Sunday, December 27, 2015

Χαιρετισμοί Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος


     
(Θεοτέκνης μοναχῆς Ἁγιοστεφανιτίσσης)

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.

Τῆς Σιναΐτιδος ἐρήμου τὸ ἐκβλάστημα, καὶ Μετεώρου τὸ ἀτίμητον θησαύρισμα, Ἰωάννην τὸν τῆς Κλίμακος συγγραφέα, ἀναδήσωμεν ἐν οἴκοις τε καὶ ᾄσμασι, και αὐτοῦ τὴν θείαν Κάραν προσκυνήσωμεν, θάμβει κράζοντες·

Χαίροις Πάτερ ὑπέρσοφε.

Ἄνακτα συγγραφέων, μοναστῶν τε φωστῆρα, καλοῦμέν σε σοφὲ Ἰωάννη (γ΄), τὸν δομήσαντα τέχνῃ πολλῇ, ἀρετῶν τὰς βαθμίδας, ὡσεὶ κλίμακα ἣν πάντας ἀναβήσεσθαι, βοήθει τοὺς πρὸς σὲ βοῶντας·

Χαῖρε, ὁ οἴστρος γνώσεως θείας·

χαῖρε, ὁ κάλαμος τῆς σοφίας.

Χαῖρε, μακρυσμὸς συγγενῶν ἀνεπίστροφος·

χαῖρε, στηριγμὸς ἐν τῇ πέτρᾳ τῆς πίστεως.

Χαῖρε, ἄνερ τῶν ἐφέσεων, ὡς ὁ πάλαι Δανιήλ·

χαῖρε, μάννα οὐρανόπεμπτον, ἐν τῷ νέῳ Ἰσραήλ.

Χαῖρε, εὐδιακρίτου διακρίσεως κέρας·

χαῖρε, ἐμῆς καρδίας τὸ παμφίλτατον σέβας.

Χαῖρε, πηγὴν διψῶσιν ἡ εὔυδρος·

χαῖρε, νομὴ ποιμένων ἡ εὔχλοος.

Χαῖρε, ἀκτὶς οὐρανόφρονος βίου·

χαῖρε, πυξὶς ταχυσώστου πορείας.

Χαίροις Πάτερ ὑπέρσοφε.

Βήματι Παντεπόπτου, παραστῆναι σπουδάζων, εἰς ὄρος Θεοβάδιστον σπεύδεις, καὶ ἐν ὅλῃ ψυχῇ καὶ νοΐ, καθαρῷ καὶ ἀμώμῳ, σοφῶς ὥδευες, ὑπείκων τῷ προστάττοντι, ᾠδήν τε Μωϋσέως ᾄδων·

Ἀλληλούϊα

Γεραρᾷ ταπεινώσει, φρονημάτων ἰδίων, θελήματος τοῦ σοῦ ἐκκοπῇ τε, ὑπηκόων ἀπέβης φωστήρ, καὶ χαρίτων κατέστης ἀγρὸς πάγκαρπος, διὸ κἀμοὶ ἐπίβλεψον, ἀκάρποις ἐν χερσὶ φωνοῦντι·

Χαῖρε, κοιλάς, πληθύνουσα σίτου·

χαῖρε, αὐγὰς δεχθεὶς τοῦ Ἀκτίστου.

Χαῖρε, Μαρτυρίου Ἀββᾶ τὸ γεώργημα·

χαῖρε, τῆς ἐρήμου, λαμπρὸν ἐγκαλλώπισμα.

Χαῖρε, θέρμην ὦ ἀοίδιμε, τῇ σῇ θέρμῃ ὁ προσθείς·

χαῖρε, πῦρ τοῦ θείου Πνεύματος, ἐν κροτάφῳ ὁ δεχθείς.

Χαῖρε, Πάτερ Πατέρων, κοσμηθεὶς τῇ συνέσει·

χαῖρε, μύστα, ἐμφαίνων ὑπερφώτων τὴν γνῶσιν.

Χαῖρε, δομή, ἑδραία καὶ ἄσειστος·

χαῖρε, φωνή, ἐρήμους ἡ σείουσα.

Χαῖρε, λιπών, κοσμικόφρονα τρόπον·

χαῖρε, ἐλθῶν, εἰς θεόληπτον γνόφον.

Χαίροις Πάτερ ὑπέρσοφε.

Δέλτια κατατάττων, ἐκ Γραφῶν θεηγόρων, τοὺς δόμους τῶν βαθμίδων εἰργάσω, ὡς ἁρμόν τε τὴν πεῖραν βαλών, θεόδρομον σοφέ, ἀνυψοῖς κλίμακα, ἐν ᾗ κἀμὲ ἀξίωσον, ἀνέρχεσθαι στεῤῥῶς καὶ ψάλλειν·

Ἀλληλούϊα.

Ἐξαιρέτῳ σοφίᾳ, δεδομένῃ θεόθεν, διέγνως τῶν δαιμόνων τὰς πλάνας, καὶ ἐν πάλῃ διάγων σκληρᾷ, πρὸς ἀρχὰς καὶ δυνάμεις ἐχθροῦ ἔστησας, τῆς νίκης θεῖον τρόπαιον, ἀκούων παρ’ ἡμῶν τοιαῦτα·

Χαῖρε, γραφεῦ, περιπτύστου βίβλου·

χαῖρε, τροφεῦ, γενεῶν Ὁσίων.

Χαῖρε, μαθητὴς δεκτικὸς καὶ εὐΐατος·

χαῖρε, ἰατὴρ νουνεχὴς καὶ δυσεύρετος.

Χαῖρε, φύσεως ἐκβίασις, καὶ ὀμμάτων φυλακή·

χαῖρε, αἴσθησις ὑπέρλογος, διακρίσεως φωτί.

Χαῖρε, βράχον γρανίτην, σοῖς δακρύοις χλοάσας·

χαῖρε, Κρίσιν προσμένων, τὰς ἡμέρας σου πάσας.

Χαῖρε, φωτὸς Ἁγίου ἡ ἔκχυσις·

χαῖρε, νοὸς ῥαθύμου διέργεσις.

Χαῖρε, νιπτὴρ διαυγὴς συνειδότος·

χαῖρε, δροσὶς μοναστοῦ κεκμηκότος.

Χαίροις Πάτερ ὑπέρσοφε.

Ζῆλον ἄπαυστον ἔχων, ἀληθοῦς μετανοίας, εἰς ἕρημον κατέφυγες ἄντρον, καὶ ἀπτώτῳ ἐν πένθει βιῶν, ἐν σιγῇ καὶ μονώσει, Χριστὸν ἔπεισας, ψυχῆς ἰάσαι τραύματα, εἰρήνῃ λογισμῶν τε ᾄδειν·

Ἀλληλούϊα.

Ἠλιοῦ τοῦ Θεσβίτου, κεκτημένος τὴν χάριν, ἐξέτεινας ὁσίας σου χεῖρας, καὶ ἡτήσω Χριστὸν τὸν Θεόν, ὄμβρῳ τάχος τοῦ σβέσαι δεινὸν καύσωνα, οὓ Πάτερ καὶ ἀπήλαυσας, ὑμνούμενος πρὸς πάντων οὕτω·

Χαῖρε, ἐσθής, ἐκ θείων νημάτων·

χαῖρε, σπυρίς, καρπῶν ἀκηράτων.

Χαῖρε, ὁδηγὸς μονοτρόπων καὶ ἔφορος·

χαῖρε, ξεναγός, κοινοβίου συστήματος.

Χαῖρε, γνώμην οἰκειόπιστον, ἐκδυσάμενος σαφῶς·

χαῖρε, ῥῆμα τὸ πατρόλεκτον, ἀσπασθεὶς υἱοπρεπῶς.

Χαῖρε, ἡ φωταυγία, ξενιτεῦσαι ποθούντων·

χαῖρε, ἡ βακτηρία, στερουμένων ποιμένος.

Χαῖρε, δι’ οὗ, τῆς πλάνης ῥυσθήσομαι·

χαῖρε, δι’ οὗ, διάκρισιν κτήσομαι.

Χαῖρε, μαζέ, ὑπηκόων νηπίων·

χαῖρε, φρουρέ, ἀνυστάκτων Γερόντων.

Χαίροις Πάτερ ὑπέρσοφε.

Θείς, τρισμάκαρ ἐμφρόνως, φυλακὴν στόματί σου, ἀφρόνων λογισμοὺς ἐφιμώσω, καὶ ἐδείχθης Ἀββᾶς ἐκλεκτός, σιωπᾶν τε γινώσκων, καὶ λαλεῖν ἔμμετρα, διὸ καὶ πάντας ὤθησας, τὴν δόξαν τῷ Κυρίῳ δοῦναι·

Ἀλληλούϊα.

Ἰησοῦ ἐπικλήσει, πολεμίους μαστίζων, ἐκάθηρας τὸν οἶκον καρδίας, καὶ ἐξένισας θεῖε ποιμήν, τὴν Ἁγίαν Τριάδα νοΐ ἔμφρονι, καὶ πάντας κατεφώτισας, ἁγνεύειν καὶ πρὸς σὲ κραυγάζειν·

Χαῖρε, δι’ οὗ κυκλευτὴς στενοῦται·

χαῖρε, δι’ οὗ πειρασμὸς τροποῦται.

