Τὸ λαδάκι τῆς Παναγιᾶς θεράπευσε γυναῖκα μὲ βαρύτατο ἐγκεφαλικό ...

Ἕνα ἐναγώνιο τηλεφώνημα μετέφερε στὸ Μοναστήρι τὴν ἔνθερμη παράκληση στὸ να δοθεῖ λίγο λαδάκι ἀπὸ τὸ καντηλάκι τῆς Παναγιᾶς γιὰ μία ἀρκετὰ νέα γυναῖκα, ποὺ ἔπαθε βαρύτατο ἐγκεφαλικό καὶ μετεφέρθη στὸ πανεπιστημιακό νοσοκομεῖο τῶν Πατρῶν. Ἐπειδὴ ὅμως οἱ ἐνδιαφερόμενοι δὲν προλάβαιναν νὰ ἀνεβοῦν στὸ μοναστήρι, περεπέμφθησαν σὲ πρόσωπο γνωστὸ γιὰ τὴν εὐλάβειά του, τὸ ὁποῖο εἶχε πάρει λαδάκι ἀπὸ τὴν Μονὴ καὶ ἔμενε στὸ Ἀντίρριο. Ἐπειδὴ δέ τὸ πρόσωπο αὐτὸ δὲν εἶχε τὴ δυνατότητα νὰ περιμένει σπίτι γιὰ νὰ ἔρθουν νὰ τὸ πάρουν, τὸ κρέμασε στὸ χερούλι τῆς πόρτας μέσα σ' ἕνα τσαντάκι.
Καί, ὦ τῆς πίστεως! Οἱ στενεῖς συγγενεῖς τῆς γυναῖκας πῆγαν καὶ τὸ πῆραν μὲ λαχτάρα καὶ μὲ πολλὴ πίστη σταύρωσαν στὸ κεφάλι τὴν ἄρρωστη, ἡ ὁποία ἀπὸ ἡμέρες εἶχε χάσει τὴν ἐπαφὴ μὲ τὸ περιβάλλον. Καὶ τὸ θαῦμα ἔγινε! Γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ ἀμείφθηκε ἡ πίστη. Ἡ ἀσθενὴς συνῆλθε! Στὴν γυναῖκα, ἐνῶ ἡ ἰατρικὴ ἐπιστήμη εἶχε ἐξαντλήσει ματαίως ὅλες τὶς δυνατότητές της, ἡ ἴαση ἦρθε «ἄνωθεν». Ἀπὸ τὸν Παντοδύναμο καὶ Φιλάνθρωπο Θεό. Μετὰ ἀπὸ μερικὲς ἑβδομάδες ἕνα νεώτερο τηλεφώνημα ἐπιβεβαίωσε τὴν σταθεροποίηση τῆς καλῆς ὑγείας τῆς εὐεργετημένης γυναίκας.
Ἄλλο ἕνα περιστατικὸ ποὺ χάρισε χαρὰ καὶ συγκίνηση σὲ ὅσους τὸ ἔζησαν, ἀλλὰ καὶ σ' ὅσους τὸ ἄκουσαν. Εὐλογητός ὁ Θεός!


[ἀντιγραφὴ ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ἱ. Μονῆς «Ἡ Μεγαλόχαρη Παναγία ἡ Βαρνάκοβα», 2011]

Αν νομίζεται ότι γνωρίζεται όλα όσα αποτελούν αμάρτημα κατά την ορθόδοξο εκκλησία είστε μακριά γελασμένοι αμαρτωλοί!

 Αν νομίζεται ότι γνωρίζεται όλα όσα αποτελούν αμάρτημα κατά την ορθόδοξο εκκλησία είστε μακριά γελασμένοι αμαρτωλοί!  Δεν υπάρχει π.χ. περίπτωση να μην αυνανίστηκες πότε στη ζωή σου. Αλλά μην ανησυχείτε, στην ορθοδοξία υπάρχει λύση για όλα γιατί βέβαια δεν είναι τόσο σημαντικό το αμάρτημα όσο η μετάνοια και η εξομολόγηση. Αν λοιπόν έχετε διαπράξει οποιαδήποτε από τα αμαρτήματα που ακολουθούν το μόνο που χρειάζεται είναι να τρέξετε στον πνευματικό σας, να το εξομολογηθείτε και να δηλώσετε ότι μετανιώνετε για αυτό. Οι πύλες της βασιλείας των ουρανών θα είναι τότε όλες δικές σας. Μάθετε όμως πρώτα ποια είναι τα αμαρτήματα για να μην λέτε μετά ότι δεν ξέρατε . Κατάλογος αμαρτημάτων

" Χριστιανός που δεν έχει Βαπτισθεί και δεν έχει Εξομολογηθεί, δεν μπορεί να σωθεί (Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός) "

" Μετά τον θάνατο δεν υπάρχει πλέον καιρός μετανοίας, και στον άδη η ψυχή η οποία νεκρώθηκε εξαιτίας των αμαρτιών, δεν μπορεί πλέον να επανέλθει στην ζωήν την κατά Θεόν (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος) "

" Στην ζωή την οποία βρισκόμαστε, είμαστε ικανοί και να πράξουμε και να ενεργήσουμε, στην δε μέλλουσα και αιώνια ζωή, δεσμεύονται όλες οι πρακτικές δυνάμεις της ψυχής και δεν υπάρχει ευκαιρία να πράξουμε κάτι το αγαθό, για την άφεση των αμαρτιών (Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός) "

Κάθε άνθρωπος, παρουσιάζει ελαφρυντικά αλλά και ενοχοποιητικά στοιχεία, τα οποία απορρέουν μέσα από κάθε άσχημη πράξη της ζωής του. Μόνο όμως αν αγνοήσει τα ελαφρυντικά και ασχοληθεί σοβαρά με τα ενοχοποιητικά, μπορεί να σωθεί. Ο παρακάτω κατάλογος αποτυπώνει το Πανάγιο Θέλημα του Θεού, το Αναλλοίωτο ανά τους αιώνες, Εκείνο που θα ισχύει μέχρι Δευτέρας Παρουσίας (όπως ο Ίδιος ο Κύριος μας Διαβεβαίωσε), όπως Αυτό πηγάζει από τη Φώτιση του Αγίου Πνεύματος και καταγράφεται στην Αγία Γραφή και τους Ιερούς Κανόνες των Αγίων της Εκκλησίας μας, παραθέτοντας τις σημαντικότερες αμαρτίες που απασχόλησαν και απασχολούν τον κόσμο Του, με σκοπό να υπενθυμίσει σε όλους μας κάποιες που ίσως παρέμειναν ξεχασμένες, αλλά και να γνωστοποιήσει ορισμένες άλλες που πιθανόν να αγνοούμε, διευκολύνοντας έτσι εκείνους που θα θελήσουν να κάνουν το σημαντικό Βήμα για τη Σωτηρία της ψυχής τους, καθαριζόμενοι με το Μυστήριο της Θείας και Ιεράς Εξομολογήσεως.

Αμαρτήματα

1) Αν έχεις ερωτικές σχέσεις χωρίς να είσαι έγγαμος (ή έγγαμη), όταν είσαι δηλαδή εκτός του Μυστηρίου του Χριστιανικού Ορθόδοξου Γάμου, αν έχεις ερωτικές σχέσεις πριν από το Γάμο ή εξωσυζυγικές σχέσεις μέσα στο Γάμο, αν έχεις παρά φύση ερωτικές σχέσεις ή αν έχεις παιδί εκτός Γάμου, αν είσαι χωρισμένος ή αν έχεις κάνει δεύτερο ή τρίτο Γάμο ή αν ενώ είσαι έγγαμος ή έγγαμη εμποδίζεις την τεκνογονία. Ακόμη, αν έχεις κάνει ποτέ έναν εμποδισμένο Γάμο (δηλαδή αν παντρεύτηκες ποτέ κάποιον άνθρωπο αιρετικό ή κάποιο συγγενικό σου πρόσωπο, μέχρι και τον δεύτερο εξάδερφο ή την δεύτερη εξαδέρφη σου), ή αν έκανες ποτέ από συμφέρον Γάμο ή οποιοδήποτε άλλο Μυστήριο (π.χ. Βάπτιση, Ιερωσύνη κ.α.).

2) Αν είσαι ομοφυλόφιλος (ομοφυλόφιλη).

3) Αν λάτρεψες ή πίστεψες ή προσκύνησες ποτέ άλλους θεούς (είδωλα) εκτός της Αγίας Τριάδος, για παράδειγμα το χρήμα, ανθρώπους που θεοποίησες κ.λ.π.

4) Αν χρησιμοποίησες ποτέ το Όνομα του Θεού μάταια, χωρίς δηλαδή ουσιαστικό και σοβαρό λόγο, αλλά και με τρόπο που να αρνείται την πραγματικότητα της Παρουσίας και της Δύναμής Του.

5) Αν εργάζεσαι ηθελημένα την Ημέρα της Κυριακής.

6) Αν δεν αγαπάς και δεν τιμάς τους γονείς σου.

7) Αν σκότωσες ποτέ ή αν το σκέφτηκες, ή αν προσπάθησες ή σκέφτηκες να αυτοκτονήσεις.

8) Αν μοίχευσες.

9) Αν έκλεψες .

10) Αν είπες ψέμματα ή παρακίνησες και άλλους ανθρώπους για να κάνουν το ίδιο.

11) Αν επιθύμησες ποτέ ο,τιδήποτε ανήκει σε άλλον (ακόμα και τον ή την σύζυγό του).

12) Αν έκανες ποτέ έκτρωση (για τις γυναίκες), αν οδήγησες ποτέ κάποια γυναίκα σε έκτρωση ή αν ενθάρρυνες ποτέ κάποια γυναίκα να κάνει κάτι τέτοιο.

13) Αν κατακρίνεις , αν κατηγορείς , αν καταριέσαι, αν κοροϊδεύεις , αν δεν συγχωρείς, αν υποκρίνεσαι, αν εκμεταλλεύεσαι ή αν προδίδεις άλλους ανθρώπους .

14) Αν έχεις ή είχες ποτέ υπερηφάνεια, εγωϊσμό, φιλαρχία, πλεονεξία, φιλαργυρία, έλλειψη δικαιοσύνης, εγκράτειας και σωφροσύνης στη συμπεριφορά σου.

15) Αν αυνανίστηκες ποτέ (δηλαδή αν ικανοποιήθηκες μόνος σου ερωτικά με μαλακία).

16) Αν έβρισες ποτέ ή βρίζεις τα Θεία ή αν ακούς να τα βρίζουν και δεν διαμαρτύρεσαι , ή αν χρησιμοποιείς τα Θεία και τα Ιερά της Πίστεώς μας άσκοπα, για να παρομοιάσεις κάτι, για να κάνεις αστεία ή για πονηρούς λόγους.

17) Αν στέλνεις στον διάβολο ή αν βρίζεις τους άλλους.

18) Αν χτύπησες ποτέ κάποιον ή αν τραυμάτισες ποτέ κάποιον, αν σου αρέσει η εκδίκηση ή αν θυμάσαι το κακό που σου έχει κάνει κάποιος και σκέφτεσαι πώς θα του το ανταποδώσεις (ή του το ανταπέδωσες ήδη).

19) Αν οδηγείς επικίνδυνα ή αν γενικότερα θέτεις σε κίνδυνο τη ζωή σου ή τη ζωή των άλλων.

20) Αν κάνεις έρωτα τις τρεις τελευταίες ημέρες πριν να Κοινωνήσεις, την ημέρα που Κοινώνησες, όπως επίσης και όταν η σύζυγος έχει περίοδο ή είναι έγκυος ή αν δεν έχει ακόμα σαραντήσει και απογαλακτήσει. Ακόμη, αν κάνεις έρωτα τα Σάββατα, τις Κυριακές και τις Μεγάλες Εορτές, αλλά και κατά τις ημέρες των Νηστειών (η πράξη αυτή θα πρέπει να αποφεύγεται πάντα κατόπιν κοινής συμφωνίας των συζύγων, όπως επισημαίνει ο Απόστολος Παύλος).

21) Αν καπνίζεις ή κάνεις κατάχρηση στα ποτά ή μεθάς, αν παίρνεις ναρκωτικά ή αν ξενυχτάς σε άσεμνα μαγαζιά.

