποιμὴν ἡμῶν ἐνθεωτατος·
χαῖρε, λιμὴν ψυχῶν ἀκλυδώνιστος.
Χαῖρε, λαμπτὴρ τῶν σεπτὼν φοιτητῶν σου·
χαῖρε, πατὴρ συμπαθὴς τῶν υἱῶν σου.
Χαίροις, Πάτερ Διονύσιε.

Δύναμιν θείαν ἔχων, πλείστους ἥνυσας δρόμους, τὴν σὴν καταρτιζόμενος ποίμνην, καὶ ἐν Τραπεζούντι γεγονώς, πρὸς Χριστὸν Διονύσιε ἀνέδραμες, τῶν πόνων σου τὰ ἔπαθλα, δρεπόμενος Πάτερ καὶ ψάλλων·
Ἀλληλούϊα.

Ἔλαμψας ἐν τῷ Ἄθῳ, ἀρετῶν ταῖς ἀκτῖσι, καὶ πᾶσαν λαμπρύνεις Ἐκκλησίαν, τῇ γὰρ ἄνωθεν Νήφων βουλῇ, Κωνσταντινουπόλεως ποιμὴν γέγονας, πυρσεύων θείοις τρόποις σου, τοὺς ἐκβοῶντάς σοι τοιαῦτα*
Χαῖρε, φωστὴρ ὁ τῆς Ἐκκλησίας·
χαῖρε, λαμπτὴρ τῆς Ὀρθοδοξίας.
Χαῖρε, Βυζαντίου ποιμὴν ὁ θεόσοφος·
χαῖρε, Ἱεράρχης Κυρίου θεόληπτος.
Χαῖρε, ὕψος ταπεινώσεως διὰ βίου ὑψηλοῦ·
χαῖρε, βάθος τῆς φρονήσεως ὡς θεράπων τοῦ Θεοῦ.
Χαῖρε, ὅτι στηρίζεις κλονουμένας καρδία
χαῖρε, ὅτι καθαιρεῖς τῶν ψυχῶν τὰς κηλῖδας.
Χαῖρε, λαμπρὸν τῆς χάριτος ὄργανον·
χαῖρε, πιστῶν τὸ θεῖον προσφύγιον.
Χαῖρε, δι’ οὐ Δακία ηὔγασθη,
χαῖρε, δι᾿ οὗ ἡ κακία ἠλάθη.
Χαίροις, Νήφων Πατὴρ ἡμῶν.

Ζήλῳ τῶν Ἀποστόλων, σωτηρίας τὸν λόγον, κηρύττεις σοφὲ ἐν τῇ Δακίᾳ· καὶ παρὰ Κυρίου δοξασθείς, ὡς θησαυρὸν θεῖον ἡμῖν κατέλιπες, τὴν θήκην τῶν λειψάνων σου, Πάτερ Νήφων τοῖς ἐκβοῶσιν·
Ἀλληλούϊα.

Ἡ τοῦ Πνεύματος χάρις, ἐνοικήσασα Πάτερ, λαμπρῶς τῇ καθαρᾷ σου καρδίᾳ, χάριτος σαφῶς προφητικῆς, καὶ διακρίσεως λύχνον σὲ δείκνυσι, λαμπρύνοντα Δόμετιε, τοὺς εὐλαβώς σοι ἐκβοῶντας·
Χαῖρε, τῶν κάτω ὁ ὑπερόπτης·
χαῖρε, τῶν ἄνω θεῖος ἐπόπτης.
Χαῖρε, ἡσυχίας κανὼν ἀπλανέστατος·
χαῖρε, ἀπαθείας λειμὼν εὐωδέστατος.
Χαῖρε, ἄστρον προοράσεως καὶ Ὁσίων μιμητής·
χαῖρε, λύχνος διακρίσεως καὶ Μιγάδων ῥυθμιστής.
Χαῖρε, Διονυσίου φίλος τοῦ θεοφόρου·
χαῖρε, τῆς ἐνεργείας σκεῦος τῆς θεοσδότου.
Χαῖρε, Χριστοῦ ὁ φέρων τὴν νέκρωσιν·
χαῖρε, λαβὼν τὴν ἄνωθεν θέωσιν.
Χαῖρε, ποιμὴν Μοναζόντων ὁ θεῖος·
χαῖρε, ζωῆς ἐνάρετου ὁ τύπος.
Χαίροις, Πάτερ Δομέτιε.

Θεϊκῆς ἐπιπνοίας, πληρωθεὶς τὴν καρδίαν, Δομέτιε Κυρίου θεράπων, τῆσδε τῆς ποίμνης σοφὸς ποιμήν, μετὰ τὸν θεῖον ὤφθης Διονύσιον, ἥνπερ καλῶς ἐποίμανας, βοώσαν σὺν σοὶ τῷ Κυρίῳ·
Ἀλληλούϊα.

Ἱερός σου ὁ βίος, ὦ Λεόντιε ὤφθη, ἐν ταύτῃ τῇ Μονῇ τῇ πανσέπτῳ· διὸ μετὰ τέλος τὸ σόν, μύρα βλύζει ὁ τάφος σου πανεύοσμα, εὐφραίνοντα μακάριε, τοὺς ἐκβοώντάς σοι τοιαῦτα·
Χαῖρε, τοῦ Πνεύματος μυροθήκη·
χαῖρε, τῆς χάριτος ἔμπνους στήλη.
Χαῖρε, μυστικῆς γεωργίας κιννάμωμον·
χαῖρε, θεϊκῆς εὐωδίας ἀλάβαστρον.
Χαῖρε, μύρον πολυσύνθετον ἐνεργείας ἀρετῶν·
χαῖρε, βότρυς ὁ παμπέπειρος στάζων θεῖον γλυκασμόν.
Χαῖρε, ὅτι ἐδέξω τὴν θεόπνευστον χάριν·
χαῖρε, ὅτι ἐδείχθης ἀρωμάτων φιάλη.
Χαῖρε, πηγὴ ἐν Ἄθῳ μυρόβλυτος·
χαῖρε, ὀσμὴ τῆς θείας χρηστότητος.
Χαῖρε, σταγὼν Ἀερμὼν ἐξ ἁγίου·
χαῖρε, ῥοὴ ἐξ Ἐδὲμ Παραδείσου.
Χαίροις, Πάτερ Λεόντιε.

Κῆπον ἠθῶν ὁσίων, τὴν ψυχήν σου τελέσας, ἀρετῶν γεωργοῦσαν τὰ κρίνα, ἅπερ εἰς μῦρον πνευματικόν, μεταποιηθέντα Πάτερ Λεόντιε, μυροβλύτην σὲ ἔδειξαν, εὐωδιάζοντα τοὺς βοῶντας·
Ἀλληλούϊα.

Λυτρωθεὶς προμηθείᾳ, ἐκ τῆς αἰχμαλωσίας, τῆς μόνης Θεοτόκου Μαρίας, φερωνύμως φίλος τοῦ Θεοῦ, τῇ ἰσαγγέλῳ πολιτείᾳ γέγονας, ᾧ καὶ ἡμᾶς οἰκείωσαι, Φιλόθεε τοὺς σοὶ βοῶντας·
Χαῖρε, ὁ φίλος τοῦ Ζωοδότου·
χαῖρε, ὁ μύστης τῆς Θεοτόκου.
Χαῖρε, ὁ ζηλώσας Ὁσίων τὴν ἄσκησιν·
χαῖρε, ὁ ἔνεγκας καμάτων τὴν ἄνθησιν. Χαῖρε, ὅτι ἐταπείνωσας τῶν δαιμόνων τὴν ὀφρύν· χαῖρε, ὅτι κατεπλούτησας τῶν Ἀγγέλων τὴν ἰσχύν. Χαῖρε, ὁ διανύσας τὸν σὸν βίον ὁσίως· χαῖρε, ὁ τὸν ἀγῶνα ἐκτελέσας νομίμως. Χαῖρε, κανὼν Μοναστῶν εὐθύτατος· χαῖρε, φωτὸς τῆς χάριτος ἔμπλεως. Χαῖρε, οὐ ἡ κᾶρα ὡς ἄστρον ὤφθη· χαῖρε, πρὸς ὃν ὁ ἁλιεὺς τότε ἔφη·Χαίροις, Πάτερ Φιλόθεε.

Μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ, τοῦ Κυρίου ὦ Πάτερ, εἰς ἄκρον τελειότητος ἤρθης, διὸ τὸ σκῆνός σου τὸ σεπτόν, ἀποῤῥίψαι εἰς δρυμὸν τῷ μαθητῇ σου, Φιλόθεε παρὴγγειλας, ἐν ταπεινώσει Θεῶ ψάλλων·
Ἀλληλούϊα.

Νίκην ἄρας ἁγίαν, ἐν ἀσκήσει ὁσἰᾳ, ὑπῆλθες τῶν Μαρτύρων τὸ σκάμμα· παιδοτριβούμενος γὰρ σοφῶς, τῷ Ἱεράρχῃ Μακάριε Νήφωνι, μαρτυρικῶς ἠρίστευσας διό σοι ἅπαντες βοῶμεν·
Χαῖρε, ὁμότροπε τῶν Ὁσίων·
χαῖρε, ὁμόζηλε τῶν Μαρτύρων.
Χαῖρε, φοιτητὰ θεοφόρε τοῦ Νήφωνος·
χαῖρε, Ἀθλητὰ νικηφόρε τοῦ Κτίσαντος.
Χαῖρε, ὅτι ὡμολόγησας τὸν Σωτῆρα τοῦ παντός·
χαῖρε, ὅτι χαίρων ἤνεγκας τὰς αἰκίας τῆς σαρκός.
Χαῖρε, τῆς Ἐκκλησίας τὸ νεότευκτον γέρας·
χαῖρε, τῆς εὐσεβείας τὸ νεοφωτον σέλας.
Χαῖρε, ἐχθρῶν αἰσχύνας τὸ φρύαγμα·
χαῖρε, πιστῶν στηρίξας τὸ φρόνημα.
Χαῖρε, ζωῆς κοινωνὲ μακαρίας·
χαῖρε, χαρὰς μέτοχε αἰωνίας.
Χαίροις, Μάρτυς Μακάριε.

Ξίφει τὸν σὸν αὐχένα, μετὰ πλείστους ἀγῶνας, τμηθεὶς Ὁσιομάρτυς ἀνδρείως, διέκοψας κεφαλὰς ἐχθρῶν, ἐν ἐκστάσει προφητικῶς Μακάριε, καὶ νικηφόρος ἔδραμες, τῷ ἀθλοθέτῃ Χριστῷ ψάλλων·
Ἀλληλούϊα.

Ὁλικῶς προσανέχων, Νήφωνι τῷ ἐνθέῳ, τῇ θείᾳ ἐπτεῥώθης ἀγάπῃ· καὶ τὴν ἀσκητικὴν στολὴν, ἀθλητικοῖς σου αἵμασιν ἐφοίνιξας, ὦ Ἰωάσαφ ἔνδοξε, στηρίζων τοὺς πίστει βοῶντας·
Χαῖρε, ὁ ἔνθεος ἐν ἀσκήσει·
χαῖρε, ὁ ὅσιος ἐν ἀθλήσει.
Χαῖρε, ὁ νεκρώσας σαρκὸς τὰ φρονήματα·
χαῖρε, ὁ ἐλέγξας ἐχθρῶν τὰ βουλεύματα.
Χαῖρε, μύστης ἐνθεωτατος Νήφωνος τοῦ ἱεροῦ·
χαῖρε, Μάρτυς ἀληθέστατος τοῦ Παντάνακτος Χριστοῦ.
Χαῖρε, ὅτι ἐκτρέπεις τῶν τῆς Ἄγαρ τὴν πλάνην·
χαῖρε, ὅτι ἐδέξω τὴν σωτήριον χάριν.
Χαῖρε, Χριστοῦ θεράπων ὁ γνήσιος·
χαῖρε, πιστῶν λιμὴν ὁ ἀχείμαστος.
Χαῖρε, φυτὸν οὐρανίου λειμῶνος·
χαῖρε, πρηστὴρ κατ’ ἐχθροῦ λυμεῶνος.
Χαίροις, Ἰωάσαφ ἔνδοξε.

Πόνων κατατολμήσας, Ἰωάσαφ ποικίλων, ἐδέξω τὸ μακάριον τέλος, καὶ τῆς ἀτελευτήτου ζωῆς, Ὁσιομάρτυς ἐκομίσω τὸν στέφανον, σὺν Ἀγγέλοις χορεύων, καὶ τῇ Τριάδι ἀεὶ ψάλλων·
Ἀλληλούϊα.

Ῥεῖθροις τοῖς τῶν δάκρυὧν, καθαρθεὶς τὴν καρδίαν, Χριστὸν ἐνεδύσω φερωνύμως, Χριστοφόρε καὶ πόθῳ θερμῷ, ὑπὲρ αὐτοῦ τὸ αἷμά σου ἔχεας· διὸ τῆς σῆς ἀθλήσεως, ὑμνοῦμεν τὴν χάριν βοῶντες·
Χαῖρε, Χριστὸν ὁ ἐνδεδυμένος·
χαῖρε, λαμπρῶς ὁ ἠγωνισμένος.
Χαῖρε, ὁ κηρύξας τὴν κλῆσιν τὴν ἔνθεον·
χαῖρε, ὁ αἰσχύνας τὴν πλάνην τὴν βέβηλον.
Χαῖρε, στρατιώτης ἄριστος τῆς στρατείας τοῦ Χριστοῦ·
χαῖρε, καθαιρέτης κράτιστος τῆς ἀπάτης τοῦ ἐχθροῦ.
Χαῖρε, ὅτι παρέχεις δρόσον παραμυθίας·
χαῖρε, ὅτι ἐξαίρεις καύσωνα ἀθυμίας.
Χαῖρε, Χριστοῦ ὁ φέρων τὰ στίγματα·
χαῖρε, αὐτοῦ πληρώσας τὰ ῥήματα.
Χαῖρε, ζωῆς μετασχὼν ἀθανάτου·
χαῖρε, χαρὰς κοινωνῶν ἀκηράτου.
Χαίροις, Χριστοφόρε ἔνδοξε.