Χαῖρε, Ἰσιδώρου ὁ γράψας τὴν ἄθλησιν·

χαῖρε, Ἀββακύρου αἰνέσας ἁπλότητα.

Χαῖρε, φίμωτρον εὑράμενος, ἀκηδίας συγγραφήν·

χαῖρε, βίβλον χαρισάμενος, ὑπὲρ λίαν σωστικήν.

Χαῖρε, οὐρανοπράτα, ἐμπορίᾳ τῇ κρείττῳ·

χαῖρε, θεῖε ἐργάτα, γεωργίας Κυρίου.

Χαῖρε, φυγῆς δειλάνδρου ἀπότρεψις·

χαῖρε, μονῆς ἰώσης ἡ βράβευσις.

Χαῖρε, ψυχῶν πεπηγυῖα γαλήνη·

χαῖρε, ζωγρῶν τῇ σοφίας σαγήνῃ.

Χαίροις Πάτερ ὑπέρσοφε.

Κατακρίσεως ἕξιν, Ἰωάννη πολύφρον, ἀπέπτυσας ως βδέλλαν ἀγάπης, καὶ ἐλάλεις σοῖς τέκνοις πυκνῶς, ἐκβαλεῖν παντελῶς τὴν πικρὰν ἄκανθαν, ὡς ἄν ψυχῆς φαιδρότητι, προσάδωσιν ὁμοῦ τῷ Κτίστῃ·

Ἀλληλούϊα.

Λογισμοὺς ἐξαγγέλλειν, χαριτώνυμε Πάτερ, καὶ ὄφιν ἐκ καρδίας ἐκβάλλειν, ἀσκηθεὶς μαθητείᾳ τῇ σῇ, σοὺς ἱκέτας παθῶν ἀφανῶν λύτρωσαι, ὡς ἄν τερπνοῖς ἐν ᾄσμασι, προσμέλπωσι φωστήρ, σοὶ ταῦτα·

Χαῖρε, πολὺς τῇ Χριστοῦ συνέσει·

χαῖρε, ἐκδὺς τὴν αὐτόγνωμον σχέσιν.

Χαῖρε, ποταμέ, ὁ πιαίνων γεώργια·

χαῖρε, φρυκτωρέ, τοῖς ἀζύγων σκηνώμασιν.

Χαῖρε, κύνα τὸν κενόδοξον, ὁ μακρύνας τῷ κλαυθμῷ·

χαῖρε, θάνατον τὸν κάθωρον, ἔχων πάντοτε ἐν νῷ.

Χαῖρε, ὁ συμπαθήσας, τοὺς ευθεῖς τῇ καρδίᾳ·

χαῖρε, ὁ στιγματίσας, πονηρῶν διγλωσσίαν.

Χαῖρε, δι’ οὗ, νηφόντως προσεύξομαι·

χαῖρε, δι’ οὗ, τῆς Δίκης ἐκφεύξομαι.

Χαῖρε, χρωστήρ, μοναχῶν ἀθλοφόρων·

χαῖρε, κρατήρ, γλυκασμῶν ὑπερλόγων.

Χαίροις Πάτερ ὑπέρσοφε.

Μωϋσῆς ὁ ἐξέχων, τοῦ Κυρίου θεράπων, προσῆλθεν ἐν τῷ μέσῳ Ἀββάδων, τοῦ τιμῆσαι ἐνθρόνισιν σήν, Ἰωάννη, ἀδάμα τῆς ἐρήμου πολύτιμε, ὃν Πάτερ θεασάμενος, Χριστῷ τῷ στεφοδότῃ ἥδες·

Ἀλληλούϊα.

Νεύσει θείᾳ τρισμάκαρ, σὸν πολύδακρυ σπέος, κατέλιπες ψυχὰς ὠφελησών, καὶ ἐλθὼν κοινοβίῳ κλεινῷ, Σιναΐτιδος μάνδρας, ποιμὴν γέγονας, κανών τε τῆς ἀσκήσεως, τῶν σοὶ προσφθεγγομένων ταῦτα·

Χαῖρε, σπορεῦ, φυτῶν ἀθανάτων·

χαῖρε, κναφεῦ, στολῶν ἐξιτήλων.

Χαῖρε, τὸν θεόπτην Μωσῆν θεασάμενος·

χαῖρε, θείας πλάκας ἡμῖν χαρισάμενος.

Χαιρε, κήρυξ τῆς πραότητος, ὡς καθέδρας τοῦ Χριστοῦ·

χαῖρε, μάστιξις τῆς μήνιδος, ὡς αἰτίας διχασμοῦ.

Χαῖρε, τῆς ἀσφαλείας τὴν ἠχὼ ἀγαπήσας·

χαῖρε, ἀντιλογίαν τοῦ αὐθάδους θρηνήσας.

Χαῖρε, στεῤῥὰ Κυρίου ἀγάπησις·

χαῖρε, ψυχῶν εὐπλάστων κατήχησις.

Χαῖρε, δι’ οὗ τῷ σταδίῳ δραμοῦμαι·

χαῖρε, δι’ οὗ ἀσφαλῶς βαδιοῦμαι.

Χαίροις Πάτερ ὑπέρσοφε.

Ξενισμῷ ψυχοτρόφῳ, Ἀβραὰμ ὑπερῆρας, παντί σε τῷ αἰτοῦντι παρέχων, κατανύξεως γλεῦκος τερπνόν, ἐπαρκῶν τε ἐν λόγοις σοφοῖς ἅπασι, τοῖς πίστει προσιοῦσί σοι, καὶ ψάλλουσι Θεῷ τὸν αἶνον·

Ἀλληλούϊα.

Ὄρθρος φαίνει αὐγάζων, ταπεινώσεως φάει, καὶ νέφη τῶν δαιμόνων διώκων, ταῖς σαῖς ῥήσεσι Πάτερ κλεινέ, Ἰωάννη ἀζύγων σεπτὸν κλέϊσμα, δι’ οὗ ἔλεος εὕροιμι, ἐν πίστει μελῳδῶν σοι ταῦτα·

Χαῖρε, δειλίας ἀνάνδρου μάστιξ·

χαῖρε, πολλῆς ἀκριβείας πλάστιγξ.

Χαῖρε, ἀρχαρίων ψυχὰς τιθηνούμενος·

χαῖρε, τοῖς τελεῖος, τὴν τρίβον δεικνύμενος.

Χαῖρε, καλῶς πρὸς ἀνάβασιν, φιλοθέων ἀσκητῶν·

χαῖρε, ἅλως ἡ συνάξασα, θημωνίας ἀρετῶν.

Χαῖρε, ἐν ἀγρυπνίαις καὶ νηστείαις ὁδεύων·

χαῖρε, ἐν ἀτιμίαις καὶ τιμαῖς εἰρηνεύων.

Χαῖρε, ἀνήρ, ὀξύνους καὶ πάνσοφος·

χαῖρε, φωστήρ, αζύγων ἀείφωτος.

Χαιρε, εἰκών, νηπτικοῦ ἐρημίτου·

χαῖρε, κανών, δοσιλόγου ποιμένος.

Χαίροις Πάτερ ὑπέρσοφε.

Πᾶσαν θείς, ὡς ἐχέφρων, φυλακὴν στόματί σου, ἀφρόνων λογισμοὺς ἐφιμώσω, καὶ ἐδείχθης λαμπρὸς ὁδηγός, σιωπᾶν τε γινώσκων καὶ λαλεῖν ἔμμετρα, διὸ πάντας ἐξέπληξας, καὶ ὤθησας Θεὸν δοξάσαι·

Ἀλληλούϊα.

Ῥέοντα πάντα Πάτερ, καὶ φθαρτὰ καταλείπεις, ζητῶν τῶν οὐρανίων τὴν γνῶσιν, καὶ ἐν μέσῳ σοφὲ εὑρεθεὶς μεσαζόντων Ἀγγέλων, θνητῷ σώματι, ῥημάτων ξένων ἤκουσας, ἐκπλήττων τοὺς πρὸς σὲ φωνοῦντας·

Χαῖρε, ὁ νήφων σοφῶς ἐν πᾶσιν·

χαῖρε, ὁ ἥκων Ἀγγέλων τάξιν.

Χαῖρε, καθηγήτωρ σοφὸς καὶ εὐόμιλος·

χαῖρε, ἐρημίτης σεμνὸς καὶ ἀείκλαυστος.

Χαῖρε, ἔργοις ὁμοιούμενος, Σαμαρείτῃ τῷ καλῷ·

χαῖρε, σῶφρον μὴ χρησάμενος, ἀντὶ σμίλης τῇ δοκῷ.

Χαῖρε, ὁ Ἀντιόχου ταπεινώσεις αἰνεσας·

χαῖρε, Μηνᾶν πρεσβύτην, ἐγκωμίοις ὁ στέψας.

