Εγκώμια Ὁσίου Ἀνθίμου Κεφαλλῆνος

(ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΚΟΜΗ)

ΣΤΑΣΙΣ ΠΡΩΤΗ. Ἦχος πλ. α´.

Μακαρίζομέν σε, Ἄνθιμε ἱερέ, μοναζόντων τὸ τερπνὸν ἐγκαλλώπισμα, καὶ τελοῦμέν σου τὴν μνήμην εὐλαβῶς.

Μακαρίζομέν σε, τὸν τῆς Πάλλης βλαστόν, καὶ πολλῶν μοναστηρίων δομήτορα, καὶ τιμῶμεν τοὺς ἀγῶνάς σου Σοφέ.

Ἡ ἀκροστιχὶς κατ᾿ ἀλφάβητον.

Ἀνατείλας μάκαρ, ὥσπερ ἄστρον λαμπρόν, ταῖς ἀκτῖσι Θεοφόρε τῶν λόγων σου, κατεφώτισας τὰ πλήθη τῶν πιστῶν.

Βουληθεὶς βιῶσαι, βίον ἀγγελικόν, τὰ τοῦ κόσμου ὡς μὴ ὄντα κατέλιπες, εἰς τοῦ Ἄθωνος τὸ ὅρος ἀνελθών.

Γλῶσσα ἀνθρωπίνη, οὐκ ἰσχύει σοφέ, τοῦ λαλήσαι τοὺς ἀγῶνάς σου Ἄνθιμε, ἵνα κτείνῃς τὸν ἀόρατον ἐχθρόν.

Δόκιμος ὑπάρχων, ἱκανῶν ἀρετῶν, μοναχῶν τὸ μέγα σχῆμα ἐνδέδυσαι, καὶ ἐβίωσας ὡς ἄσαρκος ἐν γῇ.

Ἔχει ἰατρεῖον, ἡ Λεπέδων μονή, πάτερ Ἄνθιμε τὸν πάνσεπτον τάφον σου, ὅθεν δόξα ἀναπέμπει πρὸς Θεόν.

Ζῆλός σου ὁ θεῖος, οὐκ ἐκάμφθη σοφέ, τῇ παθήσει τῇ δεινῇ τῶν ὀμμάτων σου, ἀλλ᾿ ἐκήρυττες τοῖς πᾶσι τὸν Χριστόν.

Ἡ ἁγνὴ ψυχή σου, καθαρὰ ὡς χιών, ὡς λευκὴ περιστερὰ ἐκπετάσασα, πρὸς Χριστὸν ὑπὲρ ἡμῶν ἐκδυσωπεῖ.

Θεῖον σὲ προστάτην, πολιοῦχον στεῤῥόν, Ἀστυπάλαια ἡ νῆσος ἐκτήσατο, ἥν περίσωζε παντοίων συμφορῶν.

Ἱερέων δῆμος, καὶ πιστῶν ἡ πληθύς, εὐφημήσωμεν τὴν μνήμην τὴν ἔνδοξον, τοῦ ὁσίου νῦν Ἀνθίμου εὐλαβῶς.

Κατελθὼν τοῦ Ὅρους, ἐπορεύθης σοφέ, εἰς τὸν τάφον τοῦ Κυρίου ὢ Ἄνθιμε, καὶ ἠσπάσω, ἐμπλησθεὶς θείου φωτός.

Λόγοις μελιῤῥύτοις, λόγοις θείοις σοφέ, τῶν Κυκλάδων τοὺς πιστοὺς κατεφώτισας, καὶ ἐξήγαγες ἐκ σκότους καὶ σκιάς.

Μοναστῶν ἐδείχθης, ποδηγέτης σοφός, ἑξαρίθμους δὲ μονάς, ὠκοδόμησας πρὸς Χριστοῦ δόξαν, καὶ αἶνον ἐσαεί.

Νέον ἄνθος ὤφθης, Ἐκκλησίας Χριστοῦ, καὶ ὀσμαῖς τῶν ἐναρέτων σοῦ πράξεων, εὐωδίασας ἀνθρώπων τὰς ψυχάς.

Ξίφος ἀνεδείχθης ἐν ὑστέροις καιροῖς, τῆς ἀμώμου ἡμῶν πίστεως Ἄνθιμε, τὰς τοῦ δράκοντας συγκόψας κεφαλάς.

Ὀφθαλμῶν σου μάκαρ, στερηθεὶς ἐκ παιδός, τῷ φωτὶ τῷ τοῦ Χριστοῦ φωτιζόμενος, κατεφώτισας τὰ πλήθη τῶν πιστῶν.

Πάρος, Νάξος, Χῖος, Σίφνος, Κρήτη σοφέ, Ἀστυπάλαια καὶ Κύθηρα Σίκινος, Καστελλόριζον τιμῶσι σὲ ᾠδαῖς.

Ῥῦσαι θεοφόρε, ἀπειλῆς τῶν σεισμῶν, τὴν γενέτειράν σου Ἅγιε Ἄνθιμε, δραστικαῖς σου ἱκεσίαις πρὸς Θεόν.

Στέφανον ἐδέξω, ἐκ Κυρίου διπλοῦν, τῆς γενναίας σοῦ ἀσκήσεως Ἄνθιμε, καὶ τῆς ὄντως στερεᾶς ὑπομονῆς.

Τρῖβον διοδεύσας, τὴν στενὴν καὶ σκληράν, ἐπορεύθης εἰς τὰ ἄνω σκηνώματα, εἰς Κυρίου Θεοφόρε τὰς αὐλάς.

Ὑετὸν κατῆγες, εὐπροσδέκτῳ εὐχῇ, ὡς τὸ πάλαι ὁ Θεσβίτης θεσπέσιε, εἰς τὴν νῆσον Καστελλόριζον σοφέ.

Φοβηθέντες φόβῳ, ἔφυγον παρευθύς, οἱ σταλέντες τοῦ φονεῦσαί σε Ἄνθιμε, φῶς γὰρ εἶδον, ἐκ τοῦ στόματος τοῦ σοῦ.

Χαίρουσι χορεῖαι, ἑξαρίθμων μονῶν, ἂς πρὸς δόξαν τοῦ Θεοῦ ᾠκοδόμησας, ἐκτελούσαι τὴν σεπτήν σου ἑορτήν.

Ψάλλοντες ἐν πίστει, ἡδυφθόγγους ᾠδάς, τὸν Θεὸν εὐχαριστοῦμεν πανένδοξε, τὸν δοξάσαντα τὴν μνήμην σου λαμπρῶς.