Στίλβον τὸ πρόσωπόν σου, τῇ ἔνδοθεν θεαυγείᾳ, θαυμαστῶς Χριστοφόρε ὡράτο, ὁπηνίκα εἵλκου πρὸς σφαγήν, πρὸς ἥν ἀγαλλομένῃ ψυχη ἔσπευδες, Χριστῷ τῷ ἀνάσταντι, ψάλλων τὸν ἐπινίκιον ὕμνον·
Ἀλληλούϊα.

Τῆς ψυχῆς τὸ γενναῖον, ἱερῶς ὑπεμφαίνων, ὦ Γεννάδιε Ὁσιομάρτυς, ἐκ παλαισμάτων ἀσκητικῶν, πρὸς ἀθλητικοὺς ἀγῶνας ἐχώρησας, οὕς ἐν Χριστῷ τετέλεκας, ἀκούων παρ’ ἡμῶν τοιαῦτα·
Χαῖρε, ἰσχύος θείας ὁ πλήρης·
χαῖρε, ἀγάπης Χριστοῦ ὁ μύστης.
Χαῖρε, ὁ καθάρας τὸν νοῦν δι᾿ ἀσκήσεως·
χαῖρε, ὁ δοξάσας Χριστὸν δι’ ἀθλήσεως.
Χαῖρε, ἄνθος τὸ νεόδρεπτον Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ·
χαῖρε, βέλος τὸ ὀξύτονον κατ᾿ ἐχθροῦ τοῦ νοητοῦ.
Χαῖρε, ὅτι ἐῤῥύσθης συναφείας ἐνύλου·
χαῖρε, ὅτι ἐπλήσθης φωταυγείας ἀύλου.
Χαῖρε, λαμπὰς ἡ νέα τῆς πίστεως·
χαῖρε, στεῤῥὸς ὁπλίτης τοῦ Κτίσαντος.
Χαῖρε, Χριστοῦ τὴν λαμπρότητα βλέπων·
χαῖρε, ἡμῖν θείαν χάριν παρέχων.
Χαίροις, μάκαρ Γεννάδιε.

Ὑπερήφανον ὄφιν, κατεπόντισας Μάρτυς, θαλάσσῃ τῶν οἰκείων αἱμάτων, ἀποτμηθείς σου τὴν κεφαλήν, καὶ πρὸς τὴν γῆν τῶν πραέων ἀνέδραμες, ὁρῶν τὰ ὑπὲρ ἔννοιαν, Γεννάδιε καὶ Χριστῷ ψάλλω·
Ἀλληλούϊα.

Φωτισθεὶς τῇ καρδίᾳ, τῶν παθῶν τῇ νεκρώσει, ἐδέξω τὴν οὐράνιον φλόγα, καὶ πρὸς ἀγῶνας ἀθλητικούς, χωρήσας τὴν ὕλην τῆς πλάνης ἔφλεξας, Ἰωσὴφ τῇ ἀθλήσει σου, διεγειρὼν ἡμᾶς βοᾷν σοι·
Χαῖρε, πυρσὸς τῆς θείας ἀγάπης·
χαῖρε, σκηπτὸς κατὰ τῆς ἀπάτης.
Χαῖρε, ὁ ζηλώσας Μαρτύρων τὴν ἄθλησιν·
χαῖρε, ὁ δοξάσας Κυρίου τὴν σάρκωσιν.
Χαῖρε, κάρπωμα νεόθυτον πρὸς Χριστὸν τὸν Λυτρωτήν·
χαῖρε, ἱερεῖον ἔμψυχον πρὸς τὸν πάντων Ποιητήν.
Χαῖρε, ὅτι ἡγήσω ὡς τρυφὴν τὴν ἀγχόνην
χαῖρε, ὅτι ἐδέξω φωταυγὴῆ ἀμπεχόνην.
Χαῖρε, λαβὼν τὴν θείαν ἀντίδοσιν·
χαῖρε, ἐχθροῦ ἐκλύων τὴν δύναμιν.
Χαῖρε, δι᾿ οὗ κατεβλήθη ὁ δράκων·
χαῖρε, δι᾿ οὗ φωταυγοῦμαι κραυγάζων·
Χαίροις, Ἰωσὴφ μακάριε.

Χαίρων περιεβάλου, Ἰωσὴφ τὴν ἀγχόνην, ὡς θεῖον περιδέραιον μάκαρ, δι᾿ ἧς ἀγχονίσας τὸν ἐχθρόν, θεούφαντον πορφύραν ἠμφίεσαι, κινδύνων τε καὶ θλίψεων, λυτρούμενος τοὺς ἐκβοῶντας·
Ἀλληλούϊα.

Ψάλλειν ἠξιωμένος, ἐν ὑψίστοις θεόφρον, τελέσας μαρτυρίου τὸν δρόμον, σὺν Ἀγγέλων Παῦλε τοῖς χοροῖς, τῇ Τριάδι ὕμνον τὸν τρισάγιον, ἱκέτευε δεόμεθα, ὑπὲρ τῶν πίστει σοι ἐκβοώντων·
Χαῖρε, ὁ νέος ἐν Ἀθλοφόροις
χαῖρε, ὁ θεῖος ἐν θεοφόροις.
Χαῖρε, τῶν Μαρτύρων ἐν πᾶσιν ἰσότιμος·
χαῖρε, τῶν ἁγίων Ἀγγέλων συνόμιλος.
Χαῖρε, ὅσιος ἐν Μάρτυσιν ὡς ἀθλήσας ἀνδρικῶς·
χαῖρε, ἓδρασμα νεότευκτον τῶν τιμώντων σε πιστῶς.
Χαῖρε, ὅτι ἐδείχθης ἀῤῥαγὴς Ἀθλοφόρος·
χαῖρε, ὅτι ἐγένου τοῦ Χριστοῦ κληρονόμος.
Χαῖρε, δι᾿ οὗ παθῶν καθαρθήσομαι·
χαῖρε, δι᾿ οὗ Κυρίῳ ὀφθήσομαι.
Χαῖρε, λαβὼν ἀφθαρσίας τὸ γέρας,
χαῖρε, ἡμῶν θεοδώρητον κέρας.
Χαίροις, Παῦλε πανένδοξε.

Ὦ συνέλευσις θεία, θεοδόξαστε δῆμε, ἑνδεκαρίθμων θείων Πατέρων (ἐκ γ´) ἐν ἀγάπῃ τελείᾳ ἡμᾶς, διατηρεῖτε ταῖς ὑμῶν δεήσεσιν, ὡς ἂν ζωὴν ἐνάρετον, ἀνύοντες Θεῷ βοῶμεν·
Ἀλληλούϊα.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ´. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Τὴν ἑνδεκάριθμον χορείαν καὶ ἑξάκουστον, τοὺς ἐν ἀσκήσει καὶ ἀθλήσει διαλάμψαντας, καταστέψωμεν τοῖς ἄνθεσι τῶν ᾀσμάτων. Τῶν ἐν 'Ἄθῳ Μοναστῶν γὰρ τύποι ὤφθησαν καὶ Μονῆς τῆς τοῦ Προδρόμου καλλωπίσματα, τούτοις λέγοντες·
Ἑνδεκάριθμοι χαίρετε.

Δίστιχον.
Χαρὰς νοητῆς Πατέρες πλήσατέ με
Γεράσιμον τὸ χαῖρε ὑμῖν βοῶντα.

Χαιρετιστήριοι Οίκοι εις τον εν Αγίοις Πατέρα ημών Λουκάν Αρχιεπίσκοπον Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, τον Ανάργυρον Ιατρόν και Ομολογητήν της Πίστεως, τον Θαυματουργόν




Κοντάκιον



Ήχος πλ. δ΄. Τη Υπερμάχω.

Συμφερουπόλεως ποιμένα θεοφώτιστον, και ιατρόν τον επιστήμονα τον άριστον, ως φιλάγιοι υμνήσωμεν εγκαρδίως· εν Ρωσία γαρ βιώσας ώσπερ άγγελος, ωμολόγησε Χριστού το θείον όνομα· διό κράζομεν· Χαίροις Λουκά αξιάγαστε.

Άγγελος πάτερ ώφθης, επ’ εσχάτων των χρόνων, εν χώρα δυστυχούντων ανθρώπων (εκ γ’)· βιοτεύσας ενθέως εν γη, Ιεράρχα Λουκά όντως το πρότυπον, λαού και κλήρου γέγονας, διόπερ σοι εβόων ταύτα·

Χαίρε το εύχος πάσης Ρωσίας·
χαίρε το σκεύος της ευσεβείας.
Χαίρε ποιμάνσεως ανθρώπων το μίμημα·
χαίρε ιατρείας άλγούντων το καύχημα.
Χαίρε ότι ωμολόγησας τον Χριστόν ανδροπρεπώς·
χαίρε ότι εθεράπευες άρρωστήματα βροτών.
Χαίρε ότι εκ παίδων ηλικίας εκλάμπεις·
χαίρε ότι εγγάμων συζυγίας ηράσθης.
Χαίρε τεκνίων των σων το φέγγισμα·
χαίρε πιστών το άγιον κλέισμα.
Χαίρε σεμνών Επισκόπων ο κόσμος·
χαίρε ηθών ουρανίων ο τόμος.

Χαίροις Λουκά αξιάγαστε.

Βλέπων τα των αγίων, εν Κιέβω οστέα, εμίσησας του κόσμου ηδέα, και χωρήσας Λουκά ακλινώς, προς της πίστεως τα σκάμματα έχαιρες, κραυγάζων παναοίδιμε, αγγέλων σταθηρώς τον ύμνον·

Αλληλούϊα.

Γνώσιν έχων κατ’ άμφω, κοσμικήν τε και θείαν, εσκέδασας αθέων σκοτίαν, και την τέχνην Λουκά ιατρών, μετιών των βροτών αρρωστήματα, τη αρωγή της χάριτος, πλειστάκις εθεράπευσας, διό εβόων σοι τοιαύτα·

Χαίρε η έγερσις των καμνόντων
χαίρε η θάρσησις των στενόντων.
Χαίρε δυσιάτων αλγών η κατάπαυσις·
χαίρε ασθενούντων μερόπων ανάστασις.
Χαίρε στήριγμα ακλόνητον φοβουμένων τον Θεόν·
χαίρε πύργος ακατάσειστος ευσεβών χριστιανών.
Χαίρε των ακεστόρων ποδηγός χρηματίσας·
χαίρε αδικουμένων τας καρδίας πτερώσας.
Χαίρε λαλών σοφίας τα ρήματα·
χαίρε στομών αθέων τα στόματα.
Χαίρε Μητρός του Χριστού επαινέτης·
χαίρε εχθρών των αυτής καθαιρέτης.

Χαίροις Λουκά αξιάγαστε.

Δόξαν των επικήρων, και ρεόντων μισήσας, ηγάπησας σοφίας το νέκταρ, και ετρύγησας πάτερ Λουκά, ωσεί μέλισσα φιλόπονος πάντιμε, το μέλι θείας γνώσεως, Χριστώ τω σω Κυρίω άδων·

Αλληλούϊα.

Ένδοθεν κεκτημένος, θείον ζήλον τα κρείττω, ηθέλησας γνωρίσαι των άνω· αγαπήσας γαρ τον Χριστόν, ολοκαρδίως Λουκά θεοτίμητε, εδέχθης χάριν άνωθεν, εμπνέων του βοάν σοι πάντας·

Χαίρε ο φίλος της αληθείας·
χαίρε ο λύχνος της ευπρεπείας,
Χαίρε ιατρείας κανών ακριβέστατος·
χαίρε αναργύρων αγίων διάδοχος.
Χαίρε κλήμα πολυφόρητον της αμπέλου του Χριστού·
χαίρε βίβλος η πολύφυλλος της σοφίας των βροτών.
Χαίρε ότι ελλάμπεις ως νεόφωτον άστρον·
χαίρε ότι τυγχάνεις των χαρίτων το άγγος.
Χαίρε εγγάμων πάντιμον άκουσμα·
χαίρε νοσούντων άκους το άντλημα.
Χαίρε ανδρών υποδίκων η ρώσις·
χαίρε θυτών αντιθέων η πτώσις.

Χαίροις Λουκά αξιάγαστε.

Ζήλω θείω χιτώνι, των θυτών ημφιάσω. ως άγγελος Λουκά και ειργάσω, εν μέσω σκολιάς γενεάς, τας εντολάς θεόφρον του Κυρίου σου, προτρέπων τους συνόντας σοι, εν τω ψάλλειν αεί τον ύμνον·

Αλληλούϊα.

Ήκουσας του Κυρίου, της φωνής προσταζούσης, βαστάζειν τον Σταυρόν αυτού χαίρων, διό πάσας τας θλίψεις Λουκά, τους εγκλεισμούς και βασάνους υπήνεγκας, στηρίζων το σον πλήρωμα, το μέλπον σοι εν ευφροσύνη·

Χαίρε διάδοχε Αποστόλων·
χαίρε διάκονε των πασχόντων.
Χαίρε χειρουργέ νοσημάτων του σώματος·
χαίρε φρυκτωρέ νοημάτων του Πνεύματος.
Χαίρε όρθρος διαυγέστατος ελευθέρας βιοτής·
χαίρε έλεγχος ο άτεγκτος αθεΐας της δεινής.
Χαίρε ότι αφόβως τας αικίας υπέστης·
χαίρε ότι ευτόλμως της κακίας απέστης.
Χαίρε λαού Ρωσίας το άγαλμα·
χαίρε πικρών δαιμόνων το λάκτισμα.
Χαίρε της σπείρας κακούργων ο τρόμος·
χαίρε πολλών καταδίκων το θάμβος.

Χαίροις Λουκά αξιάγαστε.

Θεοτόκου μη στέρξας, την εικόνα εκβάλλειν, ονείδη των αθέων εδέξω· βοηθόν γαρ Λουκά την αγνήν, θεωρών εν τη τέχνη σου ήθελες, ισχύν αυτής και έψαλλες, προς τον Χριστόν σοφέ τον ύμνον·

Αλληλούϊα.