Χαῖρε, Χριστοῦ οἰκέτης ὁ ἔνθεος·

χαῖρε, ἐμοῦ ἀμείλικτος ἔλεγχος.

Χαῖρε, νοὸς βλασφημίαν κουφίσας·

χαῖρε, ἐχθροῦ πανουργίαν ὁ λύσας.

Χαίροις Πάτερ ὑπέρσοφε.

Συνειδήσεως φθόγγου, νουνεχῶς οὐ παρεῖδες, πανόσιε Ἀββᾶ Ἰωάννη, ἀλλὰ ταύτην κατέχων ἀεί, ἐκ Βαπτίσματος θείου φρουρὸν ἄγρυπνον, ἀνῆλθες Πάτερ, κλίμακα πασῶν τῶν ἀρετῶν προσμέλπων·

Ἀλληλούϊα.

Τοῦ πανσέπτου ναοῦ σου, κτίτοράς τε καὶ πάντας, τοὺς σοὺς προσκυνητὰς Ἰωάννη, ἐπιστήριξον σῇ ἀρωγῇ, ἀναβάσεις βαθμῶν δυσχερῶν τεύξασθαι, ὑγείαν τε προσδώρησαι, τοῖς ᾄδουσι θερμῶς σοι ταῦτα.

Χαῖρε, τῆς Ἄκαμπα μαργαρίτης·

χαῖρε, ὁ πάνσοφος τραπεζίτης.

Χαιρε, σιωπῆς τῆς ἐν γνώσει ὑπέρμαχος·

χαῖρε, παῤῥησίας καὶ ψεύδους κατήγορε.

Χαῖρε, ἐν δέκα πρὸς ἐννέα ἔτεσιν ὑποταχθείς·

χαῖρε, ἐν ἄκρᾳ ταπεινώσει, τὸν Χριστὸν ἐγκολπωθείς.

Χαῖρε, τῇ ἀγχινοίᾳ, τοῖς ψαλμοῖς ἐμβαθύνων·

χαῖρε, ἐκ τοῦ κανόνος, μοναστῶν μὴ ἐκκλίνων.

Χαῖρε, κλεινὲ δομῆτορ τῆς Κλίμακος·

χαῖρε, δοτήρ, ἐνθέου συγγράμματος.

Χαῖρε, σοφων ποιμαντήρων ποιμάντωρ·

χαῖρε, κλεινῶν διδακτόρων διδάκτωρ.

Χαίροις Πάτερ ὑπέρσοφε.

Ὑπερήφανον Πάτερ, μοναχὸν ἀπεφήνω, ἀπτέρῳ ἀετῷ ἑοικέναι, διὸ τρόμῳ ψυχῆς καὶ κλαυθμῷ, κατοχῆς θεομίσου εὑρεῖν λύτρωσιν, σεπταῖς λιταῖς σου δέομαι, ὡς ἄν πανευγνωμόνως ψάλλω·

Ἀλληλούϊα.

Φλόξ οὐκ ἔστι μηδόλως, προλεθεῖν ἐκ χιόνος, οὐδὲ αἱρετικῶς ταῖς καρδίαις, τὸ ἄνθος τὸ εὐῶδες εὑρεῖν, ταπεινώσεως θείας σοφὲ ὥρισας, διὸ ἡμᾶς ἐνίσχυσον, ἐν πίστει ἀπλανεῖ βοᾶν σοι·

Χαῖρε, ἡ πλῆξις ψυχῆς ἐν αἰσθήσει·

χαῖρε, ἡ σβέσις παθῶν ἐν γενέσει.

Χαῖρε, στοργικὸς παρακλήτωρ τοῖς πταίουσι·

χαῖρε, λειτουργὸς τῆς πτωχείας τῷ πνεύματι.

Χαῖρε, φράστωρ ἀκριβέστατος, σοφωτάτων ὁρισμῶν·

χαῖρε, ῥέκτης ὁ αοίδιμος, ἀρετῆς ἀναβαθμῶν.

Χαῖρε, ὅτι συνίστης, μονασταῖς μετανίζειν·

χαῖρε, ὅτι παρήνεις, ἐκ πρωΐας ὀρθρίζειν.

Χαῖρε, μονῆς Σιναίου διάδημα·

χαῖρε, ψυχῆς ζαθέου τὸ ἄρωμα.

Χαῖρε, σαφὴς καθαρμὸς διανοίας·

χαῖρε, γλυκὺς διαλλάκτωρ Κυρίῳ

Χαίροις Πάτερ ὑπέρσοφε.

Χαλεπὸν θεῖε Πάτερ, χαλεπώτατον ὄντως, του βιου διαπλέομεν πόντον, εν μέσῳ σιφώνων πολλῶν, πειρατῶν καὶ κλυδώνων, οἱ πτωχοὶ τάλανες, καὶ σὲ θερμῶς λιττόμεθα, ὑφάλους ἐκφυγεῖν ἡμᾶς καὶ ᾄδειν·

Ἀλληλούϊα.

Ψυχὰς θέλων τοῦ σῶσαι, φυλακὴν μετανοίας, ἱστόρησας τελείῳ χρωστῆρι, παριστῶν τεθλιμμένας μορφάς, ἀειστένακτον βίον ὁμοῦ ἄγοντας, πολλοὺς δὲ οὕτως ἔπεισας, τὸ ἔμπονον ζητεῖν καὶ εὐφημεῖν σε·

Χαῖρε, βαλβίς, φυλακῆς καρδίας·

χαῖρε, ἀκτίς, συνειδότος θεία.

Χαῖρε, ἀσκητής, ὁ ἀεὶ σπηλοδίαιτος·

χαῖρε, ἐρημίτης, ἑκὼν ἀκατάκλιτος.

Χαῖρε, ἔντονον ἀγρύπνησιν, τοῖς ποιμέσι συνιστῶν·

χαῖρε, ἔντιμον ἀτίμωσιν, ἐπιτίμια λιπών.

Χαῖρε, ὁ ἐπαινέτης, ἀκραιφνοῦς κοινοβίου·

χαῖρε, ἔμφρων ἡγέτης, τοῦ ἀκτήμονος βίου.

Χαῖρε, ἀγρός, ἀνθέων τῆς Χάριτος·

χαῖρε, καρπός, γονίμου ἀρόσεως.

Χαῖρε, δι’ οὗ, χαριτοῦται τὸ στόμα·

χαῖρε, δι’ οὗ, κατανύσσεται ὄμμα.

Χαίροις Πάτερ ὑπέρσοφε.

Ὦ κλεινὲ Ἰωάννη, τοῦ Σιναίου τὸ εὖχος, καὶ πάντων μοναστῶν ὑφηγήτορ (γ΄), Μετεώρου τῇ πέτρᾳ οἰκῶν, εὐσπλαγχνίας σαργάνην ἡμῖν πέμψειας, ὡς ἄν εὐστόλως φθάσωμεν, εἰς πύργον Οὐρανοῦ, βοῶντες·

Ἀλληλούϊα.

Ιστορικό της θαυματουργής εικόνας Παναγίας της Ιεροσολυμίτισσας








Παρακλητικὸς Κανόνας Παναγίας Ἱεροσολυμίτισσας


Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς
Ικάνωσον πάντας τους ευσεβείς του όφεως τάχος, Θεοτόκε, την κεφαλήν συντρίψαι πτερνίζοντος το γένος των χοϊκών, Ιεροσολυμίτισσα.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς
Επίβλεψον, Μήτερ, εξ ουρανού και ίδε τους πόθω προσκυνούντας την σην μορφήν, την άνευ χειρός ιστορηθείσαν βροτείου, ώ Ιεροσολυμίτισσα.
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίω Πνεύματι
Ρανίδας δακρύων μου σων ευχών απόσμηξον μάκτρω, ευσυμπάθητε Μαριάμ, του σπεύδοντος χάριτί σου θεία τη μητρική, Ιεροσολυμίτισσα.
Και νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν
Ουράνωσον φρόνημα των πιστών ποθείν τα εν πόλω διαμένοντα ακλινώς, και νέκρωσον λογισμούς ατάκτους σων ικετών, Ιεροσολυμίτισσα.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς
Σήν εικόνα κατείδε, Τατιανή, Δέσποινα, έκπληκτος φωτί ηυγασμένην, ω ξένου θαύματος, εν τω κελλίω αυτής άνευ χρωστήρος χρωσθείσαν χοϊκού, Μητρόθεε, κόσμου βοήθεια.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς
Όλβος πέλει ναού σου του ιερού τάφου σου το αχειροποίητον, Μήτερ, θείον σου έκτυπον, ό προσκυνούντες πιστώς αναβοώμεν· βοήθει σε τοις μακαρίζουσιν εν βίου κλύδωσι.
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίω Πνεύματι
Λύσον της εμπαθείας σων ικετών ζόφωσιν και ειρήνην τη Εκκλησία δώρησαι, Δέσποινα, ίνα σε πάντες ενί στόματι ανευφημώμεν και μορφήν σου άχραντον κατασπαζώμεθα.
Και νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν
Υπερύμνητε Μήτερ, Γεθσημανής σέμνωμα, σου την αχειρότευκτον όντως κατασπαζόμενοι μορφήν βοώμεν τρανώς· φανέ Ιεροσολύμων, την ημών σκοτόμαιναν δίωξον θλίψεων.
Ειρήνευσον ζωήν σων δούλων και σύντριψον πολεμίους ταις πρεσβείαις σου προς τον σον Υιόν τον ειρήναρχον, ακέστορ σεμνή Ιεροσολύμων.
Επίβλεψον εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν και ίασαι της ψυχής μου το άλγος.