22) Αν δεν εργάζεσαι και τεμπελιάζεις, αν αδιαφορείς για τις υποχρεώσεις σου, αν δεν προστατεύεις το περιβάλλον.

23) Αν κυκλοφορείς γυμνός (γυμνή) ή με προκλητική και έξαλλη εμφάνιση, αν σκανδαλίζεις γενικότερα με την εμφάνιση και τη συμπεριφορά σου, αν βάφεις τα μαλλιά ή το πρόσωπό σου ή αν πας σε παραλίες γυμνιστών.

24) Αν έχεις άσχημες και πονηρές σκέψεις για τα Θεία ή και γενικά, αν βλέπεις στην τηλεόραση ή γενικά πονηρά θεάματα, αν ακούς και χρησιμοποιείς πρόστυχα λόγια και πονηρά, αν ακούς πρόστυχα ή σατανικά τραγούδια, αν λες άσεμνα ανέκδοτα ή σχετικά με τα Θεία ή αν κάνεις άσεμνες χειρονομίες.

25) Αν σπαταλάς χρήματα ή το χρόνο σου άσκοπα, αν πιστεύεις στην τύχη ή αν παίζεις τυχερά παιχνίδια ή βίαια ή πονηρά, αν ασχολείσαι ή αν πιστεύεις σε ζώδια, χειρομαντείες, αριθμομαντείες, ταρώ και άλλα παρόμοια, αν συμβουλεύτηκες ποτέ μέντιουμ, χαρτορίχτρες, καφετζούδες ή παρόμοια άτομα, αν παίζεις χαρτιά, αν κάλεσες ποτέ κακά πνεύματα ή αν πιστεύεις σε προλήψεις και όνειρα .

26) Αν Κοινώνησες ποτέ χωρίς να Εξομολογηθείς και να νηστέψεις, ή χωρίς να πάρεις τη συγκατάθεση του Πνευματικού σου.

27) Αν δεν πηγαίνεις την Κυριακή το πρωί αλλά και τις μεγάλες Εορτές από νωρίς στην Εκκλησία, αν δεν διαβάζεις την Αγία Γραφή και αν δεν προσεύχεσαι το πρωί και το βράδυ τουλάχιστον, ή αν δεν κάνεις το Σταυρό και την προσευχή σου πριν και μετά το φαγητό.

28) Αν αγανακτείς, νευριάζεις ή απελπίζεσαι, ή αν μισείς τους συνανθρώπους σου.

29) Αν είσαι ρατσιστής ή δεν αγαπάς όλους τους ανθρώπους, ακόμα και τους εχθρούς σου και αν δεν προσεύχεσαι για τη Σωτηρία τους.

30) Αν δεν έχεις εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού και αγχώνεσαι για το αύριο.

31) Αν δεν Εξομολογείσαι και δεν Κοινωνάς τακτικά, αν δεν κάνεις τακτικά ελεημοσύνη, αν δεν κάνεις τις Νηστείες της Εκκλησίας χωρίς να υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος ή χωρίς να έχεις τη συγκατάθεση του Πνευματικού σου.

32) Αν δείχνεις ασέβεια προς τους νεκρούς ή αν ξεχνάς να προσευχηθείς, να κάνεις Μνημόσυνα, Τρισάγια και ελεημοσύνες για την ψυχή τους.

33) Αν δεν λατρεύεις τον Θεό όπως πρέπει, αν δεν Τον έχεις πάνω από όλα και από όλους, αν δεν είσαι πρόθυμος να κάνεις οποιαδήποτε θυσία για Εκείνον, αν δεν Τον ευχαριστείς για όλα όσα σου δίνει, αν ντρέπεσαι ή φοβάσαι να ομολογήσεις την Πίστη σου μπροστά σε άλλους, όπως για παράδειγμα να κάνεις το Σταυρό σου όταν περνάς από Εκκλησία, ή μπροστά στους ανθρώπους να ομολογήσεις ότι νηστεύεις, όταν σου προσφέρουν αρτίσιμα φαγητά σε ημέρα Νηστείας.

34) Αν είσαι κοιλιόδουλος.

35) Αν είσαι άνδρας και έχεις μακριά μαλλιά ή αν είσαι γυναίκα και έχεις κοντά μαλλιά, μην τηρώντας έτσι τη σχετική Εντολή του Αποστόλου Παύλου που υπάρχει στην Αγία Γραφή.

36) Αν ως άνδρας φοράς γυναικεία ενδύματα ή ως γυναίκα φοράς ανδρικά (π.χ. παντελόνια), μην τηρώντας έτσι την Εντολή του Θεού που υπάρχει στην Αγία Γραφή.

37) Αν ενώ είσαι αδιάθετη μπαίνεις στον Ιερό Ναό, συμμετέχοντας σε Ιερές Ακολουθίες και σε Ιερά Μυστήρια, ή εάν κατά τις ημέρες εκείνες αγγίζεις ο,τιδήποτε το Ιερό ή το Άγιο, παραβαίνοντας έτσι τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας.

38) Αν έγινες Νονός ή Νονά και αδιαφορείς για το αν είναι κοντά στον Θεό το παιδί.

39) Αν έχεις ορκιστεί αλήθεια ή ψέμματα .

40) Αν διαταράσσεις τη γαλήνη μέσα στον Ιερό Ναό, ή αν κατά την Ιερότατη Στιγμή της Αναστάσεως του Κυρίου, αντί να συμμετέχεις προσευχόμενος, πετάς βεγγαλικά και θέτεις σε κίνδυνο τις ζωές των ηλικιωμένων, των εγκύων, αλλά και γενικότερα των συνανθρώπων σου. Ακόμη, αν δεν κάθεσαι μέχρι το τέλος της Θείας Λειτουργίας του Πάσχα, που ξεκινάει μετά το «Χριστός Ανέστη» και είναι η μοναδική Θεία Λειτουργία της Ημέρας, προσβάλλοντας έτσι την Ιερότητα της Παναγίας αυτής Ημέρας, επειδή έτσι έχεις συνηθίσει ή επειδή σε παροτρύνουν άλλοι.

41) Αν έχεις ζητήσει ποτέ την ποινική δίωξη κάποιου για οποιονδήποτε λόγο.

42) Αν έχεις δανείσει ποτέ χρήματα με τόκο.

43) Αν είσαι περίεργος, αν κρυφακούς ή κρυφοκοιτάς ή ενδιαφέρεσαι για πράγματα που δεν σε αφορούν.

44) Αν αποκρύπτεις εσκεμμένα κάποιο αμάρτημα κατά τη διάρκεια της Ιεράς Εξομολογήσεως.

45) Αν συμμετείχες ποτέ σε καρναβάλια ή «αποκριάτικες διασκεδάσεις», αν μασκαρεύτηκες ποτέ ή αν κάνεις το ίδιο και στο παιδί σου.

46) Αν μούντζωσες ποτέ.

47) Αν έχεις κάνει πολιτικό «γάμο» ή αν έχεις παρευρεθεί ποτέ εκεί, ή ακόμη αν έχεις παροτρύνει κάποιους άλλους να κάνουν κάτι τέτοιο.

48) Αν φλυαρείς και κουτσομπολεύεις, αν δεν κρατάς κρυφά τα σφάλματα ή τα μυστικά των άλλων.

49) Αν αντί να κάνεις σωστά τον Σταυρό σου, δείχνεις σα να παίζεις κιθάρα στο στήθος σου, χαροποιώντας έτσι τον διάβολο.

50) Αν φίλησες με κραγιόν Ιερά Λείψανα, Ιερές Εικόνες ή άλλα Ιερά Αντικείμενα .

51) Αν δείχνεις χλιαρότητα στην Πίστη σου και γενικότερα έχεις αμφιβολίες.

52) Αν σου αρέσει να μην τηρείς τους νόμους, να μην υπακούς πουθενά και γενικότερα να σπέρνεις τον πανικό ανάμεσα στους ανθρώπους.

53) Αν είσαι αχάριστος είτε προς τον Θεό, είτε προς τους ανθρώπους, ή ακόμη αν αδιαφορείς ή αργείς να εκπληρώσεις τα τάματα που έχεις κάνει στον Θεό, την Παναγία ή τους Αγίους.

54) Αν ως γονείς, δεν έχετε τα παιδιά σας από μικρά κοντά στην Εκκλησία , αν δεν τα διδάσκετε τις Εντολές του Θεού, αν δεν τα Κοινωνάτε τακτικά όσο είναι ακόμη μικρά , όπως επίσης και αν δεν τους μαθαίνετε να Εξομολογούνται και να συμμετέχουν στα Μυστήρια της Εκκλησίας, όταν θα αρχίσουν να μεγαλώνουν.

55) Αν εορτάζεις τα γενέθλιά σου, γεγονός που αποτελεί πράξη εγωισμού, καθώς έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ταπεινοφροσύνη που διδάσκει ο Χριστός μας. Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, είναι πως με τη γέννησή μας δεν συνέβη κάτι το εξαιρετικό, κάτι που να είναι άξιο εορτασμού, απλά ένας ακόμη άνθρωπος προστέθηκε στους υπόλοιπους, ο οποίος καλείται και αυτός να παλέψει για τη Σωτηρία του. Ούτε καν των Αγίων τη Γέννηση δεν Εορτάζει η Εκκλησία μας, παρά μόνο την Κοίμησή τους, καθώς τότε εισέρχονται στη Βασιλεία των Ουρανών κληρονομώντας την αιώνια ζωή. Μόνη εξαίρεση στον κανόνα αυτό αποτελούν τα τρία Πρόσωπα , που άλλαξαν την πορεία της ανθρωπότητας και συνέβαλαν τα μέγιστα για να ανοίξει ο Δρόμος προς τη Σωτηρία . Αναφερόμαστε φυσικά , πρώτα και κύρια στο Πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, του Σωτήρα και Λυτρωτή του κόσμου, έπειτα στο Πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου και τέλος στον Μέγιστο των Προφητών, τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και Βαπτιστή του Χριστού. Εκείνο λοιπόν που θα πρέπει να Εορτάζουμε εμείς οι χριστιανοί, είναι η ονομαστική μας Εορτή, καθώς εκείνη η Ημέρα ορίζεται από την Εκκλησία μας ως άξια Εορτασμού.

Στο τέλος της Ιεράς Εξομολογήσεως, καλό είναι να λέμε πάντα τη φράση «ίσως ξέχασα κάποιες αμαρτίες», έτσι ώστε εάν έχουμε παραλείψει να αναφέρουμε κάποια αμαρτήματα, είτε από αμέλεια, είτε επειδή απλά δεν τα θυμηθήκαμε τη στιγμή εκείνη, να συμπεριληφθούν και αυτά προς το παρόν στην Εξομολόγησή μας, με την προοπτική φυσικά να τα αναφέρουμε την επόμενη ή μία από τις επόμενες φορές που θα Εξομολογηθούμε. Και για να μην ξεχνάμε τις αμαρτίες μας μέχρι να φθάσουμε στον Ιερέα για την Εξομολόγηση (ή και κατά τη διάρκεια ακόμη του Μυστηρίου), οι Πνευματικοί Πατέρες συνιστούν να προετοιμαζόμαστε με επιμέλεια και να τις σημειώνουμε σε ένα χαρτί από πριν, τις στιγμές εκείνες κάθε ημέρας που μας έρχονται στο μυαλό, διότι μόνο έτσι θα κατορθώνουμε να τις διατηρούμε ακέραιες (σε ποσότητα και περιεχόμενο), έως τη στιγμή της Εξομολογήσεως που θα τις διαβάσουμε στον Πνευματικό μας Πατέρα.