Ιεράρχης Κυρίου, θεοκλήτως εδείχθης, ποιμαίνειν ευσεβώς τας χορείας· και το όνομα εν τη κουρά, του αγίου Λουκά θαυμαστώς είληφας· διό πάντες γηθόμενοι, εβόων σοι, από καρδίας·

Χαίρε αγλάισμα Επισκόπων·
χαίρε το σέμνωμα μοναζόντων.
Χαίρε των αζύγων ανδρών το υπόδειγμα·
χαίρε των συζύγων στερρόν επιστήριγμα.
Χαίρε ότι συ ενδέδυσαι αμπεχώνην ιεράν·
χαίρε ότι συ απέρριψας των οικείων τας φωνάς.
Χαίρε επιτελών την φρικώδη θυσίαν·
χαίρε επιποθών ουρανών βασιλείαν.
Χαίρε ποιμένων άριστον πρότυπον·
χαίρε πιστών Τασκένδης υψίπυργος.
Χαίρε λιμήν του Ταμπώφ σωτηρίας·
χαίρε πρηστήρ αθεούντων μανίας.

Χαίροις Λουκά αξιάγαστε.

Κραταιός ώσπερ λέων, επινοίας αθέων, ηδάφισας παμμάκαρ τελέως, και ως δούλος Λουκά του Θεού, εν τω σώματι ήνεγκας τα στίγματα, Χριστού και ανεπλήρωσας, υστέρημα αυτού κραυγάζων·

Αλληλούϊα.

Λιπαρώς ηγωνίσω, Εκκλησίαν τηρήσαι, εκ λύμης ψευδαδέλφων αρτίαν, ως Επίσκοπος γαρ του Χριστού, τας πλοκάς σχισμάτων κληρικών έλυσας· διό σε οι Ορθόδοξοι, ετίμων άγιε βοώντες·

Χαίρε η γλώσσα της αληθείας·
χαίρε η τήξις της ασεβείας.
Χαίρε κληρικών ατακτούντων ο έλεγχος·
χαίρε ιερέων αγίων ο έφορος.
Χαίρε λύμης των αιρέσεων ελατήρ ο αυστηρός·
χαίρε σχίσμα θεομίσητον φανερώσας ταχινώς.
Χαίρε της ακριβείας των δογμάτων το στόμα·
χαίρε οικονομίας το γλυκύτατον πόμα.
Χαίρε δι’ ου ηττήθησαν δαίμονες·
χαίρε δι’ ου ηυφράνθησαν άγγελοι.
Χαίρε φωστήρ Εκκλησίας απάσης·
χαίρε σωτήρ της Ρωσίας εκ πλάνης.

Χαίροις Λουκά αξιάγαστε.

Μόνος εν εξορίαις, μείνας άγιε όντως, ανύμνεις τον Χριστόν υμνωδίαις· και τον σπόρον Λουκά της ζωής, ως γηπόνος σοφός εν ψυχαίς έρριπτες και έδρεπες τους στάχυας, πλουσίως ανακράζων πάτερ.

Αλληλούϊα.

Νέον ως Ιεράρχην, και ακέστορα θείον, της χάριτος Χριστού το ταμείον, των δογμάτων τον ομολογητήν, της Κριμαίας ποιμένα σε πανεύφημον, Λουκά τιμώμεν άπαντες, βοώντες εν αγαλλιάσει·

Χαίρε Τασκένδης ο ποδηγέτης·
χαίρε πεινώντων ο σιτοδότης.
Χαίρε Σιβηρίας της χώρας αγίασμα·
χαίρε κρατουμένων ανδρών το διάσωσμα.
Χαίρε ότι πλάνης γέγονας εν Ρωσία πλεισταχού·
χαίρε ότι πλείστα έπαθες ως κακούργος εν δεσμοίς.
Χαίρε των κακοφρόνων εγκαθέτων η πλήξις·
χαίρε των καταδίκων συν σοι θεία γαλήνη.
Χαίρε τυφλών ανθρώπων ανάβλεψις·
χαίρε μικρών παιδιών η φύλαξις.
Χαίρε σεμνών ιερέων ο αίνος·
χαίρε βροτών κακουργούντων ο κλόνος.

Χαίροις Λουκά αξιάγαστε.

Ξένων πάτερ εν μέσω, ελογίσθης ως ξένος, βιώσας ω Λουκά ξενοτρόπως· ως ανέστιος γαρ εν πολλαίς, της Ρωσίας μάκαρ μεταβάς πόλεσι, Χριστού το μέγα όνομα, εκήρυττες στερρώς κραυγάζων·

Αλληλούϊα

Όλβον Πάτερ την πίστιν, του Χριστού την αγίαν, ηγήσω υπέρ πάντα τα πλούτη, και ως μάργαρον ταύτην Λουκά, τοις πιστοίς ανθρώποις άγιε έδειξας· διό προς σε ανέμελπον, ευγνώμονας ωδάς ηδέως·

Χαίρε ανάργυρε Αρχιθύτα·
χαίρε των άνω δήμων πολίτα.
Χαίρε εξορίας πικράς ο συνέμπορος·
χαίρε οφθαλμών θεραπείας ο έμπειρος.
Χαίρε ότι διεφύλαξας τας δοκίμους μοναχάς·
χαίρε ότι και απέκρουσας αόρατους πειραστάς.
Χαίρε οικογενείας των τυφλών ιατρεία·
χαίρε των απιστούντων οχληρά παρουσία.
Χαίρε Μαρτίνου θύτου χορήγησις·
χαίρε Βορείου Πόλου η πρόσκτησις.
Χαίρε ωδή καρτερίας εν πίστει·
χαίρε μολπή θυμηδίας εν θλίψει.

Χαίροις Λουκά αξιάγαστε.

Πάσα πόλις ηγέρθη, υπέρ σου θεοφόρε, και ήτησε την σην παρουσίαν· επιγνόντες γαρ εν Τουρουχάνσκ, αρετών σου το πλήθος και ιάματα, εδόξαζον τον Κύριον, τον σε δοξάσαντα βοώντες·

Αλληλούϊα.

Ρήσεις θεογνωσίας, διδαχάς ευσέβειας, και δόγματα Ορθόδοξα πάτερ· εξηρεύξω το στόμα το σον, και αγνοίας το ρεύμα Λουκά έστησας, φωτίζων τους συνόντας σοι, τους ανακράζοντας τοιαύτα·

Χαίρε λογίων ο φωτοδότης·
χαίρε σκοτίων ο καθαιρέτης.
Χαίρε Ιωάννου Παυλώφ αγαλλίασις·
χαίρε διακόνων Χριστού η παράκλησις.
Χαίρε δένδρον το πολύκαρπον και καλλίκαρπον ομού·
χαίρε άνθος ευωδέστατον των αγίων του Θεού.
Χαίρε τον Γενισέϊ διαπλεύσας αφόβως·
χαίρε μηχανορράφον στηλιτεύσας ατρόμως.
Χαίρε του θείου λόγου το τρόπαιον·
χαίρε νοσούντων δόμου το όργανον.
Χαίρε Πλαχίνου κώμης οίκήτωρ·
χαίρε μονών αγίων κοσμήτωρ.

Χαίροις Λουκά αξιάγαστε.

Σώας έχων τας φρένας, Ιεράρχα τον στόνον, υπήνεγκας του σώματος χαίρων, εν πυρί γαρ πολλών πειρασμών, ως χρυσός ελαμπρύνθης Λουκά ένδοξε, και ώφθης όντως πρότυπον, ημών των εκβοώντων ούτως·

Αλληλούϊα.

Τειχισθείς ενεργείαις, του Χριστού ταις αγίαις, απέκρουσας ποικίλας μανίας, των αθέων ένδοξε Λουκά, και ανήλθες εις το άκρον της χάριτος, επιτελών θαυμάσια, λαώ τω σοι βοώντι ούτως·

Χαίρε ο δέσμιος του Κυρίου·
χαίρε ο κήρυξ τού σωτηρίου.
Χαίρε του εγκλείστου στολήν ενόυσάμενος·
χαίρε φυλακάς τας δεινάς οικησάμενος.
Χαίρε ότι διεσκέδασας ανακρίσεως πλοκάς·
χαίρε ότι φρούδας έδειξας του Σατάν τας μηχανάς.
Χαίρε ο αλλοιώσας προς τα κρείττω απίστους·
χαίρε ο εμψυχώσας τους συν σοι κατάδικους.
Χαίρε του ράσου ένθερμος πρόμαχος·
χαίρε θαυμάτων πλείστων ο πρόξενος.
Χαίρε ευχής προς Χριστόν θιασώτης·
χαίρε κακών οιωνών αναιρέτης.

Χαίροις Λουκά αξιάγαστε.

Ύψωσας προς τα άνω, Iεράρχα το όμμα. τον νουν και την καρδίαν παμμάκαρ, και τας χείρας ομού συν αυτοίς, εκζητών του Χριστού Λουκά το έλεος, εν ταις περιπλανήσεσι, της εξορίας άγιε κραυγάζων·

Αλληλούϊα.

Φως αυγάζον βολαίς του, Συμφερούπολιν πάτερ, και πάσαν την περίοικον ταύτης, επεγνώσθης εν γήρει Λουκά, και ηγίασας λαόν τον φιλόθεον, τον εν τη πίστει μείναντα, ακλόνητον και σε υμνούντα·

Χαίρε ο έλεγχος ρασοφόρων·
χαίρε ομότροπε Αποστόλων.
Χαίρε μυστηριών Χριστού ο συνήγορος·
χαίρε κληρικών ανευθύνων κατήγορος.
Χαίρε έμψυχον παράδειγμα καταλόγου των θυτών·
χαίρε άριστον εκτύπωμα Επισκόπων ευλαβών.
Χαίρε ο μεμνημένος των πτωχών φιλανθρώπως·
χαίρε ο εκδιδασκων τους πιστούς θεαρέστως.
Χαίρε καλών επαίνων ο άξιος·
χαίρε σημείων νέων ο πρόξενος.
Χαίρε ο τύπος καλού ποιμενάρχου·
χαίρε ποιμάντωρ λαού φιλοχρίστου.

Χαίροις Λουκά αξιάγαστε.

Χάριν σχων ουρανόθεν, και εις γήρας ελάσας, ηρπάγης εκ της γης προς τα άνω, και τον δρόμον τελέσας καλώς, εν τοις δήμοις ηριθμήθης Λουκά ένδοξε, των νοερών δυνάμεων, προσάδων συν αυτοίς τον ύμνον·

Αλληλούϊα.

Ψάλλοντές σου τον ύμνον. προσκυνούμεν εν πίστει, τα λείψανα τα σα θεοφόρε, ως πηγή γαρ χαρίτων ημών, των τιμώντων τον βίον σου πανθαύμαστε, ιάται τα νοσήματα, διό βοώμεν σοι τοιαύτα·

Χαίρε ανήρ ο σημειοφόρος·
χαίρε λυτήρ πληγών κακοφόρων.
Χαίρε ακεστόρων το δόρυ το άθραυστον·
χαίρε Επισκόπων το δώμα το πάγκαλλον.
Χαίρε σκήνωμα το άμωμον της αγάπης του Χριστού·
χαίρε όνομα γλυκύτατον των οικείων του Θεού.
Χαίρε ότι εδέξω το άμάραντον στέφος·
χαίρε ότι ετρέψω των δαιμόνων το στίφος.
Χαίρε κακίας πάσης αλέξημα·
χαίρε πασών Ρωσιών το μελώδημα.
Χαίρε μονής Σαγματά παρακλήτωρ·
χαίρε καμέ τον πτωχόν ο στηρίζων.

Χαίροις Λουκά αξιάγαστε.

Ω πανεύφημε πάτερ, Επισκόπων ακρότης, και πάσης της Ρωσίας φιλότης, (εκ γ’), ταις λιταίς σου μη παύση Λουκά, Χριστόν ικετεύων ημίν χαρίσασθαι, αμαρτιών την άφεσιν, ίνα βοώμεν εγκαρδίως ·

Αλληλούϊα.



Και αύθις το Κοντάκιον



Ήχος πλ. δ΄ . Τη Υπερμάχω.

Συμφερουπόλεως ποιμένα θεοφώτιστον, και ιατρόν τον επιστήμονα τον άριστον, οι φιλάγιοι υμνήσωμεν εγκαρδίως· εν Ρωσία γαρ βιώσας ώσπερ άγγελος, ωμολόγησε Χριστού το θείον όνομα· διό κράζωμεν· Χαίροις Λουκά αξιάγαστε.



Ποίημα του Σεβ. Μητροπολίτου Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κ. Ιωήλ Φραγκάκου

Ὁ Παρακλητικὸς Κανὼν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν










Tuesday, December 8, 2015

Δεν υπάρχει πια λόγος, είπε ο γέροντας... ( Μικρός Ευεργετινός )



Είπε κάποιος γέροντας:
- Αυτός πού μπαίνει σε αρωματοπωλείο, κι αν ακόμα δεν αγοράσει τίποτα, παίρνει πάντως επάνω του κάποια ευωδία. Έτσι συμβαίνει και μ΄ αυτόν πού επισκέπτεται τους πατέρες. Αν θελήσει να εργαστεί πνευματικά, του δείχνουν το δρόμο της ταπεινώσεως, πού τον προστατεύει σαν τείχος από τις επιδρομές των δαιμόνων.
Πήγε κάποτε στον Αββά Φήλικα ένας αδελφός, έχοντας μαζί του και μερικούς κοσμικούς. Παρακάλεσε λοιπόν τον Αββά να τους πει ωφέλιμο λόγο. Ο γέροντας όμως σώπαινε. Ο αδελφός συνέχισε να τον παρακαλεί ώρα πολλή, οπότε εκείνος τους είπε:
- Θέλετε ν΄ ακούσετε ψυχωφελή λόγο;
- Ναι, Αββά, αποκρίθηκαν.
- Δεν υπάρχει πια λόγος, είπε ο γέροντας. Γιατί όταν οι αδελφοί ρωτούσαν τους γέροντες και έκαναν όσα εκείνοι τους συμβούλευαν, ο Θεός έδινε λόγο, για να ωφεληθούν εκείνοι που ρωτούσαν. Τώρα όμως, επειδή ρωτάνε αλλά δεν εφαρμόζουν όσα ακούνε, πήρε ο Θεός τη χάρη του λόγου από τους γέροντες. Δεν βρίσκουν πια τι να πουν, γιατί δεν υπάρχει εργάτης της αρετής.
Όταν τον άκουσαν οι επισκέπτες, αναστέναξαν και είπαν:
- Προσευχήσου για μας, Αββά.