Ο Άγιος Γρηγέντιος και η δράση του στην Αιθιοπία


Ο άγιος Γρηγέντιος ήταν από την πολιτιστική τότε πρωτεύουσα της Ιταλίας, από το Μιλάνο. Τότε, γύρω στο 535-536 βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Και εκεί ο Πατριάρχης τον εξέλεξε Πατριάρχη Αιθιοπίας. Και έτσι από την πολιτιστική πατρίδα της Δυτικής Χριστιανοσύνης βρέθηκε στην αφρικανική χώρα, σύμβολο καθυστέρησης. Και γεμάτος ζήλο και αυταπάρνηση ρίχτηκε στην δουλειά.


1. Καί πρώτα, φρόντισε για την χειραγώγηση του λαού της Αιθιοπίας στην ζωή, που υπαγορεύει και απαιτεί η πίστη στο Χριστό. Προς τον σκοπό αυτό ο άγιος Γρηγέντιος έγραψε πολλούς ιερούς κανόνες. Και βιβλία που εκθέτουν λεπτομερώς την ανάγκη της ορθής εν Χριστώ πίστης και ζωής.
Από αυτήν την άποψη ο άγιος Γρηγέντιος υπήρξε μέγιστος διδάσκαλος της Αιθιοπικής Εκκλησία.


2. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με τους πολυπληθείς Εβραίους, που είχαν εγκατασταθεί στη χώρα που λεγόταν Ομυρίτιδα.
Η συνεχής μαζί τους επικοινωνία του αγίου Γρηγεντίου τους προβλημάτισε βαθειά. Αλλά λόγιοι Εβραίοι τόνιζαν ότι δεν επιτρέπεται να επηρεαστούν από ωραία λόγια και να προδώσουν την πίστη στο Νόμο, που τους έδωσε ο Θεός μέσω του Μωυσή.
Τότε οι πιο φρόνιμοι και συνετοί του ζήτησαν να τους δείξει το Χριστό εν δόξη. Να καταλάβουν την μεγαλοσύνη Του και τη δόξα Του. Και ο άγιος παρακάλεσε τον Κύριο, και εμφανίσθηκε ο Χριστός σε μια μεγάλη σύναξη Εβραίων, Όπως είχε παρουσιασθεί στους 500 αδελφούς (βλ. Α’ Κορ. 15, 6). Τον είδαν όλοι, όπως τον είχε δει ο απόστολος Παύλος. Με δόξα. Με όλη τη δόξα Του. Και πίστευσαν.


3. Τέλος ο άγιος Γρηγέντιος ανάμεσα στα άλλα καλά έργα, έκαμε και κάτι που δείχνει πόσο ήταν το βάθος της σοφίας του, και πόσο ήταν ρεαλιστής και προσγειωμένος!
Διέταξε, όλοι οι νεαροί εξ Ιουδαίων Χριστιανοί να παίρνουν συζύγους κορίτσια από οικογένειες παραδοσιακά ορθόδοξες, και όλα τα κορίτσια τους να παίρνουν αγόρια από παραδοσιακά ορθόδοξες οικογένειες.
Το όρισε για να αποτοξινωθούν εύκολα από τα εβραϊκά έθιμα και να ζήσουν από την αρχή σωστά την ορθόδοξη πνευματικότητα. Και το πέτυχε.
Και αυτό έγινε αιτία, και όλοι στην Αιθιοπία: ο λαός της· οι νέοι πρώην εβραίοι χριστιανοί· ο πρώην αρχισυνάγωγος τους Ερβάν και όλος ο κλήρος της Αιθιοπίας, τον υπεραγαπούσαν. Και όταν εκοιμήθη έγινε τέτοια σύναξη ιερέων και λαού, που δεν είχε ξαναγίνει ποτέ.
Όλοι θρηνούσαν για τη στέρησή του.
Και όλοι τον προέπεμπαν στην άνω ζωή και βασιλεία με τις ανάλογες ευχές.

Friday, December 25, 2015

Όταν είδε ο σατανάς ότι φοβήθηκε και άφησε την προσευχή χάρηκε και λέγει στον άλλο δαίμονα. «Να! ακόμα αυτός είναι βρέφος,τρέχουν τα σάλια του, και προετοιμάζεται για να κάνει πόλεμο εναντίον μας». ( Άγιος Ανδρέας,ο δια Χριστόν σαλός )


Η καθημερινή ανάγνωση των Μαρτυρίων των Αγίων παρακινούσε τον μακάριο Ανδρέα προς μίμησή τους.Κάποια νύκτα σηκώθηκε για να προσευχηθεί.Ο φθονερός διάβολος δεν ήταν δυνατόν να τον αφήσει απείρακτο.Μόλις άρχισε την προσευχή του έρχεται με πολύ θόρυβο και του κτυπά την πόρτα.Ο μακάριος ως νέος και μή γνωρίζοντας από τις πονηρίες του διαβόλου, φοβήθηκε,σταμάτησε την προσευχή του και ξάπλωσε στο κρεβάτι του και σκεπάστηκε.

Όταν είδε ο σατανάς ότι φοβήθηκε και άφησε την προσευχή χάρηκε και λέγει στον άλλο δαίμονα. «Να! ακόμα αυτός είναι βρέφος,τρέχουν τα σάλια του, και προετοιμάζεται για να κάνει πόλεμο εναντίον μας».Αφού τα είπε αυτά εξαφανίστηκε.Ο μακάριος Ανδρέας αποκοιμήθηκε. Βλέπει τότε στον ύπνο του ότι βρέθηκε στο θέατρο της πόλεως.  Από το ένα μέρος υπήρχαν πολλοί άνδρες λευκοφόροι (ασπροντυμένοι) και φωτεινοί και από το άλλο ήταν ένα πολύ μεγάλο πλήθος κατάμαυροι αιθίοπες (αράπηδες). Ζητούσαν δε και τα δύο μέρη να παλέψουν.Οι κατάμαυροι είχαν ανάμεσα τους ένα μεγαλύτερο, που ήταν χιλίαρχος, και έλεγαν πρός τους λευκοφόρους: « Όποιος θέλει από σας, ας βγεί να πολεμήσει με αυτόν».Ενώ ο Άγιος έστεκε και άκουε τα λεγόμενα, βλέπει να κατεβαίνει από τον ουρανό κάποιος νέος πάρα πολύ ωραίος, λαμπρότερος του ήλιου στη όψη, κρατώντας στα χέρια του τρία υπέροχα στεφάνια. Το ένα ήταν στολισμένο με μαργαριτάρια, το δεύτερο με πολύτιμες πέτρες και το τρίτο με κρίνα και άνθη του Παραδείσου. Ήταν δε αυτά και αμάραντα και είχαν τόση ευωδία ώστε θαύμαζε ο μακάριος Ανδρέας και επιθυμούσε, αν ήταν δυνατόν, να πάρει κάποιο από εκείνα τα στεφάνια.Πλησιάζει λοιπόν τον νέο και του λέει: « Στον Χριστό που πιστεύεις, πόσο πουλάς αυτά τα στεφάνια; Θέλω να μάθω. Αν και εγώ δεν μπορώ να τα αγοράσω όμως θα τρέξω γρήγορα να το πω στο αφεντικό μου για να έλθει να πάρει αυτό κάποιο από αυτά και να σου δώσει όσα χρήματα θέλεις». Αυτά αφού τα άκουσε ο νέος, ο οποίος ήταν ο ίδιος ο Χριστός, χαμογέλασε και λέει στον Ανδρέα. « Πίστεψε με στ’ αλήθεια, αγαπητέ, ότι αν μου φέρεις όλο το χρυσάφι του κόσμου, δεν δίνω ούτε ένα άνθος από αυτά τα στεφάνια ούτε σε σένα, αλλά ούτε και στο αφεντικό σου. Γιατί αυτά δεν ανήκουν στο μάταιο αυτό κόσμο, όπως νομίζεις, αλλά στους ουράνιους θησαυρούς, με τους οποίους στεφανώνονται όσοι νικήσουν εκείνους τους μαύρους. Εάν, λοιπόν, θέλεις και σύ κανένα απ’ αυτά τα στεφάνια πάλαιψε με εκείνον τον ακάθαρτο αράπη και αν τον νικήσεις όχι μόνο αυτά θα σου δώσω αλλά όσα θέλεις».Όταν τα άκουσε αυτά ο μακάριος Ανδρέας πήρε θάρρος και λέει σ’ αυτόν· « Κύριε μου, δέχομαι να παλέψω, μόνο δίδαξε με με ποιόν τρόπο θα τον νικήσω». Είπε τότε ο Κύριος προς τον Ανδρέα: « Γνώριζε, αγαπητέ, ότι αυτοί οι αράπηδες είναι μόνο θρασείς, άλλά δεν έχουν καμιά δύναμη. Μη φοβηθείς λοιπόν που τον βλέπεις τόσον μεγάλο, διότι είναι σαν το χόρτο σάπιος και αδύνατος». Αφού δε τον ενθάρρυνε, τον έπιασε από τη μέση και του έδειξε πως να παλέψει με τον αράπη. Του παράγγειλε δε τα εξής: « Όταν σε πιάσει ο αράπης, μη φοβηθείς, αλλά αγκάλιασε τον σε σχήμα σταυρού και θα δείς τη δύναμη του Θεού». Τότε μπήκε στη μέση του θεάτρου ο Ανδρέας και είπε με δυνατή φωνή:«Μαυρισμένε, έλα να παλαίψουμε». Όταν είδε ο αράπης εκείνος, ο χιλίαρχος των δαιμόνων, ότι τον ζητούσε ο Ανδρέας σηκώθηκε και ερχόταν με μεγάλη υπερηφάνεια να τον αρπάξει και τον φοβέριζε με το βλέμμα του. Ο Ανδρέας τον έπιασε σταυροειδώς και τον έρριξε κάτω στη γη ώστε για πολλή ώρα έμεινε άφωνος. Τότε χάρηκαν πάρα πολύ οι λευκοφόροι και αμέσως έτρεξαν, τον αγκάλιασαν και τον καταφιλούσαν και τον άλειφαν με θεϊκό μύρο. Οι δε κατάμαυροι αράπηδες έφυγαν καταντροπιασμένοι.Αμέσως τότε ο γεμάτος δόξα εκείνος νέος έδωσε τα στεφάνια στον μακάριο Ανδρέα και καταφιλώντας τον του είπε: « Από σήμερα είσαι δικός μου φίλος. Να αγωνίζεσαι τον καλόν αγώνα γυμνός και περιφρονημένος. Γίνε σαλός για μένα, για να σε αξιώσω πολλών αγαθών στη Βασιλεία μου».