Ὢ δυὰς ἁγία, τῶν Ἁγίων Θεοῦ, ὢ Γεράσιμε καὶ ὅσιε Ἄνθιμε, ἱκετεύσατε Θεὸν ὑπὲρ ἡμῶν.

Δόξα.

Ψαλμικῶς Τριάδα, ἀνυμνοῦμεν πιστῶς,τὸν Πατέρα σὺν Υἱῷ καὶ τῷ
Πνεύματι, τὴν Μονάδα κατ᾿ οὐσίαν καὶ ἀρχήν.

Καὶ νῦν.

Ἡ ἐνδοξοτέρα, τῶν φρικτῶν Σεραφείμ, Θεοτόκε τὸν Υἱόν σου ἱκέτευε, σὺν Ἀνθίμῳ ὑπὲρ πάντων καὶ ἡμῶν.

Καὶ πάλιν τὸ πρῶτον.

ΣΤΑΣΙΣ ΔΕΥΤΕΡΑ. Ἦχος πλ. α´.

Ἄξιον ἐστίν, μακαρίζειν σε Ἄνθιμε μάκαρ, τῆς Κεφαλληνίας τὸ ἥδυσμα, καὶ εὐπρόσδεκτον μεσίτην πρὸς Θεόν.

Ἄξιον ἐστίν, τοῦ γεραίρειν σε τίμιε πάτερ, τὸ λαμπρὸν καὶ θεῖον ὡράϊσμα, τῆς χορείας μοναστῶν καὶ ἀσκητῶν.

Ἡ ἀκροστιχὶς κατ᾿ ἀλφάβητον

Ἅπαντες πιστοί, ἀνυμνήσωμεν ᾄσμασι θείοις, μνήμην τοῦ Ἀνθίμου τοῦ μάκαρος, ἵνα σχῶμεν τοῦτον πρέσβυν πρὸς Θεόν.

Βέλη τοῦ ἐχθροῦ, ὡς τοξεύματα νηπίων πάτερ, ἐλογίσω Ἄνθιμε ἔνδοξε, ἐν τῇ πίστει τοῦ Θεοῦ ὀχυρωθείς.

Γόνος ἐκλεκτός, ἐκ γονέων εὐσεβῶν ὑπάρχων, ἐκ παιδὸς Χριστῷ ἠκολούθησας, διὸ δόξης ἠξιώθης καὶ τιμῆς.

Δάκρυα θερμά, κατανύξεως καὶ συντριβῆς παμμάκαρ, δρόσος Ἀερμών σοι ἐγένοντο, καὶ νῦν κέκτησαι πολλὴν ἀναψυχήν.

Ἔχων πρὸς Θεόν, παῤῥησίαν Ἄνθιμε τρισμάκαρ, σὲ παρακαλοῦμεν ἱκέτευε, λυτρωθῆναι ἡμᾶς νόσων χαλεπῶν.

Ζῆλόν σου σοφέ, οὒκ ἐμείωσε πάτερ οὐδόλως, τοῦ φωτός σου μάκαρ ἡ στέρησις, ἀλλ᾿ ἐκήρυττες φωτὸς τὸν χορηγόν.

Ἥστραψας φαιδρῶς, στερεώματι τῆς Ἐκκλησίας, ὡς πυρσὸς σοφὲ διαυγέστατος, καταυγάζων καὶ φωτίζων τοὺς πιστούς.

Θαύμασι πολλοῖς, καὶ ἀῤῥήκτου εὐωδίας μάκαρ, Ἄνθιμε ἐδόξασε Κύριος, τῶν λειψάνων σου τὴν πάντιμον σορόν.

Ἴθυνον ἡμᾶς, ἱκεσίαις σου τίμιε πάτερ, τὴν ὁδὸν Κυρίου πορεύεσθαι, σὲ γὰρ ἔχομεν φρουρὸν καὶ ὁδηγόν.

Κόσμου τὰ τερπνά, ὥσπερ σκύβαλα ἡγήσω πάτερ, καὶ πωλήσας πάντα ἠγόρασας, μαργαρίτην τὸν πολύτιμον σοφέ.

Λύτρωσαι ἡμᾶς, ἐκ κινδύνων συμφορῶν καὶ νόσων, καὶ τῆς καταιγίδος τῶν θλίψεων, ἱκεσίαις σου παμμάκαρ πρὸς Θεόν.

Μέγας ἀληθῶς, σὺ ὢ Ἄνθιμε εἰς τοὺς αἰῶνας, ὅτι τὸν Χριστὸν ἐπεπόθησας, ὑπεράνω τῶν ῥεόντων καὶ φθαρτῶν.

Νέος ἀληθῶς, πανυπέρλαμπρος ἀστὴρ ἐφάνης, τῷ τῆς ἐκκλησίας πληρώματι, καὶ κατηύγασας καρδίας τῶν πιστῶν.

Ξήρανον σοφέ, τὰ ζιζάνια τῆς ἀσεβείας, τὰς αἱρέσεις πάτερ διάλυσον,
μεσιτείαις καὶ εὐχαῖς σου πρὸς Θεόν.

Ὅλον σεαυτόν, τῷ Χριστῷ ἀφιερώσας πάτερ, ὥσπερ Σαμουὴλ ἐκ νεότητος, ἐδοξάσθης παρ᾿ αὐτοῦ ὑπερφυῶς.

Πράϋνον ἡμῶν, καὶ εἰρήνευσον πάτερ τὸν σάλον, πειρασμῶν κινδύνων καὶ θλίψεων, εὐπροσδέκτοις σου πρὸς Κύριον εὐχαῖς.

Ῥῦσαι σαῖς εὐχαῖς, ἐκ τοῦ κλύδωνος τῆς ἁμαρτίας, μονάζουσας κόρας σου Ἄνθιμε, καὶ εὐλόγησον αὐτὰς θεοπρεπῶς.

Σοῦ αἱ ἀρεταί, ὡς διάδημα πεποικιλμένον, τοῖς ἀστραποφόροις ἀδάμασι, νῦν κοσμοῦσι Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ.

Τῆς ὑπομονῆς, τῇ καμίνῳ πυρωθεὶς δοκίμως, πάτερ ὁσιωτατε Ἄνθιμε, καθαρώτερον ἀπήστραψας χρυσοῦ.

Ὕψωσον σοφέ, τὰς ἁγίας καὶ σεπτάς σου χεῖρας, πρὸς Χριστὸν τὸν σὲ στεφανώσαντα, καὶ δυσώπησον αὐτὸν ὑπέρ ἡμῶν.