Μικρός Ευεργετινός 

Εγκώμια του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη



Στάσις Α΄. Ἦχος πλ. α΄. Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ.

Μεγαλύνομέν σε, τῶν Πατέρων χορός, ὦ Πορφύριε πιστῶς καὶ δοξάζομεν, τὸν δοξάσαντα Θεόν σε ἀληθῶς.

Μεγαλύνομέν σου, Ὀρθοδόξων πληθύς, τὸν ἰσάγγελον ἐν γῇ θεῖον βίον σου, ὦ Πορφύριε ἡ δόξα ἀσκητῶν.

Μακαρίζομέν σε, φιλεόρτων πληθύς, ὦ Πορφύριε Ὁσίων ἐντρύφημα, καὶ τὸ καύχημα Ἑλλήνων τὸ λαμπρόν.

Μακαρίζομέν σε, μοναστῶν οἱ χοροί, Μηλεσίου θείου ὄρους καὶ Σκήτης σου, ὦ Πορφύριε τὸ κλέος τῶν πιστῶν.

Καὶ τὰ παρόντα, ὧν ἡ ἀκροστιχίς: Ἅγιε Πορφύριε, σῷζε πάντας.

Ἀνυμνοῦμεν Πάτερ, τὰ ἐν σοὶ ἀληθῶς, θαυμαστά σου καὶ παράδοξα θαύματα, καὶ ὑμνοῦμέν σε ἐν ᾄσμασι πιστῶς.

Γεωργήσας πάσας, τοῦ Χριστοῦ ἐντολάς, ἀρετὴν εἰς ἀρετὴν καὶ εἰς δύναμιν, θείαν ἤνυσας Πορφύριε ὁδόν.

Ἱκετεύομέν σε, θεοφόρε σοφέ, μὴ ἐλλίπῃς δυσωπεῖν Ὃν ἐν Ἄθωνι, εὐηρέστησας ἀγῶσί σου σκληροῖς.

Ἐξεπλάγη πᾶσα, τῶν περάτων πληθύς, ὅτε ἤκουσε Πορφύριε ἔνδοξε, ἐσομένων πῶς τὴν ἔκβασιν προγνούς.

Πάντας σκέπε Πάτερ, τοὺς προστρέχοντας νῦν, σὴν εἰκόνα ἐν Μονῇ σου ἀσπάσασθαι, Μηλεσίῳ ἣν ἀνήγειρας πιστῶς.

Ὁ λαὸς Κυρίου, συνελθὼν ἐν ναῷ, σοῦ τιμᾶ τὴν θείαν μνήμην Πορφύριε, ἐξαιτούμενος χαρίτων σου κρουνοῖς.

Ῥῦσαι πάντας Πάτερ, πειρασμῶν τοῦ σατᾶν, καὶ παθῶν τῶν ψυχοφθόρων δεήσεσι, σαῖς πρὸς Κύριον καὶ νόσων χαλεπῶν.

Φύλαξ γαίας πέλεις, Ἀττικῆς ὦ σοφέ, καὶ φρουρὸς τῶν σὲ καλούντων πανεύφημε, οὓς φυλάττεις ἐξ ἐχθρῶν τῶν δυσμενῶν.

Ὕψωσον τὰς χεῖρας, πρὸς Χριστὸν δυσωπῶν, ὦ Πορφύριε ἀπαύστως τὸν εὔσπλαγχνον, ἡμᾶς ῥῦσαι ἐκ παθῶν φθοροποιῶν.

Ῥῶσιν πᾶσι δίδου, καὶ ὑγείαν καλή, τοῖς αἰτοῦσί σε πιστῶς Πάτερ Ὅσιε, καὶ ὑμνοῦσί σου τὴν μνήμην ψαλμικῶς.

Ἴθυνον τὸν βίον, τῶν πιστῶν πρὸς Χριστόν, πρὸς ὁδοὺς τῆς μετανοίας Πορφύριε, ἵνα θείας ἀπολαύσωσι τρυφῆς.

Ἑορτὴν Ἁγίου, νῦν τελεῖ ποθητῶς, Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὦ Πορφύριε, καὶ τιμᾶ τὴν θείαν μνήμην σου πιστῶς.

Σωτηρίαν δίδου, Ὀρθοδόξοις λαοῖς, τοῖς τιμῶσί σου τὴν μνήμην Πορφύριε, ἐξαιρέτως δὲ Πατράσιν ἐν Σινᾷ.

Ὤφθης ἐν Ὁσίοις, τῆς συγγνώμης κανών, τῆς πραότητος εἰκὼν καὶ τῆς πίστεως, στῦλος ἄσειστος ὦ Πάτερ ἀληθῶς.

Ζῆλον θεῖον ἔσχες, παιδιόθεν θερμόν, καὶ ὡς ἄσαρκος ἐρήμοις ἐβίωσας, ἐγκρατείᾳ δοὺς σαυτὸν Πάτερ σκληρᾷ.

Ἐπὶ τῶν ὑδάτων, τὰς πηγὰς ὡς δορκάς, τοὺς πιστοὺς διψῶντας Πάτερ κατεύθυνον, ἀναψύχον νουθεσίαις σου ὀρθαῖς.

Παννυχὶ ἀγρύπνως, ἐν νηστείαις σκληραῖς, προσευχαῖς ἐνδιαιτώμενος Ὅσιε, ταπεινώσει Πνεῦμα εἵλκυσας Θεοῦ.

Ἀρετῶν ταμεῖον, σὺ ἐγένου σοφέ, καὶ Ὑψίστου καθαρὸν ἐνδιαίτημα, ὧν τὸν πλοῦτον πρὸς ζωὴν ἀγήρω δὸς ἡμῖν.

Νέμεις τοῖς αἰτοῦσι, δαψιλῶς χάριν σήν, ἰατρείαν νοσημάτων ἀδάπανον, καὶ θαυμάτων σου πλουτεῖς Πάτερ πιστούς.

Τίς σου τὰ σημεῖα, παραδόξως φρικτά, διηγήσειε θαυμάσια ἔνδοξε; ὦ Πορφύριε Εὐβοίας ὁ βλαστός;

Δόξα. Τριαδικόν.

Ἀληθῶς ἐδείχθης, ἀσκητὴς καὶ σεπτῇ, ἐξιλέωσας Τριάδι ἀγῶσί σου, ὦ Πορφύριε πιστῶς προσκυνητῇ.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Σπεῦσον Θεοτόκε, βοηθῆσαι ἡμᾶς, καὶ κολλάσεως μελλούσης ἐκλύτρωσαι, πρὸς Υἱόν Σου παρακλήσεσι θερμαῖς.

Καὶ πάλιν τὸ πρῶτον:

Μεγαλύνομέν σε, τῶν Πατέρων χορός, ὦ Πορφύριε πιστῶς καὶ δοξάζομεν, τὸν δοξάσαντα Θεόν σε ἀληθῶς.

Στάσις β΄. Ἦχος πλ. α΄. Ἄξιον ἐστί.

Ἄξιον ἐστί, μεγαλύνειν σε ᾠδαῖς καὶ ὕμνοις, τὸν ἐν ἀρεταῖς θείοις καὶ ἐν θαύμασι, περιβόητον τοῦ ὄρους ἀσκητήν.

Ἄξιον ἐστί, μακαρίζειν Καυσοκαλυβίτην, Σκήτεως Πατέρων τοῦ ὄρους καύχημα, πανσεβάσμιον Πορφύριον ψαλμοῖς.

Ἄξιον ἐστί, ὁ χορὸς Ἀθωνιτῶν Πατέρων, μέλεσι τερπνοῖς πόθῳ μεγαλύνειν σε, ὦ Πορφύριε ἐν ὕμνοις ἱερῶς.

ᾎσμα τῷ ἡδύ, ἀναπέμψωμεν μετ’ εὐλαβείας, Καυσοκαλυβίτῃ πιστῷ θεόφρονι, Πορφυρίῳ τῷ Ὁσίῳ τοῦ Θεοῦ.

Καὶ τὰ παρόντα, ὧν ἡ ἀκροστιχίς: Ὅσιε Πορφύριε, πιστοὺς σῶσον.

Ὄμματα καὶ νοῦν, πρὸς Χριστὸν ἀεὶ ἔχειν σε Πάτερ, πάσας ἀρετὰς πόνοις ἐκατόρθωσας, ἐξαιρέτως δὲ ταπείνωσιν πολλήν.

Σὲ τῶν μοναστῶν, αἱ χορεῖαι μάκαρ ἀνυμνοῦσι, καὶ πιστῶν συστήματα ὕμνοις μέλπουσιν, ὦ Πορφύριε ἡ δόξα ἀσκητῶν.

Ἴθυνον Χριστέ, εὐσεβῶν πρὸς Σὲ νοῦν καὶ καρδίας, ἵνα εὐφημήσωσιν θείοις ᾄσμασι, τὸν Πορφύριον Θεοῦ τὸν μιμητήν.

Ἔρχου θαυμαστῶς, καὶ χαρίτωσον πιστοὺς ὦ Πάτερ, οὓς καὶ ῥῦσαι τάχυ πάσης φθοροποιοῦ, ἀλγηδόνος νοσημάτων καὶ δεινῶν.

Πᾶσαν προσφοράν, καὶ θυσίαν Πάτερ εὐωδίας, τῷ Χριστῷ καμάτων πόνων προσήγαγες, σὺν ἱδρῶσι δακρυῤῥόοις τε εὐχαῖς.

Ὄρθρῳ νῦν πιστοί, προσπελάσωμεν Μονῆς τῇ πύλῃ, ἐν τῷ Μηλεσίῳ ἵνα τοῖς μέλεσιν, ἀνυμνήσωμεν Πορφύριον πιστῶς.

Ῥῆμα τὸ ἐν σοί, ἀληθῶς ὁ ζῆλος τοῦ σοῦ οἴκου, ὅλον με κατέφαγε Πάτερ γέγραπται· διὸ θείου ζήλου ἔμπλησον ἡμᾶς.

Φρούρει σὴν Μονήν, καὶ Ἑλλάδα πίστει σὲ τιμῶσα, καὶ τῶν δυσμενῶν μάκαρ ἐλευθέρωσον, πρὸς Δεσπότην εὐπροσδέκτοις σου λιταῖς.

Ὕπνωσας μικρόν, ἐν Κελλίῳ Γεωργίου Σκήτης, Καυσοκαλυβίων σοφὲ Πορφύριε, εἰς ἀθάνατον ζωὴν νῦν ἀνελθών.

Ῥήματα Θεοῦ, καθ’ ἑκάστην μελετῶν καὶ νήφων, τὸν σὸν Λυτρωτὴν πόθῳ εὐηρέστησας, ἐν παλαίσμασι Πορφύριε σκληροῖς.

Ἵνα τῆς φθορᾶς, τοῦ θανάτου πάντας ἀφαρπάσῃ, πρέσβυν τοῖς πιστοῖς μέγαν ἐχαρίσατο, σὲ ἀοίδιμε Πορφύριε Θεός.

Ἔρημος οὐδέν, ἔχουσα εἰπὲ πῶς ἔθρεψέ σε, ἐπὶ πλείστοις ἔτεσιν ὄρει Ὅσιε, οἷς διέτριψας ἐν Ἄθωνι σοφέ.

Πῦλαι οὐρανῶν, ὑπεδέξαντό σε ἠνοιγμέναι, ὅτε πρὸς Θεὸν Πάτερ ἐξεδήμησας, ἐπεὶ ἔζησας ὡς Ἄγγελος ἐν γῇ.

Ἵλαθι Χριστῷ, ὑπὲρ δούλων σου σεπτῶς τιμώντων, μνήμην σου πανίερον ὦ Πορφύριε, καρδιῶν τὸν πόθον τούτων ἐκπληρῶν.

Σκεῦος ἐκλεκτόν, μυροθήκης Πνεύματος Ἁγίου, πέλεις ὦ Πορφύριε ἱερώτατε, ἀρεταῖς κεκοσμημένος ἀληθῶς.

Τήρει ἀβλαβεῖς, τοὺς πιστοὺς ἐκ τῶν κινδύνων Πάτερ, νόσους θεραπεύων ἄλγη οἰδήματα, φυγαδεύων ψυχολέθρους πειρασμούς.

Ὄλβιος ὡς σέ, ὦ Πορφύριε ἐπικαλεῖται ἔχων, ὡς φρουρὸν θεῖον ἀξιάγαστε, ἐν τῷ βίῳ τῶν ποικίλων ἀναγκῶν.

Ὕψει θεϊκῷ, τὴν ταπείνωσιν καλλιεργήσας, ἔφθασας καὶ δίκαιος Πάτερ γέγονας, ὑπομείνας πολλὰς θλίψεις καρτερῶς.

Στῶμεν εὐλαβῶς, μετὰ φόβου πίστεως ἀγάπης, ἐν ταῖς Ἐκκλησίαις πάντες θεόφρονες, τὸν Πορφύριον ὑμνοῦντες ἐν ᾠδαῖς.

Στῦλος ἀρετῶν, καὶ τῆς πίστεως κανὼν ἐδείχθης, ἐν ὀρθαῖς διδασκαλίαις Πορφύριε, ποδηγέτης μοναζόντων νουνεχής.

Ὤφθης μοναστῶν, ἀκροθίνιον Ἄθωνος ὄρει, καὶ λαμπρὸν Πατέρων κλέος Πορφύριε, ποδηγέτης μοναζόντων νουνεχής.

Σῶσον τοὺς πιστούς, ὦ Πορφύριε Ὁσίων δόξα, ἐκ τῶν πειρασμῶν θερμαῖς ἱκεσίαις σου, πρὸς Φιλάνθρωπον Σωτῆρα Ἰησοῦν.

Δόξα. Τριαδικόν.