Άγιος Ανδρέας,ο δια Χριστόν σαλός

"Η αίρεση μας χωρίζει από το Θεό!" ( Όσιος Αγάθων )


Θέλοντας να βεβαιωθούν οι Γέροντες, αν πραγματικά ήταν τόσο ταπεινός και πράος ο Αββάς Αγάθων, όσο τουλάχιστον φημιζόταν, πήγαν μια μέρα τάχα θυμωμένοι στο κελλί του και του φώναξαν:
— Εσύ είσαι ο Αγάθων, ο φαύλος κι υπερήφανος;
— Ναι, Πατέρες μου, τέτοιος είμαι, αποκρίθηκε εκείνος, χωρίς καν να ταραχθή.
— Και τολμάς να φλυαρής και να κατακρίνης τους αδελφούς; εξακολούθησαν οι άλλοι.
— Δίκιο έχετε, αλλά παρακαλέστε τον Θεό να μ' ελεήση, είπε πάλι ο ταπεινός Αγάθων.
— Και δε φτάνουν όλα αυτά, έγινες τώρα κι' αιρετικός.
— Α, όχι, αιρετικός δεν έγινα ακόμη,
ύψωσε ζωηρά τη φωνή ο Αββάς, προς μεγάλη έκπληξι των ανακριτών του.
— Για εξήγησε μας, Αγάθων, του είπαν χαμογελώντας οι Γέροντες, γιατί δέχτηκες ευχαρίστως όλες τις άλλες κατηγορίες και τούτη την τελευταία δεν θέλησες να την παραδεχτής;
— Καλό είναι για την ψυχή μου, κι' ούτε κανένα βλάπτει, να με νομίζουν οι άλλοι φαύλο και φλύαρο, υπερήφανο και φιλοκατήγορο, αποκρίθηκε ο Όσιος. Αλλά να με νομίζουν αιρετικό, ζημιώνονται, και μένα χωρίζουν από τον Κύριό μου.
Οι Γέροντες θαύμασαν τη διάκρισί του και παραδέχτηκαν πως είχε δίκιο.


 Από το Γεροντικόν
(Γεροντικόν, μοναχής Θεοδώρας Χαμπάκη εκδ. Λυδία)

Thursday, December 24, 2015

Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας έσωσαν τον ληστή


Στα παλιά χρόνια,δηλαδή πριν από το 1800,κάποιος τότε,υπήρχαν πολλοί λησταί, όπως είναι γνωστό,που στήνανε καρτέρι στα σταυροδρόμια και λήστευαν τους περαστικούς. Κάποιος λοιπόν απ’ αυτούς τους αρχιληστάς είχε βάλει μερικούς συντρόφους,να στήνουν το καρτέρι τους σε ένα σταυροδρόμι,που ήτο αναγκαστικό πέρασμα για τους περαστικούς πεζοπόρους,από την μια πόλη στην άλλη. Και,όποιος περνούσε,είτε ήταν μόνος του, είτε ήταν δύο,είτε τρείς,τους λήστευαν.Και μετά τους άφηναν να φεύγουν,δεν τους έκαναν κακό.Δεν τους τραυμάτιζαν,δεν τους κακοποιούσαν.Κάποτε πέρασε απ’ αυτό το σταυροδρόμι και ένας άγιος μοναχός.Εκείνος,τον σταμάτησαν βέβαια και τον λήστεψαν,τι να πάρουν από έναν μοναχό,τέλος πάντων,ό,τι είχε.

Παρακάλεσε τους ληστάς να τον οδηγήσουν στο λημέρι του αρχηγού τους και τότε του λένε,λέει «τι τον θέλεις;»-Α,λέει,θα σας πώ κάτι πολύ σπουδαίο.Σε λίγο θα περάσει ένας πολύ μεγάλος και πλούσιος έμπορος φορτωμένος διαμάντια, αλλά, θέλω να του πώ,πώς θα είναι ντυμένος, για να τον καταλάβετε,γιατί θά' χει μαζί του πολλά κουρέλια.Έτσι και έγινε,όχι για να μην του χαλάσουν το χατίρι,αλλά για τις απολαβές που θα είχαν.Τον πήγαν λοιπόν.Μόλις συναντήθηκε ο μοναχός με τον αρχιληστή,του λέγει,ότι θα καλέσεις όλους τους ανθρώπους εδώ,για να τους πω αυτό το μεγάλο νέο,διότι είναι πολύ σπουδαίο. Πράγματι λοιπόν,εκείνος τους μάζεψε. Α, λέει, κάποιος λείπει. Να μου τον φέρετε κι αυτόν εδώ. Του λένε,τι τον θέλεις,αυτός μαγειρεύει τώρα για το μεσημέρι.Όχι,να τον φέρετε.Πάνε λοιπόν, εκείνος δεν ήθελε να ’ρθεί και τον άρπαξαν με το ζόρι και τον έφεραν μπροστά στο μοναχό.Μόλις ο μάγειρας αντίκρισε τον μοναχό,δεν ήθελε να τον βλέπει.Αλλά,ούτε και ο μοναχός γύρισε να τον δει.Αντιθέτως ο μάγειρας άρχισε να τρέμει,να τρέμει πολύ.Τον ρωτάει λοιπόν ο μοναχός.-Γιατί τρέμεις μάγειρα;- Ε,αναγκάστηκε εκείνος να ομολογήσει,ότι ήταν διάβολος που είχε μετασχηματιστεί σε άνθρωπο,για να παρακολουθεί από κοντά αυτόν τον αρχιληστή.Ο αρχιληστής όμως αυτός,είχε μια πολύ καλή συνήθεια. 