Φέρων τοῦ Χριστοῦ, ἐπὶ ὤμων τὸν Σταυρὸν τρισμάκαρ, ὡς δορκὰς τὰς νήσους διέδραμες, καὶ ἐστήριξας τὰ πλήθη τῶν πιστῶν.

Χαίρεται φαιδρῶς, Ἀστυπάλαια ἡ νῆσος πάτερ, ἔχουσα προστάτην σε μέγιστον, καὶ εὐπρόσδεκτον μεσίτην πρὸς Θεόν.

Ψάλλων τῷ Θεῷ, σὺν ἀγγέλοις καὶ Ἁγίοις μάκαρ, Ἄνθιμε ἱκέτευε πάντοτε, ὑπὲρ πάντων τῶν πιστῶν σοῦ ὑμνητῶν.

Ὢ ὑπομονῆς, Ἰωβείου καὶ ἀδαμαντίνης, ἥν ἐν βίῳ ἔσχες, ὢ Ἄνθιμε, ὑστερούμενος φωτὸς τοῦ αἰσθητοῦ.

Δόξα.

Δέχου τὰς εὐχάς, τρισυπόστατε Τριὰς Ἁγία, τοῦ σεπτοῦ Ἀνθίμου τοῦ δούλου σοῦ, καὶ εὐλόγησον κλῆρόν τε καὶ λαόν.

Καὶ νῦν.

Ἓχουσα πολλήν, παῤῥησίαν πρὸς τὸν Χριστὸν Παρθένε, μὴ ἐλλείπης τούτῳ πρεσβεύουσα, ἵνα ῥύσηται ἡμᾶς ἐκ πειρασμῶν.

Καὶ πάλιν τὸ πρῶτον.

ΣΤΑΣΙΣ ΤΡΙΤΗ. Ἦχος γ´.

Αἱ γενεαὶ πᾶσαι, μακαρίζομέν σε, Ἄνθιμε Θεοφόρε.

Αἱ γενεαὶ πᾶσαι, μακαρίζομέν σε, τὸν Ληξουρίου γόνον.

Ἡ ἀκροστιχὶς κατ᾿ ἀλφάβητον.

Ἀνθήσας ὥσπερ ἄνθος, ἐν ταῖς αὐλαῖς Κυρίου, ἡμᾶς εὐωδιάζεις.

Βίου τὴν ἀπάτην, καταλιπὼν ηὐλίσθης, ἐν Ἄθωνι τῷ ὄρει.

Γαλήνιος καὶ σώφρων, πιστὸς καὶ ἐλεήμων, ἐφάνης ἐν τῷ βίῳ.

Δακρύων σου τοῖς ὄμβροις, ἔσβεσας τὴν φλόγα, παθῶν τῶν ψυχοφθόρων.

Εἰκών σου ἡ ἁγία, Ἄνθιμε ἐκβλύζει, τῶν ἰαμάτων ῥεῖθρα.

Ζῆλον ἔχων Θεῖον, τὸ μέγα ἐνεδύθης, τῶν μοναζόντων σχῆμα.

Ἡμᾶς τοὺς σὲ ὑμνοῦντας, ἀξίωσον εὐχαῖς σου, τυχεῖν τοῦ παραδείσου.

Θερμότατον σὲ πρέσβυν, πρὸς τὸν Θεὸν πλουτοῦντες, λυτρούμεθα κινδύνων.

Ἱερέων δῆμος, καὶ πλήθη τῶν ἀνθρώπων, νῦν λιτανεύουσί σε.

Κοσμήσας τὴν λαμπάδα, τὴν τῆς ψυχῆς εἰσῆλθες, εἰς τὸν Χριστοῦ νυμφῶνα.

Λαὸς τῶν Κεφαλλήνων, Ἄνθιμε δοξάζει, τὸν ἁγιάσαντά σε.

Μοναὶ ἂς ἐδομήσω, κόποις καὶ ἱδρῶσι, τὴν μνήμην σου τελοῦσι.

Νέος ἀνεδείχθης, Ἄνθιμε ἐργάτης, Χριστοῦ τῷ ἀμπελῶνι.

Ξηρῷ ἄρτῳ καὶ ὕδωρ, ἔτρεφες τὴν σάρκα, ζωογόνων τὸ πνεῦμα.

Ὀφθαλμῶν σου μάκαρ, τὴν στέρησιν ἐν βίῳ, ὑπέμεινας γενναίως.

Ποιμάνας θεαρέστως, τὴν ποίμνην σου μετέστης, εἰς ἄνω Βασιλείαν.

Ῥῶσιν καὶ ὑγείαν, χορήγησον θεόφρον, τοῖς πόθῳ σὲ τιμῶσι.

Σοφίας πλήρης θείας, Ἄνθιμε ὑπάρχων, ἐφώτισας τὸν κόσμον.

Τυφλώττουσαν γυναῖκα, ἴασας παμμάκαρ, τῇ τοῦ Σταυροῦ δυνάμει.

Ὑπομονὴν ἀσκήσας, Ἰώβειον ἐν βίῳ, λαμπρῶς ἐθαυμαστώθης.

Φυτευθεὶς ἐν οἴκῳ, Ἄνθιμε Κυρίου, ἐξήνθησας δικαίως.

Χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης, πληρούμεθα τελοῦντες, τὴν ἔνδοξόν σου μνήμην.

Ψάλλοντες τὸν ὕμνον, προσφέρομέν σοι μύρα, μετὰ τῶν ἀρωμάτων.

Ὡς στέφανον προσφέρω, ἄνθη μυροβόλα, τῇ θείᾳ κορυφῇ σου.

Δόξα.

Ἀνθίμου ἱκεσίαις, Τριὰς ἡ ἐν μονάδι, ἁγίασον τὸν κόσμον.

Καὶ νῦν.

Ἁγία Θεοτόκε, δυσώπει τὸν Υἱόν σου, σὺν τῷ κλεινῷ Ἀνθίμω.

Καὶ πάλιν τὸ πρῶτον.

ΕΥΛΟΓΗΤΑΡΙΑ

Εὐλογητὸς εἶ Κύριε, δίδαξόν με, Ἄνθιμον ἀνυμνῆσαι.

Τῶν Ἀγγέλων δυνάμεις καὶ ἀνθρώπων χορεῖαι, ἐθαμβήθησαν ὄντως, καθορῶσαι σοφέ, τὸν ἐνάρετον βίον, δι’ οὗ Χριστὸς ἐδοξάσθη, Ἄνθιμε πάτερ ὁσίων ἀγλάϊσμα.