Ὅπλον ἀῤῥαγές, κατ’ ἐχθρῶν Τριὰς Ἁγία πέλεις· διὸ νῦν λαοὶ πιστῶς προσκυνήσωμεν, τὸν Πατέρα καὶ Υἱὸν Πνεῦμα τὸ ζόν.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Νίκας τοῖς πιστοῖς, ἀρχομένοις τ’ ἄρχουσι παράσχου, Μῆτερ πρὸς Θεὸν ταῖς σαῖς παρακλήσεσι, σὺν θερμαῖς τοῦ Πορφυρίου προσευχαῖς.

Καὶ πάλιν τὸ πρῶτον:

Ἄξιον ἐστί, μεγαλύνειν σε ᾠδαῖς καὶ ὕμνοις, τὸν ἐν ἀρεταῖς θείοις καὶ ἐν θαύμασι, περιβόητον τοῦ ὄρους ἀσκητήν.

Στάσις Γ΄. Ἦχος γ΄. Αἱ γενεαὶ πᾶσαι.

Αἱ γενεαὶ πᾶσαι, ὕμνους θεία μέλη, πέμπουσί σε παμμάκαρ.

Αἱ γενεαὶ πίστει, ᾄδουσι τὸν ὕμνον, πανσέπτῳ Πορφυρίῳ.

Ἄθωνος τὴν δόξαν, ἀσκητῶν Πατέρων, Πορφύριον ὑμνοῦμεν.

Μοναστῶν χορεῖαι, ὕμνοις μελιῤῥύτοις, τιμὴν Ὁσίῳ δότε.

Καὶ τὰ παρόντα, ὧν ἡ ἀκροστιχίς: Ὅσιε, λιταῖς σου ῥῦσαι δεινῶν ἡμᾶς.

Ὄμβρους σῶν χαρίτων, ῥᾶνον τοῖς τιμῶσι, Πορφύριε σὴν μνήμην.

Σκεῦος παναγίου, Πνεύματος ἐγένου, Πορφύριε τρισμάκαρ.

Ἴθυνον πρὸς τρίβους, τῆς μετανοίας Πάτερ, ἡμῶν ἀεὶ τὸν βίον.

Ἔρχου θεῖε Πάτερ, ἀντίληψις ταχεία, ἡμῶν τῶν δεομένων.

Λῦσον τὰς ἐνέδρας, Χριστὲ τοῦ βροτοκτόνου, σατᾶν καὶ σῶσον πάντας.

Ἱκέτευε τὸν Πλάστην, σωθῆναι τοὺς ὑμνοῦντας, Πορφύριε σὴν μνήμην.

Τάξεις Ὀρθοδόξων, μέλπουσί σε ὕμνοις, Πορφύριε θεόφρον.

Ἄθωνος τὸ ὄρος, σὺν τῷ Μηλεσίῳ, ἐν σοὶ καυχῶνται Πάτερ.

Ἰσοστάσιός τε, Ἁγίων σὺ Ὁσίων, νῦν πόλῳ συναυλίζει.

Σπεῦσον ἵνα ῥύσῃς, Πάτερ ἐκ κινδύνων, τοὺς σὲ ὑμνολογοῦντας.

Στήλη ἐγκρατείας, νηστείας σωφροσύνης, Πορφύριε ἐδείχθης.

Ὅπως ἀπαλλάξῃς, ἡμᾶς ἐκ νοσημάτων, παρακαλοῦμεν Πάτερ.

Ὑποπιάσας σῶμα, ἐδούλωσας τὴν σάρκα, σκληροῖς ἀγῶσι μάκαρ.

Ῥάνατε τοῖς μύροις, τάξεις φιλεόρτων, εἰκόναν τοῦ Ὁσίου (γ΄).

Ὕβριν τῶν δαιμόνων, κόπασον ὦ Πάτερ, καὶ πάθη ψυχοφθόρα.

Συγνώμην δὸς πταισμάτων, ἡμῶν Θεῷ λυπούντων, σοφὲ παρακαλοῦμεν.

Ἀντίδος τοῖς ὑμνοῦσι, σὴν μνήμην θεῖε Πάτερ, κατ’ ἄμφω ἰατρείαν.

Ἰσάγγελον βίον, ἐν Ἁγίῳ Ὄρει, διήνυσας παμμάκαρ.

Δεῦτε φιλεόρτων, πληθὺς καὶ μοναζόντων, τιμὴν Ὁσίῳ δῶμεν.

Ἔχωμέν σε πρέσβυν, καὶ πρὸς Χριστὸν μεσίτην, οἱ πόθῳ σε τιμῶντες.

Ἵνα λυτρωθῶμεν, πυρὸς τοῦ αἰωνίου, παρακαλοῦμεν Πάτερ.

Νέμεις τοῖς αἰτοῦσι, τὴν χάριν σῶν θαυμάτων, Πορφύριε καὶ κρείττω.

Ὦ βλαστὲ Εὐβοίας, ἱερέων δόξα, Πορφύριε θεόφρον.

Νίκας Ὀρθοδόξοις, κατ’ ἐχθρῶν παράσχου, εἰρήνην τ’ Ἐκκλησίαν.

Ἥλιον δυσώπει, τῆς Δικαιοσύνης, ἡμῶν φωτίσαι σκότη.

Μήποτε ἀφήσῃς, ὦ Πάτερ Σιναΐτας, ἄνευ σῆς βοηθείας.

Δόξα. Τριαδικόν.

Ἄκτιστον Τριάδα, Πατέρα Λόγον Πνεῦμα, ἐν πίστει προσκυνοῦμεν.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Σῶσον Θεοτόκε, πρεσβείαις πρὸς Υἱόν Σου, ἡμᾶς ἀκατακρίτους.

Καὶ πάλιν τὸ πρῶτον:

Αἱ γενεαὶ πᾶσαι, ὕμνους θεία μέλη, πέμπουσί σε παμμάκαρ.

Χαιρετισμοί εις τον Αγιον Ενδοξον Ιεραρχην και Ομολογητών Ευθυμιον, Επισκοπον Σαρδεων




Κοντάκιον. 
Ἦχος πλ.δ΄. Σῇ Ὑπερμάχῳ.
Ὀρθοδοξίας ὤφθης στύλος ἀκατάσειστος,
καὶ ποιμανσίας τύπος θεῖος ἀναδέδειξαι,
τὴν ἀκρίβειαν ἐν πᾶσιν ἐπιδιώκων·
ὅθεν πλείστους διωγμοὺς ὑπὲρ τῆς πίστεως,
ὑπομείνας καταφύγιον δεδώρησαι,
τῶν βοώντων σοι·
χαίροις πάτερ Εὐθύμιε.
 
Οἱ Οἶκοι
Ἄνοιξόν μου καρδίας φιλοπάτορα γλῶσσαν, Εὐθύμιε Χριστοῦ ἀρχιθύτα(ἐκ γ΄) ὅπως ἐπαξίως ὑμνήσω τὴν ζωὴν καὶ τὰ ἆθλά σου, ἃπερ ὑπὲρ τῆς εὐαγγελικῆς ἀληθείας κατώρθωσας, καὶ τύπος ἀληθοῦς ποιμένος γενόμενος, παρὰ τῆς Ἐκκλησίας πάσης τὸν ἔπαινον τοῦτον δέχῃ χαρμοσύνως·
Χαῖρε, καρπὸς χριστόψυχος τῆς Λυκαονίας,
χαῖρε, βλαστὸς ἀμάραντος τῶν Οὐζάρων.
Χαῖρε, Βυζαντίου τερπνότατον καύχημα,
χαῖρε, τῶν ἐπισκόπων ἀκριβέστατον πρότυπον.
Χαῖρε, χάριν τὴν οὐράνιον κεκτημένος θαυμαστῶς,
χαῖρε, κῆπος εὐθαλέστατος ἐκ παντοίων ἀρετῶν.

Χαῖρε, ὅτι τὸν Δεσπότην μεγάλως ἐτίμησας,
χαῖρε, ὅτι τὸν σταυρὸν Αὐτοῦ φιλοτίμως ἐβάστασας.
Χαῖρε, ὡς βασιλεύσας τῷ Χριστῷ αἰωνίως,
χαῖρε, τὰ τάλαντά σου αὐξήσας φιλοτίμως.
Χαῖρε, δι’ οὗ ψυχικῶς στερεούμεθα,
χαῖρε, ἐξ οὗ νοερῶς ἀρδευόμεθα.
Χαίροις πάτερ Εὐθύμιε.
Βλέπων παρόντος βίου κυματούμενον σάλον, τὸν μέλλοντα προετίμησας Πάτερ, καὶ σωφρόνως ποιῶν, ἠκολούθησας ἐκ παιδὸς τὸν Κύριον, πρὸς Ὃν χαρμοσύνως ἔψαλλες ἀεὶ τὸ ἀγγελοπρεπές,
Ἀλληλούϊα.
Γνῶσιν θείαν ποθήσας, τιμιώτατε Πάτερ, πρὸς ταύτην ἐκ ψυχῆς ἀπεδύσω· καὶ τὸ χαῖρε εἰπὼν τοῦ βίου τοῖς πράγμασι, τὸν νοητὸν Μαργαρίτην ἐπιμόνως ἐζήτησας, Ὃν ἐν τέλει εὕρηκας καὶ παρ’ ἡμῶν ἀκούεις ταῦτα·
Χαῖρε, πανσόφως ἡδονὰς ἀποῤῥίψας,
χαῖρε, μανικῶς τὸν Χριστὸν ἐκζητήσας.
Χαῖρε, τοῦ θεϊκοῦ ἔρωτος κειμήλιον,
χαῖρε, οὐρανῶν ἔμψυχον σκοπευτήριον.
Χαῖρε, ἄνερ θεονούστατε ἀκριβείας ὁ κανών,
χαῖρε, ἥδυσμα τρισόλβιον χριστωνύμων εὐλαβῶν.
Χαῖρε, πιστοῖς πηγάζων σωτηρίας τὸ νᾶμα,
χαῖρε, τῶν οὐρανίων ἀρετῶν μέγα θαῦμα.
Χαῖρε, λαμπὰς τοὺς ἐν σκότει φωτίζουσα,
χαῖρε, φωνὴ πλανωμένους ἐπιστρέφουσα.
Χαῖρε, φυγὼν πᾶσαν ἄχρηστον γνῶσιν,
χαῖρε, λαβὼν πᾶσαν ἄνωθεν δόσιν,
Χαίροις πάτερ Εὐθύμιε.

Δύναμιν Παρακλήτου ἐνδυθεὶς οὐρανόθεν, ἐνίκησας τοῦ σατὰν τὰς ἐφόδους, καὶ Χριστῷ γνησίως ἀκολουθῶν Ἅγιε, σωσίψυχον καὶ ζῶν σημεῖον δέδειξαι τοῖς ἐκβοῶσιν·
Ἀλληλούϊα.
Ἔχων ἐν τῇ ψυχῇ σου τὸν Χριστὸν Ἱεράρχα, πρὸς Τοῦτον ὁλικῶς ὡμοιώθης, καὶ τὴν ὕλην ὑποτάξας ἀκλινῶς τῷ πνεύματι, ὥσπερ υἱὸς πανάξιος τοῦ μέλλοντος καὶ μένοντος αἰῶνος παρ’ ἡμῶν ἀκούεις·
Χαῖρε, τερπνὸν θεϊκῆς ἀγάπης θύμα,
χαῖρε, πλουτῶν δικαιοσύνης κρῖμα.
Χαῖρε, ἐκμαθὼν σοφίαν ἐγκόσμιον,
χαῖρε, συναγαγὼν τὴν γνῶσιν τὴν μένουσαν.
Χαῖρε, κόσμημα πανάριστον μοναζόντων εὐλαβῶν,
χαῖρε, ἔξοχον ὑπόδειγμα φιλανθρώπων οἰκτιρμῶν.
Χαῖρε, ὅτι λειμῶνα γνωστικὸν διεξῆλθες,
χαῖρε, ὅτι τοῦ κόσμου τὰ ἡδέα παρῆλθες.
Χαῖρε, φωσφόρον ἀρετῶν συνάθροισμα,
χαῖρε, πιστευόντων τὸ εὐχάριστον ἄκουσμα.
Χαῖρε, Θεοῦ πρὸς ἡμᾶς εὐλογία,
χαῖρε, ἡμῶν ἱερὰ προστασία,
Χαίροις πάτερ Εὐθύμιε.
Ζήλῳ τῆς εὐσεβείας πυρωθεὶς Πάτερ θεῖε, ἀκρίβειαν ἐτήρησας φιλοθέως, καὶ ἀσκητικῶς διάγων ὡς ἰσάγγελος, ἐφάνης ἄλλος τις Ἠλίας τοῖς συγχρόνοις σου, ὑφ’ ὧνπερ θαυμαζόμενος ἤκουες τὸν ὕμνον·
Ἀλληλούϊα.
Ἤνοιξας σῆς καρδίας νοερὸν Πάτερ στόμα, καὶ ἐπλήσθης δωρεῶν οὐρανίων, δι’ ὧν τὰς θεοδιψάστους ψυχὰς κατεδρόσισας, λόγους

σωτηρίας σοφῶς μετοχετεύων, διὸ καὶ εὐγνωμόνως παρ’ αὐτῶν ἀκούεις·
Χαῖρε, τῆς Χριστοῦ ἀληθείας ἡ σάλπιγξ,
χαῖρε, οἰκονομίας τῆς Αὐτοῦ μέγας κήρυξ.
Χαῖρε, τῶν παθῶν πέλυξ ὀξύστομος,
χαῖρε, ἀρετῶν οἰκοδόμος πανάριστος.
Χαῖρε, ὅτι τῶν δαιμόνων ἀνεδείχθης νικητής,
χαῖρε, ὅτι τῶν ἀγγέλων ἡμιλλήθης τὴν ζωήν.
Χαῖρε, παρθενευόντων θαυμαστὴς καὶ προστάτης,
χαῖρε, συνεζευγμένων συμπαθὴς παραστάτης.
Χαῖρε, πλουτῶν ἰαμάτων τὸ χάρισμα,
χαῖρε, παρέχων δεομένοις τὸ αἴτημα.
Χαῖρε, δι’ οὗ ἡ Τριὰς ἐδοξάσθη,
χαῖρε, δι’ οὗ Ἐκκλησία ηὐφράνθη,
Χαίροις πάτερ Εὐθύμιε.
Θαυμασίως βιώσας ἱερώτατε ἄνερ, ἠξίωσαι τῆς ἀρχιερωσύνης· καὶ τὴν ῥάβδον τῆς ποιμεναρχίας ἐκ Κυρίου λαβών, πρὸς νομὰς σωτηρίους ὡδήγησας σοφῶς τὰ τέκνα σου, ἅτινα σὲ ἐκμιμούμενα, ἐβόων εὐχαρίστως·
Ἀλληλούϊα.
Ἴδον Σάρδεων πλήθη, ἀληθῆ σε ποιμένα, ὡς ἔγραψεν ὁ Παῦλος ὁ μέγας, καὶ ὡς πρότυπον ἔχοντά σε ἀρετῶν, μᾶλλον ἄγγελον ἥ ἄνθρωπον εἶναί σε ἔλεγον, καὶ σπεύδοντες πρὸς μίμησίν σου ἔκραζον οὕτω·
Χαῖρε, προβάτων Κυρίου θρέπτρα,
χαῖρε, ἀθλουμένων φιλότεκνε ἀλεῖπτα.
Χαῖρε, ὁ σβέσας τὴν φλόγα αἱρέσεων,
χαῖρε, ὀρθοδόξων δογμάτων διδάσκαλε.
Χαῖρε, οἴκημα ἐξαίσιον ἐν ᾧ φαίνει ὁ Χριστός,
χαῖρε, πύργε ἀκατάβλητε ἐν ᾧ θλάττεται ἐχθρός.