Προσευχόταν στην Παναγία καθημερινά. Και,πώς προσευχόταν;Διάβαζε κάθε μέρα τους Χαιρετισμούς! Πρωί και μεσημέρι και βράδυ.Την καλή αυτή συνήθεια την πήρε απ’ τη μάνα του. Την πήρε απ’ το σπίτι του,που του είχε μάθει τους Χαιρετισμούς από μικρό παιδί και έτσι τους ήξερε από στήθους.Δηλαδή από μνήμης και τους έλεγε, χωρίς να τους διαβάζει.Βέβαια,αργότερα πήρε τον κακό το δρόμο κι έγινε ληστής,παρά ταύτα όμως, τους Χαιρετισμούς δεν τους είχε αφήσει ούτε μια μέρα. Έτσι η Παναγία βρισκόταν κοντά του και τον φύλαγε.Και τον φύλαγε,επειδή περίμενε μια ευκαιρία η Παναγία για να τον σώσει,να τον φέρει σε μετάνοια,ν’ αλλάξει ζωή,να σωθεί.Ο μάγειρας διάβολος είχε σταλεί πάλι απ’ τον αρχισατανά, για να τον σκοτώσει και να πάρει την ψυχή του στην Κόλαση.Δεν μπορούσε όμως,γιατί τον εμπόδιζαν οι Χαιρετισμοί της Παναγίας.Περίμενε λοιπόν μια ευκαιρία.Ποιά;Το πότε θα ξεχνούσε έστω και μία φορά,έστω και μια μέρα,να απαγγείλει ο αρχιληστής τους Χαιρετισμούς της Παναγίας.Τότε θα ήταν αφύλακτος από την προστασία Της,θα προκαλούσε για τη μοιρασιά,ανάμεσα στους ληστάς και τους συντρόφους του κάποια φασαρία, εκείνοι με την προτροπή βέβαια του διαβόλου μάγειρα,θα τον σκότωναν και έτσι θά' παιρνε την ψυχή του στην Κόλαση.Μα η Παναγία τον προστάτευε και τον προστάτευε χάριν των Χαιρετισμών. Μπορεί να ήτο ληστής,αλλά δεν ήταν φονιάς.Παρά ταύτα,όμως τους Χαιρετισμούς δεν τους άφησε. Μπορεί η ζωή του να ήτο άσχημη, να ήτο κακή,να ήτο αντιευαγγελική,αλλά ο Θεός,όμως που δεν θέλει το θάνατο του αμαρτωλού,ως το επιστρέψαι και ζείν αυτόν και ακούγοντας και τις μεσιτίες και τις παρακλήσεις της Παναγίας Μητρός Του,του έδωσε την ευκαιρία για να σωθεί.Μόλις λοιπόν ο αρχιληστής άκουσε αυτή την ομολογία από τον μάγειρα διάβολο,αμέσως φωτίσθηκε.Κατάλαβε τα τραγικά του λάθη.Τις αμαρτίες του και εκείνη τη στιγμή μετανόησε και σώθηκε. Η μετάνοιά του συγκλόνισε και τους άλλους ληστάς, τους συντρόφους του και με τις οδηγίες του αγίου εκείνου μοναχού,όλοι τους οδηγήθηκαν στο μεγάλο μυστήριο της ευσπλαχνίας του Θεού, δηλαδή στην Ιερά Εξομολόγηση.Και με την έμπρακτη αποκατάσταση όλων των κλοπιμαίων, όλοι οι λησταί μαζί με τον αρχιληστή εσώθησαν. Τους έσωσαν οι Χαιρετισμοί της Παναγίας.Οι Χαιρετισμοί λοιπόν χριστιανοί μου,έχουν τεράστια σωτηριώδη σημασία, όταν τους διαβάζουμε ή τους απαγγέλουμε κάθε βράδυ με πίστη και ευλάβεια.Μας χαρίζουν την πλέον αποτελεσματική βοήθεια στην προσπάθειά μας και στον αγώνα,που κάνουμε κάθε μέρα,για να νικήσουμε τα πάθη μας. Για να νικήσουμε το κακό,την αμαρτία και τον διάβολο!

Χαιρετισμοί -Οίκοι του Ὁσίου Παχωμίου της Χίου


Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. 
Τῇ Ὑπερμάχῳ.

Τὸν ῥωμαλέον, πρὶν εὐέξαπτον καὶ εὔτολμον, τῆς Χίου γόνον, θεία χάρις ὃν ἠλλοίωσε, καὶ ἀνέδειξε φωστῆρα τῶν μονοτρόπων, ὡς σπηλαίου Προβατείου ὄρους σέμνωμα καὶ ταμεῖον ἀπαθείας εὐφημήσωμεν πόθῳ κράζοντες· Χαίροις, μάκαρ Παχώμιε.




Οἱ Οὶκοι.

Ἄγγελος ἐν τῇ Χίῳ διαλάμψας ἀσκήσει, Παχώμιε τρισμάκαρ, ἐδείχθης (ἐκ γ΄ ), Προβατείου τοῦ ὄρους φανός, καὶ τριῶν Πατέρων Ἱερὰς Σκήτεως δομήτωρ παμφαέστατος· διό σοι ἐκβοῶμεν πίστει·

Χαῖρε, τῆς Χίου βλαστὸς ὁ θεῖος·

χαῖρε, ὁσίου ἀγῶνος τύπος.
Χαῖρε, ὁ ἀστὴρ τῆς Ἐλάτης ὁ πάμφωτος·
χαῖρε, ὁ φωστὴρ ἀρετῆς ὁ τρισμέγιστος.
Χαῖρε, ὄργανον τῆς χάριτος τοῦ Κυρίου εὐπρεπές·
χαῖρε, ἥδιστον χρηστότητος ἴον ὄντως εὐανθές.
Χαῖρε, Σκήτεως , θείας ἐν σπηλαίῳ δομήτωρ·
χαῖρε, πόλεως ἄνω θεοφόρος οἰκήτωρ.
Χαῖρε, Χριστοῦ θεράπων θερμότατος·
χαῖρε, ἐχθροῦ μανίας ὁ ὄλεθρος.
Χαῖρε, πυρσὸς ὁ τὴν Χῖον πυρσεύων·
χαῖρε, σκηπτὸς τὸν ἐχθρὸν κατακαίων.

Χαίροις, μάκαρ Παχώμιε.



Βλάστημα τῆς Ἐλάτης, τοῦ ἀνθῶνος τῆς Χίου, Παχώμιε, ἀρτίως ἀζύγων, κατεκόσμησας σῇ ἀρετῇ, καὶ σκληραγωγίᾳ τῆς σαρκὸς τάγματα, αἰνοῦντα τὸν Θεάνθρωπον καὶ πίστει ἀκραιφνεῖ βοώντα·

Ἀλληλούϊα.



Γάνυται σοῖς σπαργάνοις ἡ μυρίπνοος Χίος, καὶ χαίρει τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, σοῖς καμάτοις πρὸς διαγωγήν, ἐν Χριστῷ ἀρίστην, πάτερ Παχώμιε, καὶ πάντες οἱ φιλόσιοι τιμῶντές σε πιστῶς βοῶμεν·

Χαῖρε, ὁ μύστης Χριστοῦ ἀγάπης·
χαῖρε, ὀλέτης ἐχθροῦ ἀπάτης.
Χαῖρε, Ἐκκλησίας νεόφυτον ἄνθισμα·
χαῖρε, ἀπαθείας νεόφωτον πύρσευμα.
Χαῖρε, ὅτι ἀνεπτέρωσας τὸν σὸν νοῦν πρὸς οὐρανὸν·
χαῖρε, ὅτι κατεμίσησας πᾶν γεῶδες καὶ φθαρτόν.
Χαῖρε, τῶν ὀρθοδόξων μοναστῶν κοσμιότης·
χαῖρε, εὐσεβοφρόνων ὁδηγὸς καὶ προστάτης.
Χαῖρε, ὁσίων νέον ἀγλάϊσμα·
χαῖρε, πατέρων Χίου τὸ σέμνωμα.
Χαῖρε, κινυρὰ Θεοῦ τῆς σοφίας·
χαῖρε, ἡ λύρα τῆς θεογνωσίας·

Χαίροις, μάκαρ Παχώμιε.



Δύναμιν ἐπιδείξας ἐν Κωνσταντινουπόλει, νεότητος παράτολμον πάτερ, δι᾿ ἀκούσιον φόνον εἱρκτῇ ἐνεκλείσθης, ἔνθα τῷ Χριστῷ ἔδωκας ὑπόσχεσιν, Παχώμιε, Αὐτῷ εὐαρεστῆσαι ψάλλων·

Ἀλληλούϊα.



Ἔδραμες ἑκουσίως μετὰ τὴν ἐκ δεσμῶν σου, δραπέτευσιν εἰς Τόπους Ἁγίους, οὓς ἡγίασαν πόδες Χριστοῦ, καὶ μονὴν τοῦ Σάββα τοῦ σεπτοῦ ᾤκησας, ἐν ᾗ τὸ σχῆμα ἔλαβες, ἀζύγων νῦν θερμῶς βοώντων·

Χαῖρε, μισήσας γεώδη πάντα·
χαῖρε, ποθήσας θερμῶς τὰ θεῖα.
Χαῖρε, Δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου ἀλλοίωσις·
χαιρε, νοερὰς προσευχῆς ὑποτύπωσις.
Χαῖρε, ὅτι ἐξ ἐγκλήματος ἀνεδύθης τοῦ βυθοῦ·
χαῖρε, ὅτι ἐκ συστήματος ἀνεστήθης χοϊκοῦ.
Χαῖρε, Πνεύματος θείου ὁ σωθεὶς συνεργεία·
χαῖρε, τοῦ Παρακλήτου λυτρωθεὶς ἐπιπνοία.
Χαῖρε, κρατὴρ κιρνῶν μεταμέλειαν·
χαῖρε, πρηστήρ ὁ καίων τὴν ἄγνοιαν.
Χαῖρε, ῥανὶς σωστικῆς μετανοίας·
χαῖρε, παγὶς τῆς ἐχθίστου μανίας·

Χαίροις, μάκαρ Παχώμιε.