Εὐλογητὸς εἶ Κύριε, δίδαξόν με, τὸν Ὅσιόν σου μέλψαι.

Τὴν σὴν ποίμνην ποιμάνας θεαρέστως μετέστης πρὸς μονὰς οὐρανίους. Ὅθεν θρήνοις ἱεροὶς μετὰ μύρων εἰς γῆν σὲ τῶν μοναζουσῶν ἡ χορεία ἐθετο, ἢν εὐλογεῖ μάκαρ καὶ φρουρεῖ πάντοτε.

Εὐλογητὸς εἰ Κύριε, δίδαξόν με τὸν Ἄνθιμον ἀνυμνῆσαι.

Λίαν θερμῶς τὸν Χριστὸν ἀγαπήσας, ἐκ νεότητος Ἄνθιμε πάτερ, καὶ τὰ πάθη τῆς σαρκὸς ἐγκρατείᾳ, νεκρώσας, πρὸς τὸν νικητὴν τοῦ θανάτου ἔδραμες, ὃν δυσώπει μάκαρ ὑπὲρ τῆς ποίμνης σου.

Εὐλογητὸς εἰ Κύριε, δίδαξόν με, τὸν Ὅσιόν σου μέλψαι.

Ἀρωμάτων φιάλαι σου αἱ θῆκαι ὁρῶνται τῶν τιμίων λειψάνων, ἀποπνέουσαι τερπνὴν ἐσαεὶ εὐωδίαν, ἥτις τῶν πιστῶν εὐφραίνει τὸ πλήρωμα καὶ ἀποδιώκει δαιμόνων φάλαγγας.

Δόξα.

Προσκυνήσωμεν πάντες οἱ πιστοὶ κατὰ χρέος τὴν Ἁγίαν Τριάδα, σὺν Υἱῷ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ θεῖον καὶ ἀγγελικῶς τὸν ὕμνον βοήσωμεν· Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος εἶ Κύριε.

Καὶ νῦν.

Ἀειπάρθενε Κόρη Θεοτόκε Μαρία, τὸν Υἱόν σου καὶ πλάστην καθικέτευε σεμνὴ σὺν Ἀνθίμῳ τῷ θείῳ, ῥύσασθαι ἡμᾶς πειρασμῶν καὶ θλίψεων, καὶ δοθῆναι πᾶσι πταισμάτων ἄφεσιν.

Η ειρήνη και η Χάρη του Θεού ( Αγιου Σιλουανού του Αθωνίτη )

 Όλοι επιθυμούν την ειρήνη, μα δεν ξέρουν πώς να την αποκτήσουν . Ο Μέγας Παΐσιος κυριεύθηκε από θυμό και παρακάλεσε τον Κύριο να τον ελευθερώσει από αυτό το πάθος. Ο Κύριος εμφανίστηκε σ’ αυτόν και του είπε : «Παΐσιε , αν θέλεις να μην οργίζεσαι, μην επιθυμείς τίποτε, μη κρίνεις και μη μισήσεις κανένα και θα έχεις την ειρήνη». Έτσι κάθε άνθρωπος που κάνει το θέλημά του να υποχωρεί έναντι του Θεού και των ανθρώπων, θα είναι πάντα ειρηνικός στην ψυχή. Όποιος όμως αγαπά να κάνει το θέλημά του, αυτός δεν θάχει ειρήνη .

Ψυχή που παραδόθηκε στο θέλημα του Θεού υποφέρει εύκολα κάθε θλίψη και κάθε ασθένεια· γιατί τον καιρό της ασθένειας παραμένει στη θέα του Θεού και προσεύχεται : «Κύριε, Συ βλέπεις την ασθένειά μου. Εσύ ξέρεις πόσο αμαρτωλός και αδύνατος είμαι· βοήθησέ με να υπομένω και να ευχαριστώ την αγαθότητά Σου». Και ο Κύριος ανακουφίζει τον πόνο και η ψυχή αισθάνεται την εγγύτητα του Θεού και μένει κοντά στον Θεό γεμάτη χαρά και ευγνωμοσύνη.

Αν υποστείς καμιάν αποτυχία, σκέψου : «Ο Κύριος βλέπει την καρδιά μου και αν είναι θέλημά Του, όλα θα είναι για το καλό το δικό μου και των άλλων». Έτσι η ψυχή σου θα έχει πάντα ειρήνη. Αλλ’ αν αρχίζει κανείς να παραπονείται: αυτό δεν είναι καλό, εκείνο δεν είναι όπως πρέπει, τότε ποτέ στην ψυχή του δεν θα υπάρχει ειρήνη, έστω κι αν νηστεύει και προσεύχεται πολύ. …

… Ο Κύριος μας αγαπά κι έτσι μπορούμε να μη φοβόμαστε τίποτε, εκτός από την αμαρτία· γιατί εξαιτίας της αμαρτίας χάνεται η χάρη και χωρίς την χάρη του Θεού ο εχθρός παρασύρει την ψυχή, όπως παρασύρει ο άνεμος τα ξερά φύλλα ή τον καπνό. …

… Το κατόρθωνε γιατί αγαπούσε τον λαό και δεν έπαυε να προσεύχεται γι’ αυτόν:

«Κύριε, δώσε την ειρήνη Σου στον λαό Σου».

«Κύριε, δώσε στους δούλους Σου το Πνεύμα Σου το Άγιο, για να θάλπει τις ψυχές τους με την αγάπη Σου και να τους οδηγεί σ’ όλη την αλήθεια και σε κάθε αγαθό»….

… Έτσι, προσευχόμενος συνεχώς για τον λαό, διαφύλασσε την ειρήνη της ψυχής, ενώ εμείς την στερούμαστε, γιατί δεν υπάρχει μέσα μας αγάπη για τον λαό. Οι Άγιοι Απόστολοι και όλοι οι Άγιοι ποθούσαν την σωτηρία του λαού και, όταν βρίσκονταν ανάμεσα σ’ ανθρώπους, προσεύχονταν διακαώς γι’ αυτούς. Το Άγιο Πνεύμα τους έδινε τη δύναμη ν’ αγαπούν τον λαό. Κι εμείς, αν δεν αγαπούμε τον αδελφό, δεν θα έχομε ειρήνη. …

… Ο Όσιος Παΐσιος ο Μέγας προσευχόταν για ένα μαθητή του που αρνήθηκε τον Χριστό. Ενώ λοιπόν προσευχόταν, του εμφανίστηκε ο Κύριος και του είπε :«Παΐσιε, για ποιόν παρακαλείς; Δεν ξέρεις πως μ’ έχει αρνηθεί;» Ο Παΐσιος όμως συνέχιζε να λυπάται τον μαθητή του και τότε του είπε ο Κύριος : «Παΐσιε, έγινες όμοιος με μένα στην αγάπη».