Χαῖρε, πτωχῶν ἁπάντων πατρικὴ βακτηρία,
χαῖρε, πικρῶς θλιβομένων χαρμονὴ οὐρανία.
Χαῖρε, ὡς φλὸξ ἁμαρτίας ἐκκαίουσα,
χαῖρε, πηγὴ θεῖα ῥεῖθρα ἐκβλύζουσα.
Χαῖρε, λαοῦ τοῦ πιστοῦ εὐφροσύνη,
χαῖρε, ἀπίστων φοβερὰ καταισχύνη,
Χαίροις πάτερ Εὐθύμιε.
Κήρυξ Θεοῦ ἀγάπης γεγονὼς θεῖε Πάτερ, εἰς μετάνοιαν πολλοὺς εἷξας, ὑπακούσαντάς σου υἱικῶς καὶ καινὴν ὁδὸν γνωστικῶς βαδίσαντας, τοῖς φιλανθρώποις τρόποις σου, ἐξ ὧν ἔμαθον καλῶς ψάλλειν τό·
Ἀλληλούϊα.
Λάμψας ταῖς ἀρεταῖς σου ὡς φωσφόρος κομήτης, ἐφώτισας ψυχὰς τῶν σῶν τέκνων, τὰ γὰρ πάθη ἐξ αὐτῶν, μὴ ἐνέγκαντα τὴν χάριν σου ἐφυγαδεύθησαν, οἱ δὲ τούτων ἐλευθερωθέντες, ἐβόων οὕτω·
Χαῖρε, ἀνάστασις πεπτωκότων,
χαῖρε, ἐνίσχυσις ἱσταμένων.
Χαῖρε, ἐξελέγξας δαιμόνων κακόνοιαν,
χαῖρε, ἀφανίσας αὐτῶν τὴν ἐνέργειαν.
Χαῖρε, πέλαγος ἀπέραντον φιλανθρώπων οἰκτιρμῶν,
χαῖρε, μάχαιρα ἡ σφάξασα ἐπινοίας τῶν ἐχθρῶν.
Χαῖρε, ἄστρον τὸ χριστόφωτον ὁδηγῶν τοὺς ἐν σκότει,
χαῖρε, Σάρδεων λύχνε ἀγνωσίαν ὁ λύων.
Χαῖρε, διδοὺς τὸν Σῖτον τὸν ἄφθορον,
χαῖρε, τροφεῦ πεινώντων τὸν Κύριον.
Χαῖρε, πηγὴ τῆς εὐεργεσίας,
χαῖρε, ἡ βρύσις τῆς φιλοθεΐας,
Χαίροις πάτερ Εὐθύμιε.

Μείνας Ὀρθοδοξίας ἀκατάσειστος στύλος, ἐξήλεγξας τοὺς εἰκονομάχους· καὶ τὴν πλάνην αὐτῶν μὴ ἐνέγκας, γραφικῶς κατετρόπωσας, κινῶν τοὺς εὐσεβεῖς κραυγάζειν κραταιῶς τό·
Ἀλληλούϊα.
Νέαν πίστιν θελήσας, βασιλεὺς στῆσαι βίᾳ, εἰκόνας τὰς ἁγίας καθεῖλεν, οὗ τὴν πλάνην ἐλέγξας σφοδρῶς, καὶ φυλάξας τὰ δόγματα ἄφθορα, Εὐθύμιε δοξάζῃ ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας σοὶ θερμῶς βοώσης·
Χαῖρε, ὁ κήρυξ Ὀρθοδοξίας,
χαῖρε, ὁ καθαιρέτης κακοδοξίας.
Χαῖρε, τῶν εἰκόνων διδάξας προσκύνησιν,
χαῖρε, τῶν Πατέρων σαλπίσας παράδοσιν.
Χαῖρε, θεῖον ἐγκαλλώπισμα πρὸς ὃ βλέπουσι πιστοί,
χαῖρε, οἴκημα θεόκτιστον ὃ πλουτεῖ πίστιν ὀρθήν.
Χαῖρε, ἅμα Πατράσιν ἐν Συνόδῳ καθίσας,
χαῖρε, σεπτῶν εἰκόνων τὴν τιμὴν ἀνορθώσας.
Χαῖρε, σαθρῶν δογμάτων ἀναίρεσις,
χαῖρε, Ἁγίων δόξης ὑπέρμαχος.
Χαῖρε, ἡμῖν τὴν ἀλήθειαν κληρονομήσας,
χαῖρε, πιστοῖς σωτηρίαν ὑποδείξας,
Χαίροις πάτερ Εὐθύμιε.
Ξένῳ τρόπῳ βιώσας, ἐξενώθης τοῦ κόσμου, τὸν νοῦν εἰς οὐρανὸν ἀναβιβάσας, διὰ τοῦτο γὰρ οἱ περιπέζιον βίον διάγοντες, οὐκ ἠννόησαν τὴν διαγωγήν σου, ἣν οἱ τιμῶντές σε ὑπερθαυμάζομεν ἀναβοῶντες·
Ἀλληλούϊα.
Ὅλος ἦν ἐν τοῖς ἄνω, Θεὸς Λόγος σκηνώσας, μεθ’ ἡμῶν τὴν σάρκα φορέσας, Οὗ τὴν μορφὴν ἐν χρώμασι τυποῦντες, τὴν

εἰκονογραφίαν ἀείποτε διάκονον ποιούμεθα. Ὅθεν καὶ σὺ Πάτερ στοιχῶν τῇ Ἐκκλησίᾳ, οὕτως ἐφρόνεις, διό σοι λέγομεν ταῦτα·
Χαῖρε, Θεανθρώπου προσκυνήσας εἰκόνα,
χαῖρε, Θεοτόκου τὸ πρόσωπον τιμήσας.
Χαῖρε, τῆς Ἑβδόμης Συνόδου συγκάθεδρε,
χαῖρε, τοῦ Ὅρου αὐτῆς ὁ ὑπέρμαχος.
Χαῖρε, θείαν ἐξεικόνισιν τῶν Ἁγίων διδάξας,
χαῖρε, χρωματουργικὴν θεολογίαν στηρίξας.
Χαῖρε, ὑποστὰς διωγμοὺς καὶ παθήματα,
χαῖρε, Κυρίου βαστάσας τὰ στίγματα.
Χαῖρε, δι’ οὗ ἐβλήθη ἡ αἵρεσις,
χαῖρε, δι’ οὗ ἐνίκησεν ἡ ἀλήθεια.
Χαῖρε, δεδωκὼς τὸ σῶμα εἰς μαρτύρια πλεῖστα,
χαῖρε, Παραδείσου εὐτυχέστατε μύστα,
Χαίροις πάτερ Εὐθύμιε.
Πῶς ἀρνήσομαι ἔφης, βασιλεῖ τοῦ Θεοῦ μου, τὴν σάρκωσιν καὶ τὸ ἄχραντα πάθηϗ ἀφ’ οὗ εἴληφεν ὁμοιοπαθὲς ἡμῖν σῶμα, εἰκονιστὸς γέγονεν, ὅθεν Αὐτοῦ τὴν φιλάνθρωπον οἰκονομίαν δοξάζοντες εἰκονογραφοῦμεν, ἅπαντες οἱ χριστιανοὶ καὶ συμβοῶμεν·
Ἀλληλούϊα.
Ῥήτορας διαβόλου λογιζόμενος Πάτερ τοὺς δυσσεβεῖς εἰκονομάχους, τοῖς λόγοις σου ἀφωνοτέρους ἰχθύων ἀπέδειξας· ἀποροῦντες γὰρ ἀντιλέγειν σοι τὴν τοῦ Σωτῆρος ἐνανθρώπησιν διδάσκοντι, πεφίμωνται, ἡμεῖς δὲ νικητικῶς σοι ἀναβοῶμεν·
Χαῖρε, σοφίαν Θεοῦ πλουτήσας,
χαῖρε, μωρίαν κακοδόξων μυκτηρίσας.
Χαῖρε, διδαχαῖς Πατέρων ἑπόμενος,
χαῖρε, ὅτι ἔχαιρες διὰ Χριστὸν διωκόμενος.
Χαῖρε, ὅτι κατεπτόηνται οἱ σαθρόπιστοι δεινῶς,
χαῖρε, ὅτι ἠγαλλιάσαντο οἱ χριστώνυμοι τρανῶς.

Χαῖρε, γενναίως βασιλεῖς διελέγξας,
χαῖρε, τὴν σκοτόμορφον πλάνην διαλύσας.
Χαῖρε, ἀγνοίας ψυχοφθόρου λυτρωσάμενος πιστούς,
χαῖρε, ὅτι συμφρονοῦντάς σοι ἐναπέδειξας αὐτούς.
Χαῖρε, εὐτυχήσας Μακαρισμῶν τοῦ Κυρίου,
χαῖρε, ὁμολογήσας ὑπὲρ πίστεως σωτηρίου,
Χαίροις πάτερ Εὐθύμιε.
Σῶσαι θέλων παρθένον, ἐκ τῆς ἄρχοντος βίας, προέταξας τὰ στήθη σου φιλοτέκνως, καὶ συκοφαντίας ἀθῶον θύμα γενόμενος, ἐξώρισαι μακρὰν τῆς σῆς ποίμνης Ἅγιε, ἀλλ’ οὐκ ἐπαύσω δοξολογεῖν τὸν Δεσπότην καὶ ψάλλειν αὐτῷ ἀσιγήτως·
Ἀλληλούϊα.
Τεῖχος εἶ Ὀρθοδόξων, ὦ κλεινὲ Ἱεράρχα, καὶ πάντων τῷ τιμίῳ λειψάνῳ σου προστρεχόντων. Ὁ γὰρ Δημιουργὸς τοῦ σύμπαντος, ὑπὲρ Οὗ τῆς ἀγάπης ὡμολόγησας, ἀνέδειξέ σε πιστῶν ὑπέρμαχον, τῶν ὅσοι οἴδασι προσφωνεῖν σοι ταῦτα·
Χαῖρε, διδάσκαλε σωτηρίας,
χαῖρε, ἐργάτα φιλανθρωπίας.
Χαῖρε, ὁδηγὲ τῶν ψυχῶν ἀπλανέστατε,
χαῖρε, χορηγὲ τῶν καρπῶν θείου Πνεύματος.
Χαῖρε, σὺ γὰρ κατετρόπωσας τοὺς δυσσεβεῖς,
χαῖρε, σὺ γὰρ σφόδρα ηὔφρανας τοὺς εὐσεβεῖς.
Χαῖρε, ὁ τοὺς δυνάστας γραφικῶς διελέγξας,
χαῖρε, ὁ βασιλέων ἀπειλὰς ἀλογήσας.
Χαῖρε, εἰκὼν χριστοψύχου ποιμένος,
χαῖρε, μὴ πτήξας εἰκονομάχων μένος.
Χαῖρε, ὁμότροπε ἀρχαίων Μαρτύρων,
χαῖρε, ἀθλητικῶς τελέσας τὸν βίον,
Χαίροις πάτερ Εὐθύμιε.