Επίσης πρέπει πάντοτε να θυμόμαστε εκείνο που οι Άγιοι της Πίστεώς μας, επισημαίνουν με έμφαση ανά τους αιώνες: Εάν κάποιος άνθρωπος αποκρύψει ηθελημένα από τον Πνευματικό του κατά την ώρα της Εξομολογήσεως, έστω και ένα από τα αμαρτήματά του, τότε δεν συγχωρείται κανένα από όλα τα υπόλοιπα που Εξομολογήθηκε, ακόμα και εάν έχει λάβει για αυτά από τον Ιερέα την Ευχή της Συγχώρησης. Κι αυτό συμβαίνει διότι ο Θεός μας Καλεί να μετανοήσουμε και να θεραπευθούμε από όλα μας τα αμαρτήματα και όχι μόνο από ένα επιλεκτικό μέρος αυτών, μέσα από μία ειλικρινή και συνολική παραδοχή της ενοχής μας που θα καταθέσουμε κατά τη διάρκεια του Μυστηρίου, έτσι ώστε να Αποδεχθεί τη μετάνοιά μας και να μας Καθαρίσει από ο,τιδήποτε το αμαρτωλό και ζημιογόνο (για τις ψυχές μας) πράξαμε.

Ολοκληρώνοντας, πρέπει να επισημάνουμε ότι ο κατάλογος αυτός δεν γράφτηκε για να τρομάξει, ούτε για να απογοητεύσει, ούτε πολύ περισσότερο για να απελπίσει τους συνανθρώπους μας. Πρέπει να κατανοήσουμε πως η απαλλαγή από τις αμαρτίες μας πρέπει να γίνει σταδιακά και ότι σίγουρα δεν είναι υπόθεση που διεκπεραιώνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν μπορούμε να ανέβουμε με ένα σάλτο το βουνό. Χρειάζεται επίμονη, εντατική και χωρίς απελπισία προσπάθεια, η οποία πρέπει απαραιτήτως να στηρίζεται στην προσευχή, τη Μελέτη της Αγίας Γραφής, την Εξομολόγηση, τη Θεία Κοινωνία (όποτε φυσικά μας το επιτρέψει ο Πνευματικός μας) και τον τακτικό Εκκλησιασμό, όλα αυτά πάντοτε σε συνδυασμό με τη δική μας θέληση. Αυτό άλλωστε είναι που Θέλει να Βλέπει από εμάς ο Θεός: Την αληθινή προσπάθεια και την ειλικρινή διάθεσή μας για μετάνοια. Μόνο έτσι θα μας Ενισχύσει με τη Χάρη Του και θα μας Ανοίξει το Δρόμο για τη Βασιλεία Του.

Παράκληση στον Άγιο Ανδρέα τον Πρωτόκλητο

Ὁ Ἱερεύς: Εὐλογητός ὁ Θεός ἠμῶν πάντοτε, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων.

Ὁ Ἀναγνώστης: Ἀμήν.



Δόξα σοί, ὁ Θεός ἠμῶν, δόξα σοί.


Βασιλεῦ Οὐράνιε, Παράκλητε, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρών καί τά πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρός τῶν ἀγαθῶν καί ζωῆς χορηγός, ἐλθέ καί σκήνωσον ἐν ἠμίν καί καθάρισον ἠμᾶς ἀπό πάσης κηλίδος καί σῶσον, Ἀγαθέ τάς ψυχᾶς ἠμῶν.

Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἠμᾶς. (τρεῖς φορές)



Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.



Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.


Παναγία τριάς, ἐλέησον ἠμᾶς. Κύριε ἰλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἠμῶν. Δέσποτα, συγχώρισον τάς ἀνομίας ἠμίν. Ἅγιε, ἐπισκεψε καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἠμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον.



Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.



Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Πάτερ ἠμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά Σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου, γεννηθήτω τό θέλημά Σου ὡς ἐν οὐρανό καί ἐπί τῆς γής. Τόν ἄρτον ἠμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἠμίν σήμερον, καί ἅφες ἠμίν τά ὀφειλήματα ἠμῶν, ὡς καί ἠμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἠμῶν, καί μή εἰσενέγκης ἠμᾶς εἰς πειρασμόν ἀλλά ρύσαι ἠμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.



Ψαλμός ρμβ΄ (142)



Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησίν μου ἐν τή ἀληθεία σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τή δικαιοσύνη σού καί μή εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου, ἐκάθισε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἔπ ἐμέ τό πνεῦμά μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πάσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου μή ἀποστρέψης τό πρόσωπόν σου ἄπ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί σοῖ ἤλπισα γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν, ἐν ἤ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μού
ἐξελού μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σέ κατέφυγον. δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός μού τό πνεῦμά σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθεία. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τή δικαιοσύνη σου ἑξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλός σου εἰμι.


Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἠμίν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Στίχος ἅ΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίω, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.

Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἠμίν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Στίχος β΄. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσαν μέ, καί τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.

Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἠμίν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Στίχος γ΄. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὔτη, καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἠμῶν.

Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἠμίν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.



Εἴτα τά παρόντα Τροπάρια.

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῶ.

Του Πρωτοκλήτου τω ναώ νύν προσδράμωμεν, οι εν ταις νόσοις και δεινοίς κατεχόμενοι, από βαθέων κράζοντες καρδίας αυτώ˙ ένδοξε Πρωτόκλητε, ώ Ανδρέα Θεόπτα, πρόφθασον και ίασαι, νοσημάτων παντοίων, και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, τους τη ση σκέπη θερμώς καταφεύγοντας.

Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσομεν πότε, Θεοτόκε, τά, δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀναξιοι εἰ μή γάρ σύ προίστασο πρεσβεύουσα, τίς ἠμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δέ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σού σούς γάρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ψαλμός ν΄ (50)
Ἐλέησον μέ, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἑξάλειψον τό ἀνόμημα μου επί πλεῖον πλῦνον μέ ἀπό τῆς ἀνομίας μου καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μοῦ καθάρισον μέ. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω, καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διαπαντός. Σοί μόνω ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῆς ἐν τοῖς λόγοις σου, καί νικήσης ἐν τῷ κρίνεσθαι σέ. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησε μέ ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τά ἄδηλα καί τά κρύφια της σοφίας σου ἐδήλωσας μοί. Ραντιεῖς μέ ὑσσώπω, καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς μέ, καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοί ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀποστρεψον τό πρόσωπόν σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἑξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον
ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψης μέ ἀπό τοῦ προσώπου σου καί τό πνεῦμά σου τό ἅγιον μή ἀντανέλης ἄπ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοί τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καί πνεύματι ἠγεμονικῶ στήριξον μέ. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς σου, καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσι. Ρύσαι μέ ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου αγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τήν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις, καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἀν ολοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῶ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τή εὐδοκία σου τήν Σιῶν, καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριον
σού μόσχους.




Ωδή α’. ήχος πλ. δ’.

Υγράν διοδεύσας ωσεί.



Άγιε του Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.


Δεσμείν τε και λύειν παρά Χριστού, λαβών εξουσίαν, αμαρτίας με του δεσμού, λύσον ώ Ανδρέα Θεηγόρε˙ και γαρ αυτή μοι, την νόσον επήνεγκεν.

Άγιε του Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.



Εν νόσοις και πόνοις παντοδαποίς, τρυχόμενος μάκαρ, εκ καρδίας σε δυσωπώ, τούτων παρασχείν μοι την ταχείαν, απαλλαγήν και τελείαν υγείωσιν.

Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.



Ξενωθείς αφρόνως της εντολής, Θεού παρεδόθην, τη δικαία αυτού οργή˙ όν περ εκδυσώπει ώ Ανδρέα, ιλεώ όμματι μάκαρ προσβλέψαι με.

Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.


Απόρθητον τείχος και αρραγές, γενού μοι Παρθένε, καταφεύγοντι ευλαβώς, τη σκέπη σου κόρη Θεομήτορ, πλήν σου γαρ άλλην, ελπίδα ού κέκτημαι.









Ωδή γ’. Ουρανίας αψίδος.



Άγιε του Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.



Ικεσίαις Ανδρέα, συ δραστικαίς Άγιε, τους εν τω ναώ σου φοιτώντας, και αιτουμένους σε, πάντας εξάρπασον, εκ συμφορών και κινδύνων, πάσης περιστάσεως, ψυχής και σώματος.

Άγιε του Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.



Δεομένους εκ πόθου, και εκ θερμής πίστεως, τους κατακειμένους εν κλίνη δεινού νοσήματος, ροπή ανάστησον, της ισχυράς σου πρεσβείας˙ έχεις γαρ ιαμάτων πλούτον αδάπανον.

Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.



Εν νυκτί και ημέρα, πόνοις πολλοίς τρύχομαι, τοις εκ νοσημάτων, παντοίων, κατακεντούμενος˙ διο τη σκέπη σου, νύν καταφεύγω Ανδρέα˙ μη δη ούν παρίδης με, μύστα Πρωτόκλητε.

Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.


Τη τεκούσα Σωτήρα, και λυτρωτήν Άχραντε, τον τας βροτών ασθενείας πάσας ιώμενον˙ όν αγνή πάναγνε, συ ακραιφνώς μιμουμένη, νόσω με κρατούμενον, ίασαι Δέσποινα.

Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου ώ Ανδρέα˙ ότι πάντες μετά Θεόν, εις σε καταφεύγομεν, ως έτοιμον ρύστην και πολιούχον.



Ἐπιβλεψον ἐν εὐμενεία Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐ πῖ τήν ἐμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.



Προς το Πρεσβεία θερμή.



Προστάτης Πατρών, φρουρός ο ασφαλέστατος, απαύστως φρουρείν μη διαλύσης ένδοξε, Ανδρέα Πρωτόκλητε, τους σε θερμώς καθικετεύοντας˙ άλλ’ εκ κινδύνων λύτρωσε τη σην, ήνπερ εξόχως ποίμνην πεπίστευσαι.



Ωδή δ’.

Εισακήκοα Κύριε.



Άγιε του Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.



Συνεχόμενον θλίψεσι, και στενοχωρούμενον νόσω σώματος, ελευθέρωσόν με δέομαι, θεία σου εντεύξει ώ Πρωτόκλητε.

Άγιε του Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.



Ικετεύω σε ένδοξε, σάλω και βυθώ δεινών περιστάσεων, μη παρίδης ποντούμενον˙ άλλ’ ανάγαγέ με, σαις δεήσεσιν.

Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.



Νοσημάτων απάλλαξον, τους εν τω ναώ σου θερμώς προστρέχοντας και προστάτην σε θερμότατον, επικαλουμένους Παναοίδιμε.

Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.


Ανακαίνισον Άχραντε, πεπαλαιωμένον με δεινοίς πταίσμασιν, η τον καινουργόν κυήσασα, αρεταίς ενθέοις βελτιώσασα.











Ωδή ε’.

Φώτισον ημάς.



Άγιε του Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.



Νέμοις μοι ροπήν, σου της θείας αντιλήψεως, και καταψύξαις την καρδίαν μου, φλογιζομένην, και πυρέσσουσαν Απόστολε.

Άγιε του Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.



Δώρον ειληφώς, των ιάσεων το δώρημα, δώρησαι ιάσεως χρήζον της καχεξίας την κατάπαυσιν βραβεύων μοι.

Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.



Ρύσαι πειρασμών, χριστομίμητε Πρωτόκλητε, κινδύνων και ποικίλων θλίψεων, επερχομένων, αδοκήτως τοις ικέταις σου.

Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.


Έχουσα αγνή, ευσπλαγχνίας μέγα πέλαγος, νύν μοι κινδυνεύοντι Πανάμωμε, επικάμφθητι, δια σπλάγχνα σης χρηστότητος.




Ωδή στ΄.

Την δέησιν εκχεώ.



Άγιε του Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.



Ακέστορα σε πλουτούμεν Άγιε, και θερμόν εν περιστάσεσι πρέσβυν, ρύστην φρουρόν και προστάτην Ανδρέα, ως εις κοινόν ιατρείον προσφεύγομεν. Θεράπευσον ούν συμπαθώς, τας ημών ασθενείας και μάστιγας.

Άγιε του Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.



Ακούσας μου της ευχής Απόστολε, επιτάχυνον οικτείραί με μάκαρ˙ ιδού γαρ νύν η ζωή μου εκλείπει, ως εις αέρα καπνός σκεδαννύμενος˙ άλλ’ εύροιμί σε αρωγόν, χριστομίμητον οία περ πέλοντα.


Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.



Νηχόμενος τοις του βίου κύμασι, περιπίπτω καθ’ εκάστην ανάγκαις, ταις την ψυχήν και το σώμα στροβούσαις˙ ως δ’ εις γαλήνιον όρμον Πρωτόκλητε, τον σον ναόν προσπεφευγώς, διασώζομαι πρεσβείαις σου.

Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.


Το μέγιστον των πιστών προσφύγιον, το κοινόν των ασθενών ιατρείον, χριστιανών την στερράν προσδοκίαν, των δεομένων την θείαν αντίληψιν˙ την Δέσποιναν του ουρανού˙ και της γης δυσωπήσαι οικτείραί με.

Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου ώ Ανδρέα ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν, ως έτοιμον ρύστην και πολιούχον.

Ἄχραντε, ἡ διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ' ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα, δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικήν παρρησίαν.



Προστασία των Χριστιανών.



Πρασπίζειν της ποίμνης της σης Παμμακάριστε, και πρεσβεύειν απαύστως Χριστώ και Δεσπότη σου, μη αποκάμης εκτενώς δεόμενος αυτού˙ αλλά πρόφθασον ως μιμητής των σταυρικών αυτού παθών, υπέρ των δεομένων σου˙ κόπασον πειρασμούς τε και λύσον τας περιστάσεις, των προστρεχόντων σοι θερμώς Ανδρέα Πρωτόκητε.
Προκείμενον. Εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος αυτών.

Στίχ. Οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού.



Ευαγγέλιον

κατά Ματθαίον (δ’ 18- 23)



Τω καιρώ εκείνω, περιπατών ο Ιησούς παρά την θάλασσαν της Γαλιλαίας, είδε δύο αδελφούς, Σιμωνα τον λεγόμενον Πέτρον, και Ανδρέαν τον αδελφόν αυτού βάλλοντας αμφίβληστρον εις την θάλασσαν, (ήσαν γαρ αλιείς) και λέγει αυτοίς˙ Δεύτε οπίσω μου, και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων. Οι δε ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ. Και προβάς εκείθεν είδεν άλλους δύο αδελφούς, Ιάκωβον τον του Ζεβεδαίου, και Ιωάννην τον αδελφόν αυτού, εν τω πλοίω μετά του Ζεβεδαίου του πατρός αυτών, καταρτίζοντας τα δίκτυα αυτών, και εκάλεσεν αυτούς. οι δε ευθέως αφέντες το πλοίον και τον πατέρα αυτών, ηκολούθησαν αυτώ. Και περιήγεν όλην την Γαλιλαίαν ο Ιησούς, διδάσκων εν ταις συναγωγαίς αυτών και κηρύσσων το Ευαγγέλιον της βασιλείας, και θεραπεύων πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν εν τω λαώ.



Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.



Ταῖς τού Πρωτοκλήτου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἑξάλειψον τά πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.



Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.



Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἑξάλειψον τά πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.


Στίχος: Ἐλεῆμον, ἐλέησον μέ ὁ Θεός κατά τό μέγα ἔλεός σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἑξάλειψον τό ἀνόμημά μου.



Ήχος πλ. β’. Όλην αποθέμενοι.



Ανδρέα Πρωτόκλητε, του Κορυφαίου ομαίμων, Αποστόλων καύχημα, Μαθητών προβάθμιε, αγλαότιμε, απαρχή αγία, του Ευαγγελίου, του Κυρίου εχρημάτισας. Ως ούν γινώσκοντες, έξοχον πρεσβείαν πλουτούντά σε, σοι πάντες καταφεύγομεν˙ και νύν εκτενώς σου δεόμεθα, ίασαι τας νόσους, τους πόνους και τας μάστιγας ημών, και ρύσαι πάσης κακώσεως, ποίμνην την τιμώσάν σε.



Ωδή ζ’.

Οι εκ της Ιουδαίας.



Άγιε του Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.



Ως ποτέ της χρονίας, ασθενείας ερρύσω μάκαρ τον Σώσιον, αφή χειρός σου μόνη ούτω της νύν τηκούσης, καμέ νόσου απάλλαξον, σου αοράτω θερμή Ανδρέα επισκέψει.

Άγιε του Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.



Νεκρόν ως εξεγείρω, επικαμφθείς, Ανδρέα μητρός τοις δάκρυσι, καμέ νύν ημιθνήτα, βραχύ τι κεκτημένον, ζωής λείψανον έγειρον, ως ακραιφνής μαθητής, του τους νεκρούς ζωούντος.

Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.



Νόσων παντοίων και κινδύνων, Ιατρός φανείς, Ανδρέα τρισμάκαρ˙ της ψυχής μου διο, θεράπευσον την νόσον, και ευρωστίαν δώρησαι, ταις ενθέοις σου πρεσβείαις.
Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ουρανών πλατυτέρα, ανεδείχθης Παρθένε Χριστόν κυήσασα˙ στενούμενον ούν νόσοις, και θλίψεσι παντοίαις, πρεσβειών σου ευρύτητι κατάστησόν με αγνή, εις υγείας πλάτος.




Ωδή η’.

Τον Βασιλέα των Ουρανών.



Άγιε του Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.



Υπό την σκέπην των πρεσβειών σου Ανδρέα, προσδραμών δέομαί σου, ρυσθήναι των περιστοιχούντων, δεινών με ανενδότως.

Άγιε του Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.



Μετανοείν με, από ψυχής και καρδίας, εξαιτώ επαμύναι Ανδρέα, ταίς πανευπροσδέκτοις προς Κύριον λιταίς σου.


Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.



Οδυνωμένω, υπό μακράς ασθενείας, ιατρός πρόστηθί μοι Ανδρέα, ως απορουμένων και ορφανών προστάτης.

Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Νενεκρωμένον, των προσβολών ταίς ακίσι, δυσωπώ ζωώσαί με Παρθένε, τον Ζωοδότην Χριστόν αποτεκούσα.





Ωδή θ’. Κυρίως Θεοτόκον.



Άγιε του Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.



Αυγαίς ταις της Τριάδος, λάμπρυνον Ανδρέα, τα της ψυχής και καρδίας μου όμματα, ίνα σε πόθω γεραίρω, ενθέοις άσμασιν.



Άγιε του Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.



Χριστομιμήτως μάκαρ, τας ανυψωθείσας επί σταυρού πριν παλάμας σου έπαρον, προς τον Σωτήρα πρεσβεύων, υπέρ της ποίμνης σου.



Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.



Οχύρωμα και σθένος, σκέπη τε και φύλαξ, γενού Ανδρέα και τείχος απόρθητον, τοις καταφεύγουσι πίστει, τη θεία σκέπη σου.



Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.



Υπέραγνε Παρθένε, συν τω Πρωτοκλήτω, τον σον Υιόν εισαεί καθικέτευε, όπως ρυσθείημεν πάντες, φρικτής κολάσεως.





Ἄξιον ἐστίν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σέ τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἠμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβίμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν τήν ὄντως Θεοτόκον σέ μεγαλύνομεν.

Δεύτε τον Πρωτόκλητον μαθητήν, εν ύμνοις ασμάτων, ευφημήσωμεν οι πιστοί, τον του Αιγεάτου, το θράσος καθελόντα, και του Χριστού το πάθος, εκμιμησάμενον.



Δεύτε τον Πρωτόκλητον μαθητήν, και των Αποστόλων, τον προβάθμιον αγωγόν, τον της Αχαΐας και των Πατρών προστάτην, Ανδρέαν τιμήσωμεν.

Χαίροις ο Πρωτόκλητος μαθητής, χαίροις σωφροσύνης, και ανδρείας στήλη λαμπρά˙ χαίροις ο του πάθους, κοινωνός του Κυρίου, Απόστολε Θεόπτα Ανδρέα πάντιμε.



Χαίροις των Πατέρων μέγας φρουρός, πρόμαχος και ρύστης, πολιούχος και βοηθός˙ χαίροις της σης ποίμνης, υπερμαχών απαύστως, και περισκέπων ταύτην, Ανδρέα ένδοξε.



Σκέπε, φρούρει, φύλαττε εκ δεινών, τους εν τω ναώ σου, ανυμνούντάς σε ευλαβώς˙ και ρύσαι κινδύνων και πάσης άλλης βλάβης, την σε τιμώσαν ποίμνην, Ανδρέα ένδοξε.




Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἵ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ Δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες, μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τῷ σωθῆναι ἠμᾶς.







Τό Τρισάγιον





Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἠμᾶς. (τρεῖς φορές)



Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.



Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.



Παναγία τριάς, ἐλέησον ἠμᾶς. Κύριε ἰλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἠμῶν. Δέσποτα, συγχώρισον τάς ἀνομίας ἠμίν. Ἅγιε, ἐπισκεψε καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἠμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.



Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον.



Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.



Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.



Πάτερ ἠμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά Σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου, γεννηθήτω τό θέλημά Σου ὡς ἐν οὐρανό καί ἐπί τῆς γής. Τόν ἄρτον ἠμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἠμίν σήμερον, καί ἅφες ἠμίν τά ὀφειλήματα ἠμῶν, ὡς καί ἠμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἠμῶν, καί μή εἰσενέγκης ἠμᾶς εἰς πειρασμόν ἀλλά ρύσαι ἠμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.





Απολυτίκιον.



Απόστολε Άγιε Ανδρέα, πρέσβευε τω ελεήμονι Θεώ ίνα πταισμάτων άφεσιν παράσχη ταις ψυχαίς ημών.





Ότε εκ του ξύλου σε νεκρόν.



Πάντων Αποστόλων και μυστών, ένδοξε Πρωτόκλητε μύστα, τους προσκυνούντας θερμώς, την σεπτήν εικόνα σου, βλάβης εξάρπασον, ορατών αοράτων τε, εχθρών και παντοίων νόσων, ελευθέρωσον ψυχής και σώματος˙ ίνα ευχαρίστοις εν ύμνοις, ως παντοδαπόν ευεργέτην, και θερμόν προστάτην σε γεραίρωμεν.



Ἦχος πλ. δ΄.



Δέσποινα προσδεξαι, τάς δεήσεις τῶν δούλων σου, καί λύτρωσαι ἠμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.




Ἦχος β΄.



Τήν πάσαν ἐλπίδα μου, εἰς σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξον μέ ὑπό τήν σκέπην σου.

Ὁ Ἱερεύς: Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἠμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἠμᾶς. Ἀμήν.

Η Παράκληση στην Αγία Αικατερίνη

Ὁ Ἱερεύς: Εὐλογητός ὁ Θεός ἠμῶν πάντοτε, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων.



Ὁ Ἀναγνώστης: Ἀμήν.



Δόξα σοί, ὁ Θεός ἠμῶν, δόξα σοί.



Βασιλεῦ Οὐράνιε, Παράκλητε, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρών καί τά πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρός τῶν ἀγαθῶν καί ζωῆς χορηγός, ἐλθέ καί σκήνωσον ἐν ἠμίν καί καθάρισον ἠμᾶς ἀπό πάσης κηλίδος καί σῶσον, Ἀγαθέ τάς ψυχᾶς ἠμῶν.





Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἠμᾶς. (τρεῖς φορές)



Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.



Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.



Παναγία τριάς, ἐλέησον ἠμᾶς. Κύριε ἰλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἠμῶν. Δέσποτα, συγχώρισον τάς ἀνομίας ἠμίν. Ἅγιε, ἐπισκεψε καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἠμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον.



Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.



Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.



Πάτερ ἠμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά Σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου, γεννηθήτω τό θέλημά Σου ὡς ἐν οὐρανό καί ἐπί τῆς γής. Τόν ἄρτον ἠμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἠμίν σήμερον, καί ἅφες ἠμίν τά ὀφειλήματα ἠμῶν, ὡς καί ἠμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἠμῶν, καί μή εἰσενέγκης ἠμᾶς εἰς πειρασμόν ἀλλά ρύσαι ἠμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.



Ψαλμός ρμβ΄ (142)


Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησίν μου ἐν τή ἀληθεία σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τή δικαιοσύνη σού καί μή εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου, ἐκάθισε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἔπ ἐμέ τό πνεῦμά μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πάσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου μή ἀποστρέψης τό πρόσωπόν σου ἄπ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί σοῖ ἤλπισα γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν, ἐν ἤ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μού
ἐξελού μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σέ κατέφυγον. δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός μού τό πνεῦμά σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθεία. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τή δικαιοσύνη σου ἑξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλός σου εἰμι.


Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἠμίν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.



Στίχος ἅ΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίω, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.



Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἠμίν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.



Στίχος β΄. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσαν μέ, καί τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.



Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἠμίν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.



Στίχος γ΄. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὔτη, καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἠμῶν.



Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἠμίν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.



Εἴτα τά παρόντα Τροπάρια.



Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῶ.



Τή πολυσόφω καί κλυτή Ἀθληφόρω, Αἰκατερίνη τή τοῦ Κτίσαντος νύμφη, προσέλθωμεν οἱ πάσχοντες βοῶντες ἐκ ψυχῆς. Μάρτυς ἀξιάγαστε, ἐξελού τούς σούς δούλους, τῆς παρούσης θλίψεως, καί μελλούσης ἀνάγκης. Σύ γάρ μεγίστην ἔχεις πρός Χριστόν, καί παρρησίαν, σεμνή καί οἰκείωσιν.

Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομεν πότε, Θεοτόκε, τά, δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀναξιοι εἰ μή γάρ σύ προίστασο πρεσβεύουσα, τίς ἠμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δέ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σού σούς γάρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ψαλμός ν΄ (50)
Ἐλέησον μέ, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἑξάλειψον τό ἀνόμημα μου επί πλεῖον πλῦνον μέ ἀπό τῆς ἀνομίας μου καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μοῦ καθάρισον μέ. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω, καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διαπαντός. Σοί μόνω ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῆς ἐν τοῖς λόγοις σου, καί νικήσης ἐν τῷ κρίνεσθαι σέ. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησε μέ ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τά ἄδηλα καί τά κρύφια της σοφίας σου ἐδήλωσας μοί. Ραντιεῖς μέ ὑσσώπω, καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς μέ, καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοί ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀποστρεψον τό πρόσωπόν σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἑξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον
ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψης μέ ἀπό τοῦ προσώπου σου καί τό πνεῦμά σου τό ἅγιον μή ἀντανέλης ἄπ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοί τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καί πνεύματι ἠγεμονικῶ στήριξον μέ. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς σου, καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσι. Ρύσαι μέ ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου αγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τήν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις, καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἀν ολοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῶ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τή εὐδοκία σου τήν Σιῶν, καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριον
σού μόσχους.



Εἴτα ψάλλομεν τάς Ὠδᾶς τοῦ Κανόνος.

Ὠδή ἅ΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρᾶν διοδεύσας.

Αἰκατερίνης σωθείημεν πρεσβείαις. Ἀμήν.


Ἀκήρατε νύμφη τοῦ Ἰησοῦ, προσχες οὐρανόθεν, καί ἐνώτισαι τάς φωνᾶς, τῶν πίστει θερμή σοί προσιόντων, Αἰκατερίνα καί δός τά αἰτήματα.



Ἰλέω σου ὄμματι εὐμενῶς, ἴδε καλλιμάρτυς, τῆς ψυχῆς μου τήν συντριβήν, καί ὄρεξον χείρα βοηθείας, Αἰκατερίνα τῷ σοί ἀτενίζοντι.



Κενώσας ὀργίλως ὁ δυσμενής , τή ψυχή μου Κόρη, τήν πικρίαν τῶν ἡδονῶν, νεκρόν μέ κατέστησεν ἀθλίως, ἀλλ΄ ἐνιστάσα σύ Μάρτυς μέ ζώωσον.



Θεοτοκίον.





Ἁγνείας ταμεῖον θεοειδές, καί δικαιοσύνης, πρυτανεῖον φωτολαμπές, Ἁγνή θεοχώρητε Παρθένε, ἁγίασόν μου καί σῶμα καί ἔννοιαν.



Ὠδή γ΄. Σύ εἰ τό στερέωμα.



Τεῖχος ὀχυρώτατον, Αἰκατερίνα πανθαύμαστε, γενού ἠμίν, τοῖς προσδεχομένοις, τήν θερμήν σου ἀντίληψιν.



Ἕξαρον τήν θλίψιν μου, καί τήν πικρίαν τῶν πόνων μου, εἰς ἀληθῆ, χαρμονήν μετάθες, καί γλυκείαν ἀνάψυξιν.



Ρῶσιν πολυπόθητον, τοῖς ἀσθενέσι χορήγησον, νύμφη Χριστοῦ, καί τοῖς τεθλιμμένοις, τήν τερπνήν ἀγαλλίασιν.



Θεοτοκίον.



Ἴασιν καί λύτρωσιν, εὐλογημένη Πανάμωμε, δίδου ἠμίν, τοῖς ὑμνολογούσι, τῆς σῆς δόξης τό μέγεθος.



Διασωσον Παρθενομάρτυς τοῦ ψόγου Αἰκατερίνα, ἐκ ποικίλων ἀρρωστημάτων καί θλίψεων, τούς ἑξαιτούντας τήν θείαν σου προστασίαν.



Ἐπιβλεψον ἐν εὐμενεία Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.



Κάθισμα. Ἦχος β΄. Τά ἄνω ζητῶν.



Παρθένε σοφή, καί Ἀθληφόρε ἔνδοξε, καί νύμφη Χριστοῦ, Αἰκατερίνα πανσεμνέ, κακῶν τήν ἀπολύτρωσιν, καί παντοίων πταισμάτων τήν ἄφεσιν, καί τόν σόν νυμφίον δυσώπει παρασχεῖν, τοῖς πόθω γεραίρουσι τούς ἄθλους σου.




Ὠδή δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.



Νοσημάτων ἁπάλλαξον, καί ὀδυνηρῶν συντριμμάτων ἀνόρθωσον, τούς προστρέχοντας τή σκέπη σου, ὤ Κατερίνα πολυδόξαστε.



Ἡ πρεσβεία σου γένοιτο, δρόσος θυμηδίας καί παρακλήσεως, τοῖς παλαιουσιν ἐν θλίψεσι, καί ἐταζομένοις δεινοῖς μάστιξοι.



Σεσωσμένους προσάγαγε, τῷ τερπνῶ νυμφίω σου Καλλιπάρθενε, τούς ἐκ χώρας παραβάσεων, τεταπεινωμένους ἐπανήκοντας.



Στεναγμοῖς τέ καί δάκρυσιν, ἐπικαμπτομένη τοῖς τῶν προσφύγων σου, τάς ὀδύνας τούτων κούφισον, ὤ Αἰκατερίνα τή σῆ χάριτι.

Θεοτοκίον.



Ὡραιώθης κυήσασα, τόν ὡραῖον κάλλει Χριστόν, Πανάμωμε, οὐ καμού τοῖς ὡραιότησι, θέλξον πανολβίως τήν διάνοιαν.




Ὠδή ἐ΄. Φώτισον ἠμᾶς.



Θραῦσον τήν ἰσχύν τοῦ δολίου πολεμήτορος, τοῦ ἐπιτιθεμένου καθ΄ ἠμῶν, μανικῶς Αἰκατερίνα καλλιπάρθενε.



Ἔκχεον ἠμίν, πρεσβειῶν σου τήν χρηστότητα, καί ὑγίασον ἠμᾶς ὁλοτελῶς, τούς κατ΄ ἄμφω ἀσθενοῦντας σεμνοπάρθενε.



Ἴδοιμι σεμνή, ἐν καιρῶ τῶν περιστάσεων, τήν θερμήν σου καί ταχείαν ἀρωγήν, μεταβάλλουσαν τῶν πόνων τήν τραχύτητα.



Θεοτοκίον.



Ἡ τόν ἀγαθόν, σωματώσασα δί΄ ἔλεος, τήν ἀθλίαν μου οἰκτείρησον ψυχήν, καί ἀγάθυνον αὐτήν θεοχαρίτωτε.



Ὠδή στ΄. Ἰλάσθητι μοί Σωτήρ.



Μαρτύρων περιφανές, ὡς ἀληθῶς σεμνολόγημα, Αἰκατερίνα σοφή, ἠμᾶς καθοδήγησον, πρός τρῖβον σωτήριον, θείων μαρτυρίων, τοῦ λαμπρῶς σέ μεγαλύναντος.



Ἐκ πλήθους ἁμαρτιῶν, εἰς πλῆθος θλίψεων ἔφθασα καί καταιγίδες κακῶν, νῦν περιδονούσι μέ, ἀλλά σύ προφθάσασα, ὤ Μεγαλομάρτυς, τῆς ὁρμῆς μέ λύτρωσαι.



Νεκρώσασα ἀληθῶς, ταῖς ζωηφόροις πρεσβείαις σου, σαρκός μου τάς ἐκτροπᾶς, τήν ψυχήν μου ζώωσον, καί ταύτην καρδίωσον, πρός ζωῆς ἀρίστης, ἀναβάσεις μεγαλώνυμε.



Θεοτοκίον.



Ποικίλοις περισπασμοῖς, καί πειρασμοῖς περιπέπτωκα, τοῦ ψεύδους τάς ἀπαρχᾶς, ὁ τάλας δρεπόμενος, ἀλλ΄ ὤ Ἀειπάρθενε, σύ ἐπάκουσόν μου, καί εἰρήνευσον τόν βίον μου.



Διασωσον Παρθενομάρτυς τοῦ ψόγου Αἰκατερίνα, ἐκ ποικίλων ἀρρωστημάτων καί θλίψεων, τούς ἐκζητούντας τήν θείαν σου προστασίαν.



Ἄχραντε, ἡ διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ΄ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικήν παρρησίαν.


Ὁ Ἱερεύς μνημονεύει ὡς δεδήλωται. Καί μετά τήν ἐκφώνησιν ψάλλεται.



Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Εὐσπλαχνίας ὑπάρχουσα.



Εὐσπλαχνία χρωμένη ὤ σεμνή, εὐμενῶς τάς ἱκεσίας ἠμῶν ἐνωτίζου, ὄρεξον ἠμίν τήν σήν ἀντίληψιν, βλύσον τῶν χαρίτων σου τά ρεύματα, τοῖς σοί καταφεύγουσιν, ἐκ πόθου ἑκάστοτε, Αἰκατερίνα Μαρτύρων ἀγαλλίαμα.



Προκείμενον.



Ὑπομένων ὑπέμεινα τόν Κύριον, καί προσέσχε μοί, καί εἰσήκουσε τῆς δεήσεώς μου.




Στίχος: Καί ἔστησεν ἐπί πέτραν τούς πόδας μου, καί κατηύθυνε τά διαβήματά μου.

Εὐαγγέλιον.

Ἐκ τοῦ κατά Μάρκον. (Ε΄. 4-34).

Τῷ καιρῶ ἐκείνω ἠκολούθει τῷ Ἰησοῦ ὄχλος πολύς, καί συνέθλιβον αὐτόν. Καί γυνή τίς, οὖσα ἐν ρύσει αἵματος ἔτη δώδεκα, καί πολλά παθοῦσα ὑπό πολλῶν ἰατρῶν, καί δαπανήσασα τά παρ΄ ἑαυτῆς πάντα, καί μηδέν ὠφεληθεῖσα, ἀλλά μᾶλλον εἰς τό χεῖρον ἐλθοῦσα, ἀκούσασα περί τοῦ Ἰησοῦ, ἐλθοῦσα ἐν τῷ ὄχλω ὄπισθεν, ἤψατο τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, ἔλεγε γάρ. Ὅτι, καν τῶν ἱματίων αὐτοῦ ἄψωμαι, σωθήσομαι. Καί εὐθέως ἐξηράνθη ἡ πηγή τοῦ αἵματος αὐτῆς, καί ἔγνω τῷ σώματι ὅτι ἴαται ἀπό τῆς μάστιγος. Καί εὐθέως ὁ Ἰησοῦς ἐπιγνούς ἐν ἐαυτῶ τήν ἐξ αὐτοῦ δύναμιν ἐξελθοῦσαν, ἐπιστραφεῖς ἐν τῷ ὄχλω ἔλεγε: Τίς μου ἤψατο τῶν ἱματίων; Καί ἔλεγον αὐτῶ οἱ μαθηταί αὐτοῦ. Βλέπεις τόν ὄχλον συνθλίβοντα σέ, καί λέγεις, τίς μου ἤψατο; Καί περιεβλέπετο ἰδεῖν τήν τοῦτο ποιήσασαν. Ἡ δέ γυνή, φοβηθεῖσα καί τρέμουσα, εἰδυία ὅ γέγονεν ἐπ΄ αὐτή, ἦλθε, καί προσέπεσεν αὐτῶ, καί εἶπεν αὐτῶ πάσαν τήν ἀλήθειαν. Ὁ δέ εἶπεν αὐτή. Θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκε σέ, ὕπαγε εἰς εἰρήνην, καί ἴσθι ὑγιής ἀπό τῆς μάστιγός σου.



Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.



Ταῖς τῆς Ἀθληφόρου, πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἑξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.



Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.



Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἑξάλειψον τά πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.


Στίχος: Ἐλεῆμον, ἐλέησον μέ ὁ Θεός κατά τό μέγα ἔλεός σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἑξάλειψον τό ἀνόμημά μου.



Προσόμοιον.



Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι…



Μάρτυς καλλιπάρθενε, Αἰκατερίνα Θεοφρον, ἄνθος καθαρότητος καί σοφίας ὄργανον, παναρμόνιον, τῶν δεινῶν ρύσαι μέ, καί σκολιωτάτην, σοφισμάτων τοῦ ἀλάστορος, καί ἐν σεμνότητι, καί δικαιοσύνη πορεύεσθαι, ἀξίωσον μέ δέομαι, ἐν τῷ βίω τούτω τῷ ρέοντι, ὡς ἄν θεαρέστως, βιώσας τῶν ἀγήρων ἀγαθῶν, μέτοχος γένωμαι ἔνδοξε, τή θερμή δεήσει σου.


Ὁ Ἱερεύς:


Σῶσον ὁ Θεός τόν λαόν σου καί εὐλόγησον τήν κληρονομίαν σού ἐπισκεψαι τόν κόσμον σου ἐν ἐλέει καί οἰκτιρμοῖς. Ὑψωσον κέρας Χριστιανῶν ὀρθοδόξων καί καταπεμψον ἐφ΄ ἠμᾶς τά ἐλέη σου τά πλούσια πρεσβείαις τῆς παναχράντου Δεσποίνης ἠμῶν Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας δυνάμει τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυρού προστασίαις τῶν τιμίων ἐπουρανίων Δυνάμεων Ἀσωμάτων ἰκεσίαις τοῦ Τιμίου καί Ἐνδόξου Προφήτου, Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου τῶν ἁγίων ἐνδόξων καί πανευφήμων Ἀποστόλων ὧν ἐν Ἁγίοις Πατέρων ἠμῶν, μεγάλων ἱεραρχῶν καί οἰκουμενικῶν διδασκάλων Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καί Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ἀθανασίου καί
Κυρίλλου, Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμμονος, πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας. Νικολάου τοῦ ἐν Μύροις, Σπυρίδωνος ἐπισκόπου Τριμυθοῦντος, τῶν Θαυματουργών τῶν ἁγίων ἐνδόξων μεγαλομαρτύρων Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, Δημητρίου τοῦ Μυροβλήτου, Θεοδώρων Τύρωνος καί Στρατηλάτου, τῶν ἱερομαρτύρων Χαραλάμπους καί Ἐλευθερίου, τῶν ἁγίων ἐνδόξων καί καλλινίκων Μαρτύρων. Τῶν ὁσίων καί θεοφόρων Πατέρων ἠμῶν. Τῶν ἁγίων καί δικαίων θεοπατόρων Ἰωακείμ καί ΄Ἄννης. Τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Αἰκατερίνης τήνς πανσόφου, καί πάντων σου τῶν Ἁγίων. Ἰκετεύομεν σέ, μόνε πολυέλεε Κύριε. Ἐπάκουσον ἠμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν δεομένων σου καί ἐλέησον ἠμᾶς.




Ὠδή Ζ΄. Παῖδες Ἑβραίων.


Ρείθροις πηγῶν ἐκ σωτηρίου, καταπρά΄υ΄νον παθῶν μου τάς καμίνους, καί πρός ὕδωρ τερπνόν, ζωῆς καί ἀπαθείας, Αἰκατερίνα πάνσοφε, ἴθυνον μέ ταῖς εὐχαίς σου.



Ἔχουσα Μάρτυς παρρησίαν, τῷ νυμφίω σου Χριστῷ τῷ Ζωοδότη, μή ἐλλίπης ἀεί, θερμῶς καθικετεύειν, Αἰκατερίνα πάνσοφε, ὑπέρ τῶν σοῖ προσιόντων.



Συναψον Μάρτυς τή ἀγάπη, καί ἁπλότητι καί τή φιλαδελφία, τούς τήν σήν εὐλαβῶς, αἰτοῦντας μεσιτείαν, καί τῶν σκανδάλων κόπασον, ἅπασαν ὀχλαγωγίαν.



Βλέμματι Μάρτυς φιλευσπλάχνω, κατοικτείρησον ἠμᾶς χειμαζομένους, καί εἰρήνην στερρᾶν, καί ψυχικήν γαλήνην, Αἰκατερίνα βράβευσον, τοῖς πιστῶς σέ εὐφημούσι.



Θεοτοκίον.



Ἔλαιον θείων οἰκτιρμῶν σου, καί χρηστότητος τόν γλυκερόν χειμάρρουν, τοῖς ἐν πόνοις πολλοῖς, δεινῶς ὀδυνωμένοις, ἐπόμβρησον Πανάμωμε, ὡς κρουνός τῆς εὐσπλαχνίας.



Ὠδή Η΄. Τόν Βασιλέα.



Ἰσχύν καί ρώμην, κατά παθῶν ὀλεθρίων, τή πρεσβεία σου Αἰκατερίνα δίδου, τοῖς ὑπερυψούσι, τόν σέ ἐνισχυκότα.



Ἄνωθεν σκέπεις, τούς ἀτενίζοντας Μάρτυς, πρός τήν ἔνθερμον καί κραταιάν σου σκέπην, τούτους λυτρουμένη, πολυειδῶν κινδύνων.



Ἴλεων Μάρτυς, καί εὐμενῆ τοῖς σοῖς δούλοις, τόν νυμφίον σου θές ὤ Ἀθληφόρε, ὡς πολλά πρός τοῦτον, ἰσχύουσα θεοφρον.



Θεοτοκίον



Σωτηριώδη καταφυγήν εὖ εἰδῶς σέ, τήν ἐλπίδα μου τῆς σωτηρίας Κόρη, τή σή δυναστεία, ἀνέθηκα εἰς τέλος.



Ὠδή Θ΄. Κυρίως Θεοτόκον



Ἀγγέλων συμπολίτις, Αἰκατερίνα οὖσα, μή διαλίπης ἠμᾶς ἐποπτεύουσα, τούς ἀκλινεῖ διανοία σοί προσανέχοντας.



Μαστίγων ψυχοφθόρων, καί πάσης ἐπηρείας, ἀμεταπτώτους ἠμᾶς διαφύλαττε, Αἰκατερίνα Θεοφρον ἀξιοθαύμαστε.



Ἡλίου τοῦ ἀδύτου, τήν αἴγλην δεχομένη, Αἰκατερίνα Παρθένων ὠράΪσμα, τήν τῆς ψυχῆς μου σκοτόμαιναν ἀποδίωξον.



Θεοτοκίον.



Ναόν μέ φωτοφόρον, τῆς θείας ἐπιπνοίας, δί΄ ἐναρέτου ζωῆς Κόρη ἔργασαι, τόν ἀληθῆ Θεοτόκον ὁμολογοῦντα σέ.

Ἄξιον ἐστίν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σέ τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἠμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβίμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν τήν ὄντως Θεοτόκον σέ μεγαλύνομεν.



Χαίροις Ὀρθοδόξων ἡ καλλονή, χαίροις διωχθέντων, καταφύγιον ἰσχυρόν, χαίροις τῶν ἐν θλίψει, καί τῶν ἐν ἐξορία, Προκόπιε Θεοφρον, τό παραμύθιον.

Χαῖρε τῆς σοφίας μύστις λαμπρά, καί τῆς εὐσεβείας δημηγόρος περιφανής. Χαίροις παρθενίας, ἡ εὔπνους μυροθήκη, Αἰκατερίνα Μάρτυς, ἀξιοθαύμαστε.



Σώματος ἐμπρέπουσα καλλονή, καλή καί ὡραία, ἀναδείχθης καί τήν ψυχήν, τῷ ὡραίω κάλλει, ὑπέρ υἱούς ἀνθρώπων, καί τούτω ἐνυμφεύθης ἀφθόρως ἔνδοξε.



Χαίροις καλλιπάρθενε εὐκλεής,χαίροις τῶν Παρθένων, καί Μαρτύρων ἡ κορωνίς. Χαίροις τοῦ Σωτῆρος, ἡ πανολβία νύμφη, σεμνή Αἰκατερίνα ἠμῶν βοήθεια.





Τῆς Ἀλεξανδρείας ὤφθης βλαστός, καί Σιναίου ὅρους, ἀντιλήπτωρ καί ἀρωγή, καί πάσης Ἐκκλησίας, λαμπάς τηλαυγεστάτη, Αἰκατερίνα ἄνθος ἁγνείας εὔοσμον.



Πρόσωπον πρός πρόσωπον τόν Χριστόν, ἀγλαῶς ὀρώσα, τόν νυμφίον σου τόν σεπτόν, αὐτόν ἐκδυσώπει, σοφή Αἰκατερίνα, ἠμίν παρασχεθῆναι, πταισμάτων ἄφεσιν.


Σκέπη καί ἀντίληψις καί φρουρός, ἔσο Ἀθληφόρε, τοῖς τιμῶσι σέ εὐλαβῶς, νόσων καί κινδύνων, καί πάσης ἄλλης βλάβης, ἠμᾶς ἐκρυομένη, ταῖς ἰκεσίαις σου.



Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἵ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἠμᾶς.



Τό Τρισάγιον



Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἠμᾶς. (τρεῖς φορές)



Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.



Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.



Παναγία τριάς, ἐλέησον ἠμᾶς. Κύριε ἰλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἠμῶν. Δέσποτα, συγχώρισον τάς ἀνομίας ἠμίν. Ἅγιε, ἐπισκεψε καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἠμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.



Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον.



Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.



Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.



Πάτερ ἠμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά Σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου, γεννηθήτω τό θέλημά Σου ὡς ἐν οὐρανό καί ἐπί τῆς γής. Τόν ἄρτον ἠμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἠμίν σήμερον, καί ἅφες ἠμίν τά ὀφειλήματα ἠμῶν, ὡς καί ἠμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἠμῶν, καί μή εἰσενέγκης ἠμᾶς εἰς πειρασμόν ἀλλά ρύσαι ἠμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.





Τό τροπάριον. Ἦχος πλ. ἄ΄.

Τόν Συνάναρχον Λόγον.



Τήν Πανεύφημον νύμφην Χριστοῦ ὑμνήσωμεν, Αἰκατερίναν τήν θείαν καί πολιοῦχον Σινά, τήν βοήθειαν ἠμῶν καί ἀντίληψιν, ὅτι ἐφίμωσε λαμπρῶς, τούς κομψούς τῶν ἀσεβῶν του Πνεύματος τή δυνάμει. Καί νῦν ὡς Μάρτυς στεφθεῖσα, αἰτεῖται πάσι τό μέγα ἔλεος.



Εἴτα Προσόμοιον. Ἦχος Β΄, Ὄτε ἐκ τοῦ ξύλου.



Μάρτυς καλλιπάρθενε Χριστοῦ, νύμφη εὐκλεής του Σωτῆρος, Αἰκατερίνα σοφή, σῶζε τούς ἰκέτας σου, ἐκ πάσης θλίψεως, καί δεινῶν περιστάσεων, καί νόσων καί πόνων,καί πάσης φαυλότητος τοῦ κοσμοκράτορος. Σού γάρ ἡ πρεσβεία μεγίστην, κέκτηται ἰσχύν Ἀθληφόρε. Μή οὔν ὑπερίδης τούς τιμώντας σέ.







Ἦχος πλ. δ΄.