Έτσι αποκτάται η ειρήνη και εκτός απ’ αυτόν δεν υπάρχει άλλος δρόμος. …

…Ψυχή αμαρτωλή, αιχμάλωτη στα πάθη, δεν μπορεί να έχει ειρήνη και χαρά εν Κύριο, έστω κι αν έχει όλα τα πλούτη της γης, έστω κι αν βασιλεύει σ’ όλο τον κόσμο. Αν σ’ ένα τέτοιο βασιλιά, την ώρα που διασκεδάζει σε συμπόσιο με τους πρίγκιπές του καθισμένος στο θρόνο του δοξασμένος, αν του πούμε ξαφνικά: «Βασιλιά, πεθαίνεις σε λίγο», τότε η ψυχή του θα ταραζόταν, θα έτρεμε από το φόβο και θα έβλεπε την αδυναμία του .

Πόσοι όμως υπάρχουν φτωχοί, αλλά πλούσιοι σε αγάπη για τον Θεό, που αν τους έλεγαν:«Τώρα πεθαίνεις», θα απαντούσαν ειρηνικά :«Ας γίνει το θέλημα του Κυρίου. Ας είναι δοξασμένος ο Κύριος, γιατί με θυμήθηκε και θέλει να με πάρει εκεί, όπου πρώτος μπήκε ο ληστής»….

…Δόξα Σοι, Κύριε, γιατί τώρα έρχομαι σε Σένα και θα βλέπω αιώνια με ειρήνη και αγάπη το Πρόσωπό Σου. Το ιλαρό, πράο βλέμμα Σου αιχμαλώτισε την ψυχή μου και αυτή λιώνει για Σένα». …

…Αν όμως συνηθίσουμε να προσευχόμαστε θερμά για τους εχθρούς μας και να τους αγαπούμε, θα παραμείνει για πάντα η ειρήνη στις καρδιές μας.

Δεν μπορεί να έχει ειρήνη η ψυχή, αν δεν μελετά μέρα και νύχτα τον νόμο του Θεού. Γιατί αυτός ο νόμος γράφτηκε από το Πνεύμα του Θεού και το Πνεύμα του Θεού πηγαίνει από τη Γραφή στην ψυχή. Κι η ψυχή αισθάνεται γλυκύτητα και ευχαρίστηση γι’ αυτό και δεν θέλει πια ν’ αγαπά τα επίγεια, γιατί η αγάπη για τα επίγεια ερημώνει τον νου. Η ψυχή τότε καταλαμβάνεται από αθυμία, αγριεύει και παύει να προσεύχεται. Κι ο εχθρός, βλέποντας πως η ψυχή απομακρύνθηκε από τον Θεό, την σαλεύει και εύκολα συγχύζει τον νου με διάφορους άτακτους λογισμούς κι έτσι περνά ολόκληρη τη μέρα και δεν μπορεί να βλέπει καθαρά τον Κύριο.

Όποιος έχει μέσα του την ειρήνη του Αγίου Πνεύματος, σκορπίζει ειρήνη και στους άλλους. Όποιος όμως έχει μέσα του πνεύμα κακό, σκορπά και στους άλλους το κακό ….

…Ο θυμώδης άνθρωπος υποφέρει ο ίδιος μεγάλο μαρτύριο από πονηρό πνεύμα, εξαιτίας της υπερηφάνειας του. Ο υφιστάμενος, όποιος κι αν είναι, πρέπει να το καταλαβαίνει και να προσεύχεται για τον ψυχικά άρρωστο προϊστάμενό του και τότε ο Κύριος, βλέποντας την υπομονή του, θα του δώσει άφεση αμαρτιών και αδιάλειπτη προσευχή. Είναι μεγάλο έργο ενώπιον του Θεού το να προσεύχεται κανείς γι’ αυτούς που τον αδικούν και τον προσβάλλουν. Εξαιτίας αυτού θα του δώσει ο Κύριος τη χάρη και θα γνωρίσει με το Άγιο Πνεύμα τον Κύριο. Κι έτσι θα υπομείνει τότε, χάριν του Κυρίου, με χαρά όλες τις θλίψεις και θα του δώσει ο Κύριος αγάπη για όλο τον κόσμο και θα επιθυμεί ολόψυχα το καλό για όλους και θα προσεύχεται για όλους όπως για την ψυχή του.

Ο Κύριος μας έδωσε την εντολή ν’ αγαπούμε τους εχθρούς και όποιος αγαπά τους εχθρούς εξομοιώνεται με τον Κύριο. Η αγάπη για τους εχθρούς δεν είναι δυνατή παρά μόνο με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Γι’ αυτό, μόλις σε προσβάλει κανείς, προσευχήσου γι’ αυτόν στο Θεό κι έτσι θα διατηρήσεις την ειρήνη του Θεού στη ψυχή σου . …

…Αν κάποιος ως προϊστάμενος αναγκαστεί να δικάσει έναν άλλο για κάποιο παράπτωμα, πρέπει να παρακαλεί τον Κύριο να του δώσει συμπάσχουσα καρδιά, την οποία αγαπά ο Κύριος, και τότε θα κρίνει σωστά. Αν κρίνει όμως λαμβάνοντας υπόψη μόνο τα έργα του υποδίκου, τότε θα πέσει σε λάθη και δεν θ’ αρέσει στον Κύριο .

Πρέπει να κρίνει κανείς με σκοπό τη διόρθωση του ανθρώπου και συνεπώς είναι ανάγκη να συμπονά ο δικαστής κάθε ψυχή, κάθε πλάσμα και κτίσμα του Θεού και να έχει καθαρή συνείδηση σ’ όλες τις πτυχές της ζωής του και τότε θα βρει βαθιά ειρήνη στην ψυχή και τον νου ….

…Αν γνώριζαν οι βασιλιάδες και οι κυβερνήτες των λαών την αγάπη του Θεού, δεν θα έκαναν ποτέ πόλεμο. Ο πόλεμος προέρχεται από τις αμαρτίες και όχι από την αγάπη. Ο Κύριος μας δημιούργησε κατά την αγάπη Του και μας παρήγγειλε να ζούμε με αγάπη.

Αν οι άρχοντες τηρούσαν τις εντολές του Κυρίου και ο λαός και οι υπήκοοι υπάκουαν με ταπείνωση, θα υπήρχε μεγάλη ειρήνη και αγαλλίαση πάνω στη γη. Εξαιτίας όμως της φιλαρχίας και της ανυπακοής των υπερήφανων υποφέρει όλη η οικουμένη ….