Ὕμνοις θείοις τιμῶμεν τοὺς ἀγῶνάς σου Πάτερ καὶ σκάμματα τῆς κλεινῆς σου ὁμολογίας· ἀλλ’ εἰ καὶ ἀγγέλων εἴχομεν τὰς φωνάς, οὐκ ἅν ἠδυνάμεθα ἐπαξίως ὑμνῆσαί σε, ὅτι ὑπὲρ φύσιν ἔζησας καὶ ἤθλησας, διό ἐπινικίως ψάλλομεν·
Ἀλληλούϊα.
Φυλακὰς ὑπομείνας καὶ δεινὴν ἐξορίαν, συμμέτοχος ἐγένου τοῦ Παύλου· ὡς ἐκεῖνος καὶ σὺ ὡς ἀσώματος, ῥαβδισμοὺς καὶ βασάνους δεξάμενος, τῆς τοῦ ἠγαπημένου Κυρίου λατρείας οὐκ ἀπέστης, διό σε ὡς ἀθλητὴν στέφομεν ὕμνοις·
Χαῖρε, λαμπρὰ ὁμολογίας στήλη,
χαῖρε, φαιδρὰ πύλη τῆς σωτηρίας.
Χαῖρε, τὸ Εὐαγγέλιον ἀκριβῶς τηρήσας,
χαῖρε, τὰς κολακείας τῶν ἀσεβῶν ἀποῤῥίψας.
Χαῖρε, ὅτι χαίρων συνεσταύρωσαι Χριστῷ,
χαῖρε, ὅτι αἰωνίως νῦν συνήρμοσαι Αὐτῷ.
Χαῖρε, ὑποδεικνὺς τῆς θεώσεως τὴν ὁδόν,
χαῖρε, πλουτήσας ὑπὲρ πάντα τὸν Χριστόν.
Χαῖρε, ποιμὴν ἐκθρέψας τὴν ποίμνην σου,
χαῖρε, φιλοστόργως ποιμάνας τὰ τέκνα σου.
Χαῖρε, ὀσμὴν Παραδείσου ἐκχέων,
χαῖρε, ζωῆς ἀθανάτου μετέχων,
Χαίροις πάτερ Εὐθύμιε.
Χάριν δοῦναι θελήσας καὶ βραβεῖα ἀγώνων, Εὐθύμιε ὁ πάντων Δεσπότης, τὸ μὲν πρῶτον εὐωδίᾳ τὸ σκῆνός σου ἐτίμησε, τὸ δὲ ὕστερον, ἄφθαρτον τοῦτο ἐτήρησε θαυμασίως, οὗ τινος τὴν σεπτὴν Κάραν ἡμεῖς κατέχοντες, οὐ παυσόμεθα ᾄδειν Αὐτῷ τὴν Ὠδήν·
Ἀλληλούϊα
Ψάλλοντές σου τὸν βίον καὶ τοὺς ἄθλους σου Πάτερ, οὓς ἔτλης ἀνδρικῶς καὶ γενναίως, εὐγνωμόνως τιμῶμέν σου τὴν μορφήν, καὶ τὴν θείαν Κάραν σου κατασπαζόμενοι, ἱκετεύομεν ὑπὲρ ἀφέσεως

τῶν ἁμαρτιῶν καὶ κληρουχίας τοῦ Παραδείσου, ὀφειλετικῶς ἐκ ψυχῆς βῶντες·
Χαῖρε, κραταιὰ σκέπη Κερατσινίου,
χαῖρε, πρεσβευτὰ ἡμῶν τῷ Κυρίῳ.
Χαῖρε, θησαυρὲ χρυσίου πολυτιμότερε,
χαῖρε, πλοῦτε τῆς ζωῆς ἀδαπάνητε.
Χαῖρε, καύχημα ἱεραρχῶν Ἐκκλησίας φαιδρόν,
χαῖρε, ἐντρύφημα τῶν φιλαγίων πιστῶν.
Χαῖρε, ὅτι θαυμάτων ἀναβλύζεις τὰ ῥεῖθρα,
χαῖρε, ὅτι ταχέως ἐκπληροῖς τὰς αἰτήσεις.
Χαῖρε, δι’ οὗ ψυχικῶς στερεούμεθα,
χαῖρε, δι’ οὗ σωτηρίαν ἐλπίζομεν.
Χαῖρε, ὑπέρμαχε ἱκετῶν σου ἀήττητε,
χαῖρε, προστάτατα εὐσεβῶν τῶν ὑμνούντων σε,
Χαίροις πάτερ Εὐθύμιε.
Ὦ φιλότεκνε Πάτερ, τῶν ὑμνούντων σε πόθῳ, τὰ αἰτήματα προθύμως προσδέχου(ἐκ γ΄)καὶ προσάγων ταῦτα τῷ Δεσπότῃ Χριστῷ, ἱκέτευε ἀξιώσαι τοῦ γλυκέος Παραδείσου καὶ ἡμᾶς, ἵνα ψάλωμεν ἀκαταπαύστως Αὐτῷ σὺν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις τὸν ἀγγελικὸν ὕμνον·
Ἀλληλούϊα.
καὶ αὖθις τὸ Κοντάκιον
Ὀρθοδοξίας ὤφθης στύλος ἀκατάσειστος,
καὶ ποιμανσίας τύπος θεῖος ἀναδέδειξαι,
τὴν ἀκρίβειαν ἐν πᾶσιν ἐπιδιώκων·

ὅθεν πλείστους διωγμοὺς ὑπὲρ τῆς πίστεως,
ὑπομείνας καταφύγιον δεδώρησαι,
τῶν βοώντων σοι·
Χαίροις πάτερ Εὐθύμιε.
 
 
Συντέθησαν οἱ παρόντες Χαιρετισμοί, σὺν Θεῷ ἁγίῳ, ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Σίμωνος Πέτρας, Ἁγίου Ὄρους Ἄθω, τῇ 27ῃ Νοεμβρίου 2011.

Monday, December 7, 2015

Ο πονηρός δεν άργησε να τον πολεμήσει... ( Όσιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανής )


Πόλεμος με τη λαιμαργία

Ο πονηρός δεν άργησε να τον πολεμήσει και με άλλο τρόπο : με τη λαιμαργία. Του προκαλεί λοιπόν , από το πρωί κιόλας, σαν βασανιστικό αίσθημα πείνας, σπρώχνοντάς τον να φάει κρέατα και ψάρια και άλλα πλούσια φαγητά. Μα ο μακάριος Νήφων αντιστεκόταν στο διάβολο με τον διακριτικό του λογισμό, λέγοντας:
- Όλ’ αυτά , μόνο μέχρι το φάρυγγα χαρίζουν ηδονή. Πιο κάτω ευχαρίστηση καμιά δεν δίνουν! Μόνο ανυπόφορη δυσωδία αναδίνουν! Πήγαινε λοιπόν διάβολε, εκεί που οι άνθρωποι κάνουν την ανάγκη τους και δες, τι είναι εκείνα που μου λες να φάω! Γεύσου τα εσύ, να ευχαριστηθείς…
Μ’ αυτά τα λόγια χλεύαζε τον πονηρό. Κι όταν εκείνος του ξαναριχνόταν και τον πολεμούσε αγριότερα, του έλεγε:
- Σήμερα θα φάω και θα πιω με το παραπάνω! Για να σου δείξω , πως ούτε κι έτσι θα μπορέσεις να μ’ εμποδίσεις από την προσευχή.
Τη μέρα εκείνη έτρωγε ακόμα και κρέας κι έπινε κρασί μπόλικο.
Ύστερα σηκωνόταν κι έλεγε στον εαυτό του:
- Πρόσεχε, Νήφων! Ο σκύλος , μόλις χορτάσει, γαβγίζει μ’ ευχαρίστηση. Κι εσύ τώρα έφαγες από τα δώρα του Θεού. Εμπρός, λοιπόν, να Τον ευχαριστήσεις , που σε χόρτασε από τα επίγεια αγαθά.
Κι ευθύς πήγαινε στην εκκλησία , σήκωνε τα χέρια του στον ουρανό κι έλεγε:
- Σε δοξάζω, Χριστέ ο Θεός,
που με χόρτασες απ’ τα αγαθά Σου∙
μη μου στερήσεις , πολυέλεε,
και τα επουράνια!

Και συνέχιζε την προσευχή του για πολλήν ώρα, μ’ όλο και μεγαλύτερη θέρμη.
Ύστερα γύριζε κι έλεγε στο διάβολο:
- Δες, αδιάντροπε σκύλε, πόσο έφαγα και ήπια! Ε, και τι μ’ αυτό; Από την εκκλησία κανείς δεν μπορεί να με διώξει. Ο Θεός δεν μ’ αποστράφηκε, ούτε κι οι άγιοί Του. Ρεζίλι έγινες πονηρέ κι ακάθαρτε! Φύγε μακριά! Χάσου στο σκοτάδι! Μην ελπίζεις πια σ’ εμένα!


Πόλεμος με τον ύπνο

Μ’ αυτα τα λόγια όμως ο διάβολος μάνιαζε περισσότερο. Κι αμέσως δοκίμαζε άλλο όπλο: Του έφερνε αφόρητη νύστα και ασταμάτητα χασμουρητά, , προσπαθώντας να τον αποχαυνώσει. Αλλά εκείνος, μόλις ένιωθε νύστα, άρπαζε το ραβδί του κι άρχιζε να χτυπάει το σώμα του λέγοντας: :
- Αχάριστε δούλε! Δεν σου έδωσα να φας και να πιεις; Τώρα θέλεις και ύπνο; Θα σε μάθω εγώ να νυστάζεις!
Τέτοια λέγοντας , χτυπούσε όλο και περισσότερο το σώμα του. Τόσο που η νύστα τελικά υποχωρούσε! Και τότε άρχιζε ν’ αγρυπνεί και να προσεύχεται …
Μετά την προσευχή έλεγε πάλι:
- Κοίταξε , Νήφων! Έφαγες και ήπιες. Αν τώρα υπηρετήσεις ανύσταχτα τον Κύριό σου, θα σε ξαναχορτάσω με τις δωρεές Του. Αν όμως αρχίσεις να λυγάς στον ύπνο, θα σε πεθάνω στην πείνα και τη δίψα!
Ακούγοντας ο διάβολος αυτά τα λόγια, λύσσαγε.
- Αλιτήριε Νήφων! τσύριξε μια μέρα. Πιο πανούργος κι απ’ τους δαίμονες είσαι! Ποιος σου τις έδειξε τούτες τις κατεργαριές; Πού τα ‘μαθες αυτά τα κόλπα, μου λες; … Αλίμονό μου! Με πάμπολλους πάλεψα ως τώρα, μα τέτοια σκληρό καρύδι ποτέ μου δεν συνάντησα! Δεν φτάνει που με βρίζει και με κοροϊδεύει, διαλαλεί κι από πάνω πως δεν φοβάται τους δαίμονες . Κακό που με βρήκε! Τον ρίχνω μια φορά, σηκώνεται, με ρίχνει δύο και τρεις ! Και μου λέει ειρωνικά: “Δεν βλάπτει κανέναν να κρατάμε τις ισορροπίες!”. Άλλοτε πάλι με απειλεί: “Μα κι αν πέσω, τι λες, δεν μπορώ να ξανασηκωθώ;”. Tί να κάνω πια… Μα έννοια σου! Νέος είν’ ακόμα! Κι εγώ ξέρω χίλια τεχνάσματα! Θα τον τραβήξω πάλι στο βούρκο της ακολασίας…


Όσιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανής

Ανέκδοτη Προσευχή του πατρός Γερβασίου Παρασκευόπουλου


"Που να προσφύγω η τρισάλθια, που να ελπίσω η ταπεινή, που η δόλια να ικετεύσω, που να κλίνω την κεφαλή. Δεν έχω άλλο θερμό προστάτη, δεν έχω άλλη καταφυγή, δεν έχω άλλη παρηγοριά, πλην μόνο εσένα την άσπιλο και αγνή. Υπό τη σκεπή σου καταφεύγω και σωτηρία επιζητώ.


 Αγνή Παρθένε βοήθησε με και μη με αφήνεις να στερηθώ. Ελπίς του κόσμου, παρηγοριά απεγνωσμένων, καταφυγή τυφλών και ξένων. Η βακτηρία και τεθλιμμένων η πανδοχή.
Πρόφθασον τώρα να μεσιτεύσεις προς τον υιό σου και ποθητόν, καθώς μου πρέπει να μη με κρίνει, αλλά ως εύσπλαχνος να με δεχθεί, να αστοχήσει τα κρίματά μου, να παραβλέψει ως αγαθός και να με σώσει εκ των δεινών μου ως ευεργέτης και Θεός. Ένα βλέμμα γλυκύ να ρίξεις σε μένα την άμοιρη και φτωχή.

Φως θεϊκό ακτής να λάμψει στη σκοτεινή μου σκληρά ψυχή. Αν Παρθένα μου δεν με ακούσεις, αν Παρθένα μου δεν με λυπηθείς, αν δεν δεις τη συμφορά μου και σαν μητέρα μου να με σπλαχνισθεις. Ποιος θα μου δώσει καταφυγή; Ποιος από το σκότος θα καταλάμψει τη σκοτεινή μου σκληρά ψυχή; Όποιος σε σένα έρχεται και σε επικαλείται από κινδύνους σώζεται και θάνατο δεν φοβήται..."

"Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με" ( Αγιος Μάρκος ο Ευγενικός )



Χάρη στις θεολογικές εργασίες στον άγιο Μάρκον Εφέσου του σέρβου ιερομονάχου Ειρηναίου Μπούλοβιτς, εξακριβώθηκε ότι ο «Θαυμάσιος λόγος», για το Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, που παρεδόθη ως έργον ανωνύμου, ανήκει στον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, τον μέγαν αγωνιστή της Ορθοδοξίας.

Πράγματι, το πρωτότυπο κείμενο, πού έχουμε υπ' όψιν και απ' όπου έγινε νέα μετάφραση, δεν αφήνει αμφιβολία για την πατρότητά του και είναι αξιοθαύμαστο και εκφραστικό της αγιότητος του αγίου Μάρκου, πού απασχολούσε τόν νουν του στην αδιάλειπτη εργασία της ευχής. Είναι δε κοινός τόπος, ότι όλοι οι ασχοληθέντες με το θέμα της νοεράς προσευχής, θεωρούν την ευχήν αυτήν ως καταγομένην από τους αγίους Αποστόλους Πέτρον, Ιωάννην, Παύλον.


Έτσι ο αγιότατος Εφέσου, αναφερόμενος σε αποστολικούς λόγους, ανακαλύπτει το βαθύτερο νόημά τους, που συμπυκνώνεται στην μονολόγιστη αυτή προσευχή και που την παρέδωκαν στην Εκκλησία ως πνευματικό θησαυρό. Είναι δε χαρακτηριστικό της ευαισθησίας του αγίου Πατέρα, για τις αιρετικές πλάνες, το γεγονός ότι δια της ομολογίας αλοκλήρου της ευχής ανατρέπονται τέσσερες γνωστές καταδικασμένες αιρέσεις, όπως δείχνει το σχήμα. Ο άγιος Μάρκος με το βραχύ αυτό έργο του, αποδεικνύεται ότι συνεχίζει την πνευματική παράδοση, που απηχεί τους συνοδικούς αγώνες του 4ου αιώνος, αλλά και ότι συνδυάζει τη λεόντεια αντιαιρετική του δύναμη, μαζί με την ηπιότητα της οσιακής καρδιάς, φλεγομένης ακατάπαυστα από το γλυκύτατον όνομα του Κυρίου Ιησού.