Ζήλῳ Χριστοῦ ἀγάπης πυρπολούμενος πᾶσαν κατέστειλας ὁρμὴν τοῦ σαρκίου καὶ ἀνέτεινας νοῦν προσευχαῖς σαῖς ἀδιαλείπτοις πρὸς Αὐτόν, ὅσιε Παχώμιε, ᾯ ἔκραζες ἑκάστοτε ἐν κατανύξει·

Ἀλληλούϊα.



ᾜσχυνας ἀγωγή σου θεαρέστω ἀρτίως, Παχώμιε, τὸ γένος ἀνθρώπων, τὸν πτερνίζοντα καὶ ἀσκητῶν θεοφόρων ὤφθης Ἱερὸν ἔκτυπον· διὸ σὲ μακαρίζοντες βοῶμέν σοι ἀξιόχρεως·

Χαῖρε, ὁ λύχνος φωτὸς ἀΰλοῦ·
χαῖρε, ὁ στῦλος λαοῦ τῆς Χίου.
Χαῖρε, θείου Σάββα μονῆς ἐνδιαίτημα·
χαῖρε, τῆς Ἐλάτης εὐῶδες ἐκβλάστημα.
Χαῖρε, ὅτι ἀνεπτέρωσάς σου τὸν νοῦν πρὸς οὐρανόν·
χαῖρε, ὅτι κατεπάτησας σῇ ἀσκήσει τὸν ἐχθρόν.
Χαῖρε, ἐνασκούμενων θεαρέστως τὸ εὖχος·
χαῖρε, τῶν κλονουμένων ἀδιάσειστος στῦλος.
Χαῖρε, λαμπὰς Θεοῦ ἀγαπήσεως·
χαῖρε, ψεκὰς ψυχῶν κατανύξεως.
Χαῖρε, σαρκὸς κατατήξεως κέρας·
χαῖρε, φανὸς μετανοίας καὶ σέλας·

Χαίροις, μάκαρ Παχώμιε.



Θείαν τρῖβον ἀνύσας ἀρετῆς πρὸς τὴν κτῆσιν, Παχώμιε, καὶ νῆψιν ἐν μάνδρᾳ τοῦ θεόφρονος Σάββα, κανὼν ταπεινοφροσύνης καὶ εὐχῆς πέφηνας κειμήλιον τῷ Κτίσαντι νυχθήμερον ὁ ψάλλων ὕμνον·

Ἀλληλούϊα.



Ἴασμε ἀκτησίας, προσευχῆς, ἀπαθείας, Παχώμιε, καὶ πάντων ἐνύλων ἀποτάξεως, θείαις ὀδμαῖς τῆς ὑπακοῆς σου εὐσεβεῖς ηὔφρανας ὁρῶντας ὁσιότητα τοῦ βίου σου καὶ ἐκβοῶντας·

Χαῖρε, ἀπάτης σαυτὸν μακρύνας·
Χαῖρε, τῆς ὕλης τὸν νοῦν χωρίσας.
Χαῖρε, φωτομορφῶν ἀγγέλων ὁμόζηλος·
χαῖρε, τῶν ὁσίων πατέρων ὁμόστεφος.
Χαῖρε, φλόγα ὁ δεξάμενος ἐν ψυχὴ ζωοποιόν·
χαῖρε, πάντα παρωσάμενος ἐπὶ γῆς διὰ Χριστόν.
Χαῖρε, τοῦ Προβατείου τοῦ σπηλαίου οἰκήτωρ·
χαῖρε, τοῦ φιλοσίου δήμου ὄντως κοσμήτωρ.
Χαῖρε, πατὴρ ἀζύγων θειότατος·
χαῖρε, ἀνὴρ ἐν πᾶσι θεόληπτος
Χαῖρε, πολλοὺς πρὸς τὴν νίκην ἀλείφων·
χαῖρε, πιστοὺς πρὸς τὸν πόλον ἰθύνων.

Χαίροις, μάκαρ Παχώμιε.



Κῆπον χρηστοηθείας σὴν ψυχὴν ἀναδείξας καὶ εὔοσμον ἀγάπης λειμῶνα πρὸς Θεὸν καὶ πλησίον, σεπτὲ ἀσκητά, τὰ ῥόδα τῆς Ἐδὲμ ἠνθησας, Παχώμιε, καὶ ηὔφρανας τῶν Χίων τοὺς χοροὺς ψαλλόντων·

Ἀλληλούϊα.



Λάμπων ὑπακοῆς σου ταῖς ἀκτῖσι σκοτίαν, ἐσκέδασας θελήματος τάχος τοῦ οἰκείου σοῦ καὶ τὰς σοφὰς ῥήσεις Γέροντός σου, ἀσκητὰ ὅσιε, ὡς νάματα θεόβλυτα, ἐδέξω, ὅθεν σοι βοῶμεν·

Χαῖρε, εἰκὼν ἀγωνιζομένων·
χαῖρε, κανὼν τῶν ἐνασκούμενων.
Χαῖρε, νήσου Χίου ὁ νέος διάκοσμος·
χαῖρε, τοῦ Ὑψίστου ἀγάπης ὁ θρίαμβος.
Χαῖρε, ὅτι καθηγίασας Χίον σῇ διαγωγῇ·
χαῖρε, ὅτι ἐπευλόγησας μονάζουσας ἐν αὐτῇ.
Χαῖρε, ὅτι ἐκλάμπεις ἀρετῶν σου ἀκτὶσιν·
χαῖρε, ὅτι βραβεύεις σθένος σὲ τοῖς τιμῶσι.
Χαῖρε, τρυφὴν μισήσας τὴν ῥέουσαν·
χαῖρε, ἀχλὺν ἐλάσας σκοτίζουσαν.
Χαῖρε, εὐχῆς βάθρον καὶ ἀπαθείας·
χαῖρε, βαλβὶς τῶν πιστῶν σωτηρίας·

Χαίροις, μάκαρ Παχώμιε.



Μέγιστε τῶν ἀρτίως ἐν τῇ Χίῳ λαμψάντων, Παχώμιε, ὁσίων πατέρων, ἐπιστρέψας εἰς νῆσον τὴν σὴν ὄρους Προβατείου τὸ σεπτὸν σπήλαιον κατῴκησας, τὸ δύσβατον, Κυρίῳ ἀσιγήτως ψάλλων·

Ἀλληλούϊα.



Νέας μονῆς κτιτόρων, Ἰωάννου, Νικήτα, σεπτέ, καὶ Ἰωσήφ, ἀνεδείχθης ζηλωτῆς πόνων ἀσκητικῶν καὶ οἰκήτωρ ἄντρου τοῦ αὐτῶν, ὅσιε Παχώμιε, ἑπόμενος· διὸ σοι ἐν χορῷ βοῶμεν·

Χαῖρε, ὁ ἀκμῶν τῆς ἐγκρατειας·
χαιρε, ὁ κώδων τῆς μετανοίας.
Χαῖρε, κοινοβίων σεπτῶν τὸ θεμέλιον·
χαῖρε, οὐρανίων χαρίτων κυάθιον.
Χαῖρε, ἄριστος διδάσκαλος Νεκταρίου τοῦ σεπτοῦ·
χαῖρε, σάπφειρος πολύτιμος μονοτρόπων τοῦ χοροῦ
Χαῖρε, κόσμον ἐξ ὕπνου ῥαθυμίας ἐγειρὼν·
χαῖρε, ἄστρον τὴν τρῖβον οὐρανῶν ὁ δεικνύων.
Χαῖρε, ὁσίων νέων ὑπόδειγμα·
χαῖρε, πατέρων νήψεως ἄγαλμα.
Χαῖρε, πρὸς πόλον πιστῶν κατευθύντωρ·
χαιρε, μερόπων ταχὺς παρακλήτωρ·

Χαίροις, μάκαρ Παχώμιε,



Ξύλου ἐπαπολαύεις τῆς ζωῆς ἐν τῷ πόλῳ, ὁμοῦ σὺν φίλῳ σῷ Νεκταρίῳ, καὶ ἐν σκάμματι πνευματικῷ μαθητῇ, ἀλείπτῃ, πάτερ Παχώμιε, καὶ ποδηγῷ πρὸς θέωσιν, μεθ᾿ οὑ ἀδιαλείπτως ψάλλεις·

Ἀλληλούϊα.