Η ΧΑΡΗ

…Καλότυχοι εμείς, οι ορθόδοξοι χριστιανοί, γιατί μας αγαπά πολύ ο Κύριος και μας δίνει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Και με το Άγιο Πνεύμα βλέπομε την δόξα του Κυρίου. Για να φυλάμε όμως τη χάρη, οφείλομε ν’ αγαπούμε τους εχθρούς και σ’ όλες τις στενοχώριες μας να ευχαριστούμε το Θεό ….

…Για να έχει τη χάρη, πρέπει να είναι εγκρατής σε όλα ο άνθρωπος: στις κινήσεις, στην ομιλία, στην όραση, στους λογισμούς, στην τροφή. Για κάθε είδους εγκράτεια βοηθάει η μελέτη του λόγου του Θεού, όπως λέγει η Γραφή : «ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσετε ο άνθρωπος, αλλ’ επί ρήματι εκπορευομένου δια στόματος Θεού».

Η Οσία Μαρία η Αιγύπτια πήρε με τα δάκτυλά της λίγους κόκκους σιτάρι από τον Άγιο Ζωσιμά και είπε :«Αρκετό με τη χάρη του Θεού». Πρέπει να μάθομε να τρώμε όσο γίνεται λιγότερο -αλλά με διάκριση κι αυτό, ανάλογα με την εργασία μας ….

… Ω , πώς είναι ασθενική η ψυχή μου και δεν έχει δυνάμεις, για ν’ ανεβώ στον Κύριο και να σταθώ μπροστά Του με ταπείνωση, να κλαίω μέρα και νύχτα ! Ψυχή που γνώρισε τον Θεό, τον Δημιουργό και Ουράνιο Πατέρα της, δεν βρίσκει ανάπαυση στη γη. Και συλλογίζεται η ψυχή: «Όταν θα εμφανισθώ στον Κύριο, θα ικετεύσω το έλεός Του για όλο το γένος των χριστιανών» . Και ταυτοχρόνως σκέφτεται :«Όταν δω το αγαθό Του Πρόσωπο, τότε δεν θα μπορέσω από τη χαρά μου ν’ αρθρώσω λέξη. Γιατί ο άνθρωπος από την πολλή αγάπη δεν μπορεί να μιλήσει». Αλλά και πάλι σκέφτεται: «Θα προσεύχομαι για όλο το ανθρώπινο γένος, για να επιστρέψουν όλοι οι άνθρωποι στον Κύριο και ν’ αναπαυθούν κοντά Του, γιατί η αγάπη του Θεού «πάντας θέλει σωθήναι» ….

… Όποιος τηρεί όλες τις εντολές, η καρδιά του θα αισθάνεται πάντα τη χάρη, έστω και λίγο. Η χάρη όμως αφαιρείται εξαιτίας της ματαιοδοξίας, ακόμη κι εξαιτίας ενός μόνον υπερήφανου λογισμού. Μπορεί να νηστεύει κανείς πολύ, να προσεύχεται πολύ, να κάνει πολλά καλά· αν όμως υπερηφανεύεται γι’ αυτά, θα γίνει όμοιος με κύμβαλο που αλαλάζει, αλλά μέσα είναι αδειανό. Η κενοδοξία ερημώνει από τη χάρη την ψυχή και χρειάζεται πολλή πείρα και μεγάλος αγώνας για να νικήσεις αυτό το πάθος . …

…Πώς να λησμονήσουμε τον Κύριο, εφόσον Αυτός είναι μέσα μας; Και οι Απόστολοι κήρυτταν στους λαούς : «Μορφωθήτω ο Χριστός εν υμίν» ….

…Ο Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ ήταν είκοσι επτά ετών όταν είδε τον Κύριο και Τον αγάπησε τόσο η ψυχή του, ώστε από τη γλυκύτητα του Αγίου Πνεύματος άλλαξε ολόκληρος. Μετά όμως, καταλαβαίνοντας ότι δεν είχε πια εκείνη τη χάρη, βγήκε στην έρημο και καθόταν επί τρία έτη σε μια πέτρα προσευχόμενος : «Ο Θεός ίλεως γενού μοι τω αμαρτωλό». …

…Οι άνθρωποι εκτιμούν υπερβολικά τις γήινες επιστήμες ή τη γνωριμία με κάποιον επίγειο βασιλιά και χαίρονται όταν κάνουν παρέα μαζί του· αλλά αληθινά μεγάλο είναι μόνο το να γνωρίζομε με το Άγιο Πνεύμα τον Κύριο και το θέλημά Του….

…Πόσο μεγάλο έλεος! Ο Κύριος θέλει να βρισκόμαστε κοντά σ’ Αυτόν και στον Πατέρα και η ψυχή μας αισθάνεται πως ο Κύριος είναι κοντά μας.

Αλλά τί έχουμε κάνει, Κύριε, για Σένα ή σε τί Σε ευχαριστήσαμε, ώστε να θέλεις, να είσαι μέσα μας και εμείς κοντά Σου; Εμείς Σε σταυρώσαμε με τις αμαρτίες μας και Σύ θέλεις να είμαστε μαζί Σου; Ω, πόσο μεγάλο έλεος έδειξες σ’ εμένα! Σ’ εμένα, που μου αξίζει ο Άδης και τα βάσανά του, Εσύ δίνεις τη χάρη του Αγίου Πνεύματος ….
 
Αρχιμ. Σωφρονίου, «Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Η διακονία των αγγέλων ( Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς )

Η διακονία των αγγέλων είναι διττή: στον ουρανό να δοξολογούν το Θεό και στη γη να μεταφέρουν τις εντολές του Θεού στους ανθρώπους. Η λέξη «άγγελος» σημαίνει αγγελιαφόρος. Δε σταματούν μέρα και νύχτα να δοξολογούν το Θεό λέγοντας: «Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος ο Θεός ο παντοκράτωρ, ο ην και ο ων και ο ερχόμενος» (Αποκ. δ’ 8). Κι ο απόστολος Παύλος λέει πως είναι «λειτουργικά πνεύματα, εις διακονίαν απο­στελλόμενα διά τους μέλλοντας κληρονομείν σωτηρίαν» (Εβρ. α’ 14).

Λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Μερικά από αυτά τα νοερά πνεύματα στέκονται μπροστά στο μεγάλο Θεό και άλλα συνεργάζονται για τη συντήρηση όλου του κόσμου». Και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός αναφέρει: «Είναι δυνατοί, έτοιμοι να εκπληρώσουν το θέλημα του Θεού και, σαν λεπτά πνεύματα που είναι, εμφανίζονται στη στιγμή οπουδήποτε, όπου τους στέλνει ο Θεός».

Η πρώτη φορά που αναφέρεται άγγελος στην Αγία Γραφή, ένα χερουβίμ, ήταν όταν ο Αδάμ και η Εύα εξορίστηκαν από τον κήπο της Εδέμ (τον επίγειο παράδεισο). Τότε ο Θεός έβαλε τα χερουβίμ με τη φλόγινη ρομφαία «την στρεφομένην φυλάσσειν την όδόν του ξύλου της ζωής» (Γεν. γ΄ 24).

Στη συνέχεια αναφέρουμε διάφορους τρόπους με τους όποιους διακονούν οι άγγελοι:

α). Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε τους αγγέλους κατά πρώτον ως αγγελιαφόρους καλών ειδήσεων. Δύο φορές εμφανίστηκε άγγελος στην Άγαρ, τη δούλα του Αβραάμ, και την παρηγόρησε επειδή η κυρία της η Σάρα της συμπεριφερόταν σκληρά: «ιδού, συ εν γαστρί έχεις και τέξη υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Ισμαήλ, ότι επήκουσε κύριος τη ταπεινώσει σου» (Γεν. ιστ’ 11).

Ο Ισμαήλ έγινε ό γενάρχης των Ισμαηλιτών, των Αράβων, που ονομάζονται και Αγαρηνοί.

Τρεις άγγελοι εμφανίστηκαν στη δρυ του Μαμβρή μ’ ένα μήνυμα στον άτεκνο Αβραάμ πως θ’ αποκτήσει γιό, κάτι που έγινε την επόμενη χρονιά(πρβλ. Γεν. ιη’ 10). Έτσι γεννήθηκε ο Ισαάκ, ο γενάρχης των Ιουδαίων.

Όταν ο Αβραάμ ήταν έτοιμος να θυσιάσει το μονογενή του υιό, όπως του είχε δώσει εντολή ο Θεός για να δοκιμάσει την πίστη του, άγγελος κατέβηκε από τον ουρανό και τον εμπόδισε από την πράξη της θυσίας. Είπε ο άγγελος: «νυν γαρ έγνων ότι φοβή συ τον Θεόν» (Γέν. κβ’ 12). Ο ίδιος ο Θεός όμως αργότερα έδωσε το μονογενή Του Υιό, τον Κύριο Ιησού Χριστό, «ως πρόβατον επί σφαγήν» για να μας σώσει (πρβλ. Εφεσ. ε’ 2).

β). Οι άγγελοι σώζουν τους ανθρώπους του Θεού. Στη διεφθαρμένη πόλη των Σοδόμων ζούσε ένας άνθρωπος του Θεού, ο Λώτ. Όταν τα Σόδομα καταδικάστηκαν για να καταστραφούν, ο Θεός έστειλε δύο αγγέλους για να σώσουν το Λώτ και την οικογένεια του (πρβλ. Γέν. ιθ’ 1 -22).

Κάποιος άγγελος έσωσε τον Ιακώβ από την εκδίκηση του αδελφού του Ησαύ (πρβλ. Γέν, λβ’ 1). Πριν από το θάνατό του ο Ιακώβ μίλησε για τον άγγελο που τον έσωσε: «ο άγγελος ο ρυόμενός με εκ πάντων των κακών» (Γεν. μη’ 16).

Ένας άγγελος έσωσε από θάνατο τους τρεις παίδες στη Βαβυλώνα, στη μέση της καιομένης καμίνου όπου τους είχαν ρίξει επειδή αρνήθηκαν να προσκυνήσουν τα είδωλα αντί για τον αληθινό Θεό (πρβλ. Δαν. γ’ 12-30). Σε κάθε ακολουθία του όρθρου οι ειρμοί έβδομος και όγδοος του κανόνα μας θυμίζουν το καταπληκτικό αυτό γεγονός.

Ένας άγγελος επίσης έσωσε το Δανιήλ μέσα στο λάκκο των λεόντων όπου τον έριξαν λόγω της δυνατής πίστης του στον ένα Θεό. Τα λιοντάρια όμως συμπεριφέρθηκαν σαν αρνιά. Κι ο Δανιήλ είπε στον ξαφνιασμένο βασιλιά Δαρείο: «ο Θεός μου απέστειλε τον άγγελον αυτού, και ενέφραξε τα στόματα των λεόντων, και ουκ ελυμήναντό με, ότι κατέναντι αυτού ευθύτης ευρέθη εμοί» (Δαν. στ’ 22).

γ). Οι άγγελοι είναι εκτελεστές των εντολών του Θεού. Θ’ αναφέρουμε λίγα μόνο περιστατικά:

Η πόλη των Σοδόμων επιδιδόταν στα χειρότερα κακά (ομοφυλοφιλία, σοδομισμός). Ο Κύριος έστειλε δυό αγγέλους για να σώσουν το μόνο δίκαιο άνθρωπο στα Σόδομα: τον Λωτ. Εκείνοι πήγαν στον Λωτ και τον πίεσαν να φύγει από την πόλη αυτή, γιατί «ημείς απόλλυμεν τον τόπον τούτον». Και κατέστρεψαν τα Σόδομα και τα Γόμορρα με «θείον και πυρ παρά Κυρίου εξ ουρανού» (Γέν. ιθ’ 12-25).

Ο βασιλιάς Δαβίδ, αν κι ήταν μεγάλος υμνητής του Θεού, αμάρτησε κάποτε ενώπιον του Κυρίου του.

Ο Θεός έστειλε έναν άγγελο με γυμνό ξίφος στο χέρι του «και έπεσον εξ Ισραήλ εβδομήκοντα χιλιάδες ανδρών», ίσαμε να μετανοήσει ο Δαβίδ και να ζητήσει το έλεος του Θεού (Α’ Παραλ, κα’ 1-17).

Ο βασιλιάς της Ασσυρίας Σενναχηρείμ πολιόρκησε την Ιερουσαλήμ με πολύ ισχυρό στρατό. Τόσο αυτός όσο κι οι στρατηγοί του βλασφήμησαν τον Κύριο και Θεό και κάλεσαν το βασιλιά Εζεκία και το λαό του να παραδοθούν. Ο Εζεκίας όμως προσκύνησε το Θεό και προσευχήθηκε στο ναό και τότε «εξήλθεν άγγελος Κυρίου και ανείλεν εκ της παρεμ­βολής των Ασσυρίων εκατόν ογδοηκονταπέντε χιλιάδας». Αυτά έγιναν τη νύχτα. Και «το πρωί εύρον πάντα τα σώματα νεκρά» (Ήσ. λζ’ 36). Κι ο βασιλιάς Σενναχηρείμ γύρισε στη Νινευή, όπου τον σκότωσαν οι γιοί του.