Κείμενο


Πόση δύναμη έχει η ευχή και ποιες είναι οι δωρεές της σε όσους τη χρησιμοποιούν και σε ποια πνευματική κατάσταση τους φέρνει, δεν είμαστε εμείς σε θέση να πούμε.


Τους λόγους όμως από τους οποίους αυτή αποτελείται, τους βρήκαν αρχικά οι άγιοι Πατέρες μας, που δεν τους επινόησαν οι ίδιοι, αλλά πήραν τις αφορμές από παλιά από την ίδια την αγία Γραφή και από τους κορυφαίους Μαθητές του Χριστού· ή, να πούμε καλύτερα, τους δέχθηκαν αυτοί σαν κάποια πατρική κληρονομιά και τους μεταβίβασαν σ' εμάς. 'Ώστε και από αυτό γίνεται φανερό, σε όσους δεν έμαθαν από την πείρα τους, ότι αυτή η ιερή ευχή είναι κάτι το ένθεο και ένας ιερός χρησμός.


Γιατί πιστεύομε ότι είναι θείοι χρησμοί και πνευματικές αποκαλύψεις και λόγοι Θεού όλα όσα έδωσε στους ιερούς Αποστόλους να πουν ή να συγγράψουν ο Χριστός, ο οποίος λάλησε μέσω αυτών. Έτσι, ο θειότατος Παύλος, φωνάζοντας σ' εμάς σαν από το ύψος του τρίτου ουρανού, λέει: «Κανείς δεν μπορεί να πει Κύριε Ιησού, παρά μόνο με Πνεύμα Άγιο». Με την αρνητική λέξη «κανείς» φανερώνει πολύ θαυμάσια ότι η επίκληση του Κυρίου Ιησού είναι κάτι το πολύ υψηλό και ανώτερο όλων. Επίσης, ο μέγας Ιωάννης που διακήρυξε σαν βροντή τα πνευματικά, αρχίζει με τη λέξη που τελειώνει ο Παύλος και μας δίνει τη συνέχεια της ευχής ως εξής: «Κάθε πνεύμα που ομολογεί τον Ιησού Χριστό, ότι ήρθε ως αληθινός άνθρωπος, είναι από το Θεό». Αυτός χρησιμοποίησε βέβαια εδώ κατάφαση, αλλά απέδωσε, όπως και ο Παύλος, στη χάρη του Αγίου Πνεύματος την επίκληση και ομολογία του Ιησού Χριστού.

Ας έρθει τώρα τρίτος ο Πέτρος, η ακρότατη κορυφή των θεολόγων, για να μας δώσει το υπόλοιπο αυτής της ευχής. Όταν δηλαδή ο Κύριος ρώτησε τους Μαθητές: «Ποιος λέτε ότι είμαι;», προλαβαίνοντας ο φλογερός μαθητής τους άλλους, όπως το συνήθιζε, είπε: «Σύ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού», έχοντας λάβει την αποκάλυψη αυτή, σύμφωνα με τη μαρτυρία του ιδίου του Σωτήρα, από τον ουράνιο Πατέρα, ή, πράγμα που είναι το ίδιο, από το Άγιο Πνεύμα.


Πρόσεξε λοιπόν αυτούς τους τρεις ιερούς Αποστόλους πως ακολουθούν ο ένας τον άλλο σαν σε κύκλο, παίρνοντας ο ένας από τον άλλο αυτά τα θεία λόγια έτσι που το τέλος του λόγου του προηγουμένου να γίνεται αρχή για τον επόμενο. Ο ένας δηλαδή λέει «Κύριον Ιησού», ο άλλος «Ιησού Χριστό», ο τρίτος «Χριστό, Υιό του Θεού», και το τέλος συνάπτεται στην αρχή σαν σε κύκλο, όπως είπαμε, επειδή δεν έχει καμία διαφορά να πει κανείς Κύριο και Υιό του Θεού —γιατί και τα δύο αυτά φανερώνουν τη θεότητα του μονογενούς Υιού και παριστούν ότι είναι ομοούσιος και ομότιμος με τον Πατέρα.


Έτσι αυτοί οι μακάριοι Απόστολοι μας παρέδωσαν να επικαλούμαστε και να ομολογούμε εν Πνεύματι τον Κύριο Ιησού Χριστό, Υιό του Θεού· αυτοί είναι και τρεις και πιο αξιόπιστοι απ' όλους —εφόσον κάθε λόγος, σύμφωνα με τη θεία Γραφή, βεβαιώνεται με τρεις μάρτυρες. Αλλά και η σειρά των Αποστόλων που τα είπαν, δεν είναι χωρίς σημασία: από τον ΙΙαύλο δηλαδή, τον πιο τελευταίο χρονικά από τους Μαθητές, αρχίζει η μυστική παράδοση της ευχής και δια του μεσαίου, του Ιωάννη, προχωρεί στον πρώτο, τον Πέτρο, που με την αγάπη πλησίαζε τον Ιησού περισσότερο από τους άλλους. Τούτο συμβολίζει, νομίζω, την προκοπή μας με ορθή σειρά και την άνοδό μας και την ένωσή μας με το Θεό μέσα στην αγάπη, δια της πράξεως και της θεωρίας. Γιατί βέβαια ο Παύλος είναι εικόνα της πράξεως, καθώς είπε ο ίδιος: «Κοπίασα περισσότερο απ' όλους», ο Ιωάννης της θεωρίας, και της αγάπης ο Πέτρος, για τον οποίο μαρτυρεί ο Κύριος πως αγαπούσε περισσότερο από τους άλλους.


Πέρα από αυτά, θα μπορούσε να δει κανείς πως τα θεία λόγια της ευχής υποδηλώνουν το ορθό δόγμα της πίστεώς μας και απορρίπτουν κάθε αίρεση των κακοδόξων. Με το «Κύριε», που φανερώνει τη θεία φύση, αποκηρύττονται εκείνοι που φρονούν πως ο Ιησούς είναι μόνο άνθρωπος· με το «Ιησού», που φανερώνει την ανθρώπινη φύση, αποδιώχνονται εκείνοι που Τον θεωρούν μόνο Θεό που υποδύθηκε κατά φαντασία τον άνθρωπο· το «Χριστέ», που περιέχει και τις δύο φύσεις, αναχαιτίζει εκείνους που Τον πιστεύουν Θεό και άνθρωπο, με χωρισμένες όμως τις υποστάσεις τη μία από την άλλη· τέλος, το «Υιέ του Θεού» αποστομώνει εκείνους που τολμούν να διδάσκουν τη σύγχυση των δύο φύσεων, επειδή φανερώνει πως η θεία φύση του Χριστού δεν συγχέεται με την ανθρώπινη φύση Του, ακόμη και μετά την ένωση τους. Έτσι οι τέσσερις αυτές λέξεις, ως λόγοι Θεού και μάχαιρες πνευματικές, αναιρούν δύο συζυγίες αιρέσεων, οι οποίες, ενώ είναι κακά εκ διαμέτρου αντίθετα, είναι ομότιμες στην ασέβεια.

Κύριε
ανατρέπει τους οπαδούς του Παύλου Σαμοσατέα

Ιησού
τους οπαδούς του Πέτρου Κναφέα

Χριστέ
τους νεστοριανούς

Υιέ του Θεού
τους μονοφυσίτες οπαδούς του Ευτυχή και του Διόσκορου


Έτσι λοιπόν μας παραδόθηκαν αυτά τα θεία λόγια, τα οποία δικαίως θα τα ονόμαζε κανείς μνημείο προσευχής και ορθοδοξίας. Αυτά και μόνα τους είναι αρκετά για όσους προχώρησαν στην κατά Χριστόν ηλικία και έφτασαν στην πνευματική τελείωση· αυτοί ενστερνίζονται και καθένα από τα θεία τούτα λόγια χωριστά, όπως δόθηκαν από τους ιερούς Αποστόλους, δηλαδή το «Κύριε Ιησού — Ιησού Χριστέ — Χριστέ, Υιέ του Θεού» (κάποτε μάλιστα και μόνο το γλυκύτατο όνομα «Ιησού»), και το ασπάζονται ως ολοκληρωμένη εργασία προσευχής. Και με αυτή γεμίζουν απερίγραπτη πνευματική χαρά, γίνονται ανώτεροι της σάρκας και του κόσμου και αξιώνονται να λάβουν θείες δωρεές. Αυτά τα γνωρίζουν, λένε, οι μυημένοι. Για τους νηπίους όμως εν Χριστώ και ατελείς στην αρετή, παραδόθηκε ως κατάλληλη προσθήκη το «ελέησόν με», η οποία τους δείχνει ότι έχουν επίγνωση των πνευματικών τους μέτρων και ότι χρειάζονται πολύ έλεος από το Θεό. Μιμούνται έτσι τον τυφλό εκείνο πού, ποθώντας να βρει το φως του, φώναζε στον Κύριο καθώς περνούσε: «Ιησού, ελέησόν με».

Μερικοί πάλι δείχνουν περισσότερη αγάπη και διατυπώνουν την ευχή στον πληθυντικό, προφέροντάς την ως εξής: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ελέησον ημάς»· κι αυτό, επειδή ξέρουν πώς ή αγάπη είναι το πλήρωμα του Νόμου και των Προφητών, καθώς περιέχει και ανακεφαλαιώνει μέσα της κάθε εντολή και κάθε πνευματική πράξη. Συνάμα παίρνουν μαζί τους από αγάπη και τους αδελφούς σε κοινωνία της προσευχής και παρακινούν περισσότερο το Θεό σε έλεος με το να Τον αναγνωρίζουν κοινό Θεό όλων και να Του ζητούν κοινό το έλεος για όλους. Και βέβαια, το έλεος του Θεού έρχεται σ' εμάς με την ορθή πίστη στα δόγματα και με την εκπλήρωση των εντολών, πού, όπως δείξαμε, ο σύντομος αυτός στίχος της προσευχής περιέχει και τα δύο.

Τα θεία τώρα ονόματα (Κύριος, Ιησούς, Χριστός), με τα οποία μας δόθηκε η ακρίβεια των δογμάτων, θα μπορούσε να βρει κανείς ότι χρονικά αναφάνηκαν με αυτή τη σειρά και τάξη, και ότι κι εμείς τα λέμε όπως αυτά φανερώθηκαν από την αρχή. Γιατί παντού η Παλαιά Διαθήκη κηρύττει Κύριο το Θεό Λόγο, και πριν και μετά την παράδοση του Νόμου, όπως όταν λέει: «Ό Κύριος έβρεξε φωτιά από τον Κύριο», και: «Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου». Και ή Καινή Διαθήκη, κατά τη σάρκωσή Του, παρουσιάζει τον Άγγελο να Του δίνει το όνομα λέγοντας στην Παρθένο: «Θα τον ονομάσεις Ιησού», όπως και έγινε, καθώς λέει ο ιερός Λουκάς. Γιατί όντας, ως Θεός, Κύριος των πάντων, θέλησε με την ενανθρώπησή Του να γίνει και σωτήρας μας —έτσι μεταφράζεται το όνομα «Ιησούς».


Το όνομα πάλι «Χριστός», το οποίο φανερώνει τη θέωση της ανθρώπινης φύσεως πού προσέλαβε, ο ίδιος εμπόδιζε τους Μαθητές πριν από το Πάθος να το λένε σε οποιονδήποτε, ύστερα όμως από το Πάθος και την Ανάσταση ο Πέτρος έλεγε με παρρησία: «Να το γνωρίζει όλος ο Ισραήλ, ότι ο Θεός Τον ανέδειξε και Κύριο και Χριστό». Και τούτο ήταν εύλογο· γιατί η ανθρώπινη φύση μας που προσέλαβε ο Θεός Λόγος, χρίσθηκε παρευθύς από τη θεότητά Του, έγινε όμως ό,τι και αυτό που την έχρισε, δηλαδή ομόθεος, αφού ο Ιησούς μου δοξάστηκε με το Πάθος και αναστήθηκε εκ νεκρών. Τότε λοιπόν ήταν καιρός να αναδειχθεί η ονομασία «Χριστός»· τότε δηλαδή που Αυτός, δεν μας ευεργέτησε απλώς, όπως όταν μας έπλασε στην αρχή ή όταν μετά τη συντριβή μας μας ανέπλασε και μας έσωσε, αλλά που ανέβασε και την ανθρώπινη φύση μας στους ουρανούς και τη συνδόξασε με τον εαυτό Του και την αξίωσε να καθίσει στα δεξιά του Πατέρα.


Τότε ακριβώς άρχισε να κηρύττεται Υιός του Θεού και Θεός από τους Αποστόλους, στους οποίους πρωτύτερα, στις αρχές του κηρύγματος, προκαλούσε δέος αυτή η ονομασία και σπάνια τη χρησιμοποιούσαν, έπειτα όμως την κήρυτταν φανερά πάνω από τους εξώστες, όπως τους προείπε ο ίδιος ο Σωτήρας. Επομένως τα θεια λόγια της ευχής τοποθετήθηκαν σε σειρά αντίστοιχη με τη χρονική ανάδειξη της πίστεως. Έτσι από παντού φανερώνεται σαφέστατα η θεία σοφία εκείνων που τα συνέταξαν και μας τα παρέδωσαν: κι από το ότι αυτά ακολουθούν επακριβώς τις αποστολικές ομολογίες και παραδόσεις, κι από το ότι αναδεικνύουν το ορθόδοξο δόγμα της πίστεώς μας, κι από το ότι μας υπενθυμίζουν τους χρόνους κατά τους οποίους εκδηλώθηκε με διάφορους τρόπους η Οικονομία του Θεού για μας, οδηγώντας μας στη θεοσέβεια με κατάλληλα κάθε φορά ονόματα.


Αυτά λοιπόν προσφέραμε εμείς, κατά τη δύναμή μας, σχετικά με τα λόγια της ευχής, σαν να κόψαμε άνθη από κάποιο δένδρο όμορφο και μεγάλο· τον καρπό όμως που αυτά περιέχουν, ας τον μαζέψουν άλλοι, όσοι δηλαδή με τη μακρά μελέτη και άσκηση το αξιώθηκαν αυτό με το να γίνουν δεκτικοί και να πλησιάσουν το Θεό.