Δέσποινα προσδεξαι, τάς δεήσεις τῶν δούλων σου, καί λύτρωσαι ἠμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.

Ἦχος β΄.



Τήν πάσαν ἐλπίδα μου, εἰς σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξον μέ ὑπό τήν σκέπην σου.

Ὁ Ἱερεύς: Δί΄ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἠμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἠμᾶς. Ἀμήν.

5''ΤΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ' (Η ΣΟΦΙΑ ΤΩΝ ΑΣΚΗΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ)

Τρία πράγματα δυσκολεύεται ο άνθρωπος να αποκτήση, όχι επειδή αυτά καθ’ εαυτά είναι δύσκολα ....

Τρία πράγματα δυσκολεύεται ο άνθρωπος να αποκτήση, όχι επειδή αυτά καθ’ εαυτά είναι δύσκολα, αλλά επειδή εμείς οι ίδιοι τα κάνομε δύσκολα, διότι συγκρούονται με το εγώ μας.

Αυτά όμως φυλάσσουν τις αρετές και είναι: το πένθος, το δάκρυ για τις αμαρτίες και η μνήμη του θανάτου.

Το πένθος είναι το βάθρο της καρδιάς, είναι η χαρμολύπη που δημιουργείται από την ενδοστρέφεια και την ενότητα του νου και από την αίσθηση του ποιος είμαι ενώπιον του Κυρίου. Το πένθος είναι η φυσική γαλήνη της ψυχής, στην οποία ο Θεός μπορεί να δη τον εαυτό του. Οι πενθούντες μακαρίζονται από τον ίδιο τον Κύριον.

Το “κλαίειν επί ταις αμαρτίαις” είναι πιο εξωτερική ενέργεια του ανθρώπου, αλλά αδιάλειπτη ασχολία του, διότι πάντοτε αμαρτάνομε. Και όταν το γνωρίζωμε και όταν δεν το γνωρίζωμε, και όταν πιστεύωμε ότι αμαρτήσαμε, και όταν πιστεύωμε ότι δεν αμαρτήσαμε, το αληθές είναι ότι αμαρτήσαμε και ότι αμαρτάνομε. Επομένως, το αποφασιστικώτερο που έχομε να κάνωμε, για να γνωρίσωμε τον Θεόν, είναι να κλαίμε τις αμαρτίες μας.

Και “το έχειν πορ οφθαλμών τον εαυτού θάνατον”, να έχης μπορστά στα μάτια σου τον θάνατο. Όταν έχης κάποιον πλάι σου και τον βλέπης πως βασανίζεται, πως χαροπαλεύει, ξέρεις ότι θα πεθάνη. Έτσι και εσύ να ξέρης ότι θα πεθάνεις οπωσδήποτε. Όλοι οι Πατέρες τονίζουν με χίλιους δύο τρόπους ότι όποιος δεν σκέπτεται ότι θα πεθάνη, είναι ένας ψεύτης έναντι του εαυτού του, διότι αγνοεί την πραγματική γέννησι η οποία τον αναμένει. Μοιάζει με το έμβρυο που δεν σκέπτεται ότι πρέπει να γεννηθή ή που δεν θα γεννηθή ποτέ.

“Το έχεις προ οφθαλμών τον εαυτόν” είναι η ανάπτυξις και η ολοκλήρωσις του εμβρύου. Όταν δεν σκέπτωμαι τον θάνατο, είναι σαν να αρνούμαι την έξοδό μου από την μήτρα και την είσοδό μου στον χώρο του φωτός, στον χώρο του Θεού.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης 

πηγή: από το βιβλίο «Λόγοι Ασκητικοί»
ερμηνεία στον αββά Ησαΐα
εκδ. Ίνδικτος
σελ 202-204

Χαιρετισμοί του Αγίου Αποστόλου Ιούδα του Θαδδαίου

Άπόστολε τοῦ Χριστού Θαδδαίε θεάδελφε,
τῆν οίκουμένην φωτήσας, τῆς σωτηρίας τόν λόγον διέδωσας καί εὑθαρσῶς όμολογήσας τοίς τυράννοις, τόν του μαρτυρίου στέφανον έλαβες, διό καί ἡμείς εκβοῶμεν πρός σέ τοιαύτα.

Χαῖρε, τῶν Άποστόλων ὁμοδίδακτον κλέος.
Χαῖρε, τῶν άθλητῶν ὁμοιοστένακτον χρέος.
Χαῖρε, Κριτοῦ τοῦ δικαίου ή φανέρωσις.
Χαῖρε, άπάντων τῶν θνητῶν ἡ βεβαίωσις.
Χαῖρε, τόν Σωτήρα τοῦ κόσμου ποθήσας.
Χαῖρε, τόν ὀλετῆρα τῶν ψυχῶν έκπορθήσας.
Χαῖρε, άνιάτων νοσημάτων ἡ λύτρωσις.
Χαῖρε, άδυνάτων τῆ πίστει ἡ πύρωσις.
Χαῖρε, Θαδδαῖε τρισμακάριε.

Βίον θεόληπτον έπεζήτησας, και Λαβῶν τήν κλήσην έκ τῶν ἄνω Θαδδαῖε ἔνδοξε, έπεδόθης λόγω και ἔργων είς τοῦ Χριστοῦ την πίστην, τελειώσας τόν δρόμο σου μαρτυρικώς, διό και ἡμεῖς συνιδόντες τήν θυσίαν σου άξίως βοῶμεν.
Άλληλούϊα.

Γευθείς Θαδδαῖε ένδοξε τά μυστήρια τῆς Τρισηλίου Θεότητος, τόν κόσμον έπεφώτησας μέ θεῖον φθόγγον, ϊνα καί ἡμεῖς συνεφρανθῶμεν τῆς χάριτος. Διό και ἡμεῖς άνταποδίδοντες τό ἕλαττον πρός Σέ, ὁρῶντες τά θαυμάσια σου άνυμνοῦμεν σοι τοιαύτα.

Χαῖρε, τῆς άληθείας ζωοδόρητος Νόμος.
Χαῖρε, τῆς σωτηρίας γαληνότατος ὅρμος.
Χαῖρε, καρπού τῆς σοφίας ὁ θεοφόρος.
Χαῖρε, ἡ φωτοπάροχος αἴγλη έν σκότει.
Χαῖρε, τῶν πταιόντων βροτῶν, η δικαία κατάληξις.
Χαῖρε, τῶν άφρόνων σοφῶν ἡ βεβαία κατάτμησις.
Χαῖρε, Θαδδαίε τρισμακάριε.

Δεδοκώς, Θαδδαῖε Άπόστολε, τήν θείαν γνῶσιν τοῖς άνθρώποις, τό ζοφερόν τῆς ἡμετέρας ψυχῆς σκότος διεσκόρπισες,ὅθεν ἡμεῖς μυσταγωγούμενοι τῶν δωρεών σου, έκ τῶν άσχημόνων παθῶν τήν ῥοπήν έξανέστημεν, διό καί ἡμεῖς άξίως βοῶμέν σοι.
Άλληλούϊα.

Εὑαγγελἰζων τά ἔθνη, μαρτυρικῶς έπεράτωσας τάς ὁδούς σου Δεχθείς ἑννέα και δεκάτη βελέεσιν τήν πλήξην, παρέσωσας τήν ἁγίαν ψυχή σου Θαδδαῖε είς Κύριον,διό με παρρησίαν πρεσβεύεις τῶ Κυρίω δι’ ἡμάς ὄθεν ἅπαντες, τήν σήν μνήμην έπικαλούμενοι, έξ βοῶμεν σοι τοιαῦτα.
Χαῖρε, πηγή τῆς άκενώτου χάριτος.
Χαῖρε, τροφή τῶν πιστῶν άδαπάνητος.
Χαῖρε, Άπόστολε τῆς ούράνιας γλυκύτητος.
Χαῖρε, θησαυρέ ὑπερκόσμιας πραότητος.
Χαῖρε, Άναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ή απόδειξις.
Χαῖρε, σκολιῶν τῆς ζωῆς η άπόσυρσις.
Χαῖρε, άγαθῶν λογισμῶν ή φανέρωσις.
Χαῖρε, σαρκικών πειρασμῶν ή φανέρωσις.
Χαῖρε, Θαδδαίε τρισμακάριε.

Ζηλωτής θεόθρων, Ιούδα άνεδείχθης, καί του Κυρίου έκκομίσω τήν χάριν καταστήσας ὑγιῆ
τον έκ τῆς λέπρας πληγέντα ἡγεμόνα τῶν Αὑγάρων, μεγάλως έφημίσθης, ὅθεν ήμεῖς ένθυμούμενοι τῶν θαυμασίων σου ψάλλομεν,
Άλληλούϊα

Ηλίου λαμπρότητα ενδυθείς, Θαδδαῖε Ἅγιε, τούς πάντας φωτισμού ἐνέπλησας, καί καταστήσας τοῖς ἔθνεσι πίστην σταθεράν καί βεβαίαν, διό καί ἡμεῖς, τῶν θείων διδαγμάτων σου μετέχοντες βοῶμεν σοι τοιαῦτα.

Χαῖρε, σκεῦος χαρισμάτων τῶν οὑρανίων μονῶν.
Χαῖρε, ράβδος δυναστεύσασα τόν δόλιον έχθρόν.
Χαῖρε, ἀνόρθωσις τῶν πεπτωκότων ἀρχόντων.
Χαῖρε, κατάστασις τῶν ἀναισχύντων δαιμόνων.
Χαῖρε, τῆς ἑν Χριστῶ πολιτείας κραταιά προστασία.
Χαῖρε, ὁ δείκτης τῶν πιστῶν καί ψυχῆς σωτηρίας.
Χαῖρε, τό εὕοσμον και ζωηφόρον φυτόν.
Χαῖρε, ἡδύοσμον ἄνθος τῆς εὐτυχίας ἡμῶν.
Χαῖρε, Θαδδαίε τρισμακάριε.

Θείω φωτί τήν οἰκουμένην καταλάμπρυνας ὡς ἀθλοφόρος Ἅγιε, Τάς βασάνους τού μαρτυρίου ὑπομείνας εὐθαρῶς διό καί Θαδδαῖος έκλήθης τῶ κόσμω ὅθεν ἅπαντες τήν σήν μνήμην ἐπικαλούμενεοι βοῶμεν.
Άλληλούϊα

Ίλεως γενού και μεσίτης, Θαδδαίε Ἁγιε, τῶ Δεσπότη Χριστῶ, ὡς εὑρων χάριν παρ’ Αὑτοῦ. Σε γάρ, θερμόν ἀντιλήπτορα και προστάτην ἐχομεν, εἱς τάς τοῦ βίου ἡμῶν συμφοράς, ὁθεν ἐπικαλούμενοι τήν μεσιτείαν σου, δαψιλῶς λαμβάνομεν τό δώρημα και ἀξίως βοῶμεν τοιαῦτα.

Χαῖρε, τροφή τῶν πενήτων ἑν πνεύματι.
Χαῖρε, πιστῶν ἡ σοφία ἑν δόγματι.
Χαῖρε, πηγή τῶν διψώντων ἀστείρευτος.
Χαῖρε, βολή τῶν δαιμόνων άλάθητος.
Χαῖρε, ἇσμα τῆς οὐρανίου χορωδίας.
Χαῖρε, ἡ σύνθεση ἀγγελικῆς ψαλμωδίας.
Χαῖρε, ἄνθος μυρίπνοον τοῦ οὐρανίου λειμῶνος.
Χαῖρε, ἀκήρατον φῶς τοῦ άποστάτου αἰῶνος.
Χαῖρε, Θαδδαίε τρισμακάριε.