Ο ιερός Ψαλμωδός, που γνώριζε από την ιστορία και από την προσωπική του εμπειρία το ρόλο που παίζουν οι άγγελοι στη ζωή ενός άνθρωπου αλλά κι ενός έθνους, λέει: «παρεμβάλει άγγελος Κυρίου κύκλω των φοβούμενων αυτόν και ρύσεται αυτούς» (Ψαλμ. λγ’ 8). Και σ’ άλλο σημείο αναφέρει: «ου προσελεύσεται προς σε κακά και μάστιγξ ουκ εγγιεί εν τω σκηνώματί σου. Ότι τοις αγγέλοις αυτού εντελείται περί σου του διαφυλάξαι σε εν πάσαις ταις οδοίς σου· επί χειρών αρούσι σε, μήποτε προσκόψης προς λίθον τον πόδα σου» (Ψαλμ. 90, 10-12).

«Ευλογείτε τον Κύριον πάντες οι άγγελοι αυτού δυνατοί ισχύι ποιούντες τον λόγον αυτού του ακούσαι της φωνής των λόγων αυτού» (Ψαλμ. ρβ’ )
Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς

Γιατί δεν πρέπει να φεύγουμε από την Εκκλησία μόλις ακούμε το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !!!!!

              
Μια τέτοια μέρα η Παναγιά κατέβη από τους ουρανούς για να γιορτάσει Ανάσταση μαζί με τους πιστούς.
Κόσμος πολύς ήταν εκεί κ ευφράνθη η ψυχή της που έβλεπε τόσους πιστούς που ετίμουν το παιδί της.
Ευωδιάζει η Εκκλησιά, λιβάνι, κερί ,μέλι, ψάλλουν ιερείς, ψάλλουν πιστοί, ψάλλουν κ οι αγγέλοι.
Κ φαίνονται να ναι όλοι τους πολύ συγκινημένοι, οι περισσότεροι απ αυτούς είναι κ δακρυσμένοι.

Κ έτσι ο ορθρος προχωρεί κ ακούγεται σαφώς ο ιερεύς που προσκαλέι <<Δεύτε λάβετε φώς!>>.
όλοι λαμπάδες άναψαν κ έγινε ένα πανόραμα κ χύθηκε παντού το φως ωσάν να βλέπεις όραμα.


Όλου του κλήρου άρχισε σε λίγο το ξεκίνημα να βγούν έξω από το ναό, να δώσουνε το μήνυμα.
<<Χριστός Ανέστη>> ακούστηκε να ψάλλει ο Δεσπότης
<<Χριστός Ανέστη>> σώθηκε όλη η Ανθρωπότης.
Τότε η χαρά, η συγκίνηση φτάνει στο κατακόρυφο.
Ηχούν καμπάνες γιορτινά, φιλιά, ευχές κ θόρυβος.
Κ αφού οι ιερείς έξι φορές είπαν <<Χριστός Ανέστη>> έγινε αυτό που η Παναγιά, είδε κ εξανέστη.


Κ το τροπάριο έλεγε <<Σκόρπισαν οι εχθροί Του κ αυτοί που δεν χαρήκανε για την Ανάστασή Του. Κ όπως χάνεται ο καπνός χαθήκαν απ εμπρός του, γιατί χαρά μόνο γ αυτούς ήταν ο θάνατός Του. Έτσι απολούνται οι αμαρτωλοί κ αυτοί που Τον μισούνε, οι δίκαιοι αγάλλονται μένουν να ευφρανθούνε>>.


Κ ενώ ο Δεσπότης έψαλε τα τόσο αυτά μεγάλα, ξεκίνησαν οι χριστιανοί να φεύγουνε τρεχάλα.
Όλα τα φώτα σκόρπισαν να έμειναν τόσοι μόνο που προκαλούσανε ντροπή, αγανάκτηση κ πόνο.
Η Παναγιά μας σάστισε, έβλεπε κ απορούσε, να καταλάβει δεν μπρεί, τον Άγγελο ρωτούσε.


<<Άγγελε, σε παρακαλώ ρώτησε κ έλα πέ μου αυτοί που φεύγουν βιαστικοί, που πάνε εξήγησέ μου.
Πώς στη γιορτή δεν θέλουνε μαζί μας να καθήσουν για να δοξάσουν το Χριστό κ να Τον προσκυνήσουν?
Στην Σταύρωση όλοι έμειναν, στον τάφο Του με δάκρυ, μυρολούλουδα έρραναν όλοι απ άκρη σ΄άκρη.
Κ τώρα που τελείωσαν πια του Χριστού τα πάθη, φεύγουνε, την Ανάσταση μόλις που έχουν μάθη?
Μην είναι εκείνοι οι εχθροί που θέλαν το κακό Του, αυτοί που Τον προδώσανε, Τον στείλαν στον σταυρό Του, που Τον μισούν κ βλασφημούν τ αγιο ονομά Του?
Πήγαινε Άγγελε να δεις μην είναι του Πιλάτου?>>
Ο Άγγελος γονάτισε κ στων ματιών την άκρη, είδε η Θεοτόκος μας να του κυλά ένα δάκρυ.

<<Συγχώρα με Βασίλισσα, μήτηρ-ποιητού των όλων, γιατί αυτά που με ρωτάς θα σε γεμίσουν πόνο.
Απ το ναό όλοι αυτοί που φεύγουν μακρυά Του είναι γιατί ο διάβολος έκανε τη δουλειά του.
Κ εις το σπίτι βιαστικοί τρέχουνε για να φτάσουν τη μαγειρίτσα τη ζεστή να φάνε, να χορτάσουν>>.
Η Δέσποινά μας τ άκουσε όλα αυτά πικραμένη κ για την ανθρωπότητα είπε πολύ λυπημένη.

<<Πώς θα τολμήσω στο Θεό γ αυτούς να μεσιτέψω όταν στον πόνο, στον καημόι ζητούν να τους συντρέξω?
Δια βρώσεως εξώσθη ο Αδάμ του Παραδείσου, πάλι για βρώση Ανθρωπε βαραίνεις τη ψυχή σου?>>

http://orthognosia.blogspot.ca/