Ὅσιε θεοφόρε, σοῖς τιμίοις ἴδρῶσιν ἀνήγειρας ναὸν ἐν Ἐλάτῃ, σῇ πατρίδι, τῇ πανσθενουργῷ καὶ σεπτῇ Τριάδι, μάκαρ Παχώμιε,
συμπολιτῶν σου στόματα ἀνοίγων ἐκβοάν σοι πόθῳ·

Χαῖρε, Τριάδος ἱερομύστης·
χαῖρε, ἁπάντων ἐκ βλάβης ῥύστης.
Χαῖρε, ὁσιότητος θεῖον ὀσφράδιον·
χαῖρε, ἁγιότητος ἔμπνουν κειμήλιον.
Χαῖρε, βάσις θείας πίστεως τοῦ Χριστοῦ νεοπαγής·
χαῖρε, παῦσις τοῦ ἀλάστορος ἐπηρείας ἐπὶ γῆς.
Χαῖρε, τῶν ἐν τῇ Χίῳ εὐσεβῶν εὐφροσύνη·
χαῖρε, τῶν πλανωμένων καὶ κακῶν ἀφροσύνη.
Χαῖρε, πυρσὸς λαμπρὸς ἐγρηγόρσεως·
χαῖρε, φρουρὸς μονῶν σοῦ θεόσδοτος.
Χαῖρε, πατρίδος τῆς σῆς εὐεργέτης·
χαιρε, Τριάδος σεπτῆς ὑπηρέτης·

Χαίροις, μάκαρ Παχώμιε.



Πέλαγος τοῦ παρόντος διαπλεύσας ὁσίως, Παχώμιε θεόσοφε, βίου, ἐκ τῆς δίνης ἀνόμων παθῶν σοι τῶν προστρεχόντων τὰς ψυχὰς ἔσωσας καὶ ὅρμον πρὸς ἀχείμαστον κατηύθυνας τοὺς μελῳδοῦντας·

Ἀλληλούϊα.



Ῥεύμασι σῶν ἱδρώτων Κωνταντίνῳ Μεγάλῳ, ἐδόμησας σεπτὸν παρθενῶνα, ἐν τῇ Χίῳ, ἐν ᾧ οἱ χοροί, εὐσεβῶν παρθένων ἀκλινῶς Κύριον, Παχώμιε, δοξάζουσι καὶ σοι πανευλαβῶς βοῶσι·

Χαῖρε, ὁ ὅσιος ἐν πατράσι·
χαῖρε, ὁ πάμφωτος ἐν ἀστράσι.
Χαῖρε, φωταυγείας τῆς θείας ἀμάρυγμα·
χαῖρε, μετανοίας εὐῶδες κατάλυμα.
Χαῖρε, στῦλος ἁγιότητος ἀληθῶς νεοφανῇς·
χαῖρε, πύργος ἐπιγνώσεως τοῦ Θεοῦ νεοπαγής.
Χαῖρε, θείων ἀγώνων ἀκριβῆς ὑποφήτης·
Χαῖρε, νέων ἀζύγων πρὸς τὰ κρείττω ἀλείπτης.
Χαῖρε, φωστὴρ ἀΰλῶν ἐλλάμψεων·
χαῖρε, δοτὴρ παντοίων ἰάσεων
Χαῖρε, ὁμόζηλων θείων πατέρων·
χαῖρε, συνόμιλος τῶν Ἀρχαγγέλων.

Χαίροις, μάκαρ Παχώμιε.



Στήριγμα μονοτρόπων καὶ πιστῶν νήσου Χίου, Παχώμιε, δεινῶς κλονουμένων, βακτηρία σῶν λόγων σοφῶν καὶ νουθεσιῶν σου ἀπλανῶν, ἅγιε, ἐστήριξας καὶ ἔπιθες αὐτοὺς ἐν κατανύξει κράζειν·

Ἀλληλούϊα.



Τῶν ματαίων φροντίδων ἐποφθεὶς ὑπερόπτης, Παχώμιε, ἐν χρόνοις ἐσχάτοις, ἐπεθύμεις ἐν βίῳ τῷ σῷ πάντα τὰ ἐν πόλῳ καὶ ἀεὶ μένοντα· διὸ σὲ μακαρίζοντες κραυγάζομεν φωναῖς αἰσίαις·

Χαῖρε, ὁ πλοῦτος τῆς ἀπαθείας·
χαῖρε, τὸ μένος τῆς ἀπειθείας.
Χαῖρε, ὁ ποθήσας ἐν βίῳ τὰ ἄῤῥευστα·
χαῖρε, ὁ διδάξας ἐν κόσμῳ τὰ κρείττονα.
Χαῖρε, νέκταρ ὁσιότητος ὁ τρυγήσας δαψιλῶς·
χαῖρε, ἧμαρ θείας γνώσεως ἀνατείλας ἀληθῶς.
Χαῖρε, τῶν ψυχοτροφῶν ἐκμαγεῖον ἀγώνων·
χαῖρε, τῶν χριστωνύμων ποδηγέτης πρὸς πόλον.
Χαῖρε, Χριστοῦ δοχεῖον τῆς χάριτος·
χαῖρε, Αὐτοῦ εὐκλείας συμμέτοχος.
Χαῖρε, πιστῶν νήσου Χίου τὸ κλέος·
χαῖρε, ἡμῶν τῶν τιμώντων σὲ σθένος.

Χαίροις, μάκαρ Παχώμιε.



Ὕμνοις Χριστὸν δοξάζων ἀσθενείας ἐν κλίνῃ, Παχώμιε, δεινῆς ἀσθενείας, καθυπέμεινας ἄλγη καλῶς ἔχων Νεκταρίου τὰς εὐχάς, ἅγιε, τοῦ θαυμαστοῦ παυσίπονον, μεθ᾿ οὑ σοι ἐκβοῶμεν πίστει·

Ἀλληλούϊα.



Φῶς, Παχώμιε θεῖε, νεαυγὲς Ἐκκλησίας, ἐσφράγισας ἐν Χίῳ τὰς κόρας, χοϊκῶν ὀφθαλμῶν σου, λαμπρέ, ἵνα διανοίξῃς ἐν Ἐδὲμ δώμασιν, αὐτάς· διό, Παχώμιε, κραυγάζομεν οἱ σοι ἱκέται·

Χαῖρε, χθονὸς πατρῴας λαμπρότης·
χαῖρε, παντὸς πιστοί; κοσμιότης.
Χαῖρε, τῶν ὁσίων τῶν νέων συνόμιλος·
χαῖρε, τῶν πατέρων τῶν πάλαι ἰσότιμος.
Χαῖρε, βάθος δυσαντίβλεπτον προσευχῆς καρδιακῆς·
χαῖρε, στέφος θεοκόσμητον ἰσαγγέλου βιοτῆς.
Χαῖρε, ὅτι ἐτάφης εἰς τὴν Σκήτην Πατέρων·
χαῖρε, ὅτι φωτίζεις τοὺς χοροὺς μονοτρόπων.
Χαῖρε, ἀκτὶς Θεοῦ ἀγαθότητος·
χαῖρε, παγὶς παγκάκου ἀλάστορος.
Χαῖρε, λαμπρὸς ταπεινώσεως τόμος·
χαῖρε, δεινὸς τῶν παθῶν ῥιζοτόμος·

Χαίροις, μάκαρ Παχώμιε.



Χαῖρε, τῶν μονοτρόπων θεοφύτευτον δένδρον, Παχώμιε, καὶ ἴον εὐῶδες διακρίσεως, ὑπομονῆς, προσευχῆς, νηστείας, ἀρετῆς, νήψεως καὶ ἄκρας ταπεινώσεως, κραυγάζοντες Χριστῷ βοῶμεν·

Ἀλληλούϊα.



Ψάλλοντες εὐχαρίστῳ γλώσσῃ πάντες καμάτους, οὓς ἐτλης πρὸς τελείωσιν, Χίου νέε φύλαξ καὶ θεῖε φρουρέ, σὰς ἐπιζητοῦμεν προσευχάς, ὅσιε Παχώμιε, πρὸς Κύριον καὶ κράζομεν ἐν εὐλαβείᾳ·

Χαῖρε, ὁσίων ἡ εὐκοσμία·
χαῖρε, τῶν Χίων ἡ εὐδοξία.
Χαῖρε, εὐσεβῶν παραστάτης καὶ πρόμαχος·
χαῖρε, ἀσεβῶν τῆς φαυλότητος ὄνειδος.
Χαῖρε, ὅτι κατεπάτησας τοῦ σαρκίου ἡδονάς·
χαῖρε, ὅτι ἐπεπόθησας οὐρανῶν λαμπρὰς σκηνάς.
Χαῖρε, ὅρμος ἐν βίῳ γαληνὸς ποντουμένων·
χαῖρε, δόμος ἀγάπης ἀληθῶς τρυχομένων.
Χαῖρε, λειμὼν μυρίπνοος νήψεως·
χαῖρε, εἰκὼν ψυχῆς καθαρότητος.
Χαῖρε, ταχὺς ἱκετῶν σου ἀκέστωρ·
χαῖρε, θερμὸς εὐσεβῶν παρακλήτωρ·

Χαίροις, μάκαρ Παχώμιε.



Ὦ Παχώμιε, σκεῦος διαυγὲς Παρακλήτου, τῆς Χίου νεαυγέστατον σέλας, (ἐκ γ΄) κλῖνον οὓς ταῖς ἡμῶν προσευχαῖς, τῶν ἀνευφημούντων σὴν σεπτὴν ἄσκησιν, καὶ ἀνυμνούντων ἀσμασν φαιδροῖς τὸν ἁγιάσαντά σε·

Ἀλληλούϊα.