Κατά κράτος νικήσας τῶν εἰδώλων τήν πλάνην, και τήν ὀρθήν Πίστην στερεώσας, ἱαμάτων τάς δωρεάς πλουσίως παρέσχες ὁθεν ήμεῖς ἐνθυμούμενοι τάς δωρεάς σου, Θαδδαῖε Ἅγιε συνανυμνούμεν διά Σοῦ τῶ Κυρίω ψάλλοντες.
Άλληλούϊα

Λάμπρυνε τάς ὀδούς μας, Θεάδελφε Θαδδαῖε, διά τοῦ ἀπροσίτου φωτός τάς ἐκλάμψεις,
καί στήριξον τοῦ άδυνάτου τῆ πίστει, ὅτι σύ εἵ βοηθός και προστάτης, ὅθεν ἡμεῖς, ἐκ τῶν δεσμῶν τῆς ἁμαρτίας διασωθέντες, ἐνθυμούμενοι το ὑμέτερον καταθύμιον βοῶμεν προς Σε τοιαῦτα.
Χαῖρε, το κάτοπτρον τῆς παραδείσου τρυφῆς.
Χαῖρε, ὁ διάδρομος τῆς αἰωνίου ζωῆς.
Χαῖρε, τῶν συμφορῶν τοῦ βίου ὀ άκοίμητος εὑεργέτης.
Χαῖρε, τῆς καρδιακῆς προσευχῆς ὁ ἱλαρός καταθέτης.
Χαῖρε, τῶν πειρασμῶν ἡμῶν ὁ διάπυρος καταπέλτης.
Χαῖρε, στον κολασμόν τῶν παθῶν, ὁ ἁληθής ὑπηρέτης.
Χαῖρε, ὁ τῶν εἰδώλων την ρίζαν εὑθαρσώς ἀποκόψας.
Χαῖρε, ὁ τῶν πιστῶν Χριστιανῶν την ζωήν ἀναδείξας.
Χαῖρε, Θαδδαίε τρισμακάριε.

Μέγας εἵ καί θαυμαστός, Ἁγιε Ἰούδα Θαδδαίε, χαλεπῶν δέ νοσημάτων ὡς ἰατρός κατηξιώθης,
καί πολλούς τῆ πίστει προσήνεγκας, ὁθεν ἡμεῖς ἐνθυμούμενοι τάς δωρεάς σου, συνευφραινόμενοι ἀλλήλοις, ψάλλομεν ἀσμένως.
Άλληλούϊα
Νόμον θεῖον διετράνωσας Θαδδαῖε Ἅγιε παραλαβών ἐκ τοῦ Δικαίου τήν χάριν τηρήσας δε τάς ἐντολάς τοῦ Ἅνακτα Χριστοῦ, πάσας τάς εκφάνσεις θεοπνεύστως ἐφανέρωσας, διό καί ἡμεῖς, έν συγκινήσει ἀνυμνοῦμεν προς Σε τοιαῦτα.

Χαῖρε, παράκλησις τῶν ἐν πόνω πενθούντων.
Χαῖρε, ἀνάκλησις τῶν ἐν θλίψει πασχόντων.
Χαῖρε, τάς φαλάγγας τῶν δαιμόνων τροπούμενος.
Χαῖρε, τοῖς ὕμνοις τῶν αγγέλων ποθούμενος.
Χαῖρε, ἡ ζῶσα τῆς σωτηρίας ἀπόδειξις.
Χαῖρε, στην τρυφή τοῦ παραδείσου ἡ ἀπόλαυσις.
Χαῖρε, τό εὕοσμον ρόδον, τῶν εὐσεβῶν εὐωδία.
Χαῖρε, βράχος ὁ στερρός καί τῶν πιστῶν βακτηρία.
Χαῖρε, Θαδδαίε τρισμακάριε.

Ξενωθείς τῶν παθῶν, Θεάδελφε Ἅγιε, ἀνιάτων νοσημάτων ἔλυσας τήν ἰσχύν, καί πολλούς τῆ πίστει ἐτράνωσας, διό καί προστάτην κραταιόν ἐκ Κυρίου κατέχομεν, αεί δέ άναβλύζων ἰάματα τοῖς ἐκβοῶσι.
Άλληλούϊα
Οὐδείς προστρέχων έν πίστει ἐπί σέ, Θαδδαῖε Ἅγιε, κατησχυμμένος ἐκπορεύεται. ἀλλ’ αἰτεῖται χάριν
καί λαμβάνει πλουσίως τό δώρημα, διό ἄπαντες την σήν χάριν ἐγνωκότες γηθοσύνως βοῶμεν τοιαῦτα.

Χαῖρε, Θεάδελφε Ἅγιε τοῦ Παντάμακτος Χριστοῦ.
Χαῖρε, θρῆνε ἀφόρητε τοῦ άντιπάλου ἐχθρού.
Χαῖρε, τοῦ Θεοῦ καί Λόγου ἰερομύστης.
Χαῖρε, ἰαμάτων ἰατρός καί τῶν θλίψεων ρύστης.
Χαῖρε, ὄτι ἐφάνης μαθητής τοῦ Χριστοῦ θεοφόρος.
Χαῖρε, ὄτι ἐδείχθης τοῖς πιστοίς ἀσφαλής θεηγόρος.
Χαῖρε, τῶν θλιβομένων ἡ θεία παράκλησις.
Χαῖρε, τῶν ἀσθενούντων ἠ ταχεῖα ἀναρρωσις.
Χαῖρε, Θαδδαίε τρισμακάριε.

Πιστόν φίλον καί εὐχέτην τῶ Κυρίω, ἐπί σε εὔρημεν, ἀκολουθοῦντες τάς συμβουλάς σου, Θαδδαῖε Θεάδελφε, συναποδέκτες τῆς σῆς χάριτος ἀξιωθήμεν, διό καί ἡμεῖς ἐνθυμούμενοι τῆ σῆ χορηγία δοξαστικώς βοῶμεν.
Άλληλούϊα

Ρύστης τῶν ἠμετέρων παθημάτων ταῖς σαῖς πρευσβείες ἐγκολπούμεθα Χάριν ἥν δαψιλῶς προς ἡμᾶς προσεκόμισας Θαδδαῖε τρισένδοξε, διό καί ἡμεῖς τῶν Θαυμασίων σου ἐμφορύμενοι ἄδομεν ἀπαύστως τοιαῦτα.

Χαῖρε, θείας χρηστότητος ὁ διάπυρος εὐχέτης.
Χαῖρε, ἀσπίς δαιμόνων καί πυρσίφορος προπέτης.
Χαῖρε, θησαυρέ τῶν πενήτων άκατάτμητε.
Χαῖρε, μύστης ἐνθεότατος διδαχῶν χαροποιῶν.
Χαῖρε, τῆς σωτηρίας μας πολυτίμητος θαμών.
Χαῖρε, τῆς μετανοίας μας χρυσοπρασινος λειμών.
Χαῖρε, Θαδδαίε τρισμακάριε
Σε ἔχομεν θερμόν ἀντιλήπτορα, Θαδδαῖε Ἅγιε, καί τον Θεοπρεπῆ βίον σου εὐλαβούμεθα, γευσάμενοι δέ τῆς πικρίας Σου τὄνομα, συμμεριζόμεθα τῶν δακρύων σου, διό πάντες ὀμοθυμαδόν ἐκβοῶμεν.
Άλληλούϊα

Το δυσεπώνυμον τῆς προδοσίας ὄνομα, Θεία χάριτι εἰς δόξαν μετέτρεψες καί εὐλογία διά σοῦ Θαδδαῖε Ἅγιε, έκαρπώθημεν ἄπαντες, διό καί ἡμεῖς έκπλυθέντες τοῦ ἄγους, έκβοῶμεν προς σε τοιαῦτα.


Χαῖρε, άνέκηστων βλαβῶν ὁ ἐμπρακτος λύτης.
Χαῖρε, τῆς τῶν παθῶν ψυχῆς ἐνθεότατος ρύστης.
Χαῖρε, τοῦ γένους Ἰούδα συνεπώνυμον κάλεσμα.
Χαῖρε, τῆς ρίζας τοῦ Χριστοῦ εὐκλεέστατον χάρισμα.
Χαῖρε, τῶν ἀπελπισμένων ἀνθρώπων ἡ λύτρωσις.
Χαῖρε, τῶν ἀσθενούντων τῆ πίστει ἡ πύρωσις.
Χαῖρε, τῶν Αποστόλων τιμιώτατον μέλος.
Χαῖρε, κατά τῶν δαιμόνων πυρσίφορον βέλος.
Χαῖρε, Θαδδαίε τρισμακάριε.


Ὑστάτη ἐλπἰδα καί βακτήρια, διά σοῦ ἀξιώθημεν, καί ὄτε καταιγίς βασάνων τον βίον ἡμῶν χειμάζει, πρός σε καταφεύγομεν Θαδδαῖε τρισόλβιε, καί διά τῆς ὑμετέρας παρρρησίας τῶ Κυρίω,
τό δώρημα λαμβάνομεν, διό καί ἡμεῖς ἁξίως βοῶμεν.
Άλληλούϊα

Φῶς ἐκ τοῦ ἀπροσἰτου φωτός ἔλαβες, Θαδδαῖε Ἅγιε, καί τῆς ἀπιστίας τό σκότος διεσκόρπισες,
ὄθεν τήν ἀχλύν τῶν ειδώλων, διό καί ἡμεῖς πλησθέντες φωτισμού βοῶμεν πρός σέ τοιαῦτα.

Χαῖρε, τοῦ Σωτήρα Χριστοῦ εἰκών ἀγαθότητος.
Χαῖρε, ὑπόδειγμα θεῖον καί πηγή ἱλαρότητος.
Χαῖρε, ο ποδογέτης τῶν παθῶν τῆς κακίας.
Χαῖρε, ὁ θεηλάτης κήρυκας ὑπερρκόσμιας σοφίας.
Χαῖρε, εἰς τοῦ Χριστοῦ βῆμα προσφιλής παρησία.
Χαῖρε, σκέπη τῶν θλιβομένων καί πτωχῶν προστασία..
Χαῖρε, τῆς Ὀρθοδοξίας πίστεως τό ἀκλόνητο θεμέλιο.
Χαῖρε, δαιμόνων ὁ φόβος καί πυρίλατον φραγγέλιον.
Χαῖρε, Θαδδαίε τρισμακάριε.

Χαίροις ὁ ποταμός τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἀεί πλήρης τῶν «ὑδάτων τῆς χάριτος, σοφίαν κατηξιώθης καί τῶν δογμάτων ἀνάδοχος, πάνσεπτε Θαδδαῖε μοι, διό ὡς Ἅγιος φωστήρ ἐφανερώθης, διά τήν ἡμετέραν σωτηρία καί ἡμεῖς εὐφραινόμενοι ψάλλομεν.
Άλληλούϊα

Ψάλλοντες περιτέχνως ἐξοδίοις σοι ὕμνοις, τό σόν σκῆνος ἐν δόξη ἐτάφη, ἐπελθόντες γάρ
οἱ πιστοί προς τήν Θεόν έκδημίαν σου, τῶν ἰαμάτων την χάριν έγεύθημεν Θαδδαῖε καί Θεάδελφε, διό καί ἡμεῖς εὐλαβούμενοι τήν σήν μνήμην, ἐν εὐσεβεία, βοῶμεν σοι τοιαῦτα.

Χαῖρε, τῶν παθῶν ὁ ἐκτέμνων τήν ἅκανθον.
Χαῖρε, τῶν ψυχῶν ὁ καθαίρων τήν ἅρουραν.
Χαῖρε, φωτός Τρισηλίου δοχεῖον εὐάρεστον
Χαῖρε, ἀκαμάτου ἐργάτη θρόνειον θεάρεστον.
Χαῖρε, τεῖχος συμπαγέστατον τῶν εὐσεβῶν Χριστιανῶν.
Χαῖρε, ἅνθος εύωδέστατον καί χαρισμάτων μυστικῶν.
Χαῖρε, τοῦ ἀθανάτου φρέατος ἡ ὁλόδροσος πηγῆ.
Χαῖρε, τῶν ἁγίων καύχημα καί ἀγγέλων ἐορτή.
Χαῖρε, Θαδδαίε τρισμακάριε.

Ω Θαδδαῖε Ἰούδα, Θεάδελφε Κυρίου, θαυμάτων περιφάνων πλημμύρις, τάς δεήσεις ἡμῶν δέξου ἁεί, καί δίδου τοῖς πᾶσι, πταισμάτων τήν ἄφεσιν, παθημάτων τήν ἴαση, ταῖς σαῖς πρεσβείαις,
διό καί ἡμεῖς άδιαλείπτως τιμῶντες τήν μνήμη σου ψάλλομεν ὀμοφώνως
Άλληλούϊα